De FilmBlog

Dit is nu eens een geslaagde Amerikaanse remake. The Girl with the Dragon Tattoo (2011) van David Fincher (zie hier de poster) is wat mij betreft zelfs een betere film dan het origineel van Niels Arden Oplev.

Korte inhoud: Op 29 september 1966 is de 16 jaar oude Harriet Vanger (Moa Garpendal) spoorloos verdwenen. Nu, 40 jaar later, krijgt journalist Mikael Blomkvist (Daniel Craig) een ongewone opdracht: hij wordt via een advocaat (Steven Berkoff) in contact gebracht met grootindustrieel Henrik Vanger (Christopher Plummer) die hem vraagt de geschiedenis van zijn familie te schrijven. Wat hij eigenlijk wil is de waarheid achterhalen over Harriet. Mikael vindt dat hij wel even uit zijn sleur bij het tijdschrift kan komen en samen met computerdeskundige Lisbeth Salander (Rooney Mara) begint hij aan de opdracht. Ze graven dieper en dieper in het verleden van de familie en komen steeds donkerder geheimen tegen.

Het is een vrij trouwe adaptatie van het ijzersterke boek van Stieg Larsson, en is zoals we van Fincher gewoon zijn visueel heel strak gestileerd en inhoudelijk heel brutaal. Maar de kracht zit hem niet alleen in de koude en grijze fotografie van Jeff Cronenweth (geheel gefilmd op Red), het script van Steven Zaillian, de perfecte score van Trent Reznor en Atticus Ross, maar op de eerste plaats de sterke vertolking van de acteurs, en in het bijzonder deze van Rooney Mara. Het is een karakter-gedreven verhaal en de acteurs spelen de pannen van het dak. Maar naast de hoofdcast zien we ook knappe vertolkingen van Stellan Skarsgård, Robin Wright, Geraldine James, Joely Richardson en Goran Visnjic. Niet meteen voor de hand liggende namen, zelfs actrices die nu niet meteen een grote carrière hebben gemaakt op het witte doek, maar ze hebben hun hart en ziel in de rol gelegd.

David Fincher voelt zich in ieder geval kiplekker met het aangereikte materiaal: neo-noir, seriemoordenaar, gothic toestanden, design interieurs, intrige, mysterie, seks, dood, perverse toestanden, buitengewone locaties, nacht-scènes, pokkeweer, en noem maar op. En desondanks de grauwe natuur van de film, ziet Zweden er heel elegant en rustgevend uit. Maar het is een rust die ons ook wel onwennig maakt. Achter het mooie plaatje schuilt een wereld van verderf en terreur. En toch is het niet zijn beste film uit zijn gehele oeuvre, maar dat heeft dan weer te maken met het respect die hij had voor het bronmateriaal. Het is een keuze die je als regisseur moet maken, en deze is zeker wel een verdienstelijke.

Het is al bij de begin-generiek dat je compleet in de film wordt gezogen. Het heeft veel weg van een aparte tv-spot, maar het was één van de meest indrukwekkende sequenties van de laatste 5 jaar. De zwarte olie beloofde ons ook een duistere prent, en dat was zeker niet verkeerd. En de troef van deze prent is dat je het niet gaat beschouwen als remake, dan wel als een andere adaptatie van eenzelfde boek. Eén van de meest ijzingwekkende momenten is ondermeer de scene waar Lisbeth Salander ten prooi valt aan de sadistische en perverse Bjurman – fantastisch gespeeld door de Nederlander Yorick van Wageningen. Ook al zullen de meeste mensen (die het boek hebben gelezen of de vorige film gezien) wel weten wat hen te wachten staat, de brutaliteit van de montage en de keuze van de shots zorgen opnieuw voor een hevige dreun in de onderbuik en een krop in de keel. Ook al was de vorige actrice (Noomi Rapace) die de rol van Lisbeth had vertolkt, buitengewoon sterk, is de plaatsvervanger al even knap.

En ik steek niet weg dat ik nu al verlang naar de twee opvolgers (The Girl Who Played With Fire, The Girl Who Kicked the Hornet’s Nest) die Fincher back-to-back zal filmen, en zo zal hij ook een trilogie op zijn naam hebben, net zoals Spielberg, Coppola, Jackson, Raimi,… De twee sequels zijn ook verhalen die nauw verbonden zijn met elkaar, en bijgevolg is er niets verkeerd aan om de film na elkaar te filmen. Trouwens is het voor de opkomende sterren als de regisseur geen must om 4 jaar lang vast te zitten in Zweden.

De shooting zou eind 2012 van start gaan. Laten we hopen dat scenarist Steven Zaillian een betere versie kan klaarstomen voor de twee sequels, dan datgene wat verfilmd werd in de originele films. Niet dat het slechte verhalen zijn, maar het stak toch wel een beetje af in vergelijking met het ijzersterke eerste deel. The Lord of the Rings werd ook back-to-back gefilmd, en het leverde behoorlijke knappe films op, maar The Matrix en Pirates of the Caribbean waren wel grote teleurstellingen – maar die laatste twee trilogieën zijn dan ook niet gebaseerd op een literair werk. Ik heb er dus alle vertrouwen in.

Tot onze enorme spijt kunnen we hier geen uitvoering bespreking brengen van de blu-ray gezien we de dvd in onze bus aantroffen. Op de dvd vinden jullie echter wel de audio-commentaar van David Fincher, die zoals we gewend zijn, de beste audio-commentaar is die je op een film kunt aantreffen (met voldoende insights over karakter, set dressing, belichting en leuke weetjes). Maar ook al hebben we deze niet gezien, raden we jullie toch de blu-ray aan gezien hier massa's veel extraatjes zijn; zoals een blik op de generiek via verschillende standpunten alsook een pak reportages.

***Related Posts***
02/06/2011: The Girl with the Dragon Tattoo trailer
29/07/2010: David Fincher werkt aan Millennium remake

Een vreemde toestand. Danny Glover en Barry Levinson hebben rollen te pakken in de HBO film Muhammad Ali's Greatest Fight (2012). Het drama gaat over de strijd tussen de legendarische bokser en de Amerikaanse overheid nadat hij had geweigerd in dienst te gaan voor de oorlog in Vietnam. Vreemd omdat niemand nog een film van Ali had verwacht, maar ook omwille van de casting.

Volgens Variety zou Glover de rol van rechter Thurgood Marshall spelen van het hooggerechtshof. Levinson vertolkt rechter Potter Stewart. Zij voegen zich bij een cast die reeds bestond uit onder anderen Frank Langella en Christopher Plummer. Wie Ali gaat spelen is nog niet bekend. Stephen Frears tekent voor de regie van de film.

