De FilmBlog

We naderen stapvoets de zomer van de grote blockbusters. En de prent waar zowat iedereen naar uitkijkt, of hij nu van comic-films houdt of niet, is The Dark Knight Rises (2012) van Christopher Nolan. En de nieuwe trailer is uit, waar we niet meteen veel wijzer van worden, maar die ons verlangen weer iets groter maakt.

Korte inhoud: Gotham City krijgt te maken met een nieuwe bedreiging: Bane (Tom Hardy), een meedogenloze schurk die in het verleden ernstig gewond is geraakt en verdovend gas nodig heeft om te overleven. Zonder zijn masker, dat in zijn kaaklijn verwerkt zit, is de pijn immers niet te harden. Bruce Wayne alias Batman (Christian Bale), die acht jaar na het debacle met The Joker en de tragische dood van Harvey Dent er niet al te best aan toe is, zal in Bane zijn grootste fysieke uitdaging tot nu toe tegenkomen.

Het is opnieuw een ‘wow’ trailer, met dank aan de score van Hans Zimmer. De beelden vertellen iets meer over de ondergang van Batman en zijn relatie met Catwoman (Anne Hathaway) , zonder teveel weg te geven. Nolan heeft er blijkbaar voor gekozen om vooral het accent te leggen op de afstraffing en de nederlaag van de Dark Knight, of zoals de voice-over vertelt: "Your punishment must be more severe.". Zelfs het opstootje tussen Bane en Batman, lijkt de villain de slagen van onze hero te ontwijken en klaar te staan voor de laatste voltreffer. Maar met zijn titel mag het duidelijk zijn dat het hoofdpersonage terug zal slaan. De timing waarmee deze trailer ook op het internet werd gesmeten is ook wat bizar. Ik kan er niet omheen te denken dat deze er net komt tijdens release van The Avengers (2012). Er woedt in ieder geval een strijd tussen deze twee titanen, met hun torenhoge productiebudget: The Avengers (220 miljoen dollar) en The Dark Knight (250 miljoen dollar). Ik verwacht dat Nolan uiteindelijk het grootste box-office resultaat zal verwezenlijken, maar veel zal het niet schelen.

Wat betreft de stem van Bane, iets waarover al heel wat werd geleuterd, is (voor mij althans) verstaanbaar en stoort me niet. Trouwens, er was ook al heel wat kritiek op Christian Bale die zijn stem verlaagde wanneer hij Batman werd, maar ik blijf wel vinden dat het werkt. Mijn enige vraag na het zien van deze trailer is wie John Blake (Joseph Gordon-Levitt) is. Zal hij de nieuwe opvolger worden? Hopelijk krijgen we op 25 juli een antwoord.

"When Gotham is ashes, you have my permission to die. " Bane's enige woorden in de langverwachte eerste trailer van The Dark Knight Rises (2012) maken indruk en zeggen veel over de weg die Christopher Nolan inslaat voor dit sluitstuk van zijn imponerende Batman-franchise. Hij zadelt Bruce Wayne (Christian Bale) op met een nog grotere dreiging dan The Joker’s waanzin en terreur. Er wordt bewust gekozen voor een nóg grotere zwartgalligheid door in deze finale te kiezen voor het letterlijk en figuurlijk 'breken' van Batman en zijn entourage.

Lijdzaam en kreupel ziet onze protagonist toe hoe Gotham - 8 jaar na de oproer van The Joker - door een ongezien, vernielzuchtig kwaad wordt geteisterd. Dat kwaad draagt de naam Bane (Tom Hardy): Een schrikwekkende wreedaard met een gevaarlijke combinatie van dikke bundels muscles & veel brains die na het probleemloos breken van Batman eigenhandig zorgt voor de ontsnapping van alle gevangenen uit Gotham City Jail (zeer waarschijnlijk Arkham Asylum).

De militaristisch getinte Bane met angstwekkend masker begint samen met een meute aartsgevaarlijke delinquenten een gestructureerde raid op Gotham en blaast met zijn 'doomsday device' in één ruk het ‘Gotham Rogue stadium’ aan flarden. De autoriteiten staan machteloos en de chaos is compleet. De gebroken beschermengel van Gotham City kijkt machteloos toe…

Kan hij mentaal en fysiek terugvechten tegen een kwaad dat hem zowel fysiek als mentaal compleet heeft kleingekregen? Bruce Wayne zal net als in Batman Begins een diepe lijdensweg moeten ondergaan om terug te vechten tegen het malicieuze, wetende dat hij meer dan ooit tevoren moeten tonen aan de bewoners van Gotham, zijn geliefden en zichzelf dat hij, The Dark Knight, symbool staat voor het licht in de duisternis. De verlossing van het kwaad… Zal hij herrijzen…

Ik weet dat deze trailer - net als de teaser - absoluut geen heldere kijk geeft op de inhoud en het plot, waardoor voor velen het lont uit het kruitvat wordt gehaald en aldus niet de wenselijke impact teweegbrengt. Het lijkt bizar, maar ik ben vrij zeker dat dit Nolan's intentie is. Bekijk het van zijn perspectief: deze treequel wordt ontegensprekelijk een publiekstrekker en een verzekerde boxoffice hit. De man heeft niets te verliezen, hij gooit immers na deel 3 de handdoek in de ring.

Hierdoor kan de uiteindelijk voorgeschotelde inhoud van deze derde act immers een veel diepere impact teweegbrengen bij de kijker. Geen revelaties in de trailers, des te meer in de plotwendingen van de eigenlijke film. Dit voedt de kijkervaring van het publiek en diept de emotionele impact van de gebeurtenissen verder uit. Bovenstaande is misschien de enige tactiek om dit derde deel te laten uitstijgen boven The Dark Knight (2008), iets wat vele fans verlangen van Christopher Nolan. Een bijna onbegonnen opdracht en een enorme druk op diens schouders. Maar zoals de man al meermaals bewees: alles kan beter.

Om mijn theorie te voeden: Wie kan het zich nog herinneren dat tijdens de 2e trailer van The Dark Knight er geen spoor was van Harvey Dent (aka Two Face)? toch was deze prominent aanwezig gedurende gans de film en bleek de sequel op Batman Begins (2005) achteraf veel meer dan een tweestrijd tussen Bats en The Joker. De trailers gaven maar een fractie weer van wat er in het uiteindelijke eindproduct tentoon werd gespreid. Het werd mede hierdoor zowel kritisch als commercieel één van de meest bejubelde blockbusters van dit decennium.

Ik benadruk nogmaals: onderschat Christopher Nolan niet. De man is een goochelaar als het aankomt op het misleiden en bespelen van zijn publiek. Hij is een bijna geniaal cineast en een gewiekste marketingjongen die het publiek steeds een stap voor is. Ditmaal speelt de jonge Brit het volgens mij (en velen delen mijn mening) noodgedwongen nog sluwer dan voorheen.

