christopher doyle

  • My Blueberry Nights (2007) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een paar regisseur kan je al herkennen door het bekijken van een still, en dat is zeker het geval bij de arthouse-regisseur Wong Kar-Wai, die iedereen wel zal kennen van zijn onvergetelijk gestileerd liefdesdrama over 'onmogelijke liefde' In the Mood for Love (2000), of voor de intimi het inventieve en originele Chungking Express (1994).

    my_blueberry_nights

    Het was dan ook wel uitkijken naar zijn eerste Engelstalige film, My Blueberry Nights (2007). Het is zeker niet zijn beste film, maar is toch een bijzondere prent die je niet ongeroerd zal laten. De perfectionist Wong Kar-Wai is altijd op zoek naar een esthetische manier om sensualiteit te benaderen. Dit gebeurt via mise-en-scènes, verzadigde warme kleurtinten, ontroerende score, juiste acteerprestaties, smaakvolle kostuums en uitgekiende camerahoeken van cameraman Christopher Doyle - hoewel My Blueberry Nights voor een keertje in beeld werd gezet door dat ander wonderkind van de fotografie, de Iraanse Darius Khondji (Delicatessen, Se7en).

    Korte inhoud: Na een pijnlijke liefdesbreuk komt de jonge Elizabeth (Norah Jones) verward terecht bij een een café-uitbater in New York (Jude Law). Na de man herhaaldelijk bezoekjes te brengen, besluit ze om Amerika rond te trekken op zoek naar zichzelf. Onderweg ontmoet ze allerhande mensen die haar weten te raken en voor nieuwe situaties zorgen. Ondertussen blijkt de cafébaas hopeloos op zoek te zijn naar Elizabeth.

    Vergeleken met Ang Lee, die na zijn Aziatische films met Sense and Sensibility (1995), The Ice Storm (1997) en Brokeback Mountain (2005) bewees net zo gemakkelijk in het Engels te kunnen opereren, blijft Wong Kar Wai met deze film toch wel een beetje dobberen halverwege de oceaan. De film zit vol van fortune cookie wijsheden, geforceerde dialogen en opdringerige en vrijwel nutteloze voice-overs die een onzekere cineast moeten gerust stellen dat de boodschap goed overkomt.

    En wat zal de regisseur hebben bezield om de hoofdrol van zijn film te geven aan Norah Jones, die ondanks haar goede bedoelingen er toch echt naast zit. Gelukkig verandert Jones gaandeweg het verhaal van een protagonist in een bijrol, waardoor de nadruk op een natuurlijke manier komt te liggen op o.a. Natalie Portman als een gedreven gokster, Rachel Weisz als een overspelige slet en David Strathairn als haar alcoholistische echtgenoot. De film wint dus aan kracht naarmate hij langer duurt.

    Was deze film een debuut van een regisseur, dan zou ik hebben gesproken van 'beloftevol', maar gezien de middelen, de ervaring en het talent die aan de film heeft meegewerkt, ben ik geneigd te zeggen dat de film een 'teleurstelling' is. Maar dat heb je vaak met regisseurs die een meesterwerk hebben gemaakt. Als kijker verwacht je minstens hetzelfde niveau of beter, en wanneer dat niet gebeurt is de teleurstelling des te groter (cf. Francis Ford Coppola, Ridley Scott, …). Wong Kar-Wai blijft interieurs filmen in plaats van landschappen, en dan ga je jezelf de vraag stellen waarom hij deze prent dan niet in Azië had opgenomen. Misschien moet hij maar eens zijn eigen film een Aziatische remake geven (om de rollen eens om te draaien), want dit kon véél beter.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 14 december 2007

     

    *** My Blueberry Nights trailer ***

  • Paranoid Park van Gus Van Sant

    Pin it!

    Met de films van Gus Van Sant weet je nooit precies wat je moet verwachten. Ofwel is verveling troef (Last Days), zit je jezelf te ergeren (Psycho) of ben je helemaal uit uw lood geslagen door het aangrijpende drama (Elephant, Good Will Hunting). Paranoid Park (2007) lijkt uit de laatste categorie te behoren.

    Paranoid Park

    Van Sant omschrijft zijn film als een soort Schuld en Boete van Dostojevski, maar dan in de wereld van de skaters. Neen, dit is geen verfilming van het Mechelse incident waarbij Bart Somers minderjarige skaterkes in den bak draait, maar dat komt misschien nog. Deze prent is gebaseerd op een roman van Blake Nelson en draait rond een in zichzelf gekeerde bange tiener die zich aangetrokken voelt tot een skaterspark met bedenkelijke reputatie. Zijn debuutroman Girl (1998) was eerder ook al verfilmd, met Dominique Swain in de hoofdrol, maar met een weinig talentvolle regisseur (Jonathan Kahn) aan het roer. Ik ben ervan overtuigd dat deze film toch wel beter zal worden.

    Korte inhoud: De 16-jarige skater Alex (Gabe Nevins) heeft het al moeilijk genoeg in zijn adolescente leven. Hij heeft niet alleen een eigenaardige relatie met een cheerleader, maar zijn ouders zijn ook op weg naar een scheiding. Om de situatie nog flink te verergeren doodt hij per ongeluk een bewaker terwijl hij op Paranoid Park aan het skaten is. Hoewel het niet echt zijn schuld is, durft hij het voorval niet op te biechten. Het lijkt makkelijker er gewoon nooit meer over na te denken. Maar er knaagt iets en hij besluit zijn gedachten op papier te zetten.