De 65-jarige Glover is vooral bekend van de Lethal Weapon-films, Witness en The Color Purple. De 69-jarige Levinson maakte vooral naam met zijn werk als regisseur, waaronder de Oscarwinnende films Rain Man en Bugsy. Hij stond echter ook regelmatig voor de camera.

Voor de fans van deze legendarische bokser raad ik toch de film van Michael Mann aan. Toch heeft Ali (2001) een aantal zwaktes. Maar biopics zijn nu eenmaal moeilijke filmgenres, gezien je gebonden bent aan de realiteit en je niet zomaar plotwendingen kan gaan verzinnen om het drama wat bij te sturen. De film duurt iets te lang (2u38) voor zijn eigen goed. Ook al speelt Will Smith de pannen van het dak, bestaat de kans dat je halfweg de film gaat indommelen. Mann had d fout gemaakt om de figuur van Malcolm X iets teveel in het verhaal te betrekken in plaats van op Muhammad Ali, die uiteindelijk toch wel meer complex in elkaar stak dat wat de film ons had voorgeschoteld.

Ali werd driemaal wereldkampioen in het zwaargewicht en wordt door velen nog steeds als de beste zwaargewicht bokser ooit beschouwd. Hij vocht in totaal 61 profpartijen, waarvan hij er 56 won. In 1964 werd Ali afgekeurd voor militaire dienst, zijn schrijf- en spelvaardigheid waren ondermaats. Begin 1966 echter, werd zijn keuring herzien en werd Ali geschikt bevonden voor militaire dienst. Hij weigerde in de Amerikaanse strijdkrachten in de Vietnamoorlog te dienen, omdat zijn persoonlijke overtuigingen niet met het fenomeen oorlog rijmden. Dit leidde tot menige controverse. Ali mocht niet meer in de VS vechten en werd gedwongen voor het grootste deel van 1966 louter overzeese gevechten te accepteren.

En hier zijn de winnaars van de 84e Academy Awards. Zoals gewoonlijk niet veel verrassingen, meer nog, bijna alle uitslagen waren op voorhand bekend op uitzondering van de Oscar voor Beste Kostuums. Het belangrijkste nieuws van de nacht was dat The Artist (2011) zo goed als alle belangrijke oscars won (met Jean Dujardin die “putain” zei tijdens zijn overwinnings-speech ) en dat Hugo (2011) de rest voor zijn rekening nam, Meryl Streep voor de zoveelste keer de Oscar voor Beste Actrice won (met nu al 17 nominaties en 3 Oscars ) en dat Rundskop (2011) zoals verwacht geen Oscar heeft gewonnen voor beste Buitenlandse film.

Vergeleken met The Golden Globes was deze uitreiking maar een saaie bedoening. Alles was zoals gezegd voorspelbaar, de speeches waren braaf en de interventies van host Billy Crystal vond ik ietwat oubollig. Toch was er ook wel een moment van ontroering toen 82-jarige Christopher Plummer de Oscar won voor Beste Acteur in een bijrol voor Beginners (2011) (zie video) en hiermee als oudste uit de geschiedenis ooit een Oscar won (los van de ere-oscar voor de 83-jarige Charlie Chaplin). En ik zou het nog vergeten, Sacha Baron Cohen zorgde voor een stunt op de Red Carpet door toch als Dictator te verschijnen en de assen van Kim Jong-il op het tapijt te strooien. Spijtig hebben ze hem moeten afvoeren, het had misschien voor wat extra pit kunnen zorgen in de zaal. Hieronder de samenvatting:

BEST PICTURE
The Artist

BEST DIRECTOR
Michel Hazanavicius, The Artist

BEST SUPPORTING ACTRESS
Octavia Spencer, The Help

BEST SUPPORTING ACTOR
Christopher Plummer, Beginners

BEST ACTRESS
Meryl Streep, The Iron Lady

BEST ACTOR
Jean Dujardin, The Artist

BEST ORIGINAL SCREENPLAY
Midnight in Paris, Woody Allen

BEST ADAPTED SCREENPLAY
The Descendants, Alexander Payne, Nat Faxon, and Jim Rash

BEST FOREIGN FILM
A Separation

BEST ANIMATED FEATURE FILM
Rango

BEST ACHIEVEMENT IN ART DIRECTION
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN CINEMATOGRAPHY
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN COSTUME DESIGN
The Artist, Mark Bridges

BEST DOCUMENTARY FEATURE
Undefeated

BEST DOCUMENTARY SHORT SUBJECT
Saving Face

BEST ACHIEVEMENT IN FILM EDITING
The Girl With the Dragon Tattoo, Kirk Baxter and Angus Wall

BEST ACHIEVEMENT IN MAKEUP
The Iron Lady, Mark Coulier and J. Roy Helland

BEST ORIGINAL SCORE
The Artist, Ludovic Bource

BEST ORIGINAL SONG
"Man or Muppet" from The Muppets, Bret McKenzie

BEST ANIMATED SHORT FILM
The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore

BEST LIVE ACTION SHORT FILM
The Shore

BEST ACHIEVEMENT IN SOUND EDITING
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN SOUND MIXING
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN VISUAL EFFECTS
Hugo

En hier is dan uiteindelijk onze Top 10 Box-Office Flops uit 2010. En in vergelijking met 2009 waren de verliezen van 2010 een stuk minder, ook al heeft dat niet meteen iets te maken met mogelijke besparen. Intendeel. Er werd in 2010 gemiddeld meer geïnvesteerd dan in 2009. Zo zie je maar dat een economie met veel besparingen niet altijd meer winsten oplevert. Eén film ontbreekt aan dit lijst, en dat is Dylan Dog: Dead of Night die met zijn productiebudget van 20 miljoen dollar nauwelijks 4 miljoen zou hebben opgebracht. Maar gezien dat ik productiebudget niet kon verifiëren heb ik deze uit de lijst gelaten.

10. The Last Station (2010) Michael Hoffman
Productioncost: $18 million - Worldwide Gross: $13,55 million (Sony)

Niet alle films die een Oscar-nominatie op zak hebben (in dit geval voor beste mannelijke bijrol en beste vrouwelijke hoofdrol) kunnen scoren aan de box-office. Nochtans waren ze goed voorbereid door de release van hun film op de vooravond van de oscar-selectie te plannen. Mocht The Last Station in de prijzen vallen dat zouden ze nog kunnen genieten van de extra publiciteit. Maar niet dus, ook al is deze prent uiteindelijk nog zo slecht niet, maar de gemiddelde bioscoopbezoeker is niet meteen geïnteresseerd in de laatste levensjaren van Leo Tolstoy. Op het acteerwerk van Christopher Plummer en Helen Mirren valt uiteraard niets op aan te merken, maar sexy is de film in geen geval.

