christopher nolan

  • Dunkirk (2017) ****½ recensie

    Pin it!

    En tussen al het aanstormend comic book geweld deze zomer hebben we ook nog een oorlogsdrama, in regie van Christopher Nolan, één van de meest boeiende regisseurs uit Hollywood van de 21e eeuw. De film heet Dunkirk (2017) en gaat dus over de evacuatie van de geallieerde troepen uit Frankrijk in de zomer van 1940, nadat Nazi-troepen met een Blitzkrieg zowat 400'000 Engelse, Belgische en Franse soldaten hadden omcirkeld. Vier jaar later zou de terugstoot zijn in Normandië, maar daar gaat deze film niet over.

    dunkirk_2017_poster.jpg

    Het nieuwe oorlogsdrama gaat over Operatie Dynamo, volgens Wikipedia een actie tijdens de Tweede Wereldoorlog aangaande de evacuatie van geallieerden uit Groot-Brittannië, Canada, België en Frankrijk op het strand te Duinkerke. Operatie Dynamo vond plaats tussen 26 mei en 4 juni 1940, het beginstadium van Wereldoorlog Twee. En wij Belgen spelen hierin een cruciale rol, gezien Koning Leopold III op 27 mei besloot om te capituleren nadat de toestand behoorlijk uitzichtloos was en de Belgische Koning was niet van plan verdere Belgische levens op te offeren ten bate van de bondgenoten, en al zeker niet als een snelle capitulatie een middel was om tot een betere politieke verstandhouding te komen met de Duitse overheerser. Ondanks de uiteindelijke capitulatie op 31 mei trokken tienduizenden soldaten, vechtend of vluchtend, richting Duinkerken.

    Alle oorlogs- en vrachtschepen en boten die konden varen — particuliere plezierjachten inbegrepen — werden gemobiliseerd om de manschappen vanuit de haven, vanaf de (geïmproviseerde) pieren en zelfs van het strand te evacueren. De schepen bleven heen en weer varen, ondanks heftige bombardementen en een ruige zee, wat de schippers, vaak vrijwilligers, niet afschrikte. Overigens deed ook de Franse marine mee met tientallen oorlogsbodems, vrachtschepen en vissersboten. Zelfs een aantal Nederlandse en Belgische kotters was erbij betrokken.

    Nolan heeft ervoor gekozen om 3 plotlijnen uit te werken; The Mole (verwijzend naar de pier), The Sea en The Air. Hoofdstukken die uiteindelijk naar het einde toe zullen samenkomen. Het eerste verhaal draait rond Mr. Dawson (Mark Rylance), een Britse vader die met zijn twee zonen Peter (Tom Glynn-Carney) en George (Barry Keoghan), in zijn plezierboot richting Duinkerke trekt. Het is een woelige reis met heel wat zware offers. Op hun reis pikken ze ook een soldaat (Cillian Murphy) op die eigenlijk niet wil terugkeren naar deze hel. Een ander verhaallijn, misschien wel het hoofdverhaal, draait om de jonge soldaat Tommy (Fionn Whitehead) die eigenlijk een beetje het gezicht is van wat de jonge soldaten in die periode hebben doorgemaakt. We volgen hem in de straten van Duinkerke, waar hij nog maar net weet te ontkomen van een gewisse dood. Op het strand ontmoet hij Gibson (Aneurin Barnard) met wie hij samen de overtocht probeert te maken. Iets wat uiteraard geen eenvoudige taak is. Tijdens hun tocht ontmoeten ze ook Alex (Harry Styles). Een derde verhaallijn speelt zich af in de lucht, met spitfighter piloten Collins (Jack Lowden) en Farrier (Tom Hardy), die een onmogelijke beschermingsoperatie moeten uitvoeren terwijl hun kerosinetank leeg loopt.

    Net zoals in The Thin Red Line (1998) heeft Nolan ervoor gekozen om zijn focus te leggen op de geallieerden en de Duitsers bijna nooit in beeld te brengen. Als ze al in beeld komen, dan zijn ze onscherp. Maar we voelen wel hun aanwezigheid, we horen het gescheur van hun bommenwerpers en de zoevende kogels. De film heeft ook bijzonder weinig dialogen en zitten we dicht op de huid van de personages. We voelen hun angsten en hun wanhoop en zijn getuige van hun overlevingsstrijd of hun heldendaad. Het is een deel van de oorlogsgeschiedenis die nog niet veel filmadaptaties heeft gekend, om de eenvoudige reden dat het om een 'vlucht' ging. Vreemd genoeg voelt het verhaal ook aan als een soort overwinning tegenover de wanhoop, met behoorlijk veel epische en huiveringwekkende momenten.

    De muziek - of eerder de sounddesign - van Hans Zimmer speelt ook een belangrijke rol en is zo goed als constant aanwezig. Het is een soort experimentele score die echt op ons gemoed gaat werken. De fotografie werd verzorgt door de Zwitser Hoyte Van Hoytema, die ook al Interstellar (2014) had gefilmd. Een fotografie die naadloos springt van van 4/3 tot widescreen formaat, met als bedoeling om ons als kijker in deze hel mee te sleuren. We gaan van wijde shots in de lucht naar claustrofobische scènes in overstromende boten waar het licht uitvalt en soldaten gevangen zitten.

    dunkirk_2017_pic01.jpgdunkirk_2017_pic02.jpgdunkirk_2017_pic03.jpg
    dunkirk_2017_kenneth_branagh_pic04.jpgdunkirk_2017_fionn_whitehead_pic05.jpgdunkirk_2017_pic06.jpg
    © 2017 Warner Bros. Entertainment

    Warner Bros heeft regisseur Christopher Nolan een carte blanche gegeven. Hij kreeg voor deze film 20 miljoen dollar én 20% op de totale winst. Daarbovenop mocht hij nog steeds draaien op filmpellicule (een combinatie van 15/70mm IMAX film en Super Panavision 65mm film) daar waar de meeste producties shooten op goedkopere digitale camera's. Hij had ook 6000 extra's in gepaste outfit waarmee hij kon werken. Hij wou ook draaien met echte oorlogsschepen ipv cgi-versies. Het is dus een dure productie, en dat voor een film waarin Amerikanen er eigenlijk niet aan te pas kwamen. Dit is tevens Nolan's eerste film die gebaseerd is op waar gebeurde feiten.