    Een film waar je je kunt verwachten aan een pak existentiële vragen over levenspijn en onzekerheid, in een niet-zachtaardige wereld van een ruig skaterspark. Bij het bekijken van de trailer merk je ook meteen de prachtige impressionistische kadrages van Director of Photography Christopher Doyle, die in perfecte symbiose staat tot het soort verhaal die de regisseur wil vertellen. Van de eerste beelden die ik heb gezien vraag ik me af hoe het acteerwerk zal zijn, gezien ik het altijd moeilijk heb met jongeren in een film die soms zichtbaar zitten te wachten op acteer-cue’s en op een rampzalige manier de dramatiek verbreken. Neen, niet alle jongeren zijn familie van de Dakota’s. De film is te zien in onze zalen vanaf 24 oktober 2007.

  • House of Flying Daggers (2004) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Zhang Yimou heeft de smaak van de martial art films te pakken gekregen, en dat allemaal na het inspirerende werk van Ang Lee, Crouching tiger, hidden dragon. Yimou heeft dus na zijn meesterwerk Hero, die uiteindelijk na 3 jaar oponthoud, door Miramax gigant Weinstein, in de VS werd uitgebracht. House of Flying Daggers (2004) is opnieuw beladen met visueel spektakel, romantiek en fascinerende vechtscènes via de onmisbare wire-fu techniek (waar de vechtscènes gebeuren met behulp van kabels en green-key). Deze films hebben dan ook niets meer van doen met zijn vorige kleine drama Not One Less of Happy Times. Vergelijk het met Mike Leigh die Lethal Weapon 5 gaat regisseren.

    house of flying daggers poster

    De film speelt zich af in China rond de 9e eeuw, waar twee krijgers Jin (Takeshi Kaneshiro) en Leo (Andy Lau) de opdracht krijgen om binnen de 10 dagen de nieuwe leider van het ‘Huis van de Vliegende Dolken’, een revolutionaire organisatie die graag met mensen gooit, op te sporen. Dit zullen ze proberen via het contact met Mei (Zhang Ziyi – beter bekend uit Rush Hour 2 en Crouching Tiger) , een mooie blinde danseres en dochter van deze leider. Om haar vertrouwen te winnen gaat Jin zich aansluiten bij de organisatie. Er ontstaat snel een band tussen Mei en Jin, die de ingenieuze plannen zal dwarsbomen. Vooral wanneer Jin een keuze zal moeten maken tussen zijn eigen soldaten en Mei, die gearresteerd zal worden door Leo. Ook zal Mei op een bepaald moment moeten kiezen tussen de liefde voor Jin en de loyaliteit van haar volk. Een vrij klassiek boy meets girl gegeven, hoewel de lijnrechte verhaalstructuur wordt bewerkt met verschillende nevenplots die de motivaties van de personages heel wat complexer maken.

    Yimou blijft me fascineren met zijn symbolisch geladen poëzie. Toch voelt de romance in de film op bepaalde momenten een beetje bijkomstig tussen het geweld van de fascinerende en verbluffende choreografieën van Tony Ching Siu-Tung. Normaal is het andersom. Misschien werd alles teveel gemaakt met een westers doelpubliek in het achterhoofd. CGI dolken stuiven door de lucht, de montage is snel, de actie is omnipresent en in vele gevallen veel beter dan de Kill Bill en Matrix actie-crescendo's. In tegenstelling tot Hero is dit iets meer een avonturenfilm. De dialogen zijn in het Mandarijns, en je bent dus compleet afhankelijk van de vertaling. Daarom zijn sommige replieken misschien een beetje te stijf en moet je daar enigszins rekening mee houden.

    De film opent met een sierlijke sans-sequentie die even gracieus is als de vechtscenes die erop volgen, die zich grotendeels afspelen in de open lucht, met dramatische confrontaties in het bos, tussenin de fijne, groene bamboes, de goud rode herfstkleuren en de golvende Chinese landschappen. Een paar gevechten deden me niet alleen terugdenken aan zijn vorige martial art film, maar ook aan de verbluffende manga-film Ninja Scroll. De interieur scènes dragen de stempel van de grootmeester en zijn dan ook tot in de kleinste details uitgewerkt. De revelatie in House of Flying Daggers komt zeker van de fotografie, van first-timer Zhao Xiaoding. De shots hebben een magische kwaliteit, die de de landschappen omtovert in adembenemende arena’s, een knipoog naar de composities van Wong Kar-wai’s DOP Christopher Doyle.

    De muziek van Shigeru Umebayashi (In the Mood For Love), zoekt een perfecte symbiose tussen de oosterse klanken en de westerse thema’s, en wisselt af met een knappe sounddesign van Steve Burgess. De sopraanstem naar het einde onthult een verborgen drang om het verhaal te laten open bloeien als een echte opera. De costumes, van Emi Wada, onderstrepen samen met de muziek het episch karakter van de film.

    house_of_flying_daggers_2004_pic01.jpghouse_of_flying_daggers_2004_pic02.jpghouse_of_flying_daggers_2004_pic03.jpg
    © Sony Pictures Home Entertainment

    Dat Zhang Yimou met zijn films poëzie maakt, was reeds in zijn vorige films duidelijk. Deze keer streelt hij opnieuw het oog met natuurlijke kleurenpaletten, fantastische decors, geladen Shakespeariaanse confrontaties en emotionele ontmoetingen. Hoef ik er nog bij te vertellen dat jullie ook deze film niet mogen missen. Dit tenminste als jullie niet staan te hunkeren voor grauwe realistische portretten, want hier bent u aan het verkeerde adres.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 22 oktober 2004

    ***Related Post***
    17/09/2005: Memoirs of a Geisha
    06/04/2005: Ziyi Zhang, Michelle Yeoh en Gong Li
    22/01/2005: 2046 filmbespreking