9. My Soul to Take (2010) Wes Craven
Productioncost: $25 million - Worldwide Gross: $20,97 million (Universal Pictures)

Wes Craven (Scream, A Nightmare on Elm Street) is een 'hit-and-miss' regisseur geworden. Soms is er een ware stormloop van bezoekers voor zijn films, op andere keren horen we krekels in de bioscoopzaal. En My Soul to Take behoort tot die tweede categorie. De reden waarom de film zo slecht werd ontvangen hoef je ook niet ver te gaan zoeken; het was gewoon een slechte film en misschien ook wel de zwakste horrorprent uit zijn gehele oeuvre. Ja, zelfs nog slechter dan Cursed (2005). De film begint over-the-top en blijft erover.

8. Green zone (2010) Paul Greengrass
Productioncost: $100 million - Worldwide Gross: $94,88 million (Universal Pictures)

Het probleem met Green Zone is dat hij te weinig vuurwerk levert voor een mainstream actiefilm en te weinig diepgaand voor een politiek drama, en dit is wel spijtig want er valt anders heel wat te zeggen over de Amerikaanse zoektocht naar hun massa vernietigingswapens. Er zijn zowat anderhalf miljoen Irakezen gesneuveld met 17 zelfmoorden per dag, naast 30'000 Amerikaanse soldaten die in bodybags terug kwamen. Ook al had de film de bedoeling de aanwezigheid van de Amerikanen in Irak te bekritiseren, is het meer een pamflet voor links-liberalen, die er uiteindelijk zelf niet gediend mee zullen zijn gezien alles veel te ongenuanceerd overkomt. Het duo Matt Damon/Paul Greengrass werkt beter in een Jason Bourne context.

7. The Wolfman (2010) Joe Johnston
Productioncost: $150 million - Worldwide Gross: $139,79 million (Universal Pictures)

Visueel is The Wolfman dik in orde, maar voor de rest is deze remake nauwelijks angstaanjagend. Regisseur Joe Johnston slaagt er tevens is om een film over een weerwolf, met een script van Andrew Kevin Walker (Se7en, The Game) en acteurs als Benicio Del Toro en Anthony Hopkins, al zo saai te maken als gras zien groeien. Daar waar An American Werewolf in London ons naar de keel greep met het menselijk drama achter de transformatie, verliest Johnston zijn focus en verdwaalt hij in de goedkope gothic-horror referenties van uit de jaren stillekes en de platvloerse camp.

6. Scott Pilgrim vs. the World (2010) Edgar Wright
Productioncost: $60 million - Worldwide Gross: $47,66 million (Universal Pictures)

Deze film staat in mijn Top 10 Favoriete Films uit 2010 ook al werd Scott Pilgrim vs. the World een flop. De reden waarom deze film verlies heeft geleden is voornamelijk te wijten aan zijn onderwerp die besteed was voor een select publiek van comic-book geeks. Een dergelijke film die zich richt op een bepaalde niche in de filmmarkt scoort zelden hoog aan de box-office, en 60 miljoen als productie-budget is misschien wat overschat. Maar ik heb er van genoten. Je dompelt onder in de echte comic-book wereld zoals je nog nooit eerder ervaren hebt.

5. Repo Men (2010) Miguel Sapochnik
Productioncost: $32 million - Worldwide Gross: $18,41 million (Universal Pictures)

Daar waar science-fiction actiefilms (Transformers, The Island, Total Recall) goed in de markt liggen, zijn science-fiction thrillers (Sunshine, Splice, The Invasion) een moeilijk genre om aan een breed publiek te verkopen. En nochtans had deze film alles om te scoren: sterke cast, beperkt budget maar voldoende om het script te verfilmen, een talentvolle Director of Photography. Het enige wat de film niet had was een intelligent scenario. Van alle debiele eindes in de filmgeschiedenis haalt Repo Men zeker de Top 10 lijst. Het weet ook niet precies in welk genre het wil uitblinken: komedie, actie of thriller. Wat ik zou voorstellen in de oorspronkelijke cast terug te halen met een andere regisseur en de film opnieuw te maken vanaf het moment dat Jude Law een electro-shock krijgt (zo halfweg de film).

4. Extraordinary Measures (2010) Tom Vaughan
Productioncost: $31 million - Worldwide Gross: $15,13 million (CBS Films)

De mediocriteit in Extraordinary Measures is stuitend. Smaakloos vertier met Harrison Ford en een schaamteloos scenario dat ook nog eens gebaseerd was op waar gebeurde feiten. Samen met Desperate Measures (1998) zijn het twee measures die een maat voor niets waren. Maar de reden waarom het volk weg bleef is deels ook te danken aan de mislukte media-campagne die zelf niet wist hoe de film verkocht moest worden. Enerzijds werd de film gepromoot als een medische thriller, anderzijds als een emotioneel drama. De trailers waren ook onevenwichtig en hadden met hun afschuwelijke titels ook een troosteloos tv-film ondertoontje.

3. The Warrior's Way (2010) Sngmoo Lee
Productioncost: $42 million - Worldwide Gross: $11,09 million (Relativity)

Kate Bosworth en Geoffrey Rush in één en dezelfde film was voor mij iets van een verrassing. De opeenstapeling van het ene martial-art en western cliché na het andere, was voor mij een andere verrassing. Maar de verschrikkelijk slechte dialogen en het afschuwelijke camerawerk in The Warrior's Way hebben waarschijnlijk heel wat bioscoopbezoekers verrast. Maar dit is het zoveelste bewijs dat het martial art/western genre gewoon niet werkt.

2. Jonah Hex (2010) Jimmy Hayward
Productioncost: $47 million - Worldwide Gross: $10,90 million (Warner Bros)

Ook die andere western, Jonah Hex, deed het slecht en dat zal waarschijnlijk voor een groot stuk te danken zijn aan de onnatuurlijke mix tussen het comic book genre en de western. Ook Cowboy’s & Aliens zal met veel moeite zijn productiebudget kunnen terugwinnen tijdens zijn bioscoop-release. Daarnaast werd er iets teveel gehoopt op de Megan Fox factor in alle trailers. Niemand geeft een moer om Fox, dus hadden ze misschien beter de focus gezet op Josh Brolin. Maar goed, de film is het zwakste van wat er in de aanbieding was in 2010.