    Het is niet zomaar een oorlogsfilm, het is een belangrijk portret geworden van menselijke waardigheid tijdens een militair falen. De soldaten zitten als het ware vastgekluisterd op het strand met hun thuisland in zicht, en in de onmogelijkheid het te bereiken. Opmerkelijk aan het verhaal is dat het thuisland naar hen toekomt. Op elk moment loert een gewisse dood en de overlevingsstrijd is meedogenloos en hierin verliezen we soms wat het betekent 'mens' te zijn. Deze film had misschien niet gemaakt kunnen worden zonder Saving Private Ryan ook al kan deze prent op hetzelfde niveau staat qua cinematografische waarde. Er zit een zekere a-synchroniteit in het verhaal - het handelsmerkt van Nolan - maar dit voelt niet aan als een gimmick. Vandaag, 19 juli 2017, komt Dunkirk in de bioscoop. Als ik één tip kan geven: GA DEZE FILM ZIEN in een IMAX zaal en probeer ergens op de 7de of 8ste rij voorin te zitten. De 2de WO zal nog nooit zo tastbaar geweest zijn.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 19 juli 2017

    *** Dunkirk trailer ***

  • Spectre (2015) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Morgen wordt de DVD en Blu-ray van Spectre (2015) uitgebracht. Als we even die barslechte Quantum of Solace (2008) buiten beschouwing laten, hebben we met Casino Royale (2006), Skyfall (2012) en de Spectre, een knappe 007 trilogie van het niveau van de Nolan Batman films, met een getormenteerde James Bond die zijn eerste stappen zet als MI6 agent, alles verliest wat hem dierbaar is en uiteindelijk zijn grote terugkeer maakt met een confrontatie met zijn aartsvijand. Het is gelukkig geen halve remake van Skyfall maar een vervolg met een compleet nieuwe insteek, door de ene uitgespuwd, door de andere op handen gedragen.

    spectre_2015_poster.jpg

    Korte inhoud: MI6 en 'M' (Ralph Fiennes) liggen politiek nog steeds onder vuur en het kost grote moeite om de Geheime Dienst te laten bestaan. Nadat James Bond (Daniel Craig) een cryptische boodschap uit het verleden heeft ontvangen, reist hij op eigen houtje naar Mexico-Stad, op zoek naar Marco Sciarra (Alessandro Cremona) tijdens de Dag van de Doden (op 2 november - 3 dagen voor de release van de film in Mexico). Na een eerste confrontatie weet Marco te ontsnappen met een helikopter, maar Bond is nog niet klaar met hem en rakelings boven de hoofden van duizenden festivalgangers vecht Bond het uit in een rondtollend gevaarte. Iets wat meteen aan de oren komt van 'C' (Andrew Scott) die gesterkt wordt in zijn plannen om de 00-dienst op te doeken en zijn internationaal spy-netwerk uit te werken. Maar Bond heeft tijdens zijn aanval een ring gevonden die verwijst naar een sinistere organisatie genaamd SPECTRE, en Bond is van plan zijn speurtocht verder te zetten zelfs zonder de hulp van MI6.

    Bond reist af naar Rome waar hij de weduwe van Marco, Lucia Sciarra (Monica Bellucci) ontmoet. Zij geeft hem een aanwijzing van een geheime meeting met leden waarvan haar man toebehoorde, en daar komt Bond oog in oog te staan met Oberhauser (Christoph Waltz). Bond moet echter zien de ontkomen van de huurmoordenaar Hinx (Dave Bautista) die hem op te hielen zit. Met de hulp van Q (Ben Whishaw) en zijn Aston Martin DB10, maar ook met de aanwijzingen van Moneypenny (Naomie Harris), kan hij op het nippertje ontkomen. Om meer te weten te komen van de organisatie probeert Bond het spoor van Mr. White (Jesper Christensen) te vinden, en hij leidt hem op zijn buurt naar zijn dochter Madeleine Swann (Léa Seydoux). Als de dochter van een moordenaar begrijpt zij Bond beter dan wie ook. Naarmate Bond doordringt tot de kern van SPECTRE, komt hij achter de huiveringwekkende connectie tussen hemzelf en de tegenstander die hij najaagt.

    Ik blijf Casino Royale de betere van de 3 films vinden, maar deze Spectre moet niet onderdoen voor Skyfall. Meer nog, ik denk dat de 'echte fans' van de old school James Bond films hier zelfs nog meer van zullen genieten dan pakweg mensen die de oude James Bond films maar niets vonden. In de film zit een scene in een trein die gewoon zoveel herinneringen oproept van de treinscène uit The Spy Who Loved Me (1977), met dit verschil dat Jaws nu vervangen is door een al even gevaarlijke kolos genaamd Hinx (en neem van mij aan dat de kans erin bestaat dat wie die kerel nog wel in andere Bondfilms zullen zien opduiken). Ook de scène met het vliegtuig in Oostenrijk waarbij Bond zijn rivaal in de wagen een kleine groet geeft, iets wat we ook al hadden gezien uit de Roger Moore prent die even vriendelijk glimlacht naar Naomi (Caroline Munro) .

    spectre_2015_pic01.jpgMonica BellucciLéa SeydouxDaniel Craig
    Ben WhishawDaniel Craig & Léa Seydouxspectre_2015_pic07.jpgspectre_2015_pic08.jpg
    spectre_2015_pic09.jpgspectre_2015_pic10.jpgspectre_2015_pic11.jpgLéa Seydoux & Daniel Craig
    © 2015 Twentieth Century Fox Home Entertainment

    En nu ik dan toch een brug maak naar The Spy Who Loved Me wil ik meteen ook een hardnekkig gerucht uit de wereld helpen alsof de Roger Moore films gewoon frivoliteiten waren en de Sean Connery films de echte Bondfilms zijn. Dat slaat dus nergens op. Ik kan wijzen op meer cheesy onnozelheden in Goldfinger, Diamonds are Forever en You Only Live Twice wijzen dan in alle zeven Moore avonturen. De Daniel Craig films zijn geen old school Bond films, maar brengen een compleet nieuwe spin aan het verhaal met diepgaande inzichten in persoonlijke tragedie doorspekt met grof fysiek geweld en ellendige eindes. En ik hou evenveel van deze nieuwe richting als van de oudere James Bond films. Ik kan tevens niet meer bijhouden hoeveel keer ik The Spy Who Loved Me heb herbekeken, en gezien deze prent er wel een vette knipoog naar maakt, was mijn liefde voor Spectre meteen een stuk groter.

