De FilmBlog

Dat True Romance (1993) werd geschreven door Quentin Tarantino en verfilmd door Tony Scott kwam pas goed tot uiting in die aangrijpende scene over The Origin of the Sicilians, waarin Dennis Hopper even grapjes maakt met de man die hem zal vermoorden, gespeeld door een sublieme Christopher Walken.

Het was een klein intermezzo die weinig impact had op de hoofdpersonages (het gebeurde zelfs allemaal buiten hun weten), maar het werd meteen één van de meest memorabele scènes uit de filmgeschiedenis. Er doen verschillende geruchten de ronde dat Tarantino zijn scenario zou verkocht hebben voor $10’000, andere bronnen spreken dan weer van $50'000, maar één ding is zeker, het was belachelijk weinig.

Korte inhoud: Clarence (Christian Slater) werkt in een stripboekenwinkel, en brengt het grootste deel van z'n vrije tijd door in de bioscoop waar hij kungfu-films kijkt. Op een dag ontmoet hij de prostituee Alabama (Patricia Arquette), op wie hij verliefd wordt. Ze kan echter niet zo maar stoppen met het werk, en dus moet Clarence eerst afrekenen met haar pooier Drexl Spivey (Gary Oldman). Tijdens de tumultueuze confrontatie met de pooier komt Clarence per ongeluk in bezit van een koffer cocaïne. Hij beslist deze enorme hoeveelheid op zijn eigen houtje te verkopen en trekt naar LA.

En de film doet zijn titel alle eer aan door een aanstekelijke relatie uit te werken tussen Clarence en Alabama, en dit terwijl de kogels door het luchtruim suizen en het bloed zo goed als op de cameralens spat. Het is misschien niet het meest orthodoxe koppel, maar het is wel een leuk stel die je met veel belangstelling wil volgen. We volgen een aan lager wal geraakt koppel die wel uit de geest van de gebroeders Dardenne lijkt te zijn ontsproten, maar doorheen de Hollywood-machine is gedraaid. En de vonken vliegen van het scherm tussen die twee. Bijgevolg kan de regisseur het zich permitteren om het fragmentarische boek van Tarantino zonder concessies na te leven. Of toch bijna, want Scott koos voor een lineaire verhaalstructuur en uiteindelijk ook voor een Hollywood einde in plaats van het depri-einde die Tarantino in zijn script had voorzien. (Clarence Sterft en loopt er vandoor met het geld. In haar voice-over horen we dat ze uiteindelijk niet zo heel veel gaf om Clarence en dat ze hem had gebruikt om van Drexl te geraken). Persoonlijk vind ik het einde van Tony Scott véél beter werken en conform is met het verfilmde verhaal. Mocht Tarantino zelf de film hebben gemaakt, dan had zijn einde binnen een andere context misschien wel beter gewerkt.

Ondanks het feit dat in True Romance heel veel actie zit, mag je de film niet gewoon bestempelen als een gewone actiefilm. Het is tezelfdertijd een thriller, een komedie, een romance en in het hart van dit alles schuilt een pakkend drama. En de pracht van deze prent is dat al die genres perfect gaan samenvloeien in één volwaardige prent die ons van begin tot eind aan onze stoel kluistert, en dit allemaal op de zwoele muzieknoten van Hans Zimmer . De gestroomlijnde en flitsende regie van Tony Scott zorgt ervoor dat de filmervaring nog boeiender wordt. Alles klopt; van de casting tot en met de kleding en belichting. En neen, we hebben hier niet te maken met een diepzinnig Krzysztof Kieslowski verhaal, maar voor wie tussen de regeltjes leest zal wel wat Shakespeare invloeden kunnen aanduiden in het narratieve gedeelte. Maar laten we eerlijk zijn, dit een pulp fiction avant la lettre. Het is bestemd om ons te ontspannen en slaagt daar wonderwel in. En veeleer de wansmaak van de stilist(e), verraad de spuuglelijke kleding van ons koppeltje allicht de zwakte van onze scenarist voor kleurrijke trash.