1. How Do You Know (2010) James L. Brooks
Productioncost: $120 million - Worldwide Gross: $48,67 million (Columbia Pictures)

Maar de grootste flop van 2010 stond op rekening van How Do You Know. De nieuwe romantische komedie van As Good as It Gets (2004) regisseur James L. Brooks, die na zijn andere fiasco Spanglish (2004) waarschijnlijk zijn carrière als regisseur wel kan vergeten. Wanneer een romcom niet grappig is en niet romantisch, dan heb je een probleem. En wanneer Columbia Pictures zo dwaas is om tegen dit script zomaar eventjes 120 miljoen dollar tegen te smijten, dan heb je ook nog eens af te rekenen met een financiële kater. En wie heeft die idiote titel bedacht?

***Related Posts***
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006

Regisseur David Fincher heeft zich dus geworpen op The Girl with the Dragon Tattoo (2011), de remake van de gelijknamige film gebaseerd op de bestseller van Stieg Larsson. Een paar dagen gelede, kwam er al een bootleg trailer uit, vandaag is er een nieuwe en officiële trailer van de film.

Korte inhoud: Op 29 september 1966 is de 16 jaar oude Harriet Vanger, de zuw van Martin (Stellan Skarsgård) spoorloos verdwenen. Nu, 40 jaar later, krijgt journalist Mikael Blomkvist (Daniel Craig) een ongewone opdracht: hij wordt door grootindustrieel Henrik Vanger (Christopher Plummer) gevraagd de geschiedenis van zijn familie te schrijven. Wat hij eigenlijk wil is de waarheid achterhalen over Harriet. Mikael vindt dat hij wel even uit zijn sleur bij het tijdschrift kan komen en samen met computerdeskundige Lisbeth (Rooney Mara) begint hij aan de opdracht. Ze graven dieper en dieper in het verleden van de familie en komen steeds donkerder geheimen tegen.

En de eerste beelden zien er iets meer trashy uit dan datgene wat we de laatste jaren van David Fincher hebben gezien, en het kleurenpalet doet me ook wel wat terugdenken aan die koele fotografie uit Panic Room (2002). Toch ken ik maar weinig mensen die de originele films nog niet hebben gezien of het boek hebben gelezen, dus vraag ik me eigenlijk af wie hier op zit te wachten. Misschien de Amerikaanse markt, die zijn neus optrekt voor alles wat niet in Hollywood is gemaakt en niet in het Engels is gesproken? Het ziet er tevens niet naar uit dat Fincher veel zal afwijken van het boek of de film. Misschien wel wat teleurstellend dat Fincher zijn tijd verspilt aan een remake van een prent die nog een jaar geleden in de cinema was. Een verspilling van talent als je het mij vraagt.

De kwaliteit van de Amerikaanse versie zal wel indrukwekkend zijn. Niet enkel omwille van de leer talentvolle regisseur en het grotere productiebudget, maar ook omwille van het feit dat scenarist Steven Zaillian betrokken is bij het project. Voeg daar nog de cinematografie van Jeff Cronenweth en de vlijmscherpe muziek van Trent Reznor en je hebt een voltreffer.

*** The Girl with the Dragon Tattoo trailer ***

***Related Post***
24/12/2011: The Girl with the Dragon Tattoo review
29/07/2011: David Fincher maakt zijn Millennium remake

Het gebeurt niet vaak dat een animatiefilm het filmfestival van Cannes mocht openen. Deze eer viel te beurt aan de nieuwe Pixar productie, Up (2009) van Pete Docter (Monsters, Inc.) en Bob Peterson die meteen het publiek kon enthousiasmeren.

Al jaren presteert de intussen door Disney ingelijfde studio het om films te maken die ontroeren, verrassen en vooral imponeren met hun onbeschrijflijke schoonheid en oog voor detail. De lat voor de concurrentie wordt door Pixar onnoemelijk hoog gelegd. Meteen na de première verschenen er lovende recensies in de media. Up werd zelfs 'de beste Pixar-film ooit' genoemd. En dat terwijl de studio met Finding Nemo (2003), Ratatouille (2007) en Wall-E (2008) al zoveel fantastische films gemaakt heeft.

Korte inhoud: Carl Fredricksen (Edward Asner) heeft er zijn hele leven al van gedroomd om de wereld te ontdekken en grootse avonturen te beleven. Maar op 78-jarige leeftijd lijkt het alsof zijn leven aan hem voorbij is gegaan en zijn de grootse avonturen alleen maar dromen geweest. Maar dat gaat vanaf nu veranderen als Carl besluit om zijn dromen uit te laten komen. Samen met de 8-jarige padvinder Russel gaat hij op avontuur.

Originaliteit primeert bij de Pixar producties. Niet alleen willen ze grenzen verleggen binnen de 3D-animatie maar tevens moet het script een hoog niveau halen zowel qua drama en humor. Ook het gehele concept moet opvallend en vernieuwend genoeg zijn, en dat kan zeker gezegd worden van de nieuwe animatiefilm. Een nukkige oude man heeft zijn overleden vrouw een belofte gedaan om naar Zuid-Amerika te reizen. Nu Carl alleen is wordt zijn wereldje steeds kleiner. Men dreigt hem in een bejaardenhuis te stoppen. Als klap op de vuurpijl hebben projectontwikkelaars het nu ook nog op zijn huis gemunt. Zijn laatste dag in vrijheid gebruikt Carl dan ook om 'met huis en al' te vertrekken. Daarvoor gebruikt hij honderden heliumballonnen, zodat deze de lucht in gaat.

Deze 10de Pixar-film zocht gedeeltelijk zijn inspiratie bij de Japanse animatielegende Hayao Miyazaki. Zo zien we fantastische creaturen opduiken in de Zuid-Amerikaanse jungle die meteen doen denken aan het werk van de Japanse animatie regisseur. Net als in Miyazaki’s werk wordt een realistische wereld gekatapulteerd naar een fantasievolle, kleurrijke en onbekende omgeving. Up heeft tevens ook iets weg van The Wizard of Oz (1939), hoewel de filmmakers zelf die vergelijking altijd bewust hebben willen omzeilen. De heren begonnen met het beeld van een huis dat, gedragen door een gigantische hoeveelheid ballonnen, door de lucht vloog. Van daaruit hebben ze hun verhaal verzonnen. Van Pixar-baas John Lasseter kregen ze de vrije hand.