    Bij de minpuntjes vind ik de scène met Monica Bellucci wel heel erg kort, de dialogen zijn niet altijd even pittig en ook het eind had misschien net iets pakkender kunnen zijn dan ***spoiler*** Bond in een bootje die met een een vuurwapen op een vliegtuig schiet***end spoiler****. Maar anderzijds zitten de actie-scènes hier wel beter dan in veel andere Bond-films. Er komt veel kritiek dat deze film niet zo geladen is met backstory dan zijn voorganger Skyfall, maar dat vind ik de reinste onzin. Wij hebben geen nood aan backstory! We nemen Bon zoals hij net, net zoals we Michael Myers nemen zoals hij is. En ook de kritiek dat M of Moneypenny te weinig in beeld komen voor een geslaagde karakter-ontwikkeling, verwijs ik graag naar de meer dan 2 uur durende film én zowat alle voorgaande Bondfilm. M en Moneypenny hebben altijd al kleine rollen gehad. Tevens, dit is een Bondfilm, en als je moeite hebt met een vrouw die gaat slapen met haar kleren aan en ontwaakt in een prachtig en niet-verrimpeld nachtgewaad, dan ga je best naar een ander soort film gaan kijken. Dit zijn de conventies: love it or hate hate.

    Stephanie SigmanLéa SeydouxDaniel CraigChristoph Waltz & Léa Seydoux
    spectre_2015_pic17.jpgDave BautistaBen WhishawJesper Christensen
    Naomie HarrisRalph Fiennesspectre_2015_pic23.jpgAndrew Scott
    © 2015 Twentieth Century Fox Home Entertainment

    Sam Mendes is een geweldige cineast, ook al blijft hij beter met drama-scènes dan met actie-sequenties. En dat zijn precies dezelfde kwaliteiten en zwaktes van de mogelijke opvolger voor de nieuwe Bondfilm: regisseur Christopher Nolan. Het script van John Logan, Neal Purvis, Robert Wade en Jez Butterworth was niet gebaseerd op een Ian Fleming verhaal, maar brengt voldoende variatie en de 148 minuten (dé langste bondfilm ooit) vliegen gewoon voorbij. Komt daar nog de sterke muziekscore van Thomas Newman bij, de 35mm fotografie met anamorfe lenzen van de Zwitser Hoyte Van Hoytema en de knappe vertolkingen - zoals deze van Monica Bellucci die met haar 50-jarige leeftijd de oudste Bondgirl is en er nog altijd bijzonder sexy uitziet - en deze film zal wel zijn quota halen. De film is wel serieus over budget gegaan en zou een 350 miljoen hebben gekost in productie. Neem daar nog eens tussen de 100 en 150 miljoen bij voor de promotie, en de film moest al meer dan 500 miljoen ophalen om nog maar break-even te zijn. Uiteindelijk heeft de film 880 miljoen opgebracht. Knappe prestatie maar toch 300 miljoen minder dan Skyfall.

    Op de Blu-ray zijn er een handvol making-of filmpjes over de stunts, met name deze fameuze beginscène in Mexico City. Enkel spijtig dat er gen audio-commentaar van de regisseur te bespeuren was.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 1 maart 2016

     

    *** Spectre trailer #2 ***

  • Tweede Batman v Superman: Dawn of Justice trailer

    Pin it!

    En een dag na de Star Wars: Episode VII - The Force Awakens (2015) teaser trailer, hebben we zopas de eerste officiële trailer van Batman v Superman: Dawn of Justice (2016), de sequel op Man of Steel (2013) van Zack Snyder.

    batman_vs_superman_dawn_of_justice_2016_pic001.jpgbatman_vs_superman_dawn_of_justice_2016_pic002.jpg
    batman_vs_superman_dawn_of_justice_2016_pic003.jpgbatman_vs_superman_dawn_of_justice_2016_pic004.jpg

    En ook al voelen we in de beelden de aanwezigheid van executive producer Christopher Nolan, heeft Snyder toch zijn eigen universum kunnen creëren. Het wordt vooral uitkijken naar Ben Affleck als de nieuwe Batman, Jason Momoa als Aquaman en Gal Gadot als Wonder Woman.

    *** Batman v Superman: Dawn of Justice trailer ***

    Update 11/07/2015: Vandaag is op Comic-Con de nieuwe trailer van Batman v Superman onthuld. We zien er niet alleen Ben Affleck als Batman op tegenover Henry Cavill als Superman, maar krijgen ook een blik op Gal Gadot als Wonder Woman en Jesse Eisenberg als Lex Luthor. We zien ook een onderwatershot, maar geen idee of dit de jonger Aquaman zou moeten voorstellen. Ook de stem van Jeremy Irons in de rol van Alfred werd gebruikt als voice-over. In de clip zien we ook Robins pak, door The Joker beschreven. Het zou dus wel eens goed kunnen dat ook The Joker zijn opwachting maakt in deze nieuwe prent. Aangezien Jared Leto binnenkort als The Joker te zien in 'Suicide Squad', zou de acteur misschien nog eens in die rol kruipen.

    *** Batman v Superman: Dawn of Justice trailer #2 ***

  • Interstellar (2014) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    De verwachtingen bij elke nieuwe Christopher Nolan film zijn torenhoog en bijgevolg is de pers geneigd om ook heel kritisch te zijn. Ikzelf probeer de film zoveel mogelijk te bekijken als een gewone toeschouwer (iets wat steeds moeilijker is na de overdosis aan films die ik wekelijks verteer). Maar ook al is het niet zijn beste film, heb ik met volle teugen genoten van de grootsheid van Interstellar (2014). En zelfs zonder bagage in quantum fysica, kon je het verhaal eigenlijk nog wel goed volgen. Maar uiteraard zullen kenners van de materie hier waarschijnlijk nog iets meer van kunnen genieten. Toch is het niet van het dramatisch niveau van een Inception (2010).

    interstellar_2014_christopher_nolan_poster.jpg

    Het project draait rond intergalactische wormgaten. Een film die eerder in handen was van Steven Spielberg. De regisseur gaf het idee gebaseerd op het werk van Kip Thorne aan Jonathan Nolan om het script te schrijven. Het project heeft nadien jarenlang op zijn bureau gelegen tot hij uiteindelijk geen interesse meer bleek te hebben, en gelukkig hebben de broers Nolan de draad opgepikt en heeft Christopher het verhaal naar zijn hand gezet. Spielberg heeft geen producer-credit gevraagd. En dat zal hij zich misschien nog wel beklagen, want de film met een productiebudget van 165 miljoen dollar bracht een slordige 673 miljoen dollar op.