Dankzij Tarantino krijgen we een lawine aan coole en knettergekke quotes over ons heen, in de stijl van "I would fuck Elvis... I mean when he was alive, not now." En dat is uiteraard de kracht van zijn films. Mensen herinneren zich Reservoir Dogs en Pulp Fiction vooral voor zijn dialogen, en hier wordt je ook wel in de watten gelegd. Quentin zei van True Romance zelfs dat het één van zijn meest auto-biografische films was, en dat kan toch wel tellen. Waarom heeft QT de film dan zelf niet geregisseerd? Blijkbaar had Warner Bros er geen vertrouwen in en stonden liever hun 13 miljoen dollar af aan een vaste waarde die een mooie bioscoop-recette kon verzekeren. Later kwamen ze hierop terug maar Tarantino had er geen zin meer in. Hetzelfde gebeurde met zijn tweede scenario, Natural Born Killers , die op een wel heel desastreuze manier werd verkracht door Oliver Stone. Met Reservoir Dogs (1992) kon hij zijn ding doen, en met Pulp Fiction (1994) kon hij zijn status bevestigen als één van de meest invloedrijke regisseur in Hollywood.

Ook al werd True Romance niet meteen een kaskraker en is hij minder goed dan Reservoir Dogs, heeft het zijn publiek toch gevonden tijdens zijn video-release, en blijft het tot op heden nog steeds één van de betere misdaad thrillers uit de 90’ties. En het is dan ook mooi meegenomen deze prent te zien in high-def. En bij deze heeft Dutch Film Works de film uitgebracht op blu-ray in hun Prestige Collection. Enkel spijtig dat ze de extraatjes op de schijf zijn vergeten.

Er komt een wel heel bizarre komedie op ons af, met name een film waar de Griekse goden tussen de mensen leven. De film heet Gods Behaving Badly en wordt zowaar vertolkt door een aantal Hollywood-zwaargewichten: Christopher Walken, Oliver Platt en Sharon Stone. Het zijn de mensen van Entertainment Weekly die met het nieuws komen:

It's probably safe to say that a modern day, blue collar Zeus played by Christopher Walken will be a welcome new take on the genre. Walken joins an impressive gaggle of stars in the film adaptation of Marie Phillips' novel, set in a New York City brownstone where the fallen and downtrodden gods are being forced to live and work like the rest of us.

Big Beach Films confirmed its full list of stars-as-gods via release on Tuesday, with shooting slated to begin mid-July. The Marc Turtletaub directed film will also star Sharon Stone as Aphrodite, Oliver Platt as Apollo, Edie Falco as Artemis, Phylicia Rashad as Demeter, Gideon Glick as Eros, John Turturro as Hades, Henry Zebrowski as Hermes, Rosie Perez as Persephone, and True Blood's flamboyant fry cook Nelsan Ellis as Dionysus.

Dit kan alle kanten uit, ofwel bijzonder grappig ofwel bijzonder van de pot gerukt. Elk van deze acteurs heeft zich reeds bezondigd aan compleet verkeerde filmkeuzes. Anderzijds hebben ze allemaal al sterke rollen vertolkt. Griekse goden zien als mensen lijkt me tevens niet zo’n stretch, gezien ze meer zwakheden en menselijke kantjes vertonen dan onze christelijke God. Het lijkt wel een leuk concept voor een hilarische film.

De regisseur van dienst wordt Marc Turtletaub die met deze film zijn langspeelfilm debuut zal maken. De man was producer bij Big Beach, die ondermeer Little Miss Sunshine (2006) maakte, maar wil nu blijkbaar zijn stempel zetten door zelf de film te regisseren. Geen gemakkelijke klus met zo'n script.

Allez, hier nog een trailerke om het af te leren. Ben je klaar voor de nieuwe Enter the Dragon (1973), wel Balls of Fury (2007) mag je niet missen. In de hoofdrol zien we een vampier-achtige Christopher Walken die de dodelijke kumité zal leiden. De sterksten ontmoeten elkaar en enkel de beste zal het tornooi overleven. Klein detail: geen martial art deze keer … wél ping pong. En het resultaat is hilarisch.

Korte inhoud: De in ongenade gevallen pingpong kampioen Randy Daytona (Dan Fogler) wordt opnieuw het illegale pingpong-circuit ingezogen als hij gerekruteerd wordt door CIA-agent Ernie Rodriquez (George Lopez) voor een geheime missie. Randy zal undercover een toernooi moeten winnen. Een toernooi dat jaarlijks georganiseerd wordt door maffia-leider Feng (Christopher Walken). Het is gebruikelijk dat de verliezers van het toernooi gexecuteerd worden ... Hier is de trailer.