Up is de eerste Pixar-film die volledig in 3D wordt uitgebracht. Als het aan Lasseter ligt is de film het begin van een nieuw 3D-tijdperk. Toch pleit hij voor verhaal boven techniek: "Bij 3D-films krijg je al snel dat je als kijker allerlei dingen op je afgeslingerd krijgt om het 3D-effect te vergroten. Dat willen wij juist niet omdat de kijker daardoor afgeleid wordt en uit het verhaal raakt, en het verhaal is bij ons altijd het belangrijkst," aldus Lasseter tijdens een persconferentie in Cannes.

Elk aspect van de film, van de stemmencast met onder anderen Ed Asner, Christopher Plummer en Delroy Lindo en de score tot en met de onovertroffen animaties en de levendige en complexe karakters zijn tot in de kleinste details verzorgd. De verwachtingen zijn dan ook torenhoog. De eerste recensies uit Amerika zijn in ieder geval lovend. Zo noemt Roger Ebert van de Chicago Sun Times de film 'another masterwork from Pixar' en Kenneth Turan van de LA Times schrijft: 'This is a film that is heartfelt enough to restore your faith in whatever needs restoration.' Dat ook deze Pixar weer één van de beste films van het jaar zal blijken te zijn, zal duidelijk worden op 7 oktober 2009.

***Related Post***
31/12/2008: Top 10 Meest Verwachte Films in 2009

Toen ik Inside Man (2006) zag voor het eerst was ik toch wel wat teleurgesteld. Alle ingrediënten waren aanwezig voor een perfecte heistfilm. Maar de film laat toch wel hier en daar een steek vallen. De intriges blijven té lang aanslepen en het verhaal bevat gaten die zelfs door een ervaren stukadoor niet dicht te metselen vallen. Maar hoe dan ook blijft de film nazinderen en is deze Spike Lee film zeker het herbekijken waard op Blu-ray. En al zeker wanneer deze regisseur de film voorziet van commentaar (de enige en beste extra die een dvd hoort te hebben).

Inside Man heeft een indrukwekkende cast die met heel veel overtuiging hun rol spelen. De regisseur Spike Lee zet zijn handtekening op deze film en levert schitterend werk. En de sporadische humor is uiterst efficiënt en wordt slim gemixt met spanning en drama. Alles wordt groots opgebouwd en je verwacht een soort The Shawshank Redemption / The Usual Suspects / The Spanish Prisoner plottwist. Spijtig genoeg is het niet van hetzelfde niveau als voorgaande films, maar kijken we vaak met gefronste wenkbrauwen en zitten met een pak vragen van 'hoe' en vooral 'waarom'...

De film heeft een standaard heist-plot, waarbij bankovervallers mensen gijzelen in een bank en omcirkeld zijn door politiemannen, terwijl een derde partij nog andere belangen verdedigd. Dalton Russell (Clive Owen) is de leider van een 4-mans crew die een bank in New York willen overvallen. Het eerste opzet van de misdadigers is om al de gijzelaars exact te kleden zoals henzelf; met zonnebril en masker. Daarna blijkt dat hij meer geïnteresseerd is in een welbepaalde kluis, dan in het geld. En moeten hiervoor tijd winnen, maar trekken op een onbegrijpelijke manier meteen de aandacht van een flik met een paar rookbommen.

Detective Keith Frazier (Denzel Washington) en zijn partner hebben de leiding in de onderhandelingen en moeten Captain Darius (Dafoe), die niets liever wil dan de bank te bestormen, even rustig houden. De bankeigenaar, Arthur Case (Christopher Plummer), verschijnt ook op het toneel en wil kost wat kost de inhoud van de kluis beveiligen. Daarvoor huurt hij de diensten in van Madeline White (Jodie Foster) die een vrouw is met heel veel invloed.

Maar net bij het scenario rommelt het. Het verhaal speelt zich af na 2001, want er zitten een aantal 9/11 referenties in de film verscholen. Zijn wij verondersteld te geloven dat een teenager zoveel macht zou kunnen uitoefenen om een monsterdeal te sluiten met de Nazi’s, waarbij geld van de Joden tijdens de Holocaust werd "witgewassen". Neem nu nog dat Arthur Case 35 was in 1940, dan zou hij 97 moeten zijn in 2002. Christopher Plummer (76) is een geweldig acteur, maar zijn wandelstokje en zijn rimpeltjes zijn verre van geloofwaardig. En dan blijft ook zijn dramatic need heel dunnetjes. Op het einde van de film heeft hij niks, en toch betaalt hij met een gemoedelijke glimlach Madeline White voor iets waarin ze niet is in geslaagd (het discrediterende materiaal te bemachtigen of te vernietigen). Daarnaast is ook niet duidelijk waarom hij dat materiaal niet zelf had vernietigd. De enige reden zou zijn dat hij ooit zelf in het reine wou komen met zijn verleden (wat een schitterende dramatic need zou zijn voor zijn karakter). Maar neen, niks van dat, hij volhardt in de boosheid en doet er alles aan om de affaire stil te houden. Sterker nog, in de week na de overval gaat hij zelfs geen kijkje nemen in zijn kluis, al dan niet met White, om te zien of de boeven soms iets hebben achtergelaten. Want ja, politierapport beweert dat er NIETS is gestolen. Pas een week later gaat detective Frazier de ontdekking doen. Yeah right, how convenient.

Maar los van die schoonheidsfoutjes in het script is het toch een bijzondere film, en dat heeft voornamelijk te maken met de die Spike Lee touch en de geweldige fotografie. De film wordt uitgegeven door Universal en op de Blu-ray vinden jullie niet alleen de audio-commentaar van Spike Lee maar ook meer dan 20 minueten deleted scenes (voor de liefhebbers) alsook een docu over de vele samenwerkingen tussen Spike Lee en Denzel Washington.

***Related Posts***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
08/12/2006: Spike Lee verfilmt L.A. Rodney King Riot
03/11/2006: Inside Man sequel
17/04/2006: Inside Man filmbespreking
28/03/2006: Inside Man korte inhoud + trailer

We mogen van geluk spreken dat we niet opnieuw een documentaire voorgeschoteld krijgen in plaats van de effectieve Terry Gilliam film (cf. Lost in La Mancha). Het scheelde maar een haar want met de dood van Heath Ledger verloor The Imaginarium of Doctor Parnassus (2008) zijn hoofdacteur – en dus meteen ook de reden waarom geld in de film werd gepompt. Maar er is ondertussen een oplossing gevonden: en zijn naam is Johnny Depp. Monsters & Critics schrijft het volgende:

Johnny Depp is set to replace Heath Ledger in the tragic star’s latest film role. Heath, who was found dead in his hotel room earlier this week, was just six weeks away from wrapping The Imaginarium of Doctor Parnassus.

