De FilmBlog

John Carter (2012), een film met een rare naam, en als je niet even zelf zoekt wie of wat John Carter is, lijkt die filmposter nogal tegenstrijdig met de naam. In ieder geval de film is van de hand van Andrew Stanton, jawel de man achter Wall-E (2008) en Finding Nemo. Nooit gedacht dat het zo verkeerd zou kunnen lopen. Deze Walt Disney-productie slaat alle ballen mis, en dat werd reeds in de pers breed uitgesmeerd. Waarom? Is de film dan zo slecht? Nee, de film is absoluut geen draak, maar van een Walt Disney productie met torenhoge budgetten verwacht je veel. De lat ligt bijzonder hoog. En deze film kon evengoed gemaakt zijn door een kleine filmstudio, toch als je het zoals altijd magere verhaaltje bekijkt.

John Carter is een verfilming van een bijna honderdjarige novel van Edgar Rice Burroughs, die in de jaren 1911 en volgende zijn fantasie de vrije loop liet. Misschien speelde de industriële revolutie een belangrijke inspiratie bron en ook de vreselijke gebeurtenissen op wereldvlak in die jaren. Zonder het boek te kennen, lijkt het erop dat de makers zich goed aan de sfeer van het boek gehouden hebben. De vliegtuigen en steden van Barsoom, lijken regelrecht uit de steampunkperiode te komen. Vooral mechanisch, u moet maar eens kijken naar de grote machinerieën die Charlie Chaplin opvoerde in zijn Modern Times (1936). Het doet ook nogal Jules Verne-achtig aan, die ook eigen mechanische sci-fi-tuigen ontwierp.

Ook de decors zijn prachtig. Star-Wars-gewijs, wordt de planeet Barsoom opgedeeld in zwart-wit. Of eerder Blauw versus Rood en dan nog een horde groene primitievelingen, de Thark. Deze wezens kunnen evengoed in Stars Wars opdraven, met hun vier armen. Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat de comics van John Carter veel vroeger op de markt waren dan de boeken van Star Wars. Als er dus iemand inspiratie heeft gezocht, dan zal het wel George Lucas geweest zijn.

Korte Inhoud: John Carter (Taylor Kitsch) is een deserterende kapitein in het leger van de Noordelijke federatie, We schrijven 1866, hoogtepunt van de secessieoorlog. Carter is de oorlog beu en lijkt obsessief op zoek naar een grot met goud vol mysterieuze tekens. Als bij toeval ontdekt hij die vreemde grot en wanneer hij belaagd wordt door een vreemd figuur ontwaakt hij opeens op Barsoom. De planeet Mars. Niet toevallig, blijkbaar dacht men in 1911 ook al aan Marsmannetjes. Algauw komt John Carter tot de ontdekking dat de wetten van de zwaartekracht op hem als mens weinig effect hebben en hij daardoor buitengewone krachten bezit. In de dorre woestenij wordt hij al snel gevangen door de primitievelingen van de Thark, die als outsider de Grote Oorlog tussen de twee rivaliserende steden Zodanga en Helium aanschouwen en zo veel mogelijk ontwijken. Tot ene prinses Deja (Lynn Collins) ook in handen valt van de Thark, toen ze wilde ontsnappen aan een huwelijk met de heerser van Zodanga, ene Jimmy McNulty, ik bedoel, Dominic West.

Leuk te zien dat het oerklassieke gegeven van het bezegelen van een vredespact middels een huwelijk ook in het boek terug te vinden is. Maar de Prinses zou de prinses niet zijn en John Carter, rebel without a cause, zichzelf niet als dit geen nieuwe allianties creëert met grote gevolgen voor de gevestigde wereldorde.

Het verhaal is zo oud als de pot met mosterd van Abraham en stelt in se niet zoveel voor. Heeft Walt Disney er alles aan gedaan om dit clichématig verhaal tot een hoger niveau te brengen? Nee, er is veel actie, er zijn spectaculaire beelden, spectaculair vooral op grafisch vlak dan, maar verder stelt het helaas niet veel voor. Er is hier en daar wel wat spanning. Het is vooral goedkoop entertainment. De acteurs komen niet tot hun recht, maar verknoeien de film ook niet gelukkig.