Een prent waar Christopher Walken de rol vertolkt van een Aziatische misdaadleider genaamd FENG heeft 'Oscar' overal op de films behaarde billen geplakt. Ik ben verzot op de acteur en hoe slapstick deze komedie ook moge zijn, Walken is the man. Daarnaast zien we ook de knappe M:I 3 - babe Maggie Q opduiken en de "24"-actrice Aisha Tyler. De film is in beeld gezet door Ben Garant en komt bij ons uit ergens in april van 2007. Bekijk de trailer en laat me weten wat jullie ervan denken.

Ik ben eigenlijk niet helemaal zeker van de authenticiteit van dit bericht, maar volgens een paar louche intersites zou Hollywood acteur Christopher Walken een einde willen maken aan de afdalende koers die Amerika neemt en zichzelf verkiesbaar stellen voor president van Amerika in 2008.

Als Arnold Schwarzenegger erin slaagt om gouverneur te worden van Californië, waarom zou een meer intelligente en even gevierd acteur zijn kans niet wagen? Trouwens, iedereen is beter dan George W. Bush, niet? George heeft ook wel acteertalenten, maar Walken doet het met iets meer overtuiging en hij valt niet over zijn eigen woorden.

Geboren in Queens New York in 1943, is Walken vooral bekend voor zijn psychologisch geflipte rollen in The Deer Hunter (1978) en de zalige Cronenberg prent The Dead Zone (1983). Maar de oscarwinnaar was even briljant in tientallen andere rollen. Zelfs die 2 kleine QT-rolletjes in Pulp Fiction (1994) en True Romance (1993) zijn geniaal.

Maar of Vincenzo Coccotti de nieuwe president zal worden valt nog te bezien. Ik zou het nog wel zien zitten. Hij of Dennis Haysbert a.k.a. David Palmer (“24”).

Maar stel nu dat het fake is, wat het waarschijnlijk ook is; wat als er zich plots een stevige achterban achter Walken begint te scharen? Zou hij zich dan ook kandidaat stellen voor de volgende presidentsverkiezingen? Want wie is er anders in het democraten kamp met charisma en ballen om de taak van president te vervullen? Howard Dean? Hillary Clinton?

Op uiterlijk vlak ziet Walken er presidentieel uit. De vraag is of hij ook in staat is om een land te leiden. En daarmee bedoel ik niet zoals de huidige president, maanden op vakantie gaan en dan af en toe eens een oorlogskreet uiten. Wees een goede democraat en geef uw mening in de commentaarbox.

Hier zijn trouwens nog een paar uitspraken van de acteur.

Er zijn weinig komedies die meteen zoveel lovende kritieken krijgen van de pers als Wedding Crashers, bij ons in de zalen vanaf 10 augustus 2005. De film gaat over twee scheidingsdeskundigen, John (Owen Wilson) en Jeremy (Vince Vaughn). Ze zijn zakenpartners en boezemvrienden. Samen lopen ze de huwelijkspartijen af om vrouwen te versieren voor een one night stand. Op de grootste trouwerij van het jaar, van de dochter van politicus William Cleary (Christopher Walken), laten John en Jeremy al snel hun oog vallen op de bruidsmeisjes Claire (Rachel McAdams) en Gloria Cleary (Isla Fisher).

John raakt, tegen de spelregels van het versieren in, tot over zijn oren verliefd op Claire. Hij weet Jeremy ervan te overtuigen om in te gaan op een uitnodiging om een heel weekend door te brengen op het landgoed. Al snel raken de twee verstrikt in de vreemde capriolen van de familie Cleary.

In de regiestoel zien we David Dobkin, die in het komedie-register al flink scoorde met Shanghai Knights en Clay Pigeons, respectievelijk met Wilson en Vaughn. De twee acteurs maken eigenlijk deel uit van een nieuwe rat pack of nog Frat Pack zoals ze die vaak noemen, zoals er vroeger al een was met Frank Sinatra, Dean Martin, Sammy Davis, Peter Lawford en Joey Bishop.