    Korte inhoud: In de toekomst zijn regeringen en economieën over de hele wereld ingestort. Voedsel is schaars, NASA bestaat niet meer en de 20ste eeuw is de grote schuldige. Wanneer een mysterieus wormgat in de ruimtetijd opengaat is het aan een groep overblijvende onderzoekers van NASA om op verkenning te gaan en de mensheid hoop te bieden met een nieuwe leefbare planeet. Cooper (Matthew McConaughey) wordt gevraagd om de reis te leiden. Maar hiervoor moet hij wel zijn zoon Tom (Timothée Chalamet) en dochter Murph (Mackenzie Foy) achter zich te laten, maar hij is ervan overtuigd dat hij kan terugkeren. Er zijn 2 plannen bij het vinden van een nieuwe planeet: Plan A (de meest ideale optie) is om de mensen op aarde over te brengen naar de nieuwe planeet. De voorwaarde is wel dat er een oplossing wordt gevonden om de immense massa over te brengen, Plan B (back-up indien de research op aarde geen oplossing heeft opgeleverd voor het massa transport) is om de nieuwe planeet de koloniseren met ingevroren menselijke embryo's. De bevolking op aarde wordt dan wel ten dode opgeschreven, iets waar Cooper niet wil aan denken.

    Dat het een ambitieus project is geworden, daar twijfelt niemand aan. Er waren twee grote rivaliserende filmstudio's bij betrokken (Paramount Pictures en Warner Bros) en wanneer je de technische fiche bekijkt zie je dat Nolan opnieuw heeft gedraaid op 70mm pellicule met een IMAX camera, nog steeds de duurste filmdrager in omloop. Maar de cast is opmerkelijk. Naast Matthew McConaughey, die zowat is ontpopt tot één van de meest talentvolle en verrassende acteurs in Hollywood, is er ook Anne Hathaway, Jessica Chastain, Michael Caine, John Lithgow, Casey Affleck, Topher Grace en Wes Bentley. De muziek van de film is ook van de hand van het genie Hans Zimmer, die van Nolan geen script heeft gekregen maar enkel een blaadje papier met een levensverhaal die eigenlijk niets met de plot van de film te maken had.

    Nolan heeft voor deze prent ook geen beroep gedaan op Wally Pfister voor de fotografie, gezien deze kerel een jaar geleden zijn regie-debuut aan het maken was met Transcendence (2014). Het was verrassend dat de Zwitser Hoyte Van Hoytema, bekend van meer alternatieve films zoals The Fighter, Her en Tinker Tailor Soldier Spy, die de eer had om dit project in beeld te zetten. In tegenstelling tot de DoP's van J.J. Abrams is het in ieder geval iemand met een voorliefde voor klassieke fotografie zonder al teveel lensflares en licht effectjes.

    interstellar_2014_blu-ray_pic01.jpginterstellar_2014_blu-ray_pic02.jpginterstellar_2014_blu-ray_pic03.jpg
    interstellar_2014_blu-ray_pic04.jpginterstellar_2014_blu-ray_pic05.jpginterstellar_2014_blu-ray_pic06.jpg

    Het probleem met Interstellar is dat het eigenlijk minstens 2 films nodig heeft om voldoende gewicht aan de gebeurtenissen en de karakters te geven. Zelfs met zijn 169 minuten komt alles heel 'rushed' over. Het lijkt er wel op of er bepaalde scènes ontbreken. We krijgen flarden van gebeurtenissen. We zien dat er een probleem is met accumulerend stof' maar het is voor ons niet meteen duidelijk waarom er energie wordt gestoken in een plan om door een zwart gat te vliegen in een zoektocht naar een nieuwe planeet, in plaats van het probleem van het stof groots aan te pakken OP AARDE! En dat was nog maar de aanzet van de film. Voor we het goed en wel beseffen zien we dat de vader van twee kinderen plots opnieuw astronaut is geworden, en dit omdat hij een code kon ontcijferen gemaakt door stof dat zich had opgehoopt in de slaapkamer van zijn dochter. Iets wat dan weer mogelijk werd gemaakt door "gravitatie manipulaties".

    De inleiding van Interstellar heeft meer om het lijf dan de vier Transformer-films tezamen. Op zich een goede zaak maar we gaan werkelijk van het ene extreem naar het andere, en een goede film zou in principe toch wel iets van een goede balans moeten vinden. Christopher Nolan is al vertrokken naar de kosmos, maar zijn publiek blijft spijtig genoeg achter op aarde. En toch was er behoorlijk wat materiaal voorhanden wat echt de moeite waard was om verder uit te spitten. Neem nu het feit dat ruimtereizen nabij een zwart gat de tijd vertraagt en Cooper beseft dat bij elk uur de jaren op aarde voorbij vliegen. Cooper denkt uiteraard aan zijn kinderen en elke minuut voor hem is een minuut te lang. Met iets meer tijd kon dit geven veel dramatischer uitgewerkt worden.

    Interstellar animated pictureInterstellar animated picture

    Visueel valt er niets op aan te merken. Nolan weet hoe hij moet imponeren. Ook de muziek van Hans Zimmer brengt de nodige emotionele impact en de vertolkingen zijn buitengewoon sterk. McConaughey speelt hier in ieder geval opnieuw de pannen van het dak. Over Interstellar zal nog veel gediscussieerd worden op forums, en dan met name over de relativiteitstheorieën, maar als film zal het toch niet blijven nazinderen zoals dat nog steeds het geval is met Stanley Kubrick's 2001: A Space Odyssey (1968). Een prent die over het ontstaan van de mens sprak tot en met zijn wedergeboorte in slechts 146 minuten.

    Vandaag 31 maart 2015 is de DVD, Blu-ray, Video on Demand en Digital Download van Interstellar beschikbaar. Op de Blu-ray is maar liefst 3 uur aan extra bonusmateriaal voorhanden met interessante making-of filmpjes over de inspiratiebronnen, invloeden en de oorsprong voor het verhaal, naast een blik op de boerderij als centrale locatie in een science-fiction film, de voorbereidingen van cast &n crew, een blik op de uitzinnige sets, en een kijk achter de schermen bij de compositie van de muziek, de visuele effecten, de realisatie van de props, ... en nog veel meer. Enkel de audio-commentaar van de regisseur ontbreekt ... as usual. Maar hoe dan ook een exemplaar dat je in huis moet halen.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 31 maart 2015

     

    ***Interstellar trailer***

    ***Related Posts***
    17/03/2014: Jessica Chastain in Interstellar
    26/03/2007: Steven Spielberg werkt aan Interstellar

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2014

    Pin it!