Ik vond het vooral leuk ,als je iet wat dieper nadenkt, om te zien hoe de schrijver van toen dacht. Ik zei het al, leuk te zien dat zijn tuigen en steden gebaseerd zijn op grote mechanische tuigen gecombineerd met de Romeinse keizerlijke legioenen. Onze held vliegt gelijk superman, maar in 1911 bedacht de schrijver dat hij dit kon laten gebeuren door de zwaartekracht anders te laten werken. De man zou eens moeten weten dat ze helden anno 2012 gewoon laten vliegen zonder enige verklaring.

Vermeldenswaardig is de Romeins tragische karakterkop van Ciarán Hinds als heerser van Helium en Willem Dafoe als Thark-leider. Taylor Kitsch als superhero, heeft iets meer diepgang dan de dagdagelijkse superhelden die ons tot vervelends toe van het scherm rond onze oren vliegen. Ik zou zeggen: voor de fans van het genre is dit wel eens leuk om je werkdag te eindigen.

Het zal even wennen worden om de Harry Potter-acteur Daniel Radcliffe eens te zien zonder brilletje in een volwassen rol, en dan nog wel in een bovennatuurlijke thriller, genaamd The Woman in Black (2012) van James Watkins, die we nog kennen van de geslaagde thriller Eden Lake (2008).

De film is gebaseerd op de roman van Susan Hill, en in een script gegoten door Jane Goldman. Het is een Hammer film, ook al komt dit in de Amerikaanse trailer niet aan bod, wat toch een beetje vreemd is.

Korte inhoud: De jonge advocaat Arthur Kipps (Daniel Radcliffe) krijgt de opdracht naar een afgelegen dorpje af te reizen om het papierwerk van een onlangs gestorven cliënt te regelen. Terwijl hij alleen in het afgelegen huis aan het werk is ontdekt hij een aantal tragische geheimen. Hij voelt zich steeds minder op zijn gemak wanneer hij telkens een in zwart geklede mysterieuze vrouw blijft zien. De lokale bevolking wil hem niet helpen om er achter te komen wie de vrouw is, en voor hij het weet is hij verwikkeld in een race tegen de klok, als hij haar ware bedoelingen ontdekt.

De film is een Hollywood remake van de Britse tv-film The Woman in Black (1989). In de eerste beelden van de film zien we Radcliffe die laat zien dat zijn dramatisch vermogen niet beperkt is tot de muren van de Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry. Het ziet er naar uit dat zijn carrière niet zal doven zoals dat eerder gebeurde met dat andere kind-sterretje Macaulay Culkin. De trailer zelf is wel gemonteerd door een aanhanger van het goedkope jump-cut werk, die meteen het gegeven laat verschralen tot een oninteressant spookverhaaltje. Laten we hopen dat het eindproduct iets meer de sfeer en de toon zal respecteren, boven het ordinaire effecten-werk die we vaak tegenkomen in horror-remakes. Die monteur moet dringend een paar Hammer producties gaan bekijken.

In de film zijn ook nog rollen te zien van Ciarán Hinds, Janet McTeer, Roger Allam, Sophie Stuckey en Alisa Khazanova. The Woman in Black zou op 7 maart 2012 in onze zalen moeten draaien.

Goed nieuwe voor Marvel Studios, want zij hebben zonet een proces gewonnen die betrekking hadden op de rechten van de nieuwe Ghost Rider: Spirit of Vengeance (2012) van de regisseurs Mark Neveldine en Brian Taylor, het olijke duo die verantwoordelijk is voor die opgefokte adrenaline injecties Gamer (2009) en Crank (2006 - 2009).

Korte inhoud: Johnny Blaze, a.k.a. 'The Ghost Rider' (Nicolas Cage) houdt zich schuil in Oost Europa, terwijl hij moeite heeft om zijn vloek te onderdrukken. Blaze wordt gerecruteerd door een sekte om het tegen de Duivel (Ciarán Hinds) op te nemen, die van plan is om een menselijke vorm aan te nemen, namelijk die van Blaze zijn zoon, op diens verjaardag...

