De FilmBlog

De fel geplaagde regisseur Roman Polanski is sinds zijn verbanning uit de States niet gaan zitten piekeren in een hoekje, maar wel stuk voor stuk aangrijpende films gemaakt (cf. The Pianist, Oliver Twist) met onlangs nog de politieke thriller The Ghost Writer (2010). En ook deze Carnage (2011) lijkt een heerlijke acteursfilm te zijn.

Korte inhoud: De film speelt zich af in het hedendaagse New York. Twee getrouwde stellen ontmoeten elkaar voor het eerst kort nadat hun zonen ruzie hebben gehad op het schoolplein. Michael, verkoper van huishoudelijke artikelen, (John C. Reilly) en Penelope (Jodie Foster) die werkt in een boekenwinkel, hebben een zoon wiens tanden eruit zijn geslagen met een stok. Ze nodigen topjurist Alan (Christoph Waltz) uit en Nancy (Kate Winslet), top beleggingsadviseur met breed inkomen, om de zaken uit te spreken. De poging tot het hebben van een beschaafde discussie over wiens kind verantwoordelijk is voor de ruzie, en hoe de ouders invloed hebben op dit gewelddadige gedrag verandert al snel in een grote ruzie.

Carnage is een bewerking van een Frans toneelstuk Le Dieu du Carnage van Yasmine Reza, die beschaafde mensen toont die zich als volstrekt losgeslagen ruziemakers zullen opstellen. Als het gespreksonderwerp over het opstootje tussen hun zonen is afgerond zonder veel ophef, beginnen de opgekropte emoties en ergernissen over elkaars gedrag op te borrelen. De sfeer staat op springen en de "beschaafde mensen" beginnen elkaar onbesuisd verbaal aan te vallen en onderuit te halen. Het doet meteen een beetje denken aan dat andere verfilmde toneelstuk van Edward Albee, Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966), waarin twee koppels tegenover elkaar werden gezet, en waarbij vooral Elizabeth Taylor en Richard Burton het bloed onder elkaar nagels haalden.

Het is een moderne klassenstrijd waarin beide partijen op brutale en vrij lompe manier elkaar op hetzelfde niveau ontmoeten. De evenwichtige discussie moet plaats ruimen voor scheldtirades en vooroordelen tussen de koppels maar ook binnenin het koppel lijken er nog veel demonen de kop op te steken. En de kracht van de film zit hem dan ook in het uitstekende script met zijn vlijmscherpe dialogen, waarin elk argument op de spits wordt gedreven.

Ik zeg het al zo vaak, een film valt of staat met zijn acteurs, en deze prent is hiervan een schoolvoorbeeld. Je verwacht niet anders van een Kate Winslet om een sterk personage neer te zetten, maar wat meer in het oog sprong was de vertolking van Christoph Waltz en Jodie Foster. Het acteer-spel en de mise-en-scène komt zo natuurlijk over dat je toeschouwer wordt van het gebeuren. En ook al zit je met een soort huis-clos, is het verhaal nooit vervelend en zit er goed veel vaart achter. En dat het niet verveelt zal ook wel te maken hebben met de korte duurtijd van de film die net onder de 80 minuten zit.

Ik heb hier van genoten. Het is een grappig en intelligent drama, waar het geweld voornamelijk van verbale aard is. Polanski laat zichzelf zien van zijn betere kant, met een heerlijk, onconventionele satire, vol met vlijmscherpe dialogen en sterke vertolkingen. Een echte aanrader !

Wat gebeurt er als je aan een regisseur als Paul W.S. Anderson vraagt om The Three Musketeers (2011) te regisseren, dan krijg je precies datgene wat je nu in de trailer ziet en wat je ook al zag in zijn vorige films: bespottelijke slow motion actie sequenties en een flutverhaaltje als excuus om ons te bombarderen met visuele effecten.

Tevens leuk om een actrice te zien in een zwaar victoriaans kleed die eventjes op zijn Matrix een storm van projectielen ontwijkt. Subtiliteit zal je in deze verfilming niet vinden, of misschien heeft het ook te maken door het feit dat dit Franse verhaal integraal werd opgenomen in Duitsland.

Korte inhoud: The Three Musketeers speelt zich af in de 17e eeuw en gaat over D'Artagnan (Logan Lerman) die in zijn strijd met Kardinaal Richelieu (Christoph Waltz) de samenwerking aangaat met de drie musketiers Athos (Matthew Macfadyen), Porthos (Ray Stevenson) en Aramis (Luke Evans). D'Artagnan kan de hulp goed gebruiken en samen met de drie musketiers probeert hij de snode plannen van Kardinaal Richelieu, om de koning tot aftreden te dwingen, te dwarsbomen.

Wat me toch is opgevallen aan deze productie, is dat de 'grote sterren' in dit verhaal eigenlijk allemaal bijrollen hebben. Milla Jovovich, de vrouw van de regisseur, vertolkt de rol van M'lady De Winter, Orlando Bloom kruipt in de huid van Duke of Buckingham, Mads Mikkelsen speelt dan weer de rol van Rochefort. Ook Juno Temple is er te zien in de rol van Queen Anne. Toch denk ik niet dat ze veel zullen opvallen tussen al dat 3D geweld. Maar je vraagt je natuurlijk af waarover deze film zal gaan, de musketeers of over al die nevenpersonages?

De film probeert er alles aan te doen om cool over te komen, maar als slaagt er niet echt in. Vergelijk dat maar eens met de trailer van Sucker Punch (2011). Als je dan toch voor de visuele effecten wil gaan, wees dan niet cliché en ga volledig voor de vernieuwing! Ze hadden deze film misschien beter The League of Extraordinary Musketeers genoemd, want het heeft er alle schijn van dat ze deze weg opgaan.

Ik houd wel van een stevige film met zwaardvechters, gaande van The Mask of Zorro tot de Star Wars/Lord of the Rings/Pirates of the Caribbean films, maar de drie musketeers hebben sinds The Three Musketeers (1973) van Richard Lester nog geen overtuigende film opgeleverd. The Man in the Iron Mask (1998) was teleurstellend en The Three Musketeers (1993) van Stephen Herek was gewoon slecht.