    Naar goede gewoonte pakken we hier op De FilmBlog uit met de Top 10 Beste Films van 2014, en net zoals elk jaar zit het neusje van de zalm weer in de staart. Ik denk dan maar aan het schitterende A Most Violent Year (2014) van J.C. Chandor, die ik al in persvisie mocht bekijken, maar pas op 31/12 in de States in de bioscoop zal komen en later op 4 februari 2015 bij ons in de bioscoop. En ook al vermoed ik dat deze film wel eens met een aantal Oscar-beeldjes zal lopen, zal ik hem vanwege zijn late release niet opnemen in de Top 10.

    inherent_vice_2014_poster2.jpgbirdman_2014_poster.jpgthe_imitation_game_2014_poster.jpga_most_violent_year_2014_poster.jpg

    Hetzelfde kan gezegd worden van het magnifieke The Imitation Game (2014) met Benedict Cumberbatch, die in de States op 25 december in de bioscoop komt en bij ons pas op 14 januari 2014. Ook de geniale Birdman (2014) kan ik niet opnemen in de Top 10, gezien deze film pas op 28 januari 2015 ons land aandoet met een ruime release. Ook Inherent Vice (2014) komt pas op 25 februari bij ons uit en Foxcatcher (2014) is voor 21 januari 2015. Ik had ook The Interview (2014) in de Top 10 willen opnemen, al was het maar uit pure solidariteit met Sony en met een dikke opgestoken middelvinger naar die Noord Koreaanse hackers. Maar gezien de plaatsen beperkt waren in onze Top 10 en we de film in kwestie zelfs nog niet hadden gezien in persvisie, staat de film er niet tussen.

    En net zoals elk jaar hebben we voor de Top Slechste films van 2014 niet alleen op zoek gegaan naar films die slecht gemaakt zijn, maar ook films die eigenlijk geen enkel excuus hadden om een teleurstellende film af te leveren en bijgevolg noodgedwongen in deze lijst moesten staan.

    The Best Movies of 2014

    10. Under the Skin (2013) Jonathan Glazer

    Under the Skin (2013) is zo een bizarre en originele prent dat ik zelfs moeite had om er een review over neer te pennen. Daar waar een Lost Highway (1997) nog op een psychologische manier te doorgronden was, is deze prent echt wel 'out there'. Na het zien ervan kan je het WTF-moment nauwelijks onderdrukken. Maar de beeldvoering, de muziek, de vertolkingen (die deels geacteerd waren en deels verborgen camera met niet-acteurs) is dermate fascinerend dat je er meer wil over te weten komen. Under the Skin kruipt werkelijk 'onder je huid'. En dan stoot je op het boek van Michel Faber, die echt wel de sleutel is om deze prent op een logische manier te doorgronden en te verklaren. Maar los van het boek blijft het een fascinerende film die mensen aanzet tot het bedenken van de meest uitzinnige theorieën, en dat is iets waar veel science-fiction films maar van kunnen dromen. Het is bij mijn weten zelfs de eerste "cinema-vérité-science-fiction" film ooit gemaakt en is in ieder geval iets wat ik nog nooit eerder heb gezien.

    Under the Skin

    9. The Drop (2014) Michaël R. Roskam

    Het was misschien niet het meest originele en verrassende verhaal dat Roskam kon vertellen, maar de manier waarop hij zijn acteurs opvoert en de beklemmende sfeer die hij installeert was om van te smullen. Het moet trouwens de eerste keer zijn dat een film gemaakt door een Belg, allesbehalve aanvoelde als een Belgische film. The Drop (2014) heeft wel zwaar geflopt in de States, maar het verwachtingspatroon van de gemiddelde Amerikaanse bioscoopbezoeker is anders dan wat wij verlangen van een film. Een Amerikaan wil actie zien om de zoveel minuten en hier moet je werkelijk kunnen genieten van de ontplooiing van het (trage) drama om dan op een andere manier te kunnen proeven van die harde conflict-momenten. The Drop werd ook niet echt gepromoot - te wijten aan het beperkte productiebudget - en dat betaal je cash aan de box-office. Het is geen sensationele prent en er komt geen echt onthutsende finale, maar het fascinerende zit hem in de ontwikkeling van die complexe personages. En uiteraard heb je ook nog eens briljante vertolkingen van Tom Hardy, James Gandolfini, Noomi Rapace en Matthias Schoenaerts.

    The Drop

    8. Interstellar (2014) Christopher Nolan

    Ook al blijft Interstellar (2014) wat nazinderen, hebben we hier - gezien de reputatie van de talentvolle Nolan - veel meer van verwacht. Het is niet dat je er met volle teugen van zal genieten, en toch is het iets van een evenement wat ongetwijfeld de moeite waard is. Er zijn ongetwijfeld veel zaken die niet werken, maar deze film is en blijft episch - en niet alleen omwille van de beeldvoering. Mijn grootste probleem met de film is dat hij net iets teveel de zaken verbaal wou uitleggen, terwijl alles al visueel duidelijk genoeg was. Desondanks was de ambitie van Nolan's visie zo verfrissend in dit tijdperk van films die op 'safe' spelen, voorspelbare sequels en spin-offs.

    Interstellar

    7. Fury (2014) David Ayer

    Los van de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) en het overdreven patriottisme is het een indrukwekkende en aangrijpende oorlogsprent die heel wat interessante bokkensprongen maakt. Net zoals een rollende tank is Fury zowel lomp als compromisloos, en tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen.

    Fury

    6. Locke (2013) Steven Knight

    Een andere film met Tom Hardy die niet mocht ontbreken aan deze Top 10 is Locke (2013). We hadden al veel gelijkaardige filmprojecten gezien waarin we slechts één personage zien op één locatie gedurende 90 minuten (Brake en Buried), maar deze is wel de meest geslaagde prent van de drie. En dat zal ook wel te maken hebben met de meesterlijke vertolking van de hoofdacteur. Zelden was een film over een man die van Birmingham naar Londen rijdt zo fascinerend.