Een Amerikaanse rechter oordeelde vorige week dat de rechten voor de stripverfilming geheel in handen zijn van Marvel, en niet van de bedenker van de strip, Gary Friedrich. Hij had het personage, ook bekend als Johnny Blaze, in de jaren zestig bedacht en aan Marvel verkocht. In de jaren zeventig verschenen bij de stripgigant enkele succesvolle stripreeksen.

Nadat het filmstudio gedeelte van Marvel 4 jaar geleden de film Ghost Rider (2007) uitbracht, zag Friedrich zijn kans schoon een schadeclaim in te dienen. Marvel zou immers niet de rechten hebben op het personage, maar alleen op de strips, vond Friedrich. Aangezien het geen letterlijke verfilming was van een van de strips, zou de studio onrechtmatig gebruik hebben gemaakt van 'zijn' personage. Dat de eerste film 237 miljoen had opgebracht wereldwijd was de man uiteraard niet ontgaan.

Maar de rechter zag dat anders en oordeelde echter op basis van twee contracten, uit 1970 en 1978, dat Friedrich alle rechten aan Marvel had verkocht. "Elk van deze contracten op zich geeft al uitsluitsel over wie de rechten bezit en tezamen genomen is elke discussie overbodig", zo luidde de uitspraak. Het is op dit ogenblik nog onduidelijk of Friedrich in hoger beroep gaat.

Ghost Rider: Spirit of Vengeance verschijnt in ons land op 15 februari 2012 (in 3D). In de film zijn nog een paar vertolkingen te zien van Idris Elba, de Franse Highlander Christopher Lambert, Anthony Head en Violante Placido.

***Related Post***
07/09/2008: Ghost Rider 2 een slecht idee?
21/02/2007: Ghost Rider zet box-office in vuur en vlam
17/10/2006: Ghost Rider veelbelovend
24/05/2006: Ghost Rider trailer

Gisteren ging de 38ste editie van het FilmFestival van Gent van start met de bloedstollende voltreffer Tinker Tailor Soldier Spy (2011) van de Zweedse cineast Tomas Alfredson (Let the Right One In), die hier zijn eerste Engelstalige langspeelfilm regisseert. De thriller is gebaseerd op de roman uit 1974 van de Brit John le Carré, die ook al het verhaal schreef van The Tailor of Panama (2001) en The Constant Gardener (2005), waarvoor hij een Oscar-nominatie kreeg. Jawel, deze nieuwe prent is zeker ook wel een Oscar-kandidaat.

Korte inhoud: In de sombere dagen van de Koude Oorlog geniet de spionage veteraan George Smiley (Gary Oldman) van de Britse geheime dienst van zijn pensioen. Wanneer blijkt dat een oud-collega van Smiley een Russische spion is, wordt hij teruggeroepen door MI6 en gevraagd de spion op te sporen.

Ik had noch het boek gelezen of de tv-serie gezien, en werd dus voor de eerste keer blootgesteld aan de geneugten van een echte misdaad intrige met een ingenieus labyrint-plot. Het verhaal speelt zich af in het Londen van de jaren 70, in een verscholen draaikolk van spanningen tussen het kapitalistische Westen en de communistische Sovjet-Unie. Een spanningsveld die nog moet bekoelen na de Cuba Crisis in 1962, maar nog steeds zijn onderhuidse uitspattingen kent in gouvernementele organisaties en geheime diensten. Complotten worden gevormd, informatie doorgespeeld en gestolen, mensen worden verraden en nu en dan vallen er zelfs slachtoffers. En wanneer de Britse geheime dienst, onder leiding van 'Control' (John Hurt), hoogte krijgt van een mogelijke dubbelspion in hun organisatie, die informatie zou doorspelen aan Moskou, is het kot te klein en moeten er maatregelen worden genomen.