Deze "wil wild west'keteers" komt bij ons uit op 12 oktober 2011. Een film om naar uit te kijken als puber die nog nooit van Alexandre Dumas heeft gehoord.

The Green Hornet (2011) is een komische actieprent met gemaskerde fictieve misdaadbestrijders, Britt Reid en zijn sidekick Kato. De personages werden bedacht door Fran Striker voor een Amerikaans radioprogramma in de jaren '30. The Green Hornet verscheen nadien in een tvfilm in de jaren '40 en ’70 (met Bruce Lee nota bene), een televisieserie in de jaren 60, en diverse stripseries van de jaren '40 tot '90.

Korte inhoud: Britt Reid (Seth Rogen) is een playboy en een krantenmagnaat. Overdag leeft Britt een normaal leven, maar als de nacht aanbreekt wordt hij een superheld, namelijk 'The Green Hornet', een identiteit die Britt zichzelf gegeven heeft, om zo de misdaad te bestrijden. De enige mensen die weten over Britt's geheime identiteit zijn zijn secretaresse en de officier van justitie. Britt onderneemt een missie, samen met zijn bediende, de martial arts-expert Kato (Jay Chou), om de ondergang van hun stad tegen te gaan. Omdat de mensen in de stad denken dat 'The Green Hornet' zelf een misdadiger is, gaat dit niet altijd even gemakkelijk...

De trailer staat al een tijdje on-line, maar ik was niet meteen van mijn stoel geblazen door het aangereikte beeldmateriaal. De nieuwe trailer maakt het een beetje beter, maar ik blijf er nog steeds onberoerd door. Seth Rogen is een geweldige scenarist, en in komediefilms valt hij best mee, maar hier heeft hij zichtbaar moeite om een geloofwaardige rol neer te zetten én de film te dragen als hoofdacteur. Bij momenten lijkt het er zelfs op dat zijn side-kick meer uitstraling heeft dan de 30 kg afgeslankte Rogen. Regisseur Michel Gondry heeft hier toch wat steken laten vallen. Hij is niet heldhaftig en stout genoeg en heeft ook te weinig charisma voor de rol. Het lijkt er wel op of hij zijn komedie-typetje uit zijn vorige films heeft gerecycleerd voor deze film. Ofwel is hij gewoon te beperkt in zijn acteerwerk. De reden waarom hij uiteindelijk een held is geworden komt nogal dwaas over. Het ziet er uit alsof we hier te maken hebben met een Iron Man achtige film, maar het is feitelijk een Seth Rogen komedie.

Anderzijds is het leuk om de mooie verschijning te zien van Cameron Diaz, alsook de talentvolle Christoph Waltz en Tom Wilkinson. Zelfs Edward Furlong heeft een rolletje in de film.

Het scenario is van de hand van Seth Rogen én Evan Goldberg. Eigenlijk had Kevin Smith ook twee versies geschreven en werd hem tevens de regie van de film aangeboden, maar de Clerks regisseur had schrik van het 90 miljoen dollar budget en koos dan maar voor een kleinere productie, met name Red State (2011). Spijtig genoeg werden zijn twee drafts van het verhaal niet behouden, iets wat bij Kevin Smith regelmatig gebeurt (cf. Superman project,…).

***Related Post***
09/07/2009: Cameron Diaz in The Green Hornet

ABC heeft het moeilijk gemaakt voor diegenen die de 82ste Academy Award show wilden meepikken op het internet. Er waren 10tallen sites die de Red Carpet toonden, maar eenmaal dit voorbij was volgde meestal geen oscar-show. Je moet dus inderdaad verder kijken tot er iemand met een werkende klink op de proppen komt die niet naar adware stuurt maar wel naar de show. Het is krankzinnig dat deze show niet gewoon wordt opgesteld aan het grote publiek (met eventueel om de 20 minuten een commercial break). Maar neen, ze denken dat er meer geld kunnen uitslaan door alles te verkopen aan privé-zenders.

In ieder geval was het dit jaar toch wel wat huilen met de pet op. Qua hosting werd de duo-formule uitgeprobeerd met Steve Martin en Alec Baldwin, die als bijna-bejaard koppel heel wat moeite hadden om op onze lachspieren te werken. Als het aan mij zou afhangen zou ik opnieuw hebben gekozen voor Jon Stewart of Steve Colbert. Ook de interventies tussenin waren een beetje droog, zoals die van Ben Stiller die in de blauwe Na'vi-huid van een 'Avatar'. "Ik mag de prijs voor beste make up uitdelen. Dom idee eigenlijk om zo te komen, want 'Avatar' is niet eens genomineerd", stamelde Stiller. Uiteindelijk ging de Oscar toch naar Star Trek.

The Hurt Locker (2009) van Kathryn Bigelow werd uiteindelijk de grote winnaar van de avond met 6 oscars (waaronder Beste Film en Beste Regie - trouwens de eerste keer dat een vrouw de oscaar kreeg voor Beste Regie), en dat nadat Avatar (2009) toch wel de favoriet was. Ik kan zeker leven met deze keuze. Avatar was een knappe film en verdient zijn 3 oscars, maar The Hurt Locker had ook nog iets meer te vertellen dan gewoon het publiek entertainen met visuele effecten. En dat zat er al halverwege de show aan te komen, nadat de oorlogsfilm de Oscar kreeg voor Beste Scenario én voor Beste Regie.

Best Actress Sandra Bullock is dan weer de eerste actrice die op enkele dagen tijd tot slechtste en beste actrice werd uitgeroepen. Voor haar rol in de komedie All about Steve kreeg ze de Razzie, vandaag was het bij haar eerste nominatie op de Oscars meteen raak voor haar rol in The Blind Side. De actrice barstte op het einde van haar emotionele speech in tranen uit. Best Actor Jeff Bridges heeft liefst vijf nominaties en 38 jaar moeten wachten op een gouden beeldje. In 1972 werd de Amerikaanse acteur al genomineerd voor zijn bijrol in The Last Picture Show. Voor zijn vertolking in Crazy Heart van Bad Blake, een alcoholverslaafde countryzanger op zijn retour, kreeg hij na een Golden Globe nu ook een Oscar. Hieronder vinden jullie de volledige lijst.