    Locke

    5. Nightcrawler (2014) Dan Gilroy

    Nightcrawler (2014) moet de meest boeiende debuutfilm zijn van het jaar met een onherkenbare maar steengoede Jake Gyllenhaal, die met zijn ingevallen wangen en diepe oogkassen bij momenten lijkt op een griezelige vampier. Een intens en heerlijk ongepast personage waar je spontaan verliefd op zal worden ... of misschien van zal walgen. Nightcrawler ontrolt zich in een gruwelijke en zwartgallige satire op de journalistiek, de arbeidsmarkt en de cultuur van het 'ik'. Het werk van de reporters is smerig. De redactrice van een lokaal tv-station zegt meteen waar het op staat: 'Het publiek wil bloed zien'. Ik heb vooral een uitstekende film gezien.

    Nightcrawler

    4. Edge of Tomorrow (2014) Doug Liman

    Mijn verwachtingen waren in het begin niet al te hoog, maar deze Edge of Tomorrow (2014) heeft me van begin tot eind op de 'rand' van mijn stoel doen zitten. Het is het soort film die gemakkelijk gaat vervelen, wanneer je weet dat alles zichzelf zal herhalen met personages die telkens iets aan de loop der zaken willen veranderen. Maar het script is voldoende bij de pinken om de kijker telkens een stapje voor te zijn. En met twee klasbakken als Cruise en Blunt ga je volledig mee met hun klaarblijkelijk onmogelijke strijd. Je zou het kunnen zien als een science-fiction adaptatie van D-Day tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar het heeft bij momenten ook een middeleeuws karakter met ridders die door de modder ploeteren in veel te zware harnassen. Gezien het gewaagde plot waarin personages terugkeren in de tijd, al dan niet met behoud van geheugen, is er al heel wat inkt gevloeid over de mogelijke plotholes, maar die zijn er bijna niet. Je kunt bijna alles op een logische manier verklaren. In ieder geval is Edge of Tomorrow een film waar je urenlang kan over discussiëren.

    Edge of Tomorrow

    3. Guardians of the Galaxy (2014) James Gunn

    Tegen alle verwachtingen in is dé science-fiction film van het jaar is zonder twijfel Guardians of the Galaxy (2014), met zijn offbeat en soms clevere humor op melige 70'ties muziek komende van een mix cassette-tape. De kracht van deze prent zit hem niet in het verhaal, maar wel de toon waarop het verhaal wordt verteld. Je moet immers al ver terug in de tijd gaan om een science-fiction film te zien waarmee je echt kunt lachen. Het is een plezier om B-list underdogs te zien opboksen tegen serieuze en zwaarwichtige villains. Het was meteen duidelijk dat je James Gunn niets van humor moet aanleren. Guardians of the Galaxy is zeker een geslaagd experiment, met een goeie balans tussen knetterende actie en zwarte humor. Tevens de enige comic adaptatie die de moeite was te vernoemen in 2014.

    Guardians of the Galaxy

    2. Gone Girl (2014) David Fincher

    Als grote fan van het werk van David Fincher, heb ik ook genoten van deze Gone Girl (2014) met zijn a-typische serial killer. De geraffineerde wijze waarmee de regisseur zijn verhaal vertelt is simpelweg betoverend, onthutsend en aangrijpend. Het resultaat is een gewiekste psychologische thriller waar de subtiele humor nu en dan de sombere sfeer doorprikt, met een Rosamund Pike hier een intense en verrassende vertolking neerzet. Wat centraal staat in Gone Girl is de grens tussen perceptie en realiteit, slogans en feiten. Datgene wat we zien is niet altijd datgene wat is, en zo krijgen we hiervan honderden voorbeelden uitgewerkt op verschillende niveaus. Het lijkt op een 12-in-een-dozijn thriller, maar dat is het allesbehalve.

    Gone Girl

    1. Boyhood (2014) Richard Linklater

    Maar je kunt er moeilijk om heen dat dé film van het jaar toch wel Boyhood (2014) is van Richard Linklater. De film werd opgenomen in stukken over een tijdspanne van maar liefst 12 jaar met het hoofdpersonage dat opgroeide van puber tot volwassene. De eerste draaidag vond plaats in de zomer van 2002 en werd afgewerkt in oktober van 2013, met een productiebudget van slechts 2,4 miljoen dollar. Het resultaat is een fascinerende coming-to-age film. Maar mede door de subtiele regie zonder melodrama of overdreven pathos en de overtuigende acteerprestaties, komt het nooit gekunsteld over en worden we meegezogen in dit herkenbaar verhaal. Het is als het ware een soort statement over het leven die voorbij vliegt en waarvan wij getuige mogen zijn. En gezien de aard van het beestje gaan we niet zo snel gelijkaardige films te zien krijgen.

    Boyhood

    The Worst Movies of 2014

    10. Exodus: Gods and Kings (2014) Ridley Scott

    Net zoals in 2013 hebben we dit jaar opnieuw een Ridley Scott prent op de 10de plaats van de slechtste films. Exodus: Gods and Kings (2014) komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. We krijgen dan ook van de pot gerukte theorieën voorgeschoteld; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren of een komeet die de terugtrekking van de zee zou verklaren. Komt daar nog bij de witter-dan-wit casting (met meer "gekleurde" en authentieke acteurs onderaan de sociale ladder), dialogen die vertalingen van het Oude Testament mixen met hedendaagse replieken, buitengewoon slecht acteerwerk en een saaiheid die in 2014 nauwelijks overtroffen werd.

    Exodus: Gods and Kings

    9. Transformers: Age of Extinction (2014) Michael Bay

    En naar goede gewoonte hebben we ook een Michael Bay film, en dit jaar is dat Transformers: Age of Extinction (2014), een langgerekte showreel van het visuele effectenhuis Industrial Light & Magic. En hun expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt zelfs 2u45 minuten! Voor mij volstond de trailer van dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk.

    Transformers: Age of Extinction

    8. Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) Jonathan Liebesman

    En van Michael Bay gesproken, kon je dit jaar ook niet omheen Teenage Mutant Ninja Turtles (2014), popcorn-vertier van de domste soort. Bay nam de productie op zich, maar net zoals de Transformers draait alles rond actie, visuele effecten, Victoria Secret product placement en bimbo's. Het is allemaal net niet dom genoeg of grappig om hier plezier aan te beleven.