Tegenwoordig zien we vaak Vince Vaughn, Owen Wilson, zijn broer Luke Wilson, Will Ferrell en Ben Stiller samen. Het begon eerst met Owen Wilson en Ben Stiller die niet alleen in films maar ook nog eens op MTV-awards samen de show presenteerden. Stiller regisseerde ook The Cable Guy waarin Owen Wilson een klein rolletje had. Later werd de groep uitgebreid met de broer van Wilson, Luke. Later kwamen Vaughn en Farrell de groep vervoegen. De 5 acteurs hadden dezelfde soort humor en begonnen steeds meer in elkaars films op te duiken. En misschien zal Jack Black zich aan het lijstje aansluiten maar tot nu toe gaat de acteur solo. Hier is een lijstje van hun films:

The Wendell Baker Story (2005)
(Wilson bros, Farrell)
Dodgeball: A True Underdog Story (2004)
(Stiller, Vaughn)
Starsky & Hutch (2004)
(Stiller, Owen Wilson, Vaughn)
Anchorman: The Legend of Ron Burgundy (2004)
(iedereen)
Old School (2003)
(Ferrell, Vaughn, Luke Wilson)
The Royal Tenenbaums (2001)
(Stiller, Wilson bros.)
Zoolander (2001)
(Stiller, Owen Wilson, Ferrell)
Meet the Parents (2000)
(Stiller, Owen Wilson)

Een dergelijke acteursgroepering kan heel goed werken. Ook in Frankrijk had je verschillende komedie groeperingen zoals Les Nuls (Alain Chabat, Bruno Carette, Chantal Lauby, Dominique Farrugia) of de groep van Les Bronzés (Michel Blanc, Marie-Anne Chazel, Christin Clavier, Thrierry Lhermitte, Dominique Lavanant, Gérard Jugnot, Josiane Balasko, Bruno Moynot) die furore maakten en nog steeds samenklitten voor nieuwe filmprojecten. Het gevaar is uiteraard dat we vaak dezelfde plaat horen. Ik denk dan bijvoorbeeld aan het personage van Ben Stiller die in Zoolander en Dodgeball, bijna hetzelfde personage vertolkt. In de ene film iets naiever en in de andere film iets gemener. Maar ze hebben dezelfde attitute and speech. Idem dito voor de andere acteurs.

Maar het publiek en de critici zijn er wild van en dit getuigen de volgende korte slagzinnen uit een paar recensies over Wedding Crashers:

"Trust me: You won't hate yourself in the morning. These swindlers are sensational."
Glenn Whipp, LOS ANGELES DAILY NEWS

"Vaughn and Wilson could do cold readings of Sylvia Plath poems and make them sound hilarious."
Jeffrey Westhoff, NORTHWEST HERALD (CRYSTAL LAKE, IL)

"an unapologetically raunchy and frequently hilarious farce... Wilson and Vaughn... work together superbly... Impressively, the rest of the cast is playing at the same level."
James Sanford, KALAMAZOO GAZETTE

"The most exhilarating entertainment to emerge this year from the failed, forlorn factory town of Hollywood, largely because of Owen Wilson and Vince Vaughn, the best high-low comedy team since the hey-hey days of Paul Newman and Robert Redford."
Andrew Sarris, NEW YORK OBSERVER

"Wedding Crashers may be the most optimistic Hollywood comedy of the year, because it restores at least some dim hope that directors, writers and actors with actual brains in their heads can somehow triumph over unimaginative studio execs."
Stephanie Zacharek, SALON.COM

***Related Post***
26/03/2006: The Break-Up trailer, met Jennifer Aniston en Vince Vaughn

***Related Sites***
Imdb: Wedding Crashers (2005)
Officiële Site: www.theweddingcrashers.com
Trailer: justmovietrailers.com
Pics: Out Now

"I am a sucker for clever photography". Film is in essentie een verhaal vertellen met beelden. Ik geef toe, soms nemen de beelden de bovenhand op het verhaal, en verlies je het contact met de personages. Tony Scott, het jongere broertje van Ridley Scott, is een echte beeldenvirtuoos. Net als zijn broer heeft hij begonnen als Director of Photography bij reclamespots. Hij is de man achter: Top Gun, Days of Thunder, True Romance, Crimson Tide en Enemy of the State, maar ook Man on Fire die een voorbeeld is van het vormelijke die beslag legt op het inhoudelijke. Maar zijn nieuwe film Domino (2005), gefilmd op zowel pellicule als op de digitale Viper Camera, ziet er dan weer stukken beter uit.

Het is gebaseerd op het waar gebeurd veraal van Domino Harvey (Keira Knightley), dochter van acteur Laurence Harvey (uit The Manchurian Candidate), die haar baan als topmodel volledig zat was. Ze besloot zich te richten op de verheven kunst van het premiejagen.

“Verwacht dus maar iets in het genre van Natural Born Killers meets True Romance. De film heeft een spetterende cast met oa: Mena Suvari, Macy Gray, Mickey Rourke, Christopher Walken, Tom Waits en Lucy Liu. Check it out!