BEST PICTURE
**"The Hurt Locker" Nominees to be determined
"Avatar" James Cameron and Jon Landau, Producers
"The Blind Side" Nominees to be determined
"District 9" Peter Jackson and Carolynne Cunningham, Producers
"An Education" Finola Dwyer and Amanda Posey, Producers
"Inglourious Basterds" Lawrence Bender, Producer
"Precious: Based on the Novel 'Push' by Sapphire" Lee Daniels, Sarah Siegel-Magness and Gary Magness, Producers
"A Serious Man" Joel Coen and Ethan Coen, Producers
"Up" Jonas Rivera, Producer
"Up in the Air" Daniel Dubiecki, Ivan Reitman and Jason Reitman, Producers

BEST DIRECTOR
**"The Hurt Locker" Kathryn Bigelow
"Avatar" James Cameron
"Inglourious Basterds" Quentin Tarantino
"Precious: Based on the Novel 'Push' by Sapphire" Lee Daniels
"Up in the Air" Jason Reitman

BEST ACTOR
**Jeff Bridges in "Crazy Heart"
George Clooney in "Up in the Air"
Colin Firth in "A Single Man"
Morgan Freeman in "Invictus"
Jeremy Renner in "The Hurt Locker"

BEST ACTRESS
**Sandra Bullock in "The Blind Side"
Helen Mirren in "The Last Station"
Carey Mulligan in "An Education"
Gabourey Sidibe in "Precious: Based on the Novel 'Push' by Sapphire"
Meryl Streep in "Julie & Julia"

BEST SUPPORTING ACTOR
**Christoph Waltz in "Inglourious Basterds"Matt Damon in "Invictus"
Woody Harrelson in "The Messenger"
Christopher Plummer in "The Last Station"
Stanley Tucci in "The Lovely Bones"

BEST SUPPORTING ACTRESS
**Mo'Nique in "Precious: Based on the Novel 'Push' by Sapphire"Penélope Cruz in "Nine"
Vera Farmiga in "Up in the Air"
Maggie Gyllenhaal in "Crazy Heart"
Anna Kendrick in "Up in the Air"

BEST ORIGINAL SCREENPLAY
**"The Hurt Locker" Written by Mark Boal
"Inglourious Basterds" Written by Quentin Tarantino
"The Messenger" Written by Alessandro Camon & Oren Moverman
"A Serious Man" Written by Joel Coen & Ethan Coen
"Up" Screenplay by Bob Peterson, Pete Docter, Story by Pete Docter, Bob Peterson, Tom McCarthy

BEST ADAPTED SCREENPLAY
**"Precious: Based on the Novel 'Push' by Sapphire" Screenplay by Geoffrey Fletcher
"District 9" Written by Neill Blomkamp and Terri Tatchell
"An Education" Screenplay by Nick Hornby
"In the Loop" Screenplay by Jesse Armstrong, Simon Blackwell, Armando Iannucci, Tony Roche
"Up in the Air" Screenplay by Jason Reitman and Sheldon Turner

BEST ANIMATED FEATURE
**"Up" Pete Docter"Coraline" Henry Selick
"Fantastic Mr. Fox" Wes Anderson
"The Princess and the Frog" John Musker and Ron Clements
"The Secret of Kells" Tomm Moore

BEST ART DIRECTION
**"Avatar" Art Direction: Rick Carter and Robert Stromberg; Set Decoration: Kim Sinclair
"The Imaginarium of Doctor Parnassus" Art Direction: Dave Warren and Anastasia Masaro; Set Decoration: Caroline Smith
"Nine" Art Direction: John Myhre; Set Decoration: Gordon Sim
"Sherlock Holmes" Art Direction: Sarah Greenwood; Set Decoration: Katie Spencer
"The Young Victoria" Art Direction: Patrice Vermette; Set Decoration: Maggie Gray

BEST CINEMATOGRAPHY
**"Avatar" Mauro Fiore
"Harry Potter and the Half-Blood Prince" Bruno Delbonnel
"The Hurt Locker" Barry Ackroyd
"Inglourious Basterds" Robert Richardson
"The White Ribbon" Christian Berger

BEST COSTUME DESIGN
**""The Young Victoria" Sandy PowellNine" Colleen Atwood
"Bright Star" Janet Patterson
"Coco before Chanel" Catherine Leterrier
"The Imaginarium of Doctor Parnassus" Monique Prudhomme

BEST DOCUMENTARY
**"The Cove" Nominees to be determined
"Burma VJ" Anders Østergaard and Lise Lense-Møller
"Food, Inc." Robert Kenner and Elise Pearlstein
"The Most Dangerous Man in America: Daniel Ellsberg and the Pentagon Papers" Judith Ehrlich and Rick Goldsmith
"Which Way Home" Rebecca Cammisa

BEST EDITING
**"Avatar" Stephen Rivkin, John Refoua and James Cameron
"The Hurt Locker" Bob Murawski and Chris Innis
"District 9" Julian Clarke
"Inglourious Basterds" Sally Menke
"Precious: Based on the Novel 'Push' by Sapphire" Joe Klotz

BEST FOREIGN FILM
**"El Secreto de Sus Ojos" Argentina
"Ajami" Israel
"The Milk of Sorrow" Peru
"Un Prophète" France
"The White Ribbon" Germany

BEST SHORT FILM (ANIMATED)
***Logorama" Nicolas Schmerkin
A Matter of Loaf and Death" Nick ParkFrench Roast" Fabrice O. Joubert
Granny O'Grimm's Sleeping Beauty" Nicky Phelan and Darragh O'Connell
The Lady and the Reaper (La Dama y la Muerte)" Javier Recio Gracia

BEST SHORT FILM (LIVE ACTION)
**"The New Tenants" Joachim Back and Tivi MagnussonThe Door" Juanita Wilson and James Flynn
"Instead of Abracadabra" Patrik Eklund and Mathias Fjellström
"Kavi" Gregg Helvey
"Miracle Fish" Luke Doolan and Drew Bailey
**"Star Trek" Barney Burman, Mindy Hall and Joel Harlow

BEST MAKEUP
"Il Divo" Aldo Signoretti and Vittorio Sodano
"The Young Victoria" Jon Henry Gordon and Jenny Shircore