    Teenage Mutant Ninja Turtles

    7. The Expendables 3 (2014) Patrick Hughes

    Ze hadden het bij die ene film moeten laten maar de geur van dollars heeft er voor gezorgd dat we ondertussen The Expendables 3 (2014) hebben, en het is alweer een onbegrijpelijk en veel te lange cocktail van testosteron en buskruit met een gezelschap van has-been actiesterren én Jason Statham. De nieuwigheid van de eerste film is eraf en zelfs het zelfbewuste campy kantje uit de sequel zijn weg, en we blijven over met een levenloos script die zichzelf net iets te ernstig neemt, ook al krijgen we een spervuur aan onnozele one-liners en tenenkrullende overacting van Mel Gibson en Wesley Snipes. Persoonlijk denk ik dat ijs zien smelten aan de Noordpool veel boeiender is dan deze catwalk van actie-veteranen.

    The Expendables 3

    6. Deliver Us from Evil (2014) Patrick Hughes

    Een mode-trend van de laatste jaren zijn de hybride films waarbij verschillende filmgenres worden gemixt (cf. Shaun of the Dead, Kill Bill, Guardians of the Galaxy, ... ), maar deze excorcist / politiefilm is allesbehalve een geslaagde mix. Nochtans waren alle ingrediënten aanwezig voor een spannende thriller. Een monsterfilm is pas goed wanneer je als kijker gelooft in het monster, net zoals exorcisme werkt wanneer je als kijker begint te geloven in wat je voorgeschoteld krijgt - hoe absurd het op papier ook moge klinken. Deze Deliver Us from Evil (2014) slaat de bal volledig verkeerd. Hier is er NUL angst of spanning, en dat heeft dan weer te maken met het feit dat het verhaal nergens op slaat en je ook geen voeling hebt met de karakters. Deliver Us from Evil bestaat hoofdzakelijk uit een samenraapsels van clichés en getelefoneerde schrik-momenten. Op de koop toe worden we opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda, die je gezien de context nauwelijks serieus kan nemen. Zelfs de nummers van The Doors worden er bij de haren bijgetrokken in een poging alles nog wat diepte te geven.

    Deliver Us from Evil

    5. Left Behind (2014) Vic Armstrong

    Het zou geen Top 10 Worst Movies zijn zonder een Nicolas Cage film, en hier hebben we Left Behind (2014), misschien wel de meest amateuristische end of time/disaster film aller tijden, en we hebben al heel wat rampzalige prenten gehad. De speciale effecten lijken hier wel gemaakt met Microsoft Paint en het scenario geschreven door een groepje apen met een VDAB-getuigschrift scenarioschrijven. Het is onbedoeld lachwekkend, maar laat dit een steun zijn voor alle talentloze regisseurs in de wereld. Er is ook hoop voor jullie in Hollywood voor een langspeelfilm debuut. Maar de professionele stuntman Vic Armstrong heeft toch wel eventjes met Nic Cage kunnen draaien, en de acteur heeft hier zowat zijn meest tenenkrullende rol neergezet uit zijn gehele carrière. Proficiat aan al diegene die betrokken waren in dit treinongeluk.

    Left Behind

    4. Sex Tape (2014) Jake Kasdan

    De slechtste komedie van het jaar is toch wel Sex Tape (2014). Het ontbreekt deze prent niet alleen aan geslaagde grappen, maar ook aan een basis-kennis van moderne technologieën. Het had misschien grappig geweest zo'n 5 jaar geleden, maar wie kan er nog lachen over het functioneren van i-Pads en Clouds, los van de mensen van Apple die er gratis reclame in zien? In ieder geval niet het doelpubliek die deze prent wil aanspreken. Laat staan dat deze gehele 'seks tape' onzin, gewoon al zo versleten is als 'found footage' films. Het pijnlijke is dat deze prent eigenlijk meer wil zijn dan een domme komedie, maar heeft geen flauw benul van hoe ze dit moet verwezenlijken. Het blijft dan ook steken bij onnozele slapstick humor, karikaturale figuren (een nieuw dieptepunt voor Rob Lowe) en overgehaalde karakters uit andere films en series, zoals Comedy Central-acteur Rob Corddry en The Office-actrice Ellie Kemper. En zoals bij elke van die tapes is het leuker voor diegene die het hebben gemaakt, dan voor diegene die er naar moeten kijken.

    Sex Tape

    3. Grace of Monaco (2014) Olivier Dahan

    En voor wie dacht dat ze met Diana (2013) het dieptepunt hadden bereikt van de royal biopics, komen ze met Grace of Monaco (2014) aandraven. Je zou denken dat Harvey Weinstein na Diana zijn lesje had geleerd maar de uitschuiver is bij deze prent zowaar nog groter. Het zag er allemaal zo veelbelovend uit, maar het resultaat is beschamend. Nicole Kidman zet hier tevens één van heer slechtste vertolkingen neer ooit, maar ook hier is de regisseur echt wel de grote verantwoordelijke. De Franse cineast Olivier Dahan maakt (naar eigen zeggen) geen biopics, hij maakt fictie gebaseerd op echte personages. En daar wringt het schoentje op vele vlakken want het resultaat is bespottelijk, met een regisseur die historische feiten vermengd met eigen verzinsels omdat hij denkt dat een welbepaalde scène nood heeft aan een bepaald personage of context. Het acteerwerk is rotslecht, het script is absurd, de mise-en-scenes zijn gruwelijk, de fotografie met zijn extreme close-ups is puberaal en de grondgedachte van de film is ... wait for it ... hoe nobel het is om belastingen te ontduiken. WTF?!

    Grace of Monaco

    2. 47 Ronin (2014) Carl Rinsch

    Ook Keanu Reeves kon niet uit deze lijst blijven en met Ronin 47 (2014) maakt hij meteen indruk. Maar in alle eerlijkheid is de grote verantwoordelijke van deze audio-visuele drek niemand minder dan de regisseur, Carl Rinsch. Hij is net iets teveel opgewonden door visuele effecten, dat hij zijn karakters vergat. OK, er zijn 47 samurai en nog heel wat nevenpersonages, maar als regisseur moet je keuzes maken en voldoende het vuur aanwakker bij de acteurs zodat ze dieper gaan graven in hun personages. Het resultaat is dat je eigenlijk niet echt gaat meevoelen met de karakters. Je weet trouwens niet wie hier uiteindelijk het hoofdpersonage is, Keanu Reeves of Hiroyuki Sanada. Met een script dat bestaat uit goedkope en houterige one-liners en vertolkingen is dit misschien de grootste gemiste kans op een uitstekende fantasy-samurai film. Hopelijk krijgt dit verhaal snel een nieuwe reboot, want hier was veel meer mee te doen.