Director Terry Gilliam is keen for Johnny to shoot the remaining scenes as he thinks the Pirates of the Caribbean star would be the perfect replacement. A source said: "There is a point in the film when Heath falls through a magic mirror. He could change into another character after that and that is where Johnny would come in. "It’s a weird, fantasy, time-travel movie so Heath’s character could easily change appearance. It would be a poignant moment. Johnny’s not working at the moment so everyone is praying he will do it."

Of Johnny Depp daadwerkelijk voor ambulance zal spelen is nog maar de vraag. Ok, Depp en Gilliam hebben een speciale band met elkaar, maar de reden waarom hij in 2008 “niet werkt” heeft misschien alles te maken met het feit dat hij ook eens met zijn vrouw en kinderen wil zijn. In ieder geval lijkt dit de beste keuzes uit een reeks van ongelukkige opties. Een personage moeten vervangen te midden van een film is altijd tricky; denk maar aan The Oracle in The Matrix trilogie die, waarin Gloria Foster werd vervangen door Mary Alice. Ergerlijk was dan ook de reden dat ze verzonnen voor het nieuwe gezicht (ouders van The Oracle zouden haar identiteit hebben verkocht aan de Merovingian), alsof je niet gewoon verder kon met de nieuwe actrice. Soms bestaan er noodoplossingen met cgi, dan denk ik aan Proximo (Oliver Reed) die via cgi werd vervangen in Gladiator (2000), nadat de acteur stierf van een hartaanval op de set. Het leek net echt, maar een beetje aandachtige kijker wist meteen dat er iets mis was met de blik-richting en de emotie. Idem dito voor The Crow (1994), waarbij hoofdacteur Brandon Lee per ongelukt werd neergeschoten op de set door een prop-gun.

Korte inhoud: Doctor Parnassus (Christopher Plummer) toert met zijn theatergroep door het land met de buitengewone ‘Imaginarium’ show, waar de toeschouwers de keuze wordt gelaten om te leven in het geluk en het licht, in plaats van in de duisternis. Parnassus is in staat om de fantasie van de mensen te verwezenlijken, maar hij heeft een duister geheim dat hij niemand vertelt. Lang geleden heeft hij een pact met de duivel, Mr. Nick (Tom Waits), gesloten, waarin hij onsterfelijkheid verkreeg. Later, bij de ontmoeting van de vrouw van zijn leven, wou hij die onsterfelijkheid laten vervangen door jeugdigheid, met als belofte dat wanneer hun kind 16 jaar zou worden dat het eigendom zou worden van Mr. Nick. Maar wanneer zijn dochter (Lily Cole) deze leeftijd nadert probeert hij het kost wat kost te beschermen van de duivel. Parnassus is van plan de deal opnieuw op de onderhandelingstafel te leggen…

De filmmakers lijken ons wijs te willen maken dat de toeschouwer geen graten zal zien omdat de personages door een magische spiegel zouden stappen en dat eigenlijk gemakkelijk van identiteit kunnen veranderen. Bon, ik ben benieuwd naar het resultaat. In Lost Highway (1997) van David Lynch werd het hoofdpersonage ook vervangen door een jongere versie … met dit verschil dat dit wel zo werd uitgewerkt in het script. Eén ding is zeker, Depp zou in staat zijn om een uitstekende vertolking te geven van Heath Ledger, en dus ook wel van het personage die hij had neergezet in de film. Maar we moeten nu nog afwachten of de acteur daadwerkelijk zijn nek wil uitsteken.

Update 12/02/2008: De rol die de onlangs overleden Heath Ledger vertolkte in The Imaginarium of Dr Parnassus van regisseur Terry Gilliam, zal worden overgenomen door drie grote acteurs. Naar verluidt zullen Johnny Depp, Jude Law en Colin Farrell alle drie Ledgers hoofdrol voortzetten. De dramatische verandering van uiterlijk zal bijdragen aan het excentrieke karakter van de film. Hoe dit allemaal precies in zijn werk zal gaan is nog niet duidelijk, maar Depp, Law en Farrell zullen alledrie hetzelfde personage spelen waar Ledger aan begonnen was. De film gaat over een man die zijn dochter probeert te redden uit de handen van een reizende kermisbaas, die de ziel van het meisje aan de duivel verkocht in ruil voor eeuwige jeugdigheid. Het is nog maar afwachten of de verandering in uiterlijk van het hoofdpersonage geloofwaardig ingevuld kan worden, maar de kwaliteit en het talent van zowel Ledgers plaatsvervangers als van regisseur Terry Gilliam valt niet te ontkennen. Als Gilliam dit als eerbetoon en als blijk van respect voor Ledger doet, dan is hij op de goede weg.

01/03/2008:Regisseur Terry Gilliam is verheugd dat de laatste film waarin Heath Ledger speelde wordt uitgebracht. Het draaien was opgeschort toen de filmster in januari dood werd aangetroffen. De rol wordt nu gespeeld door Jude Law, Johnny Depp en Colin Farrell, aldus de BBC.

De scènes met Ledger die al waren opgenomen, zitten ook in de film die de titel kreeg The Imaginarium of Doctor Parnassus. Gilliam dankt de drie acteurs dat ze wilden meewerken. Ook prijst hij de gehele filmploeg die het mogelijk maakte de film uit te brengen. "Ik ben erg blij dat de rest van de wereld nu toch Heaths geweldige spel kan zien."

Inside Man (2006) is mijn grootste ontgoocheling sinds Kirsten Dunst gecast werd als Mary Jane Watson in Spider-Man. Alles zag er perfect uit. Wanneer een acteur als Willem Dafoe eigenlijk maar een bijrolletje heeft, dan weet je meteen dat het menens is. Er stond evenveel talent voor de camera als achter de camera en de trailer beloofde ons een intelligente Heist film. Maar wanneer je naar deze film gaat met die verwachtingen, kom je de zaal uit met het gevoel "beroofd" te zijn van een betere afwikkeling. Voor de mensen die de film nog willen zien in de bioscoop zou ik hier stoppen met lezen, want deze review bevat een aantal *spoilers*.

Laat ik misschien beginnen met te zeggen dat Inside Man geen slechte film is, verre van. De acteurs, voor zover ze iets dramatisch moeten doen, vertolken hun rol met overtuiging. De regisseur Spike Lee zet zijn handtekening op deze film en levert schitterend werk. En de sporadische humor is uiterst efficiënt en wordt slim gemixt met spanning en drama. Alles wordt groots opgebouwd en je verwacht een soort The Shawshank Redemption / The Usual Suspects / The Spanish Prisoner plottwist. Spijtig genoeg is het niet van hetzelfde niveau als voorgaande films, maar kijken we vaak met gefronste wenkbrauwen en zitten met een pak vragen van 'hoe' en vooral 'waarom'...