Even de noemenswaardigheden uit deze zwartgrauwe trailer samengevat:
1. We zien voor het eerst de verrukkelijke Anne Hathaway fungeren als ‘femme fatale’ Selina Kyle, haar dialoogvoering hint haar connectie met Bane en haar klederdracht lonkt naar haar alter ego, Catwoman 2. Batman’s nieuwe speeltje, De Batwing die doorheen de straten van Gotham City zweeft, ziet er overweldigend uit.
3. Het beruchte ‘Doomsday Device’ van Bane toont voor het eerst zijn apocalyptische krachten.
4. Korte flitsen van Joseph Gordon-Levitt als de flik John Blake, Gary Oldman als Jim Gordon en Française Marion Cotillard als Miranda Tate passeren vluchtig de revue. .
5. een zwaar gehavende Bruce Wayne kan niet onbesproken blijven uiteraard: Hij ziet er mentaal vermoeid uit en sukkelt vooruit met een wandelstok in de arm.
6. Een scène later ligt hij zwaar gewond naast een triomfantelijke Bane. Meerdere suggesties dus dat Bane Batman mentaal en fysiek heeft gekraakt.
7. De titel en het witte licht van het Batman logo verraden een herrijzenis van onze held die voor de grootste uitdaging van zijn leven staat

Een leuke vernoeming is trouwens ook de knipoog naar Robin, in de vorm van zijn kenteken tijdens de stadion scène. Je kan duidelijk zien dat één van de football-fans met de 'R' van 'Rogue' zwaait in de vorm van het Robin logo, gebruikt in comics van Batman’s sidekick in de jaren ’90. Nolan heeft echter herhaaldelijk benadrukt dat Robin geen deel zal uitmaken van dit Batman universum, dus Joseph Gordon-Levitt als gemaskerde wreker is 'not done'.

Ik vind persoonlijk dat de trailer er buitengewoon uniek uitziet (stijlvolle cinematografie, sobere dialoogvoering, gitzwarte sfeerschepping, een epische score van Hans Zimmer). Na herhaaldelijk bekijken heeft hij het merkwaardige effect dat de beelden steeds sterker overkomen en meer impact hebben. Het slotbeeld gaf me kippenvel.

Afsluitend meld ik graag dat de uitgegeven (en inmiddels gelekte) proloog van 6 minuten zeer de moeite waard is, en je een beter inzicht geeft in Bane’s personage alsook enkele adembenemende shots weggeeft van de symbolische destructie van Gotham’s donkere ridder. Ik hoop dat alle fans blijven vertrouwen op Christopher Nolan en konsoorten. Algemeen Positivisme en vertrouwen in toonaangevende individu’s (die ‘Waalse Joker’ die onze regering moet gaan leiden niet meegerekend) anno 2012 is wel opportuun nu het crisistijd is en Europa kapot gaat aan Economisch wanbeleid.

Hoop doet leven: The Dark Knight Rises wordt meer dan waarschijnlijk de meest geslaagde trilogie sinds The Lord of The Rings en zal ons een mooi afscheid bieden van een prachtige saga die een revolutie betekende in het comicbook genre. De film komt bij ons uit op 25 juli 2012.

Update: En volgens The Hollywood Reporter heeft The Dark Knight Rises een probleem met de verstaanbaarheid van de schurk Bane. Het vakblad meldt dat verschillende mensen na het vertonen van de eerste zes minuten van de film aangaven dat de slechterik vrijwel niet de verstaan is. Tom Hardy, die het personage van Bane vertolkt, mompelt nogal wat de verstaanbaarheid nu niet bepaald ten goede komt. De mensen bij Warner hebben al bij regisseur Christopher Nolan gevraagd om een nieuwe geluidsremix. Echter hij is hiertoe niet bereid en zou enkel nog maar kleinere aanpassingen voor ogen hebben. Wordt zeer waarschijnlijk nog wel vervolgd.

***Related Posts***
15/12/2011: Gitzwarte poster
21/07/2011: The Dark Knight Rises teaser trailer
02/12/2010: Komt The Joker terug in The Dark Knight Rises?
21/11/2010: Catwoman en Bane in The Dark Knight Rises?

De posters blijven de trend volgen: black is back. Hoe donkerder de affiches hoe beter, zelfs zwart wit als het even kan. Dat is in ieder geval niet anders bij de nieuwe filmposter van The Amazing Spider-Man (2012) van Marc Webb, The Dark Knight Rises (2012) van Christopher Nolan én Prometheus (2012) van Ridley Scott. Twee comics en één science-fiction project waar menig fans al een tijdje naar uitkijken.

Het zal in ieder geval een hete zomer worden, zover is duidelijk. Prometheus, de Alien prequel van Ridley Scott, zal de spits afbijten in de States op 8 juni (bij ons zelfs een week vroeger op 30 mei), nadien is het de beurt aan de Spiderman film op 3 juli (bij ons op 4 juli) en Batman maakt zich klaar voor de ultieme box-office hit op 20 juli (bij ons op 25 juli). Het is zonneklaar dat alle andere films die hun releasedatum krijgen tussen dit blockbuster geweld, zo goed als ten dode zijn opgeschreven.

***Related Posts***
21/12/2011: The Dark Knight Rises trailer analyse
21/07/2011: The Dark Knight Rises teaser trailer
02/12/2010: Komt The Joker terug in The Dark Knight Rises?
21/11/2010: Catwoman en Bane in The Dark Knight Rises?

Jonathan Nolan kwam op een geweldig idee voor een kortfilm genaamd Memento Mori (part 1, part 2 & part 3), waarin het hoofdpersonage te maken zou hebben met het verlies van zijn korte geheugen (bekend als anterograde amnesie). In deze film horen we een voice die het verhaal vertelt van Earl die ontwaakt in een witte kamer, omringd door notities, en elke dag opnieuw probeert uit te zoeken hoe hij daar is terecht gekomen. Hij heeft ook verschillende tatoeages op zijn lichaam. Zijn vrouw zou verkracht en vermoord zijn, en ondanks zijn probleem wil hij achterhalen wat er precies is gebeurd. Samen met zijn broer Christopher Nolan besloten ze er een volwaardige psychologische thriller van te maken. En toen kwam er Memento (2000).

Korte inhoud: Verzekeringsagent Leonard Shelby (Guy Pearce) heeft door de moord op zijn vrouw een beschadigd kortetermijngeheugen opgelopen, maar is vastbesloten de dader te vinden en te doden. Daartoe moet hij alle informatie die hij tegenkomt zo snel mogelijk opschrijven en foto's maken van mensen waarvan hij denkt dat ze iets met de zaak te maken hebben. Om iedere ochtend aan zijn missie herinnerd te worden, heeft hij op zijn lichaam tatoeages met krachtige spreuken als 'vind hem en dood hem' aangebracht. Leonard ontleent zijn identiteit alleen aan zijn daden, niet aan zijn herinneringen. Dat verschrikkelijke lot probeert hij te ontkennen door als een machine door het leven te razen, van hotel naar hotel reizend, op zoek naar wraak. Tijdens zijn zoektocht maakt hij kennis met de mysterieuze femme fatale Natalie (Carrie-Anne Moss) en Teddy Gammell (Joe Pantoliano), die hem willen helpen of listig gebruik maken van zijn beperking.