BEST ORIGINAL SCORE
**"Up" Michael Giacchino"Avatar" James Horner
"Fantastic Mr. Fox" Alexandre Desplat
"The Hurt Locker" Marco Beltrami and Buck Sanders
"Sherlock Holmes" Hans Zimmer

BEST ORIGINAL SONG
*"The Weary Kind (Theme from Crazy Heart)" from "Crazy Heart" Music and Lyric by Ryan Bingham and T Bone Burnett"Almost There" from "The Princess and the Frog" Music and Lyric by Randy Newman
"Down in New Orleans" from "The Princess and the Frog" Music and Lyric by Randy Newman
"Loin de Paname" from "Paris 36" Music by Reinhardt Wagner Lyric by Frank Thomas
"Take It All" from "Nine" Music and Lyric by Maury Yeston

BEST SOUND
**"The Hurt Locker" Paul N.J. Ottosson
"Avatar" Christopher Boyes and Gwendolyn Yates Whittle
"Inglourious Basterds" Wylie Stateman
"Star Trek" Mark Stoeckinger and Alan Rankin
"Up" Michael Silvers and Tom Myers

BEST SOUND EFFECTS EDITING
**"The Hurt Locker" Paul N.J. Ottosson and Ray Beckett
"Avatar" Christopher Boyes, Gary Summers, Andy Nelson and Tony Johnson
"Inglourious Basterds" Michael Minkler, Tony Lamberti and Mark Ulano
"Star Trek" Anna Behlmer, Andy Nelson and Peter J. Devlin
"Transformers: Revenge of the Fallen" Greg P. Russell, Gary Summers and Geoffrey Patterson

BEST VISUAL EFFECTS
**"Avatar" Joe Letteri, Stephen Rosenbaum, Richard Baneham and Andrew R. Jones
"District 9" Dan Kaufman, Peter Muyzers, Robert Habros and Matt Aitken
"Star Trek" Roger Guyett, Russell Earl, Paul Kavanagh and Burt Dalton

***Related Posts***
08/02/2010: Gaat de Oscar naar de Beste of Meest Populaire film?
02/02/2010: Mijn Oscar-pronostiek

Death Proof (2007)

Als Quentin Tarantino een film maakt dan weet je meteen dat je iets ongewoons zal aantreffen. Net zoals elke filmgeek is de regisseur ook verzot op filmgenres en met deze nazi-film vond hij het een uitstekend idee om er een western van te maken. En enkel Tarantino komt hier ook mee weg. De muziek, de kadrages, de opbouw en sfeer van Inglourious Basterds (2009), alles klopt. Maar de film is meer dan een genrefilm die blijft steken op het niveau van hommage of parodie. Er wordt niet alleen voortreffelijk geacteerd door Mélanie Laurent en Christoph Waltz, maar door de voltallige cast, die ook voldoende ruimte krijgen om hun personages een gezicht te geven. De originaliteit, de kwaliteit van de dialogen en de set-up van elke scène zijn buitengewoon fascinerend. Misschien had hij hier en daar de sequenties naar het einde wat mogen inkorten, maar het blijft toch één van de betere Tarantino films.

Korte inhoud: In het door Duitsers bezette Frankrijk is Shosanna Dreyfus (Mélanie Laurent) getuige van de brute moord op haar familie, onder leiding van nazi-kolonel Hans Landa (Christoph Waltz). Ze weet maar net te ontsnappen en vlucht naar Parijs, waar ze een nieuwe identiteit aanneemt en een filmtheater gaat runnen. Ondertussen, ergens anders in Frankrijk, neemt een joodse groep soldaten, onder leiding van Lt. Aldo Raine (Brad Pitt) wraak op de nazi's. De groep die bij de vijand bekend staat als 'The Basterds', zaait angst door de nazi's op brute wijze te vermoorden. Met de hulp van de Duitse actrice Bridget von Hammersmark (Diane Kruger) ondernemen ze een missie om de leiders van het Derde Rijk uit te schakelen bij een Duitse filmpremière in het filmtheater van Shosanna Dreyfus, waar ook Shosanna zelf haar kans schoon ziet om wraak te nemen...

Een bekende uitspraak van Tarantino is: "Ik vind dat je rustig mag stelen als de film er beter van wordt. Als je betrapt wordt, kun je altijd nog zeggen dat het om een hommage gaat". En daar heb je het. De titel The Inglorious Bastards (1978) van Enzo G. Castellari werd dan ook een klein beetje gewijzigd maar er is een duidelijke verwijzing, alsook naar de beruchte klassieker The Dirty Dozen (1967), een mijlpaal in het actie-oorlogsgenre. Maar Tarantino maakt hier toch wel een hoogst persoonlijke prent van en verliest geen seconde vertelstijl.

Niet alleen het acteerwerk van de acteurs maar ook het camerawerk van Robert Richardson is uitmuntend. Tarantino heeft zijn reputatie als regisseur van eigenzinnige cinema hiermee weer eens bevestigd. Zwarte humor en veel vette knipogen, het is allemaal heerlijk om te volgen. Voor een film over de 2de WO blijven de explosies en de adrenaline-sequenties tot een minimum beperkt. Hoewel de scalpen met de regelmaat van de klok worden gesneden en de baseball-knuppel soms als terreurwapen wordt ingezet blijft het allemaal binnen de perken, ook al is het af en toe even schrikken. De kolderieke opzet staat echter voorop. De soundtrack wordt aangeleverd door niemand minder dan western-componist Ennio Morricone en levert een opmerkelijke bijdrage, ook hier ee paar verwijzingen naar de muziek van diens spaghettiwesterns.