***Related Sites***
trailer: http://movies.yahoo.com
officiële site: http://www.dominomovie.com/

***Related Posts***11/12/2006 : The Warriors remake van Tony Scott
27/11/2006 : Déjà Vu trailer
04/06/2005: Mickey Rourke kreeg 2de kans met Sin City
11/10/2004 : Man of Fire review
22/08/2004: Keira Knightley bewerkt in photoshop

Quotering: **
Titel: Man on Fire
Regisseur: Tony Scott
Scenarist: Brian Helgeland (Mystic River)
Acteurs: Denzel Washington, Dakota Fanning, Mickey Rourke, Radha Mitchell, Christopher Walken
Genre: Thriller-Drama-Actie
Duur: 142 min
Land: VS
Site: http://www.manonfiremovie.com
Extra: trailer
Release in België: 13 oktober 2004

Eveneens gezien op het bruisende filmfestival van Gent en deze film was iets minder goed dan Eternal Sunshine of the Spotless Mind, maar uiteraard gaat het hier over een totaal ander kaliber van film. Acteur Denzel Washington en regisseur Tony Scott bundelen opnieuw hun krachten na hun boottochtje in Crimson Tide en gaan nu op jacht naar Mexicaanse kidnappers. Resultaat, een behoorlijke actie-thriller die alle verwachtingen beantwoordt. Niet meer, niet minder.

Man on Fire gaat over ex-marine soldaat Creasy (Denzel Washington), die op zoek gaat naar de zin van zijn leven en vergiffenis van God. In Mexico City gaat hij op zoek naar een vriend, Rayburn (Christopher Walken), die hem een baan biedt als bodyguard bij de rijke familie Ramos om hen en hun kleine meisje Pita te beschermen van alle onheil. De film begint tevens met het schokkende feit; dat er om de 60 minuten een kidnapping gebeurt in Latijns-Amerika en dat 70% van de slachtoffers niet overleven. Ondanks zijn drankprobleem en zijn zelfmoordneigingen wordt Creasy aangenomen in het gezin en er groeit, na enige wrijvingen, een band tussen de kleine Pita en Creasy. Maar de kidnappers die al een paar keer hebben gedreigd slaan hard toe en met de hulp van een paar corrupte agenten ontvoeren ze Pita en sturen ze Creasy naar het ziekenhuis. Zij hebben daarbij 2 fouten gedaan. Een eerste was het jonge meisje te ontvoeren en het tweede was Creasy niet te hebben vermoord.

De Ridley familie is een familie van visuele artiesten. Hun films kenmerken zich door uiterst strakke en dynamische fotografie en hun background als reclameregisseurs is, net zoals bij mensen als David Fincher en Terry Gilliam, nooit ver weg. Maar datgene wat hen onderscheid van het gros van reclameregisseurs die zich aan fictie wagen, is dat zij beide hun opleiding begonnen zijn als cameraman en dat zij ook nog eens een verhaal kunnen vertellen. En daar draait alles om. De eerste de beste regisseur die zich vergezeld met een goede cameraman kan visueel verbluffen (zoals: Marcus Nispel, regisseur van de remake van The Texas Chainsaw Massacre, gretig beroep deed op Daniel Pearl die de eerste TCM in beeld bracht, of Director of Photography Matthew Leonetti die menig jonge cineasten een dynamische beeldcompositie bezorgde). Ridley en Tony Scott weten hoe ze een karakter moet uitwerken en hoe ze de spanning in een film kunnen houden. Beide maken ze wel andere films. Ridley is nog iets meer geïnteresseerd in de context van een verhaal dan Tony, die liever op militaire en krachtdadige muziekbegeleiding de hero-cultuur uit de jaren ’80 levendig en trendy houdt. Toch behoort deze film, samen met Spy Game en The Fan, tot de minder geslaagde actiefilms, in vergelijking met True Romance, Enemy of the State, Crimson Tide, The Last Boy Scout, Top Gun en Days of Thunder). Toch is de belichting van de Canadese Paul Cameron (Collateral, Swordfish, Gone in 60 seconds) echt wel fascinerend.