Memento kenmerkt zich door de omgedraaide chronologie van gebeurtenissen, net zoals later ook de thriller Irréversible (2002) werd opgebouwd. Het verhaal begint dus met het einde van Leonards zoektocht naar de dader, en laat vervolgens alle scènes van het eind tot het begin zien. Als het laatste puzzelstukje op zijn plaats valt is het verhaal pas in zijn totaliteit te vatten. Als enige afwijking op deze structuur is de chronologische opbouw van de flashbacks, gefilmd in zwart-wit, over een andere man met geheugenverlies. Leonard herinnert deze man nog van voor de moord op zijn vrouw. De ironie van het leven heeft er nu voor gezorgd dat Leonard nu ook met zijn geheugen last heeft.

De omgekeerde chronologie is niet zomaar een gimmick, maar help de kijker om zich te identificeren met het hoofdpersonages, die het leven ook maar in flarden te zien krijgt en niet altijd weet wat de verbanden zijn tussen de personages en de gebeurtenissen. Je verduurt dezelfde onzekerheid en bent onderworpen aan dezelfde fragmentarische kennis als die van Leonard. Op een gegeven moment begin je niet alleen te twijfelen aan de andere mensen om je heen, maar ook aan jezelf. Iedereen heeft immers de natuurlijke neiging om zak te gaan interpreteren en het geheugen is misschien ook maar een verzameling van persoonlijke interpretaties. En het zalige plot in Memento zet dat enkel maar in de verf. Je moet moderne film noir (post noir) dus ook absoluut een paar keer zien om te zien welke puzzelstukjes je allemaal over het hoofd hebt gezien

Maar je wordt niet alleen in het verhaal gezogen door het plot, maar tevens door sterk acteerwerk van de drie hoofdpersonages (Guy Pearce, Carrie-Anne Moss en Joe Pantoliano), de uitstekende montage van Dody Dorn en de strakke regie van Christopher Nolan die met de tweede langspeelfilm begint aan zijn onfeilbaar regie-parcours (Batman Begins, The Prestige, Insomnia, The Dark Knight, Inception). Met weinig middelen in mekaar gestoken (5 miljoen dollar en 25 opname dagen), maar des te meer overtuigend als film die het thriller-genre op zijn kop zet. En in een periode waarin Hollywood ons om de oren slaat met remakes, prequels en sequels zijn dergelijke originele films een rariteit.

Memento kreeg in 2002 twee oscarnominaties (beste scipt en beste montage), maar kon er spijtig genoeg geen verzilveren. De blu-ray van de film wordt door Universal uitgebracht op 29 september 2011, spijtig genoeg zonder extras. Maar de film op zich volstaat zeker om deze uitgave binnen te halen in 1080p kwaliteit. Het is een uitstekende prent die weinig steken laat vallen, ook al is het plot zo ingewikkeld dat foutjes bijna niet uit te sluiten zijn.

Na heel lang en ongeduldig wachten is het eindelijk zover: de eerste beelden van The Dark Knight Rises (2012) - de meest geanticipeerde filmproductie voor 2012- zien het licht!

Voor velen ongetwijfeld een ontgoochelende en veel te korte teaser, voor de die-hard fans alleen maar een indicatie dat de Batman-trilogie een overweldigende finale gaat krijgen. Dit is een teaser pur sang, die (zoals het hoort) zeer weinig prijsgeeft en je laat snakken naar meer. Maar wàt je te zien krijgt is indrukwekkend.

Het is een zegen dat Christopher Nolan zich ook op dit sluitstuk mocht toewijden en nog een laatste keer alles op alles mag zetten om pers en publiek te verbazen. Hij kreeg hiervoor carte blanche van productiehuis Warner Brothers, wat me zeer euforisch maakt want dat betekent nog meer creatieve input van hem en zijn team dan bij The Dark Knight (2008) .

De trailer: Na de epische monoloog door Bruce Wayne's voormalig mentor Ra's al Ghul (Liam Neeson), krijgen we enkele mooie beelden te zien uit Batman Begins (2005) en The Dark Knight waarna er een indrukwekkend CGI shot volgt van afbrokkelende wolkenkrabbers in het sombere Gotham City dat duidelijk terug donkere tijden kent. Maar vanboven verschijnt in de hemel een fel licht in herkenbare vorm, dat symbool staat voor de hoop...

De smeekbede van politiecommissaris Gordon (Gary Oldman) vanuit zijn ziekenbed werkt zeer beklijvend, de ontmoediging en vertwijfeling in de stem van Batman (Christian Bale) geeft inzicht in diens moedeloosheid en de angstaanjagende blik van booswicht Bane ( Tom Hardy) is meesterlijk. De laatste shot van een toegetakelde Batman die tegen een haast onoverwinnelijke opponent toch niet afgeeft, is een perfecte afsluiter. Het gezang op de achtergrond tenslotte wekt nieuwsgierigheid op en er rijzen vele vragen (zeker bij de comicbook lezers) uit kleine details die in het oog springen:

1. Wie is de man in het witte kostuum op de achtergrond van de laatste shot?
2. Vindt het gevecht tussen Bane en Batman plaats in Arkham Asylum?
3. Komt het gezang van een leger losgeslagen Arkham gevangenen en is Bane hun leider?
4. Spreekt Gordon op zijn ziekenbed Batman aan, of Bruce Wayne, en is zijn identiteit hiermee onthuld? (Zie het blote hand op het bed van Gordon dat insinueert dat Bruce voor hem zit)
5. Komt Ra's al Ghul terug met een cameo of een echte rol?
6. Waar is Catwoman begod?

Zoveel vragen, zo weinig antwoorden. Voer voor discussie! Wat zijn jullie indrukken en theorieën achter deze teaser en de verhaallijn? Zouden de vele villians die gecast werden gelinkt kunnen worden met een ontsnapping in Arkham Asylum… Laat het ons weten!

***Related Posts***
21/12/2011: The Dark Knight Rises trailer analyse
15/12/2011: Gitzwarte poster
21/07/2011: The Dark Knight Rises teaser trailer
02/12/2010: Komt The Joker terug in The Dark Knight Rises?
21/11/2010: Catwoman en Bane in The Dark Knight Rises?
08/06/10: Geen Joker in Batman 3
14/10/09: Geen Megan Fox in Batman 3
19/12/08: Eddie Murphy niet in Batman 3
08/08/08: Catwoman kandidates
11/09/07: Mogelijks Catwoman in Batman 3
14/07/04: Catwoman review

DC Comics, de artiesten achter de Batman-franchise, hebben een ander paradepaardje weten te converteren naar het witte doek: het geanticipeerde Green Lantern (2011) . De stripboekenreeks vertelt het verhaal van Hal Jordan, een rebelse straaljagerpiloot die na de noodlottige ontvangst van een magische ring uit handen van een stervende alien, deel uitmaakt van een alliantie intergalactische bewakers die het hele universum dienen te beschermen tegen het kwaad.