Kortom, Inglourious Basterds is een uitstekende film, en had nog stukken beter geweest mocht hier en daar de scenes wat korter geknipt zijn. Maar uiteindelijk verveelt de film nauwelijks en dat voor een prent van 153 minuten, wat op zich ook al een prestatie is. De dialogen komen op de voorgrond en de krankzinnige plot werd geregisseerd door een volwassen iemand die verzot is op cinema. Daar waar het zwakke Death Proof (2007) eerder een ontdekking was naar de ‘exploitation film’ is Inglourious Basterds eerder een traditionele film, met een eigen wereld waarin mensen een specifiek taalgebruik hebben en waar de taal een essentieel element vormt in de film. Een taal kennen kan deuren opnemen, en wie de taal niet meester is kan tijdens de oorlog in gevaar komen. Er zit ook heel wat name-dropping in de film met Duitste cineast maar dat zit geheel binnen de sfeer van de film en komt in geen geval opschepperig over. De film bevestigt voor mij de terugkeer van een meester die hier bewijst dat hij ook meer is dan een regisseur van gestileerde en gewelddadige actie thrillers.

Op de Blu-ray vinden jullie heel wat making-off filmpjes, de volledige en hilarische propagandafilm met soldaat Zoller (Daniel Brühl); alsook alternatieve en geknipte scènes. Jawel, u hoort het goed, de film kon nog langer zijn…véél langer.

***Related Posts***
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies 2009
07/10/2009: Quentin Tarantino interesse in Kill Bill 3
17/07/2009: Inglourious Basterds poster
12/02/2009: Inglourious Basterds trailer

Ik wens de lezers van deze filmblog een voortreffelijk filmjaar toe! 2009 was een jaar vol verrassingen maar ook een jaar met een aantal teleurstellingen. De moment is dus ook rijp voor de eindejaarstlijstjes. En zoals de traditie dit wil heb ik zowel mijn Top 10 van de Beste Films, alsook mijn Top 10 van de Slechtste films uit 2009.

Uiteraard zijn die lijstjes uiterst subjectief en kunnen de meningen wel eens uiteen lopen. Gelieve dit dan ook kenbaar te maken op smakelijke wijze in de reacties. Ik heb niet ALLE films gezien die in 2009 zijn uitgekomen (er zijn er dan ook een slordige 5'000), maar toch een behoorlijk aantal. Voor de lijst van de slechtste films heb ik voornamelijk films opgesomd die veel beter konden. Het heeft trouwens geen nut om derderangs B-films te nemen die nauwelijks de intentie hadden beter te doen. Een film die ik niet meteen wist onder te brengen was Paranormal Activity. Op zich een knap staaltje cinema, was het niet dat de film eigenlijk niet zo heel fel verschilt van The Blair Witch - met dit verschil dat er in deze laatste toch heel wat meer gebeurt en Paranormal Activity nog veel verder kon gaan in de terreur.

10. The Hangover (2009) Todd Phillips
The Hangover was de meest geslaagde komedie uit 2009, ook al was dat geen al te moeilijke bevalling. Zeker met belabberde films à la The Ugly Truth, The Proposal, The Pink Panther 2 of Bride Wars die de lat toch wel zeer laag hebben gelegd. Ook al zijn de karakters in The Hangover niet zo goed uitgewerkt, moet je toegeven dat het verhaal toch heel wat originaliteit aan de dag legt. Regisseur Todd Phillips bewijst opnieuw dat hij een buitengewoon talent heeft voor timing en ritme, maar ook het lef heeft om risico’s te nemen. De grappen zijn niet allemaal voltreffers (de gehele episode met Mike Tyson) maar als ze werken zijn ze simpelweg geniaal (met de compleet misplaatste masturberende baby op kop). Er zitten heel wat schunnige moppen in maar Phillips vertelt het met zoveel enthousiasme en schwung dat je er toch mee moet lachen. Indien dit scenario verteld werd door een B-regisseur viel deze Hangover plat op zijn gat. Ook de cast zit snor, met grotendeels onbekende gezichten die perfect op elkaar zijn afgespeeld en voldoende sympathie kunnen verwekken bij het publiek. Soms hoeft een film niet meer te zijn dan dat om ons te bekoren.

9. Avatar (2009) James Cameron
In tegenstelling tot wat beweerd wordt was Avatar met zijn productiebudget van 230 miljoen dollar niet de duurste film ooit (Pirates of the Caribbean had al in zijn eentje een productiebudget van 300 miljoen dollar - volgens Imdb) en was ook niet de grootste box-office recette tijdens het openingsweekend, want met zijn 77 miljoen dollar komt hij nog niet aan de hielen van pakweg The Dark Knight die meer dan het dubbele opbracht. Maar science-fiction/fantasy films zijn, in tegenstelling tot familiefilms, veel moeilijker te verkopen. En nochtans kan de film nog steeds uitgroeien tot één van de meest succesvolle films oot. Het is een opmerkelijke film die visueel overbluft en ons een filmbeleving bezorgt die we nog niet hadden ervaren maar tevens inhoudelijk niet teleurstelt. Avatar vertoont voldoende subtext voor menig debat over de 'clash van civilisaties' of de kritiek op de hoog-technologische oorlogsmachine die de laatste jaren al vele malen voor destructie heeft gezorgd. Maar het inhoudelijke blijft ondergeschikt aan de pracht die we te zien krijgen. Het lijkt er wel op dat Mr. Cameron nog steeds in zijn jeugdjaren zit en nog steeds verzot is op rollercoasters, en dat inhoud en karakterstudies in functie staan van het visueel geweld en niet omgekeerd. Maar Cameron blijft wel een van de betere cineasten om dergelijke films in beeld te brengen, zeker beter dan pakweg een Michael Bay – die nog meer met het visuele aspect bezig is. Hij weet alles goed te timen en te doseren, zuigt ons zo compleet in het verhaal en doet ons een beetje vergeten dat we toch voornamelijk naar cgi aan het kijken zijn. Dat we deze prent ook nog eens in 3D kunnen bewonderen, is mooi meegenomen (opgepast voor de mensen met hoogtevrees!) maar je zal er evenveel van kunnen genieten in 2D – ook al is dit misschien de eerste fictiefilm die met zijn 3D iets wezenlijks kan toevoegen.