Een beetje overhaast stuurt hij agent Jim Prideaux (Mark Strong) op missie om een Hongaarse generaal te laten overlopen die blijkbaar meer weet over de zaak. Zijn rechterhand Smiley (Gary Oldman) wordt echter niet ingelicht. Maar alles loopt fout wanneer Prideaux gevangen wordt genomen en men niet zeker weet tot waar de invloed van de dubbelspion zich uitstrekt. Met het overlijden van Control een paar maand later wordt Smiley gedwongen met pensioen gestuurd. Maar het duurt niet lang alvorens Smiley wordt opgeroepen om een tip op te volgen van agent Ricki Tarr (Tom Hardy) en uit te zoeken waar Control mee bezig was. Voor deze missie krijgt hij een jongere assistent onder zijn hoede, genaamd Peter Guillam (Benedict Cumberbatch). Snel worden er 5 hoofdverdachten aangeduid als mogelijke mol van de Britse Geheime Dienst. Deze 5 hebben allemaal een codenaam gekregen afkomstig uit een kinderrijmpje: te beginnen bij Control’s opvolger Percy Allenine (Toby Jones) alias "Tinker", en gevolgd door zijn afdelingshoofden; Bill Haydon (Colin Firth) alias "Tailor", Roy Bland (Cíaran Hinds ) alias "Soldier", Toby Esterhase (David Dencik) alias "Poorman" en "Beggarman" is Smiley zelf. Wie van deze vijf is de dubbelspion?

De auteur van deze film heet trouwens David Cornwell en "Le Carré" was zijn codenaam wanneer hij nog actief was in de Geheime dienst. Hij spreekt dus uit ervaring. De man is ondertussen al 80 jaar, en heeft misschien de opportuniteit gemist om net zoals Ian Fleming een aantal James Bond verhalen uit te werken. Maar het zou misschien wel een compleet ander soort Bond zijn. De gespierde charmeur zou misschien wel ingeruild worden voor een grijze muis met bril, een beetje zoals het hoofdpersonage in Tinker Tailor Soldier Spy. In zijn verhaal is er ook geen sprake van megalomane schurken op exotische locaties, maar heeft alles een meer bureaucratische vertaling. Het grootste verschil is dat Fleming de klemtoon legt op actie, terwijl Cornwell de voorkeur geeft aan het narratieve en de dialogen. Maar heel wat zaken komen ook terug, zoals de codenaampjes. Hier hebben we te maken met 'Control', terwijl Fleming het had over een zekere ‘M’.

En in een spionage-thriller van 127 minuten waar de dialogen, en niet de actie, de plot uitbouwen zijn talentvolle acteurs van cruciaal belang. En dit is hier zeker het geval. De acteurs weten dat ze de film niet mogen verzuipen in ellenlange expositie, maar verwennen de toeschouwer met geraffineerde vertolkingen. Je krijgt zelfs kippenvel wanneer Gary Oldman op een gegeven moment een monoloog opvoert. Oldman heeft zich die rol volledig toegeëigend. Maar ook Tom Hardy blijft ons opnieuw verrassen met een uitstekende vertolking. Maar in deze mannenwereld duiken ook een paar vrouwen op die niet onopgemerkt de revue passeren, en dan met name Kathy Burke als een gepensioneerde SIS (MI6 / The Circus) medewerker. Zelf vond ik haar vertolking ver onder het niveau van de andere acteurs liggen, en dit is misschien één van de weinige minpuntjes aan deze prent. Burke mist ook wat geloofwaardigheid, iets wat je bij de andere acteurs nooit ervaart.

Het paranoïde sfeertje in de film wordt bijzonder wel in beeld gebracht door de Zwitser Hoyte Van Hoytema (Let the Tight One In, The Fighter), die in samenspraak met de production design de tijdsgeest perfect weet te schilderen met veel grijs en bruin-tinten in een korrelig, bleek en melancholiek geheel. De set decorateur heeft er tevens voor gezorgd dat de acteurs heel veel props hadden uit die tijd waarmee ze konden spelen tijdens hun dialogen. En het werk! Het oog voor detail zorgt ervoor dat onze aandacht wordt vastgehouden, en de muziekscore van Alberto Iglesias (die vaak samenwerkt met Pedro Almodóvar) help daarbij. Toch ben ik ervan overtuigd dat ik de film zelfs nog beter zal vinden na een tweede visie, gezien je niet alle informatie in een eerste zit kan opvangen en de film ook zal groeien naarmate je meer vertrouwd zal raken met de personages en de gebeurtenissen.