De prachtig gestileerde comicbook franchise moet qua inhoud zelden onderdoen voor de sublieme Batman stripreeksen en heeft dus een hoog potentieel als 'Big Budget Hollywoodproductie'. De filmadaptatie blijkt in de praktijk echter een enorme uitdaging. Dit mede (onrechtstreeks) door ene Christopher Nolan, die zorgde dat de lat bij DC enorm hoog werd gelegd na het kassucces The Dark Knight (2008) . Ook de lucratieve producties van Marvel zetten het vuur aan de schenen van hun grootste concurrent.

Daar er handenvol buitenaardse werelden, aliens, bombastische actietaferelen en een enorme bovennatuurlijke vijand moesten gecreëerd worden, was het geen lachertje om dit alles met CGI tot stand te brengen, ondanks een beginbudget van ruim 200 miljoen $, wat overigens enorm veel is voor een superheldenfilm anno 2011. Hal Jordan’s superhelden kostuum (een soort tweede huid), vormt het uithangbord van de film maar ook de grootste uitdaging voor het effectenteam. Ryan Reynolds zag af want naast zijn afbeulende fitnessregiment moest hij bijna de hele productie lang met Avatar-achtige bewegingssensoren op zijn lichaam rondlopen om zo achteraf het CGI-kostuum digitaal te kunnen laten 'overleven' door het effectenteam.

Het werd verder een zeer vermoeiend en geplaagd productieproces zo zeggen insiders nu. Dat uitte zich kort geleden in de zeer flauwe eerste trailer, die fans van het eerste uur tot afkeer brachten: naast het feit dat Ryan Reynolds op een kloon van ‘Van Wilder’ leek en met flauwe moppen uitpakte, waren er de zeer goedkoop ogende speciale effecten. Velen vreesden in eerste instantie zelfs het ultieme doemscenario, met name een déjà vu van de allerslechtste superheldenfilm ooit gemaakt: Batman and Robin (1997) … Toch kunnen we als kijker lessen trekken uit bijvoorbeeld de gelijkaardige zwakke mediacampagne van Thor (2011): niet te vroeg conclusies trekken. Het eindproduct kan totaal verschillen van de trailers en marketing. Het was duidelijk dat de eerste Green Lantern beelden overhaast in elkaar werden geknutseld door een montageteam dat door de geldbeluste studiohoofden werden opgejaagd tot het halen van een onrealistische deadline om alles in te blikken.

Nu kan elke fan gelukkig opgelucht ademhalen, want na een financiële injectie van 9 miljoen dollar om de CGI effecten beter uit te werken (ontegensprekelijk toegekend onder druk van de publieke opinie die Green Lantern neersabelden), tovert regisseur Martin Campbell een nieuwe indrukwekkende trailer uit zijn hoed, en een dozijn overweldigende clips die alle criticasters de mond moeten snoeren. Het is verbazingwekkend hoe veel beter de nieuwe beelden ogen. Niet alleen ziet de CGI er plots veel verfijnder uit, de film is nu een stuk donkerder, met een geloofwaardige en meer ingetogen Ryan Reynold als held. Martin Campbell gaf tevens een antwoord op de onverschilligheid over de film, tijdens de première (zie clipjes onderaan).

Deze film heeft echt een ware metamorfose ondergaan de laatste maanden en dat stelt me zeer positief. Want na het succes van X-Men: First Class (2011) , de amusante popcornprent Thor en de indrukwekkend ogende Captain America: The First Avenger (2011) , lijkt onze groene held voor een zeer geslaagde filmzomer te gaan zorgen met als gevolg dat er met nog meer ongeduld gaat worden uitgekeken naar The Dark Knight Rises (2012) , Man of Steel (2012) en The Avengers (2012) , allen volgend jaar in volle glorie te bekijken. Kortom: happy times!

***Related Posts***
06/05/2011: Indrukwekkende 2de Green Lantern trailer
07/01/2011: Green Lantern zit met reshoots
26/11/2010: Nieuwe Green Lantern trailer is iets beter
10/08/2010: Green Lantern verfilmd door Martin Campbell
21/03/2009: Chris Pine in de running voor Green Lantern

Na onze Catwoman hebben we nu ook onze nieuwe Superman voor de Superman: Man of Steel (2012) reboot van Zack Snyder. Brandon Routh zal vervangen worden door Henry Cavill. Wie? Inderdaad, ik ken hem ook niet.

De 28-jarige Britse acteur was eerder te zien in een belangrijke bijrol in de remake van The Count of Monte Cristo (2002), maar sindsdien bleef hij in bijrollen steken. Ik heb dus geen flauw benul of hij de rol aan zal kunnen, maar Brandon Routh kwam ook maar van het tv-circuit en heeft toch een behoorlijk sterke Superman vertolkt. Spijtig genoeg trok het verhaal op de ballen en was de regie van de film allesbehalve overtuigend. Maar Superman Returns (2006) had zijn verdiensten, en één daarvan was het acteerwerk van de jonge acteur. Afwachten of Henry Cavill evenveel vonken kon geven als zijn voorganger aan dit Dc Comics personage. Ondertussen moet Routh waarschijnlijk met tranen in de ogen zitten na het lezen van het nieuws, gezien de acteur nog steeds de hoop koesterde om nog een Superman-film te vertolken.

Christopher Nolan had eerder interesse vertoond om de film te regisseren, maar haakte toen af en werd uiteindelijk producent van de film. Het mag dus duidelijk zijn dat Nolan ook wel zijn woordje zal zeggen over de productie, en dat kan op zich geen slechte zaak zijn. Toch heeft Zack Snyder bewezen dat hij niet moet onderdoen voor de Batman regisseur met een uitstekende Watchmen (2009) adaptatie en een uit de kluiten gewassen 300 (2006), waarop de serie "Blood and Sand" (2008) zich inspireerde.

Ik vraag me af hoe het Amerikaanse publiek zal reageren nadat ze te weten komen dat hun icoon 'Superman' vertolkt zal worden door een 'Brit'. Henry Cavill was zelfs getipt om de nieuwe James Bond te vertolken, nog vóór Daniel Craig alle twijfel wegnam. Nog een geluk dat ze voor Captain America een Amerikaan hebben gecast, anders zou het niet goed komen. Maar in essentie is Superman niet van Amerika, maar wel van Krypton, en of hij nu met een Brist accent spreekt of een Amerikaans doet eigenlijk niet veel ter zake. Maar het zal wel wat raar doen. Toch denk ik dat ze er een dialect-coach op de filmset zullen hebben.

***Related Posts***
28/03/2011: Amy Adams gecast als Lois Lane
03/03/2011: Kevin Costner en Diane Lane worden pleegouders van Superman
08/10/2010: Zack Snyder regisseert Superman: Man of Steel
01/10/2010: Natalie Portman misschien Lois Lane in Superman: Man of Steel
11/02/2010: Christopher Nolan maakt nieuwe Superman film
25/08/2008: Warner Bros kiest voor Superman reboot
21/08/2008: Superman sequel of Superman reboot
01/09/2006: Een Lois Lane spin-off?
04/08/2006: Terugblik op Superman Returns

Hieronder volgt in het kader van de Blogtalk mijn lijstje met de tien beste films van het voorbije jaar. En in tegenstelling tot Dave en Stijn vond ik 2010 best wel een interessant jaar op filmgebied. Het was zeker een divers filmjaar met voor ieder wat wils in elke genre en dat zal zeker een paar zeer verschillende top 10’s opleveren.