8. Moon (2009) Duncan Jones
Het jaar 2009 was voor mij een jaar waar de science-fiction films terrein hebben gewonnen op de comic-book adaptaties, te beginnen met deze originele en inspirerende Moon. Een intelligente thriller die ons even deed terugdenken aan Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssey, maar dan iets meer ingetogen. De film is niet 100% accuraat maar het roept toch een resem interessante vragen en stellingen op. Desondanks zijn complexiteit straalt de film 'eenvoud' uit en dat maakt deze film ook zo bijzonder. Je voelt letterlijk de isolatie van de ruimte, via de koude settings en de vaste kadrages. Ook al is de film beangstigend, wordt dit toch bij momenten ontkracht door sporadische momenten van humor. Moon is een verfrissende verademing op de science-fiction troep die we geregeld voorgeschoteld krijgen en de bioscopen gedomineerd in recente jaren.

7. The Girl with the Dragon Tattoo (2009) Niels Arden Oplev
Niet Antichrist van de Deen Lars Von Trier, maar wel de Zweedse film The Girl with the Dragon Tattoo maakte het meest indruk op mij. Het is een kille thriller met karakters van vlees en bloed en een verhaal die meteen naar de keel grijpt. Het feit ook dat je niemand van de acteurs kent, en deze ook nog eens knap staan te acteren, wordt je hierdoor volledig in het verhaal gezogen. De 'mannen' in de film hebben zeker wel een kwalijke reputatie maar het verhaal (die als een trilogie zal uitkomen) is allesbehalve gratuit. Het is een adembenemend verhaal over een serie-moordenaar in een corporate wereld met rijke industriëlen. Er komen weinig merkwaardige filmproducties uit Zweden, maar deze is een voltreffer.

6. Inglourious Basterds (2009) Quentin Tarantino
Als Tarantino een film maakt dan weet je meteen dat je iets ongewoons zal aantreffen. Net zoals elke filmgeek is de regisseur ook verzot op filmgenres en met deze nazi-film vond hij het een uitstekend idee om er een western van te maken. En enkel Tarantino komt hier ook mee weg. De muziek, de kadrages, de opbouw en sfeer van Inglourious Basterds, alles klopt. Maar de film is meer dan een genrefilm die blijft steken op het niveau van hommage of parodie. Er wordt niet alleen voortreffelijk geacteerd door Mélanie Laurent en Christoph Waltz, maar door de voltallige cast, die ook voldoende ruimte krijgen om hun personages een gezicht te geven. De originaliteit, de kwaliteit van de dialogen en de set-up van elke scène zijn buitengewoon fascinerend. Misschien had hij hier en daar de sequenties naar het einde wat mogen inkorten, maar het blijft toch één van de betere Tarantino films.

5. Drag Me to Hell (2009) Sam Raimi
Wat mij betreft is Drag Me to Hell de beste horrorfilm van de laatste jaren. Meester Sam Raimi keert terug naar zijn Evil Dead periode en laat hier zien dat hij nog niets van zijn pluimen heeft verloren. De titel van de film nestelt zich al volledig in het B-film circuit waar het juist zijn kracht put om ons de stuipen op het lijf te jagen en ons tezelfdertijd ontzettend veel plezier verschaft. Sam Raimi heeft niet de bedoeling een serieuze horrorfilm te maken, maar vervalt evenmin in de parodie. Het is die ziekelijke, zwarte humor die we kennen vanuit zijn begin-periode. Op acteervlak levert de scream queen van dienst, Alison Lohman, een bijzonder knappe prestatie, en weet ze precies waar de regisseur naar toe wil met deze film. Niet iedereen zal de humor van de regisseur aanvoelen, maar fans van The Evil Dead films zullen hier zoals mij hun vingers van aflikken.

4. Watchmen (2009) Zack Snyder
Snyder snuift met Watchmen de overgestileerde sfeer van de comic op, de verschillende lagen van het verhaal en de karakters; en maakt een eigenzinnige, niet-commercieel, niet-mainstream, cinematografisch meesterwerk waar de verbluffende inhoud primeert op de impressionante vorm. Het is een triomf van de comic-adaptatie die sinds Spider-Man 2 (2004) de 7de Kunst nieuw leven inblaast op een visionaire en intellectuele manier. Watchmen serveert geen hapklare entertainment en brengt zelfs niet meteen datgene wat we verwachten. Het is zelfs confronterend. En is dat nu net de essentie van wat filmkunst vertegenwoordigt. Alles blijft in zijn context heel geloofwaardig, al moet je in het begin de drempel wel oversteken. Het is een comic-adaptatie waar je je even schrap moet voor zetten. De ideeën en de emoties komen hier op de voorgrond. En op het einde van de rit besef je dat de beste momenten niet die scènes zijn waar individuen elkaar klappen verkopen, of de één of andere explosieve stunt of nog de vernuftige cgi-beelden. Een comic-adaptatie volledig naar mijn smaak.

3. Up (2009) Pete Docter & Bob Peterson
Elk jaar komt Pixar met een hoogvlieger voor de dag, en met de film Up kunnen we dit zelfs letterlijk nemen. De mensen van Pixar onderscheiden zich van de andere animatiehuizen door hun oog voor detail, hun voorliefde om risico’s te nemen op visueel én inhoudelijk vlak en hun verhaal dat zowel een jong als een iets ouder publiek weet aan te spreken. De actiescènes zijn fantastisch in beeld gezet - met heel wat knipoogjes naar avonturenfilms uit de jaren 30, en de humor is vaak hilarisch. Pixar heeft alweer een pareltje afgeleverd.

2. Star Trek (2009) J.J. Abrams
Ik ben geen hopeloze fan van de Star Trek serie. Een stel nichterige acteurs in pastelkleurige pyama’s die in een studio dingen staan te roepen als "We were just HIT with an ion-canon in sector C4-8! Put the shield on and go to warp-speed." terwijl de camera heen en weer schommelt. Het was me allemaal een beetje te belachelijk. Maar ik ben hoe dan ook verzot op de Star Trek film. Mijn verwachtingen waren misschien wat aan de lage kant, maar dit oversteeg mijn wildste dromen en verbaasde me in positieve zin op verschillende vlakken. En veel is te danken aan het acteerwerk van Chris Pine die in deze film een knappe Captain Kirk neerzet. De dynamische cinematografie van Daniel Mindel met zijn overvloed aan lichtflitsen en lensflares, zoals we dit al konden ervaren in M:I 3 eveneens van J.J. Abrams, werkt perfect voor dit genre film en sluit nauw aan met de bijna feilloze cgi. Dit was trouwens de enige film dit jaar waar ik nu al op de mogelijke sequel zit te hunkeren. Waar de originele reeks vooral houterig en moeizaam op gang kwam, is deze reboot fris, bijzonder grappig, bijzonder goed geacteerd en adembenemend, met verkwikkende actie-sequenties die geen beroep moeten doen op een opgefokte stress-montage. De plot zelf heeft wellicht wat twists die het grote publiek niet zal smaken, maar alles zit in feite nog redelijk goed in elkaar voor zo'n grootschalige sci-fi productie.