Tinker Tailor Solder Spy is zeker een aanrader voor een volwassen publiek. Het is een film die in ieder geval zijn stempel zal zitten op komende filmfestivals, en in het bijzonder de Oscars, waar Brad Pitt meteen een belangrijke mededinger voor de Oscar van Beste Acteur zal krijgen. Ik moet Moneyball (2011) nog zien, maar deze film heeft de lat wel erg hoog gelegd. Reden genoeg om naar deze film te gaan. Ik ga ondertussen uitkijken naar de verfilming van de opvolger die le Carré schreef, The Honourable School Boy.

Hier is nog maar eens een Engelstalige remake van een anderstalige film die amper 4 jaar oud is. De Israëlische thriller Ha-Vov (2007) van Assaf Bernstein heeft in ieder geval niet veel stof doen opwaaien, ook al kreeg de film heel wat positieve reviews. Maar het intrigerende plot van Mossad-agenten op een geheime missie naar een Nazi-beul is uiteraard interessant materiaal voor een mainstream film. En dat is de bedoeling van The Debt (2010), in regie van John Madden (Shakespeare in Love).

Korte inhoud: 'The Debt' vertelt het verhaal van drie Mossad-agenten die tijdens de jaren zestig jacht maken op de nazi-oorlogsmisdadiger Doktor Bernhardt / Dieter Vogel. Met gevaar voor eigen leven sporen ze hem op in Oost-Berlijn, maar moeten hem dan nog zien te pakken. Tevens moeten ze hem, als dit al lukt, over de grens krijgen bovendien. Rachel Singer (Helen Mirren), een voormalig agente van de Israëlische geheime dienst de Mossad, was betrokken bij een missie naar de beruchte oorlogsmisdadiger ‘de chirurg van Birkenau'.

Het scenario voor de remake werd geschreven door Matthew Vaughn, de regisseur/scenarist van Kick-Ass (2010) en X-Men: First Class (2010). En het ziet er naar uit dat het een karaktergedreven thriller zal worden naar het voorbeeld van Munich (2005), met naast Helen Mirren ook Tom Wilkinson, Sam Worthington. De slechterik van dienst wordt vertolkt door Jesper Christensen.

Voor zover ik weet is de film niet gebaseerd op waar gebeurde feiten, maar dat er door de Mossad jacht werd gemaakt op losgelopen Nazi-beulen staat buiten kijf. Zo hebben ze in 1960 Adolf Eichmann op het spoor gekomen in Argentinië, ontvoerd en terecht gesteld in Israel. Hiervoor heeft Israel trouwens heel wat kritiek gekregen van Argentinië en de Verenigde Naties, omdat deze niet werden ingelicht van de raid, ook al kon niemand de misdaden van de man goed praten. Na de felle kritiek werd in ieder geval de missie naar Josef Mengele geschrapt. Deze Mengele werd jaren later terug gevonden, verdronken aan de kust van Brazilië ten gevolge van een hartstilstand of gewoon kopje onder geduwd door onbekenden. (misschien ook wel interessant voor een filmproject)

Het spijtige aan The Dept is dat het bijna voor de helft bestaat uit flashbacks, en dat is tevens de grootste kritiek op de film. De film vertelt het verhaal van de Rachel Singer (Helen Mirren), Stephan Gold (Tom Wilkinson), David Peretz (Ciaran Hinds) en duikt in de tijd en zien we veel jongere acteurs voor de rollen, respectievelijk Jessica Chastain, Marton Csokas en Sam Worthington. Bijgevolg laat de film ook zien wat de impact van de missie is geweest op het leven van deze agenten. De scènes in Oost-Berlijn werden opgenomen in Boedapest, terwijl de andere scènes op locatie werden gefilmd in Tel Aviv en Groot-Brittannie.

Het wordt niet alleen een psychologische thriller, maar is ook een drama en een liefdesverhaal. Het hoogtepunt in de film zijn de scènes in Oost-Berlijn die zich halverwege de jaren ’60 afspeelt. Maar als we de critici mogen geloven zou de film in zijn afwikkeling serieus ontgoochelen met een weinig geloofwaardig sluitstuk. Maar het zou in ieder geval een veel betere film zijn dan Killshot (2008), de vorige film van John Madden., met ijzersterk acteerwerk van de gehele cast. The Debt komt op 28 september 2011 in onze zalen.