Enerzijds zit het verhaal iets te simpel in elkaar en baseert het zich iets te rechtlijnig op het concept van ‘wraak’, zoals die twee andere monsters van films Walking Tall(met…eu…The Rock) en The Punisher (met …eu…Thomas Jane). Man on Fire is gebaseerd op het gelijknamige boek van A.J. Quinnell. Volgens diverse bronnen zou dit de schuilnaam zijn van de echte huurmoordenaar, die ergens ondergedoken zit in zonnige oorden, en die er zijn ervaringen in kwijt kan. Doet me trouwens denken aan Ian Flemming, de auteur van James Bond die ook in de geheime diest zat. Het is dus met brede penseeltrekken en bet grote korrels zout gebaseerd op waargebeurde feiten.

Tony had al het project in handen gekregen midden jaren ’80, maar wegens zijn onervarenheid werd hij de laan ingestuurd en werd het boek gescenariseerd en geregisseerd door de Franse cineast Elie Chouraqui. Tony deed dan maar Top Gun die maar liefst 500 keer (!) meer winst maakte dan de eerste versie van Quinnells boek. Maar de versie uit 2004 is nu niet meteen een wereldschokkend verhaal, laat staan een knappe verfilming. Tony ruilt de wise-cracks en de intelligente dialogen in voor een schaamteloze exhibitie van zijn laatste visuele truukjes, die hij heeft gebruikt in zijn kortfilm Ride The Devil en gezien in 21 Grams. Hij had misschien iets meer aan zijn scenario kunnen werken en alles net iets boeiender gemaakt. Afgesneden vingers en een opgeblazen anus zijn nu niet meteen de dingen waarop ik zit te wachten. In de film zitten ook geen verrassingen en alles heeft een iets te strakke en voorspelbare structuur. Het geweld in de film voelt dan ook meestal gratuit aan. En begrijp me niet verkeerd, ik hou van sterke actie-scenes à la Die Hard, maar deze film pretendeert toch iets meer te willen zijn dan de gewone actie-blockbuster. De film duurt ook bijna 2 en een half uur en dat is wel heel lang voor een film die eigenlijk weinig om het lijf heeft en waar de regisseur deze lacune probeert te maskeren door een doorgedreven formalistische aanpak. Tony Scott wil misschien uit de schaduw van zijn broer komen met iets meer volwassen films, zoals 21 Grams, Insomnia of een The Pledge, maar dan zal hij misschien eerst een beter scenario vanonder de neus van zijn broer moeten wegpikken.

Het 10-jarig meisje in de film die met haar blonde haren en blauwe ogen de dochter van een Amerikaanse vrouw en een Latijns-Amerikaanse man moet voorstellen, moet iet te nadrukkelijk de karakteruitdieping doen van Creasy. Dit komt neer op een pak absurde dialogen waar het meisje meer als een adolescente dan als een tiener gaat klinkt. Waarom hadden ze dan niet gekozen voor een oudere dochter? Wel, omdat de religieus getinte film (pseudo-middel om zo iets meer gewicht in de schaal te leggen) er alles aan doet om de motieven van onze held zuiver te houden, gezien hij nogal middeleeuws tekeer gaat tegenover de zondaars. Dit uiteraard met de achtergrond gedachte dat bloedvergieten de wonden kan genezen. Ja, het zijn nu eenmaal Europeanen zoals Scott, Emmerich en Wolfgang Petersen, die op een verheven manier de Amerikaanse waarden kunnen tentoonspreiden. Helaas verlaagt Tony zich hiermee te vaak naar het niveau van een Death Wish.

Het acteerwerk van Denzel is imponerend, maar hij is dan ook een van de betere Hollywood acteurs. Maar zijn prestaties zijn deze prent onwaardig. Eigenlijk was ook Robert De Niro een contender voor de rol, maar wees deze uiteindelijk af. (Vreemd gezien De Niro af en toe ook wel eens een serieuse misrekening kan doen). Daarnaast zien we de fetish acteur van Tony en mijn persoonlijke favoriet Christopher Walken in een klein rolletje, net zoals Giancarlo Giannini die we nog kennen als Inspector Rinaldo Pazzi in Hannibal van Ridley Scott. De muziek ruikt tevens ook een beetje teveel naar de score uit Gladiator (ook van de oudere broer) met kleine intermezzo’s van Lisa Gerrard onder begeleiding van Hans Zimmers poulain, Harry Gregson-Williams.

Kortom, de film had de ambitie en de acteurs om een schitterende film te worden, maar Scott koos voor een te gemakkelijke adrenaline stoot, met een film die veel te lang duurt en veel te lang onder de Mexicaanse zon heeft liggen bakken.