1. District 9 (2009) Neill Blomkamp
De film die dit jaar bij mij het meeste indruk heeft gemaakt is District 9, het regiedebuut van de Zuid-Afrikaan Neil Blomkamp. De film trekt op een orginele en goed onderbouwde manier een parallel met het apartheidsregime in Johannesburg. De aliens in de film genaamd de Prawns, worden met de vinger gewezen en beschouwd als subwezens zonder veel bestaansrecht. Een liga voor de alien-rechten bestaat er niet en de wezens zijn gedoemd om de oppressie van het menselijke ras te ondergaan, ook al bestaat er een bureaucratische schijnwetgeving die de illusie moet wekken dat er gelijke rechten zouden zijn. Het is bovenal een spannend verhaal die adrenaline en brains perfect weet af te wisselen, met een knappe documentair-achtige beeldvoering die ons geen seconde rust gunt. Children of Men was misschien nog net iets beter, maar dit is veruit de meest indrukwekkende film uit 2009.

10. Angels & Demons (2009) Ron Howard
Ik zou dit lijstje vol kunnen zetten met films als Street Fighter Legend of Chun-Li, maar waarom zou ik. Het is niet dat we bij dergelijke troep hoge verwachtingen hadden. Daarentegen waren de verwachtingen wel stukken hoger bij Angels & Demons. Ron Howard had opnieuw een dikke portefeuille om deze Vanticaan-thriller in kannen en kruiken te gieten, en hij kon ook leren uit de fouten van zijn vorige The Da Vinci Code. Maar spijtig genoeg was het opnieuw huilen met de pet op. Meer nog, ik had de indruk dat de regisseur iets teveel zijn fouten wou herstellen en hierbij vergat om een spannend verhaal te vertellen. Op een gegeven moment vraagt Langdon (de droge versie van Indiana Jones) een kaart van alle kerken in Rome, wat op zich al een vrij hilarische quote is. Hij had evengoed een map kunnen vragen met alle bistro’s in Parijs. Dit laatste had misschien wel een betere film afgeleverd. Angels & Demons is 2 uur lang staren naar een saai personage die van de ene kant naar de andere loopt, terwijl het publiek zich afvraagt waarom ze hiervoor 9,20 euro voor betaald hebben. Er was zelfs nergens een zelfkastijdende albino monnik te bespeuren! WTF!

9. Obsessed (2009) Steve Shill
Obsessed had de nieuwe Fatal Attraction moeten worden, maar werd uiteindelijk een domme thriller waarin Beyoncé kan fungeren als de ultieme crowd pleaser voor Afro-Amerikaanse vrouwen die met veel hilariteit kunnen genieten hoe een slanke, blanke, sletterige blondine op haar bek krijgt. En mocht je al in een zaal zitten met een dergelijk publiek zou je in de waan zijn een show van Jerry Springer bij te wonen. Het hoofdpersonage, gespeeld door The Wire acteur Idris Elba, in tegenstelling tot Michael Douglas in Fatal Attraction is de perfecte rijke zakenman. Hij doet niets verkeerd – zegt niets verkeerd – gedraagt zich niet verkeerd, hij is het stereotype van de ideale man zonder fouten of zonden; Mr. Proper als u wilt. En ook al draait het “drama” rond hem, maakt deze karakterisering hem juist compleet oninteressant als filmpersonage. Zelfs de eerste de beste tekenfilm brengt meer diepgang en dualiteiten in hun karakters dan deze film. Obsessed is een erotische thriller zonder erotiek (laat staan een hint van een naakte bil) en zonder thriller (eigenlijk een niet-intentionele komedie), met een idioot script bestaande uit clichés. Het is trouwens een film waar je met schaamrode wangen de filmzaal uitloopt in de hoop niemand jou hier aantreft.

8. Whiteout (2009) Dominic Sena
Ik dacht, een film met Kate Beckinsale on ice kan toch zo slecht niet zijn, en regisseur Dominic Sena (niet meteen de meest fijnzinnige cineast) weet ons toch altijd wel te ontspannen met opwindende actie-sequenties. Maar was deze Whiteout een gigantische teleurstelling. In vergelijking met die andere Zuidpool-whodonit The Thing is deze een smaakloze B-film die ons helemaal 'ijskoud' laat. Slecht acteerwerk, slechte dialogen, slechte cgi, een idioot verhaal, het was zelfs slechte camp. Nieuwkomer Gabriel Macht (The Spirit) is er in ieder geval in geslaagd om twee jaar op een rij te spelen in films die in mijn Top 10 Worst Movie List staan. Maar de man kan ook niet acteren. Ik weet niet met welke studio-exec hij geslapen heeft maar het is niet normaal dat zo iemand in dergelijke Hollywoodfilms wordt gecast. Als hij in beeld is, is het altijd lachen geblazen en hij slaagt erin om zijn dialogen nog ridiculer te doen klinken dan ze al zijn. Hij was zowaar de enige penguin in de film. Los van het feit dat je al na 10 minuten weet wie de dader is, worden we nog eens bekogeld met irritante, geel-getinte flash-back’s die we uiteindelijk kunnen missen als kiespijn. Spijtig genoeg was er in de bioscoop geen black-out tijdens deze Whiteout…