Steven Spielberg en ‘controversieel zijn’ lijken op het eerste gezicht niet meteen samen te gaan. We hebben het hier immers over één van de meest geliefde en gekende regisseurs die ons eerder al trakteerde op luchtige blockbusters zoals Indiana Jones, Jurassic Park, Jaws, ET, Catch me if you can, … Anderzijds heeft de man van één van de meest rakende Holocaust-films ooit gemaakt, waarvoor hij dan ook volledig terecht een Oscar kreeg. Schindler’s List blijft echter veilig politiek correct. Ieder rationeel mens is het er mee eens dat de massale Jodenvervolging onder geen enkel beding goed te praten is.

Bij Munich (2005) lijkt die partijdigheid verdwenen te zijn. Dagelijks worden we op het nieuws geconfronteerd met het blijkbaar eindeloze geweld tussen Joden en Palestijnen. In dit conflict kies je niet zo maar partij voor de ene of voor de andere. Misschien wel omdat het één van de meest complexe conflicten is. Beide volkeren hebben hun eigen redenen om hun plek aan de Jordaan op te eisen. Ook Spielberg, zelf een praktiserende Jood, blijft opvallend onpartijdig. Hij observeert, als een wetenschapper die zo objectief mogelijk de verschillende stadia van een escalerend proces wil beschrijven. In de taal van film laat hij zien hoe terrorisme en bloedvergieten alleen maar meer terrorisme en bloedvergieten oproepen. Er is geen typische overduidelijke moraalles, geen wijzende vinger; er zijn enkel de feiten die het publiek zelf moet plaatsen en interpreteren. Het feit dat de Joden de film als pro-Palestijns, en de Palestijnen de film als pro-Israëlitisch bestempelen, zegt al genoeg.

Korte inhoud: München, 1972. In de nacht van 5 september verschaft een commando van de Palestijnse organisatie Zwarte September zich toegang tot het Olympisch dorp, dringt binnen in het Israëlische paviljoen, doodt twee van zijn bewoners en neemt de negen anderen in gijzeling. 21 uur later zijn ze allemaal dood en 900 miljoen televisiekijkers hebben live het nieuwe gezicht van terrorisme leren kennen. Nadat ze elk compromis met de gijzelaars geweigerd hebben, start de regering van Golda Meir een ongekend harde represaillecampagne. Avner, een jonge Mossad - agent, staat aan het hoofd van een vierkoppig team dat belast wordt met het opsporen van de verantwoordelijken voor de terreurdaad...

Spielberg is ongetwijfeld een goed, of zelfs een zeer goed, regisseur, maar lang niet al zijn films zijn hoogvliegers? Munich is een beklemmende-prent en mag zeker gerekend worden tot één van zijn betere werken. In elke scène, in elke shot voel je het vakmanschap. De film staat nooit stil. Als het niet de personages zijn die bewegen, dan is het hun omgeving zoals flikkerende of kruipende schaduwen, donkerder kleurgebruik die je, net als bij Avner, naarmate de film verder gaat, minder en minder gemoedsrust gunnen. Paranoia en vermoeidheid beginnen toe te slaan. Nooit verliest de film haar vaart. Spielberg’s steeds bewegende regie laat dat simpelweg niet toe.

Allemaal goed en wel natuurlijk, maar als je als publiek niet kunt meeleven met de personages of de gebeurtenissen, kan zelfs voortstuwende regie de boel niet redden. Deze betrokkenheid hangt natuurlijk ook veel af van de acteursprestaties en het script. Eric Bana is erg overtuigend als Avner. Zijn overgang van gezonde en gelukkige Mossad-agent naar getormenteerd en emotioneel "wrak" is zeer indrukwekkend. Je ziet het licht uit zijn ogen verdwijnen; in de plaats verschijnt holle, lege vervolgingswaanzin. Geoffrey Rush en Ciarán Hinds zijn zoals altijd hun degelijke zelf en ook Daniel Craig en Matthieu Kassovitz ('Nino' uit Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain) laten zich niet van het scherm spelen. Mathieu Amalric, in de rol van Louis en Michael Lonsdale die zijn vader speelt, zetten ook voortreffelijke rollen neer.