In vergelijking met vorige jaren had ik vrij snel tien films gevonden om in mijn lijstje te zetten en dus zijn er helaas enkele goede films gesneuveld (zoals Scott Pilgrim vs the World, Kick-Ass, Buried, The Runaways, I Love You Phillip Morris of Date Night). Sommige films vielen dan weer (een beetje) tegen (zoals Machete, The Crazies, Chloe, Alice in Wonderland of Nine), en andere heb ik dan weer nog niet gezien (zoals Mr. Nobody, The Fighter, Despicable Me of Harry Potter and the Deathly Hallows).

Een lijstje met de slechtste films van 2010 krijgen jullie van mij niet, maar Sex and the City 2 en Twilight: Eclipse waren alvast grote kanshebbers op de eerste plaats.

10. A Single Man (2009) Tom Ford

Dat deze debuutfilm van mode-ontwerper Tom Ford visueel een erg knappe film is, ligt misschien nog in de lijn der verwachtingen gezien ’s mans hoofdberoep, maar Ford levert met A Single Man bovendien een van de indringendste films van het jaar af. Centraal staat George, een schitterende Colin Firth, die na de dood van zijn partner Jim alle levenslust verloren is en met verregaande plannen voor zelfmoord rondloopt. De film volgt George terwijl hij afscheid neemt van het leven en de weinige mensen die hem nog genegen zijn (waaronder een sterk acterende Julianne Moore). Een ontzettend knap debuut dat emotioneel als een mokerslag aankomt.

9. The Town (2010) Ben Affleck

Dat Gone, Baby, Gone geen toevalstreffer was en Ben Affleck wel degelijk een film kan regisseren, bewijst hij met zijn tweede film The Town, een misdaadthriller die zich wederom afspeelt in zijn hometown Boston. De titel verwijst naar Charleston, een wijk in de stad waar misdaad welig tiert en er niet op een bankoverval meer of minder wordt gekeken. Zoals in zijn debuut wordt er ook in The Town veel aandacht besteed aan de karakteruitwerking, met naast het personage van Affleck zelf ook een vermelding voor Rebecca Hall als zijn love interest.

8. How To Train Your Dragon (2010) Dean DeBlois & Chris Sanders

Dat Pixar niet het monopolie heeft op sterke animatiefilms, bewijst dit jaar Dreamworks met How To Train Your Dragon, een grappig en ontroerend verhaal over de jonge Viking Hiccup die door zijn stam verstoten wordt omdat hij nog nooit een draak heeft gedood. Hiccup sluit echter vriendschap met de gevaarlijke draak Night Fury en ontdekt dat de draken er eigenlijk helemaal niet op uit zijn om mensen te doden. How To Train Your Dragon kan rekenen op een sterk scenario, frisse humor en een uitstekende stemmencast. Een film voor jong en oud.

7. The Ghost Writer (2010) Roman Polanski

Er is zoveel te doen geweest rond Roman Polanski dit jaar, dat we haast nog zouden vergeten dat er van de Poolse regisseur ook nog een film is uitgekomen dit jaar. En The Ghost Writer is een sterke politieke thriller waarin schrijver Ewan McGregor ontdekt dat de Britse premier Pierce Brosnan niet helemaal zuiver op de graat is. Sfeervol gefilmd in de beste traditie van Alfred Hitchcock en Polanski’s eigen Rosemary’s Baby. Te vermelden valt ook nog de sterke score van Alexandre Desplat.

6. Shutter Island (2010) Martin Scorsese

Na Clint Eastwood (Mystic River) en Ben Affleck (Gone, Baby, Gone) besloot ook Martin Scorsese zich te wagen aan de verfilming van een boek van Dennis Lehane. En met succes, want ondanks het ingewikkelde scenario, weet Scorsese de dreigende sfeer en de talrijke plottwisten uit het boek uitstekend over te brengen naar het grote scherm. Shutter Island is een film waar je je aandacht geen seconde mag laten verslappen, maar je wordt beloond met een intrigerende en spannende thriller vol twists and turns.

5. The Social Network (2010) David Fincher

Toen bekend raakte dat er een film over de sociale netwerksite Facebook zou worden gemaakt, werd er menig wenkbrauw gefronst, en toen de naam van David Fincher als regisseur uitlekte, bleven mijn wenkbrauwen bijna in een permanente frons staan. Maar Fincher heeft met The Social Network een zeer boeiende film afgeleverd die vooral draait om vriendschap en verraad en ons meeneemt achter de schermen van een van de grootste hypes van de laatste jaren. Jesse Eisenberg en Andrew Garfield zijn perfect gecast en als je zelfs Justin Timberlake kan doen acteren, dan ben je een groot regisseur.

4. The Kids Are All Right (2010) Lisa Cholodenko

The Kids Are All Right van Lisa Cholodenko gaat over de zoektocht van twee kinderen naar hun biologische vader. Het is een thema dat wel vaker opduikt in films, maar deze keer worden de kinderen opgevoed door het lesbische koppel Jules en Nic die beide een beroep deden op dezelfde spermadonor. Cholodenko slaagt erin clichés te vermijden en brengt een menselijk en realistisch portret van een familie die plots te maken krijgt met problemen. De film weigert een politiek standpunt in te nemen en wil vooral tonen dat uiteindelijk iedereen ook maar gewoon mens is. De uitstekende vertolkingen van Julianne Moore, Annette Benning en Mia Wasikowska mogen bovendien best erkenning krijgen van The Academy.

3. Toy Story 3 (2010) Lee Unkrich

En ook Pixar mag dit jaar niet ontbreken in het lijstje van beste films, en dit jaar is het opnieuw de beurt aan Woody en Buzz Lightyear. Toy Story 3 is misschien wel de donkerste Pixarfilm tot dusver, maar er mag gelukkig ook nog gelachen worden (Ken en Barbie zijn nu al klassiekers). Het is een film voor jong en oud, laat je lachen en huilen en heeft een van de ontroerendste eindes van het filmjaar. Bij Pixar weten ze nog altijd perfect wat de ingrediënten zijn van een goede film.

2. Inception (2010) Christopher Nolan

Inception heeft alles wat een goede film moet hebben: een ijzersterk scenario, een cast die perfect op elkaar is ingespeeld en waar niemand bovenuit steekt, dreigende muziek, fabelachtige special effects en een onderwerp dat veel meer is dan de zoveelste brainless actiefilm. Het is een droom van een film.