De film heeft een standaard heist-plot, waarbij bankovervallers mensen gijzelen in een bank en omcirkeld zijn door politiemannen, terwijl een derde partij nog andere belangen verdedigd. Dalton Russell (Clive Owen) is de leider van een 4-mans crew die een bank in New York willen overvallen. Het eerste opzet van de misdadigers is om al de gijzelaars exact te kleden zoals henzelf; met zonnebril en masker. Daarna blijkt dat hij meer geïnteresseerd is in een welbepaalde kluis, dan in het geld. En moeten hiervoor tijd winnen, maar trekken op een onbegrijpelijke manier meteen de aandacht van een flik met een paar rookbommen.

Detective Keith Frazier (Denzel Washington) en zijn partner hebben de leiding in de onderhandelingen en moeten Captain Darius (Dafoe), die niets liever wil dan de bank te bestormen, even rustig houden. De bankeigenaar, Arthur Case (Christopher Plummer), verschijnt ook op het toneel en wil kost wat kost de inhoud van de kluis beveiligen. Daarvoor huurt hij de diensten in van Madeline White (Jodie Foster) die een vrouw is met heel veel invloed.

Het probleem ligt niet bij de cast, ook niet bij de regisseur, maar wel aan de bron, namelijk het script. Ik heb de indruk dat de scenarist Russell Gewirtz teveel bezig was met het uitschrijven van een ingewikkelde heistfilm, maar zich nooit echt heeft bekommerd met de dramatic need van elk van zijn personages en zich verschuilt achter het thema ‘Everybody has a price’ (iedereen heeft zijn prijs). Maar dit is uiteraard een beetje te gemakkelijk, zeker ook voor mensen van het kaliber van Spike Lee. Inside Man wil ons doen geloven op het einde dat Detective Keith Frazier (Denzel Washington) tevreden is met een kleine erkenning voor bewezen diensten, dat Dalton Russell (Clive Owen) tevreden is met zijn diamanten en zich verder niets meer aantrekt van het verleden van de eigenaar van de bank, dat Madeline White (Jodie Foster) met al haar macht eigenlijk vrij machteloos is in de film en dan ook braafjes het zwijggeld aanvaardt en dat Arthur Case (Christopher Plummer) een belangrijk man was tijdens de tweede wereldoorlog én om …eu…nostalgische redenen, ‘het bewijs’ van zijn collaboratie, in een kluis had laten liggen in één van zijn banken.

Het verhaal speelt zich af na 2001, want er zitten een aantal 9/11 referenties in de film verscholen. Zijn wij verondersteld te geloven dat een teenager zoveel macht zou kunnen uitoefenen om een monsterdeal te sluiten met de Nazi’s, waarbij geld van de Joden tijdens de Holocaust werd "witgewassen". Neem nu nog dat Arthur Case 35 was in 1940, dan zou hij 97 moeten zijn in 2002. Christopher Plummer (76) is een geweldig acteur, maar zijn wandelstokje en zijn rimpeltjes zijn verre van geloofwaardig. En dan blijft ook zijn dramatic need heel dunnetjes. Op het einde van de film heeft hij niks, en toch betaalt hij met een gemoedelijke glimlach Madeline White voor iets waarin ze niet is in geslaagd (het discrediterende materiaal te bemachtigen of te vernietigen). Daarnaast is ook niet duidelijk waarom hij dat materiaal niet zelf had vernietigd. De enige reden zou zijn dat hij ooit zelf in het reine wou komen met zijn verleden (wat een schitterende dramatic need zou zijn voor zijn karakter). Maar neen, niks van dat, hij volhardt in de boosheid en doet er alles aan om de affaire stil te houden. Sterker nog, in de week na de overval gaat hij zelfs geen kijkje nemen in zijn kluis, al dan niet met White, om te zien of de boeven soms iets hebben achtergelaten. Want ja, politierapport beweert dat er NIETS is gestolen. Pas een week later gaat detective Frazier de ontdekking doen. Yeah right, how convenient.

De kracht van de film zit hem in de tegenstelling en overeenkomsten tussen Russell ‘de dief’ en Frazier ‘de flik’, waarbij de plannen van Russell pas op het einde van de film zullen onthuld worden. Ondertussen is er een soort kat-en-muis spel aan de gang waarbij de ene de andere wil overbluffen met zijn intelligentie. De rol van White (Jodie Foster) is geheel bijkomstig en vertraagt meer de film dan iets anders. Uiteraard speelt Foster haar rol met veel overtuiging maar zij weet ook wel dat ze eigenlijk niet meer is dan een overbodige red herring in het verhaal. Op het einde van de film zit er ook een onbegrijpelijk gesprek tussen haar en Case waarbij ze hem zegt dat ze vermoedt dat de ganse opzet niet draaide rond een paar Nazi-documenten, maar wél ...aha ! hier komt het ...een paar diamanten van Joden die zijn omgekomen in de holocaust. What's the bloody difference?? Het opzet blijft toch hetzelfde!

Denzel blijft Denzel, en de rol die hij hier vertolkt staat op zijn lijf geschreven. Hij had de rol kunnen vertolken in zijn slaap. Zijn gedrevenheid en morele ambiguïteit blijven fascinerend om naar te kijken. Hij is fundamenteel een goed persoon, maar Frazier heeft ook zijn prijs. Clive Owen heeft het minder gemakkelijk om uit te stralen met een masker, zonnebril en een gebroken Amerikaans accent.

Spike Lee zorgt met zijn cinematografische aanpak dat de film niet uidraait op een gigantische flop, maar probeert hier vooral een big budget mainstream film te maken op aanvraag in 43 draaidagen (en niet 39 dagen zoals imdb schrijft) met een onafgewerkt scenario die eigenlijk nog een aantal drafts kon gebruiken. Maar de hoogtepunten in de film zijn duidelijk van zijn hand. Zo is er een schitterende scène met een zwart jongetje die op zijn gameboy een soort ‘Grand Theft Auto’ spel aan het spelen is, en Russell met hem een dialoog aanknoopt. Er zitten ook een paar schitterende scènes in met een Albanese vrouw en een Sikh die wordt aanzien als een Arabische terrorist. Dit laatste beeldt trouwens goed de kritiek uit van Spike Lee op de neo-conservatieve regering die na 9/11 vooral oog had op een Patriot Act die het privé-bezit nog meer ging beschermen en de buitenlanders nog meer ging viseren. Dit editoriale werk van Spike Lee is de enige diepte in de film, gezien er quasi geen drama te bespeuren is in het basisverhaal. De film is ook doorspekt met low-key humor, vooral in de flash-forwards waarbij Denzel en zijn partner ierdereen ondervragen in contrasterende overbelichte Bleach Bypass beelden (met Kodak Ektachrome 100D 5285 reversal film).