Voor het script hebben Tony Kushner (jullie misschien bekend van het beklijvende Angels in America) en Eric Roth schitterend werk geleverd. Het objectieve karakter van de film staat enkele erg emotionele momenten niet in de weg, die doorheen de film steeds verder worden opgebouwd: van 'Avner' die een onschuldig praatje laat met de man die hij moet en gaat vermoorden tot een gesprek over het belang van culturele identiteit en het hebben van een thuisland met een PLO-terrorist (de tegenpartij!) Ironisch genoeg leeft 'Avner' op het einde zelf als uitwijkeling in de USA. Goed en kwaad worden nog verder verstrengeld wanneer ‘Avner’ en zijn team uiteindelijk zelf ook vergeldingsacties op poten zetten. Spijt of berouw komt, als het al komt, altijd te laat. Het benadrukt nog meer dat alles enorm snel uit de hand kan lopen. Dat lijkt ook de eindshot van die twee beroemde torens in New York te willen zeggen.

Had een andere regisseur over zo een explosief onderwerp een film durven/kunnen brengen? Zou het resultaat echter even genuanceerd zijn zonder hierbij de minste betrokkenheid van de kijker te verliezen? We betwijfelen het. Munich werd genomineerd voor 5 oscars (Beste Film, Beste Regie, Beste Script, Beste Montage en Beste Muziek) maar won geen enkele. Een spijtige zaak want de film verdiende minstens één beeldje, maar met films als Crash en Brokeback Mountain (2005) was de concurrentie groot.

Het is al een tijdje geleden dat we nog iets van regisseur Paul Thomas Anderson (Magnolia, Boogie Nights) hebben gehoord. Zijn laatste bioscoopfilm was de komedie/drama Punch-Drunk Love (2002) met Adam Sandler en Emily Watson.

Maar binnenkort komt There Will Be Blood (2007) uit, met Daniel Day-Lewis in de hoofdrol. De titel 'There Will Be Blood' komt jullie waarschijnlijk bekend voor. Deze werd eerder gebruikt als ondertitel voor Saw II (2005). Laten we hopen dat deze film véél beter wordt.

Korte inhoud: Plainview (Daniel Day-Lewis) is een goudzoeker die de olierechten van een ranch opkoopt, waarna hij op een oliebron stuit. Maar dan herinnert hij zich de Amerikaanse droom en wordt hij erdoor verscheurd. Hij grijpt terug naar zijn geloof en familie, maar zij weten niet hoe ze hem van zijn hebzucht kunnen afhelpen. Stilaan wordt hij de man die hij altijd heeft gehaat.

Anderson is hij één van die cineasten die boordevol talent zit en véél te weinig films maakt. In diezelfde categorie zitten Wes Anderson, David Fincher, Terrence Malick, David O. Russell en ook wel Spike Jonze. Maar misschien is dit net het geheim van hun kunnen. Ze maken tijd vrij om te werken aan een ijzersterke film. En deze film heeft er alle schijn van om een contender te zijn bij de oscars. En dan zeker met een acteur als Daniel Day-Lewis, komaan! De man ontbloot zowel het beest als de pure menselijkheid in elk van zijn vertolkingen, uiterst complex en tezelfdertijd van een eerlijke eenvoud. Buitengewoon fascinerend. O ja, hier zal waarschijnlijk nog een Oscar-contender zijn voor Beste Mannelijke Hoofdrol. Dat voel je al bij het bekijken van de eerste beelden.

De film is gebaseerd op Oil, het boek van Upton Sinclair, en draait rond thema’s als familie, hebzucht en geloof tijdens de eeuwwisseling in Texas, waar de eerste oliebaronnen het zwarte goud ontdekken. De fotografie van Robert Elswit ziet er in ieder geval bijzonder knap uit. In deze prent treffen we geen Hollywood-sterren aan, maar daarom geen minderwaardige acteurs, zoals Paul Dano (Little Miss Sunshine en Ciarán Hinds (Miami Vice, de serie "Rome"). De film wordt bij ons verwacht in het voorjaar van 2008.