1. Black Swan (2010) Darren Aronofsky

Inception leek lange tijd op weg om deze eerste plaats te bezetten, maar op de valreep kwam Darren Aronofsky nog met deze indrukwekkende thriller aanzetten. Een thriller die zich afspeelt in de balletwereld lijkt op het eerste gezicht misschien niet erg interessant, maar zoals we van Aronofsky gewoon zijn, maakt hij van Black Swan een uitermate boeiend kijkstuk en een doordringende studie van de menselijke psyche en de relatie tussen goed en kwaad, en dat op de tonen van Tsjaikovski’s Zwanenmeer. De regisseur wordt daarbij geholpen door uitstekende vertolkingen van Natalie Portman, Mila Kunis, Barbara Hershey, Winona Ryder en Vincent Cassel.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Ik vond 2010 niet zo'n uitzonderlijk filmjaar. Het waren hoofdzakelijk meer tegenvallers dan verrassingen en de beste films kwamen vaak uit onverwachte hoek. Maar het gros van de films vielen in de grijze zone: niet bijzonder goed of bijzonder slecht, maar gewoontjes. Films die je snel weer vergeet. Ik hoop in ieder geval dat 2011 stukken beter zal worden, maar na het zien van de wat tegenvallende trailers is mijn laaiend enthousiasme ondertussen tot in mijn schoenen gezakt.

Ik heb twee top 10 lijstjes, de eerste is mijn Top 10 van de Beste Films uit 2010, mijn tweede lijstje is dat van mijn Top 10 Slechtste Films uit 2010. Ik zal beginnen met de ere-lijst en nadien volgt de ‘list of shame’. Ik vertel er nog even bij dat ik films als Black Swan (2010), The King's Speech (2010) en True Grit (2010) nog niet heb gezien. Ik vermeld deze drie films omdat deze prenten potentiële kandidaten waren voor de prestigieuse Top 10.

Naast mezelf zullen jullie op De FilmBlog ook nog de top 10 lijst zien van de andere auteurs (Karen, Joris, Jeroen), en in het kader van de BlogTalk, een samenwerking tussen verschillende filmblogs, kunnen jullie ook een bezoekje brengen bij Timothy die zijn lijstje spoedig zal bekend maken op de filmblog At the Movies, alsook Stijn die zijn Top 10 lijstje zal plaatsen op Tagoean.

10. Despicable Me (2010) Pierre Coffin & Chris Renaud

Net zoals Megamind (2010) zet Despicable Me de villain in de kijker in plaats van de held, met dat verschil dat de tweede film veel origineler is. Daar waar de ene zich inspireert op Lex Luthor, zien we in Despicable Me een soort 007-villain-à-la-Ernst-Stavro-Blofeld, met dat verschil dat hij niet leeft in een ondergronds paleis en droomt van de verovering van de planeet. Het hoofdpersonage (ingesproken door Steve Carell) woont in zijn kelder in zijn ambitie is om de grootste slechterik te worden bij de kijkcijfers van een tv-station. Geen Pixar, maar wel de mensen van Universal Animation Studios hebben deze film in elkaar gestoken en het resultaat is opmerkelijk, zeker in 3D. Het verhaal is om van te schaterlachen en zit boordevol sentiment voor de gehele familie. Het is geen Pixar, maar het is wel één van de beste animatiefilms van 2010.

09. Scott Pilgrim vs. the World (2010) Edgar Wright

De comic-adaptatie Scott Pilgrim vs. the World is een te gekke film, ook al was het een flop aan de Amerikaanse box-office. De reden hiervan is dat de film bestemd is voor een heel select publiek van jongeren en mensen die comics wel kunnen smaken. Deze prent kan jij bijna zien als een letterlijke samensmelting van de filmwereld en de strip, en dat levert vaak hilarische en fascinerende beelden op. Acteur Michael Cera is perfect gecast voor deze romance uit de 21e eeuw. Het lijkt bij momenten wel een soort Quentin Tarantino film voor teenagers. Dit moet één van de leukste films zijn uit 2010.

08. The Ghost Writer (2010) Roman Polanski

The Ghost Writer heeft ook geen brokken gemaakt aan de kassa, maar het was wél één van de beste thrillers uit 2010 en zeker één van de betere films van Roman Polanski. Het is onversneden Polanski materiaal, die net zoals een Alfred Hitchcock het thriller-genre volledig naar zijn hand zet en doorprikt met ironiserend toontje en incidentiële humor. De melodramatiek is nooit ver weg, maar tezelfdertijd blijf je in de ban van de vertelling en de visuele poëzie die op het scherm wordt uitgesmeerd door Polanski en zijn Poolse Director of Photography Pawel Edelman.

07. Mr. Nobody (2010) Jaco Van Dormael

Mr. Nobody is een film uit eigen bodem, en dan nog wel een film waar we fier op mogen zijn, want zelden straalt een Belgische filmproductie zoveel charisma en overtuigingskracht uit als deze van Jaco Van Dormael (Le Huitième Jour, Toto Le Hero). Het is een soort science-fiction film, met een romantische liefdesdrama als plot, die ons in een fascinerende wereld meesleept naar de Big Bang, vliegende fietsen via het Butterfly-effect, met geweldig acteerwerk van Jared Leto, Diane Kruger, Sarah Polley en Rhys Ifans. Het is een droomwereld die op je netvlies zal blijven plakken. Zonder twijfel dé beste Belgische film van 2010, in een jaar met heel wat Belgische-competitie.

06. The Crazies (2010) Breck Eisner

Een degelijke horror-remake mag ook eens in de kijker worden gezet, en het gaat dan nog wel om een zombie film zoals er zovele zijn gemaakt de laatste jaren. En toch weet The Crazies (2010) zich min of meer te onderscheiden van de andere films door zijn strakke regie, zijn behoorlijk sterke acteurswerk en zijn nooit aflatende spanningsboog die de juiste knipoog maakt naar Romero’s 70’ties horrorfilms. Deze film werd niet gemaakt om het publiek aan het denken te zetten, maar is er om de mensen de stuipen op het lijf te jagen. Ik heb deze gezien op het filmfestival van de Fantastische film en mede door het enthousiasme van het publiek was dit één van de leuke verrassingen. Het is onversneden escapisme, zonder noodzakelijk "brainless" te zijn.

05. The Fighter (2010) David O. Russell

Ik was aangenaam verrast bij het zien van The Fighter (2010), naar het waar gebeurde verhaal van de bokser Mickey Ward, maar dat had je al kunnen vermoeden met Christian Bale en Amy Adams in de credits. Maar alles draait uiteindelijk rond Mark Wahlberg die hier één van zijn beste rollen neerzet. Ook Melissa Leo zet hier een sterke rol neer. U hoort het, het is een acteursfilm, met meer drama buiten dan binnen de boksring.

04. The Social Network (2010) David Fincher

De halve biopic The Social Network (2010) is een schot in de roos, ook al kreeg het maar een bescheiden recette aan de Amerikaanse box-office. Maar dit is nog maar eens een film waar de opkomst niet recht evenredig is tot de kwaliteit van de prent. Het is een hedendaagse verhaal die heel nauwkeurig de geest van de internet-generatie weergeeft. Dit is nog maar eens een meesterwerkje van David Fincher, die ontegensprekelijk één van de meest talentvolle cineasten van de laatste 15 jaar is geworden. Het is een drama met Shakespeariaanse trekjes en een hoofdpersonage die je gemakkelijk kan omschrijven als een onvoorstelbare etter en genie. Dé antipool op zijn Fight Club (1999).