De briljante cinematografie is ook een beetje onder invloed van Spike, die op de set graag werkt met verschillende cameras (in dit geval een stuk of 7 super 35mm Arricam’s met lichtgevoelige Cooke S4 Prime objectieven en Kodak Vision2 500T 5218 pellicule afgewisseld ter compensatie van de kleurtemperatuur in de bank met performante Vision2 Expression 500T 5229) en constant zoekt naar grafisch interessante hoeken en savvy camerabewegingen waaronder heel veel steadycam en kraan-beelden en ook zijn trademark waarbij hij een acteur op een dolly zet en met hem een eindje travelt – meestal op een moment waarin de acteur even het noorden kwijt is en zichzelf moet herpakken. Er zit zelfs een trans-travelling in van het bureau van Case, waarbij het ganse bureau op een dolly werd gezet en hiermee een soort surrealistisch beeld creeërde. Het is niet nieuw, maar in dit geval werkt het volledig.

Wat mij bijzonder opviel in de film was dat er een specifieke camera-beweging was bij elk van de hoofdpersonages. Clive Owen, werd meestal centraal in het frame gepositioneerd en gefilmd met nauwkeurige steadycam bewegingen die op het personage in-travellen (gevoel van totale controle) in een zacht licht. Daarentegen was Denzel gefotografeerd in chaotische omstandigheden met handheldcamera’s en bruuske steadycamshots in een fel gecontrasteerde atmosfeer met een mix van verschillende lichtbronnen (politielichten, neonlampen, spots,…).

Maar in dit bluf-poker spelletje zitten er ook een aantal onbegrijpelijke situaties (plot-holes) waar ik het als kijker altijd moeilijk mee heb. Er zit bijvoorbeeld een scène in waar de mannen een gat graven in de vloer. Dit uiteindelijk om het publiek te laten geloven dat ze misschien het ondergrondse pijpsysteem zullen gebruiken om waardevol materiaal door te sluizen. Maar niets is minder waar. Een van de boeven zegt “This is a nice little shithole”. Wel, dit moest je dus letterlijk nemen. De boeven zouden een valse wand maken met een kleine ruimte van 2 op 4 meter mét toilet. Russell zou er 1 week in kamperen tot de storm is gaan liggen. Knap scenario-ideetje, maar allesbehalve realistisch. De rioleringen openbreken zouden niet alleen een ondraaglijke geur met zich meebrengen die doorheen het bankgebouw zou doordringen maar is tevens heel veel werk voor iets wat gemakkelijk kan opgelost worden met 3 lege plastic flessen en 5 vuilniszakken. Het openbreken van de riolering is enkel maar om ons op het verkeerde pad te zetten maar is in de praktijk één van de meest idiote daden van de bankovervallers. Daarnaast stel ik me de vraag of niemand van het bankpersoneel heeft gezien dat hun bergruimte plots 2 meters in breedte is ingekort. I doubt that…

Trouwens zijn de flikken een beetje lui en niet al te slim. Er zit een scène in waarin Denzel op het matje wordt geroepen waarin de inspecteur hem zegt om de zaak te laten vallen. Why?? Er was een gijzeling in een bank. Zelfs al hebben ze niks gestolen, dit zou moeten onderzocht worden. En wat met de pers? Gaan zij dat pikken dat de politie het onderzoek zo snel staakt. No way! Het 375 pistool werd niet gevonden op de plaats van de misdaad. Ze zouden de bank ondersteboven moeten halen om dit pistool te vinden en uiteindelijk wel op de valse wand zijn uitgekomen. De flikken konden ook nagaan wie van de gijzelslachtoffers geen stadskleding hadden en zo meteen uitmaken wie de daders waren (je kan natuurlijk van de veronderstelling uitgaan dat de daders ook stadskleding in de plasticzakken hadden gestoken, maar dat hebben we niet gezien). Er zijn trouwens een 30tal getuigen die tijdens de strip-scène elkaar goed hebben gezien. Was Jack Bauer opgeroepen om de ondervraging te doen, had je meteen al getuigenissen.

Conclusie: Ik heb me bij momenten kostelijk geamuseerd met Inside Man, maar op het einde was de ontgoocheling groot en viel alles in elkaar als een kaartenhuisje. De build-up is zo groot om uiteindelijk iets heel kleins te bekomen. Er is zelfs een knipoogje naar Sidney Lumet’s Dog Day Afternoon (1975), maar deze film is in vele opzichten superieur aan Inside Man. De film beter kunnen zijn als de scenario-schrijver iets beter werk had geleverd en iets beter de morele dilemma had uitgewerkt met geloofwaardige motieven. De Inside Man in de film zou de joods rabbijnse professor kunnen zijn die waarschijnlijk achter het verleden van de bankeigenaar is gekomen (een beetje laat, maar soit).

Het verwantschap tussen Russell en de joodse man is helemaal niet duidelijk en roept ook heel wat vragen op. Russell heeft blijkbaar geen problemen om de bloed-diamanten te nemen en weg te rijden in een wagen die heel veel weg had van een VW. (ik moet de film opnieuw zien om zeker te zijn, maar dit zou toch een misplaatste ironische touch zijn in dit type van film) Alles draait ook rond een ring van een joods gezin die werd vermoord tijdens de Holocaust, maar op het einde weet men nu niet wat concreet met die ring zal gebeuren. Russel steekt ook een holocaust-diamantje in de zak van Frazier, maar het echte motief van deze daad ontgaat mij enigszins. Waarom zou Frazier de diamentenring gebruiken om de bankeigenaar aan te klagen, om dan het diamantje zelf te gebruiken? Waarom? Maar misschien tekent deze verwarring in de motieven van de personages ook de verwarring binnen het politieke bestel. In ieder geval was het einde voor mij althans iets te evident. Zoveel talent, zoveel middelen, en toch zo’n gemiste kans op een meesterwerk.

***Related Posts***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
08/12/2006: Spike Lee verfilmt L.A. Rodney King Riot
03/11/2006: Inside Man sequel
28/03/2006: Inside Man korte inhoud + trailer