    47 Ronin

    1. I, Frankenstein (2014) Stuart Beattie

    Maar de grootste stinker van 2014 is hands-off deze I, Frankenstein (2014). De roman van Mary Shelley wordt hier door het slijk gehaald en onderworpen aan een wel heel afstotelijke adaptatie. Meer nog: I, Frankenstein is zonder enige twijfel één van de zwakste monster-films die er de laatste jaren is uitgebracht. De horror zit hem niet in de karakters, de sfeer en het verhaal, maar wel in de manier waarop alles werd uitgewerkt. Het acteerwerk is beschamend, de personages ééndimensionaal, het plot is een lachertje met ongezien veel plotgaten en de CGI hopeloos gedateerd. Hoe Eckhart zijn naam aan een dergelijk project kan verbinden blijft voor mij een torenhoog mysterie. Je kan bijna spreken van een so-bad-that-it’s-good film, die altijd een hogere quotering verdient omwille van zijn herbekijkbare waarde vanwege de onbedoelde hilariteit... ware het niet dat de film zo onmenselijk saai en lusteloos is. Hoe zoiets de weg heeft gevonden naar de bioscoop is voor mij een torenhoog raadsel.

    I Frankenstein

    ***Related Posts***
    23/12/2013: Top 10 Best & Worst Movies of 2013
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • We zijn nog niet klaar voor een R-rated filmversie van Batman

    Pin it!

    Net zoals de meeste onder jullie ben ik echt wel benieuwd naar de aanpak van het Batman personage door Zack Snyder. We hadden de gotische comic Batman met Tim Burton, de hedendaagse, duistere en gesofistikeerde Batman uit de Christopher Nolan films, en na het zien van Man of Steel (2013) weet je zo niet meteen welke stijl we uiteindelijk kunnen verwachten. Eigenlijk kunnen we niet spreken van een meer ontspannende en zonnige aanpak zoals bij The Avengers en oorspronkelijke Christopher Reeve Superman films, of eerder de grimmige en duistere aanpak zoals bij The Dark Knight trilogie. Uiteindelijk neigde de film vooral naar de tweede categorie, gezien de humor tot het strikte minimum was beperkt. Maar ook al was Nolan producer, was het toch duidelijk een stilistische Zack Snyder film, ook al bestond de film uit 3 delen: dungeons & dragons begin / interessante benadering van de man van staal / over-the-top smash & bang actie-sequentie.

    all_star_batman_and_robin_the_boy_wonder_pic03.jpgall_star_batman_and_robin_the_boy_wonder_pic02.jpg

    Zack Snyder heeft niet dezelfde gevoeligheden zoals Nolan, en alles zit hem in de stilistische aanpak van een verhaal, waarbij de inhoud soms op de achtergrond belandt, soms met overtuiging zoals bij Watchmen (2009), maar soms compleet van de pot gerukt, zoals Sucker Punch (2011). Het grootste gevaar is dat de personages in vele gevallen bijzonder weinig indruk maken. Het was een stoutmoedige zet om een Brit te casten als Superman, maar Henry Cavill is geen Christopher Reeve. Hij is misschien wel een betere acteur dan Brandon Routh, maar is net iets te glad uitgestreken om indruk te maken. En met de glad uitgestreken casting van Ben Affleck vrees ik voor een gelijkaardige steriele stijl-aanpak, ontdaan van elke persoonlijkheid.

    Nochtans heeft Batman in de comic-wereld verschillende gezichten gehad, en wacht ik nog steeds op een meer gestoorde Arkham City aanpak, met meer psychologisch geflipte figuren, meer harde actie en terreur, een volwassen en stoute karakterisering en een stoere en weinig geraffineerde Batman. Er bestaat zelfs een comic-editie met een alternatieve wereld waarin we een gestoorde Batman aan het werk zien. Misschien niet meteen de richting die we uit willen gaan voor een (nieuwe) franchise, maar het is wel een gekleurde figuur die blijft hangen. De reeks heette All Star Batman and Robin the Boy Wonder van Frank Miller en Jim Lee, geschreven voor DC Comics tussen 2005 en 2008. Er is heel wat kritiek gekomen op de strips omwille van de onconventionele stijl die Miller hanteerde, met Batman die eigenlijk nogal gewelddadig, wreed en sadistische overkwam, op het randje van psychotisch gedrag. Hij schrok er niet voor terug om mensen verbaal aan te vallen of jongeren een goeie klop te verkopen. Hij was niet het soort held waar je een voorbeeld aan kon nemen, maar het was een plezier hem bezig te zien en heeft bij mij althans een herkenbare en blijvende indruk nagelaten.

    all_star_batman_and_robin_the_boy_wonder_pic01.jpgall_star_batman_and_robin_the_boy_wonder_pic04.jpg

    Een dergelijke figuur zou spijtig genoeg niet passen in het universum van Man of Steel, maar Zack Snyder heeft met zijn Watchmen wel bewezen dat hij zo'n wereld perfect zou kunnen uitwerken. Uiteraard zal zoiets niet gebeuren met een acteur als Ben Affleck, maar ik ben hoopvol dat we misschien binnen 10 jaar klaar zullen zijn voor een meer ruwe aanpak van de Dark Knight, waarin regeltjes over goede smaak niet meer aan de orde zijn. Batman is in essentie toch ook geen warm en zachtmoedig personage. Ook de benadering van Wonder Woman vertolkt door Gal Gadot zal geen evidente zaak worden, hoewel Snyder wel ervaring heeft met het portretteren van sterke vrouwen die hun seksualiteit als wapen inzetten, maar ook wel een stevige dreun kunnen verkopen. Ondertussen werd de release een jaar opgeschoven, en hopelijk krijgen we een eerste trailer van Batman vs. Superman (2016) eind 2015.

    ***Related Posts***
    29/04/2014: Zack Snyder regisseert Justice League na Batman vs Superman
    02/02/2014: Jesse Eisenberg is Lex Luthor, Jeremy Irons is Alfred
    04/12/2013: Gal Gadot gecast als Wonder Woman in Batman vs Superman
    19/11/2013: Lex Luthor en Nightwing vervoegen Batman vs Superman
    28/08/2013: Breaking Bad acteur Bryan Cranston getipt als Lex Luthor
    23/08/2013: Ben Affleck krijgt de rol van Batman
    13/08/2013: Orlando Bloom getipt voor de rol van Batman
    22/07/2013: Batman in Man of Steel 2
    01/07/2013: Jon Hamm in de running voor Lex Luthor in Man of Steel 2
    14/06/2013: Man of Steel review