03. Inception (2010) Christopher Nolan

Er zijn uiteraard heel wat films geweest waar het onderbewustzijn en de droomwereld centraal stonden in het verhaal en waar illusie en realiteit nauwelijks te onderscheiden zijn van elkaar, maar het is sinds The Matrix dat we met Inception (2010) nog eens te maken hadden met zo’een visueel indrukwekkende en realistische wereld met zo’een adembenemend plot. Het is tevens het soort film die je kan herbekijken om er telkens nieuwe zaken in te ontdekken. Inception heeft een slim en weldoordacht script en wat mij betreft een verademing op het voorgekauwde materiaal die we dikwijls aangereikt krijgen. De terra-forming scènes waar een straat over een andere komt te liggen of wolkenkrabbers wegzakken in de zee, zien er verbluffend uit. Maar ook de zero-gravity sequenties uit de Matrix, worden in deze film her-uitgevonden op een fascinerende manier. Het is de ultieme rollercoaster-film die ons geen minuut tot rust laat komen.

02. Toy Story 3 (2010) Lee Unkrich

Pixar heeft zijn reputatie hoog te houden en levert elk jaar een meesterwerkje van formaat af. Deze keer valt de eer te beurt aan de threequel Toy Story 3 (2010), en het is me der eentje. Het is een buitengewoon grappige prison-break film. Ik denk niet dat er zoiets bestaat als een 'perfecte film', maar mocht er ooit zoiets bestaan dan zou het waarschijnlijk lijken op deze Pixar-film. Naar goede gewoonte is het een vehikel voor jong en oud, met geniale dialogen, sterke karakters, een schattige romance, Barbie & Ken en uiteraard voldoende spanning en actie. Je kunt er enkel met bewondering naar kijken en hopen dat de Pixar-batterij nooit uitgeput raakt.

01. Kick-Ass (2010) Matthew Vaughn

Maar de film waar ik verzot op was het voorbije jaar is en blijft Kick-Ass. Deze adaptatie heeft misschien wat jeugdpuistjes, maar heeft geen beugel nodig. Het is een intelligente comic-adaptatie die wederom grenzen verlegt. Het is allemaal best leutig, maar deze post-moderne prent is ook spectaculair gewelddadig en grof gebekt. Duidelijk een teenager-film die bestemd is voor een eerder volwassen publiek die tegen een stootje kan. Maar het geweld is niet zomaar gratuit, integendeel, er steekt een geniale choreografie in met knip-oogjes naar de John Woo en de Kill Bill films, die volledig afstand neemt van de Jason-Bourne-shaky-camera actie-sequenties. Alles staat in functie van de analyse van de superhero-mythe die de misantrope weldoeners in onze maatschappij doorzeeft met kogelgaten en bazooka-geweld. Net wanneer je dacht dat het genre zo goed als uitgeput was, komt deze Kick-Ass. Ik hoor nog de woorden van mijn docent op de filmschool "Film is dood". Nope, it still kick's ass!

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Ik heb deze film in de zomer van 2010 gaan zien in een overvolle filmzaal waar de airco blijkbaar was uitgevallen en waar de temperatuur nauwelijks te houden was. Om alles nog wat erger te maken, zaten een paar stoelen links van me twee randdebielen die nauwelijks hun tetter konden houden, en achter me een dame met krakende chips met pickles (ik haat de stank van pickles!). Je zou al snel de neiging hebben om van zaal te veranderen en naar een andere film te gaan zien. Maar dan begon Inception (2010) en je bent van de eerste tot de laatste minuut gekluisterd aan je stoel, en besef je nauwelijks nog iets van de ongemakken.

Enkel voortreffelijke films slagen hier in, en hier heb je er zo één. En vandaag is de film te verkrijgen op een 2-disc blu-ray special edition, met genoeg extra's en behind the scenes filmpjes, om er duizelig van te worden.

Korte inhoud: Dom Cobb (Leonardo DiCaprio) is een meesterdief, gespecialiseerd in het "stelen" van waardevolle geheimen in het onderbewustzijn van een mens. Dit stelen gebeurt via een droomsequentie, wanneer de geest het kwetsbaarst is. Cobb is hierdoor een gewilde speler in de verraderlijke nieuwe wereld van bedrijfsspionage. Maar dit heeft hem tegelijkertijd ook tot een internationale vluchteling gemaakt, wat hem alles kan kosten wat hij ooit lief had, zijn vrouw Mal (Marion Cotillard) en kinderen. Nu krijgen Cobb en zijn team van specialisten een nieuwe taak aangeboden door Saito (Ken Watanabe). Een 'laatste' taak die ervoor kan zorgen dat Cobb zijn oude leven weer terugkrijgt. Deze taak is niet het stelen van een idee, maar het plaatsen van een idee in de geest van Robert Fischer, Jr. (Cillian Murphy), de zoon van een belangrijke bedrijfseigenaar. Als ze slagen, dan kan het de perfecte misdaad zijn. Maar er is ook een levensgevaarlijke vijand, iemand die altijd Cobb's volgende zet lijkt te voorspellen...

Inception is niet zo’n ingewikkeld zoals velen hem omschrijven. Zeker niet ingewikkelder dan pakweg Fight Club (1999) , Primer (2004) of de Matrix trilogie (1999). Je moet er wel je kopje bij houden. Inception heeft een slim en weldoordacht script en wat mij betreft een verademing op het voorgekauwde materiaal die we dikwijls aangereikt krijgen. Vreemd genoeg komen deze prenten pas aan het oppervlak wanneer het politiek klimaat het toelaat in de States. Je moet er eens op letten wanneer een Democraat in het Witte Huis zetelt, we vaak films hebben die grenzen willen verleggen en het publiek niet beschouwen als apathisch kijkvee. Wanneer een Republikein zetelt zijn het vaak hoogdagen voor het slasher-genre. Regisseur Christopher Nolan heeft eerder grenzen verlegt met zijn comic-adaptaties van de Batman, en nu zet hij met deze prent opnieuw een stap in het onbekende: de spionage thriller in de droomwereld.

Er zijn uiteraard heel wat films geweest waar het onderbewustzijn en de droomwereld centraal stonden in het verhaal en waar illusie en realiteit nauwelijks te onderscheiden zijn van elkaar, maar het is sinds The Matrix dat we nog eens te maken hadden met zo’een visueel indrukwekkende en realistische wereld met zo’een adembenemend plot. Het is tevens het soort film die je kan herbekijken om er telkens nieuwe zaken in te ontdekken. Het was niet de bedoeling van Christopher Nolan om een soort Alice in Wonderland film te maken waar alles mogelijk is. Neen, ook een droomwereld heeft zijn regels, zijn beperkingen en uiteraard zijn gevaren. Het is ook geen film à la Lost waar de kijker wordt ondergedompeld in een wirwar van mysterieuze plotlijnen waar verklaringen uitblijven tot enorme frustratie van de kijker. Nolan houdt ons niet voor de gek (althans niet tot het laatste shot van de film). Hij maakt alles duidelijk waar we zijn en waar me naar toe gaan, en doet dit zelfs misschien een tikkeltje teveel naar mijn gevoel. En toch, ondanks die duidelijkheid verliest het verhaal niets van zijn mysterie en intrige. We ontdekken een nieuwe wereld, en deze keer is het niet op de planeet Pandora met blauwe Na'vi's, ...thank god.

En ook al is het verhaal niet geheel nieuw (cf. tv-series als "Caprica" en "The Prisoner"), toch hebben we te maken met een origineel en vernuftig concept waarbij een systeem toelaat om in te breken in iemand zijn dromen. En in die originele gedachte, waar Nolan 8 jaar van zijn leven heeft aan gewerkt, gaat hij nog een stap verder en introduceert 'inception', het implanteren van een idee of een gedachte in de geest van iemand anders, niet als doel om een vrouw ervan te overtuigen dat jij echt de ware bent, maar wel om bijvoorbeeld een bedrijfseigenaar te beslissing te laten nemen zijn imperium te ontmantelen.

Het slachtoffer in de film is Robert Fischer Jr., gespeeld door Cillian Murphy (één van de terugkerende acteurs in Nolan zijn films), zoon die het imperium van zijn zieke vader (Pete Posthelthwaite) zal erven. Het team die Cobb (Di Caprio) zal bijstaan in deze inception bestaat uit Arthur (Heath Ledger-look-alike Joseph-Gordon Levitt), de jonge architecte Ariadne (Ellen Page) die een studente is van Cobb’s stiefvader Miles (Michael Caine), de persoons-imitator Eames (Tom Hardy), de opdrachtgever Saito (Ken Watanabe) en de chemicus Yusef (Dileep Rao). Een slimme zet van Nolan, die niet alleen de Amerikaanse/Britse, Aziatische en Franse markt aanspreekt, maar ook de Indische. Het productiebudget bedroeg 200 miljoen dollar, en dit bedrag is al binnen nog voor de film in de zalen kwam. En dit met een vrij complex SF-verhaal. De film heeft niet genoten van een gelijkaardige marketing campagne als dat van Avatar, maar de posters en trailers waren wel indrukwekkend en zullen hun doel niet gemist hebben. Ik ben de tweede week gaan zien om love parade achtige toestanden te omzeilen, maar ook de tweede week was het drummen voor een plaatsje (...ook al was het een genummerd plaatsje).

Ook al hebben we hier te maken met een nieuw meesterwerkje, toch denk ik niet dat deze film hetzelfde effect teweeg zal brengen als The Matrix. Daarvoor zijn er net iets te weinig memorabele scènes of dialogen. Ook naar het einde toe is de film iets te conventioneel in vergelijking met zijn Memento (2000). Maar het blijft desondanks één van de beste science-fiction thrillers van de laatste 10 jaar. Het is een intelligente film die ook zijn uiterlijk heeft verzorgd. De terra-forming scènes waar een straat over een andere komt te liggen of wolkenkrabbers wegzakken in de zee, zien er verbluffend uit. Maar ook de zero-gravity sequenties uit de Matrix, worden in deze film her-uitgevonden op een fascinerende manier. Met de dreigende muziek van Hans Zimmer en gitaarwerk van Johnny Marr, de wide-angle fotografie van Wally Pfister en het slimme plak en knip werk van Nolan, blijf je op het puntje van je stoel zitten.

Maar wat Nolan heeft geleerd van James Cameron is om je publiek ook een dosis emotionaliteit te bezorgen. Het visueel verbluffende Titanic had nooit zo’n hit geweest was het niet voor de avontuurlijke romance tussen Jack en Rose. En in Inception heb je ook een romance, weliswaar met een bitter smaakje. Maar die romance, die zich gradueel onthult, is de drijfveer van de hele film. We hebben hier niet te maken met een 'boy meets girl' premisse, dan eerder een 'girl left boy' verhaallijn. Maar de duistere details van deze breuk zijn enkel door Cobb bekend, en terwijl we afdalen in de diepste regionen van zijn onderbewustzijn, worden we geconfronteerd met de tragiek van deze relatie. Neen, als jullie op zoek zijn naar een hartverwarmende romance, dat zijn jullie met Christopher Nolan aan het verkeerde adres.

Leonardo DiCaprio blijft ons verrassen als man en blijft groeien als acteur. DiCaprio zet hier wederom een uitstekende vertolking neer van een ingewikkeld personage. Hij moet niet alleen worstelen met een personage met een verscheurend verleden maar moet als acteur ook de toeschouwers kunnen bekoren met een charismatische en aantrekkelijke verschijning. En het is tegenwoordig geen eenvoudige taak om als acteur niet te worden weggeblazen door de speciale effecten. Nolan nam dan ook geen onnodige risico’s met de andere cast-leden, en nam de helft van zijn Batman Begins – The Dark Knight acteurs over (Ken Watanabe, Cillian Murphy, Michael Caine). Tom Berenger duikt ook op in deze film, een beetje als de onverwachte verschijning van Rutger Hauer in Batman Begins. De speciale effecten in de film staan ten dienste van de acteurs en niet omgekeerd. Er is niet gedacht aan een leuk effect om nadien de acteurs hier aan bloot te stellen, wel zijn het de acteurs die op de voorgrond treden, en in deze film vooral Leonardo DiCaprio (gezien de andere personages maar een klein beetje worden uitgewerkt).

Is deze film bestemd voor filmgeeks? Laat het me zo stellen, het is niet de opwekkende Leathal Weapon joyride die je waarschijnlijk had verwacht na het zien van de trailer. Dit is een SF-thriller van !148 minuten! lang, waar personages dromen in een droom van een droom in een andere droom. Hier zijn geen Shyamalan twists, maar wel Sience-Fiction waar de 'science' geschreven wordt met een grote 'S' (toch naar Hollywood normen). Je kunt je achteraf veel vragen stellen, maar volgens mij zit alles wel goed in mekaar. Als er onduidelijkheden zijn, zet het maar in de commentaren met spoiler-alert en ik zal er wel een antwoord op hebben. Neem nu de vraag waarom de personages niet rondzweven op level 3 in de droom-sequentie, terwijl ze dat wel doen in level 2, ten gevolge van het busje die de brug afrijdt. Of de vraag waarom Saito blijft bloeden ook in een nieuwe droomfase, of de reden waarom Arthur iedereen moest verplaatsen naar de lift? En hoe een lift al dan niet kan crashen? Of hoe dat nu zit met dat laatste frame (tip: let op de trouwring van Cobb...I say no more) ...

Inception is voor een keertje niet in 3D, ook al was dat een wens van Warner Bros. Nolan vond dat het teveel het publiek zou afleiden van het verhaal, en gelijk heeft hij. Mis deze film niet!

***Related Posts***
31/08/10: Joris' Inception review
31/08/10: Jeroen's Inception review
10/06/10: Hallucinerende Inception banners
22/09/09: Christopher Nolan maakt hedendaagse SF-actie thriller