7. Jennifer’s Body (2009) Karyn Kusama
Met lichte druk van wat vrienden ben ik er toch in geslaagd om deze Jennifer's Body twee keer te zien, en bij de tweede visie was alles trouwens nog een stuk slechter. Had ik hoge verwachtingen? Wel, ik was me ervan bewust dat de scenariste van deze prent niemand minder was dan Diablo Cody die toch het oscarwinnende script van Juno heeft geschreven. Maar dit is niet meer dan een slasher-horrorgrap. De enige reden om naar deze film te gaan is Megan Fox (let’s face it), en uiteindelijk gaan de oneliners haar nog goed af en met haar komische timing zit het wel snor. Alleen krijg je niet de indruk dat ze daar nu echt serieuze inspanningen voor heeft moeten leveren. Maar mijn kritiek was minder bij Fox, dan wel bij de regisseuse van dienst Karyn Kusama, die er zelfs niet in slaagt om met een actrice als Fox een sexy prent af te leveren. De hoofdactrices zijn mooi om naar te kijken, ja, maar om een opwindende scène op te bouwen dien je best ook wel iets méér te doen dan even in te zoomen op het decolleté van Megan Fox. Het sfeertje is een beetje stout, maar niet stout genoeg. Opwindend is het al evenmin. Kusama doorbreekt constant de spanning door bruusk te verspringen van een griezelige scène naar komisch intermezzo. Iets wat aanvoelt als met een deux-chevaux op de autosnelweg van 4de naar 1ste te schakelen en terug. Dit scenario in handen van een meer bekwaam regisseur had misschien alles naar een hoger niveau kunnen tillen. Het hoogtepunt van de film is een onbedoeld hilarische scene waar Kusama een cross-cut maakt tussen Fox die een slachtoffer verorbert en Seyfried (de nerdy vriendin) die haar maagdelijkheid verliest. Uiteindelijk is het een zware teleurstelling voor heel wat zaterdag-avond filmkijkers die veel seks en bloed verwachten, want Jennifer’s Body is uiteindelijk een heel braaf filmpje.

6. Surrogates (2009) Jonathan Mostow
Surrogates is niet alleen een slechte film, het is één van de zwaarste teleurstellingen uit 2009 gezien de film gebaseerd is op de verheven graphic novel van Robert Venditti en Brett Weldele. Dit had een spannende science-fiction mysterie thriller kunnen zijn, maar is uiteindelijk al even interessant als 85 minuten lang kijken naar een Duracell-konijntje in beweging. Het is Blade Runner gemaakt door een 10-jarige. Het script van de film lijkt het werk van twee robotten op automatische piloot die elke emotie in de kiem hebben gesmoord, de belichting is al zo krankzinnig als het blonde toupetje van de Bruce Willis avatar (het ideale beeld dan nog wel!), de stijl is voornamelijk vorm boven inhoud en Bruce Willis zelf probeert zijn voorgevoel dat dit een flop zal worden zoveel mogelijk te verbergen. En als ik niet beter wist zou ik denken dat niemand op de set de intentie had een goede film af te leveren en tevreden was met een monotone cliché-formulefilm. Een emotieloze troep die zichzelf teveel au serieus neemt en zich nauwelijks bekommert om de wereld en zijn personages te exploreren. Ik had hier naar uitgekeken, en ergens tijdens de voorstelling was het net of ze bij mij de stekker uit het stopcontact hadden getrokken.

5. The Unborn (2009) David S. Goyer
Ik heb er in ieder geval het raden naar waarom een talentvol acteur als Gary Oldman hierin verzeilt is geraakt. Mocht het een Jason Statham of een Nicolas Cage zijn zou ik het nog begrijpen, maar Oldman leek me toch een intelligente acteur te zijn met heel veel inzicht en smaak. De scène met de Nazi-dokters die met naalden in de oogbollen van kinderen prikken had toch een duidelijke aanwijzing moeten zijn dat dit een belachelijke B-film zou worden. The Unborn is een samenvatting van alle creepshow-clichés uit de aziatische horror-markt van de laatste 10 jaar, gebundeld in een voorspelbare montage die iets meer dan 80 minuten duurt. Het was op de koop toe zelfs een beetje van een rip-off van Mirrors (2008), want ook hier zijn spiegels de bron van alle ellende. En voor wie The Reader van Stephen King heeft gelezen zal hier ook wel een déjà-vu gevoel aan overhouden. Hoe verder naar het einde toe, hoe meer de regisseur de pedalen kwijtraakt en hoe minder spannend of griezelig het allemaal wordt. De film is ZO slecht dat hij zelfs NOOIT goed wordt.

4. G.I. Joe : The Rise of Cobra (2009) Stephen Sommers
G.I. Joe : The Rise of Cobra is nog zo’n zware teleurstelling uit 2009. Het is iets beter dan een Transformers-prent met iets leukere actie-sequenties, maar dit kan je moeilijk zien als een compliment. Het verhaal is ontdaan van elke mogelijke logica of interessant verhaalelement, en gebracht naar het niveau van een puber. Eye-candy Sienna Miller is het enige lichtpuntje in deze film, en doet volledig het personage van de zwak acterende Channing Tatum vergeten, die uiteindelijk de hoofdrol speelt.

3. Transformers: Revenge of the Fallen (2009) Michael Bay
Transformers: Revenge of the Fallen heeft een onsamenhangend non-verhaal dat letterlijk alle kanten uitzwiert, met een debiele plot die Eddy Wally had kunnen bedenken. Voeg daar nog wat personages aan toe die veel weg hebben van stereotype kartonnen borden, een ongegeneerde liefdesverklaring aan het Amerikaanse leger, een ADHD-montage, een tinitus-verwekkende klankband en een slordige videoclipstijl waarbij de camera geen nanoseconde stil staat, en je krijgt de perfecte cocktail voor 150 minuten oeverloze irritatie druipend uit de anus van worstendraaier van dienst, Michael Bay. Waar de eerste Transformers-film nog sporadisch het evenwicht vond tussen actie, avontuur en humor, is deze Bigger-Faster-Better een samenraapsel van cgi-beelden met onherkenbare robotten die elkaar te lijf gaan en waarbij de menselijke factor tot een minimum herleid wordt. Het veel te lange stuk in Egypte dat de ultieme climax moet voorstellen is dan ook nog eens een verschrikkelijk overbodige oefening in het opblazen van alles wat lichtontvlambaar is en een zoveelste excuus om de borsten van Megan Fox in beeld te brengen. Je kunt het vergelijken met zo’n all-in buffet, waar het vlees niet warm genoeg is, de groenten slap, de frisdrank met teveel water vermengd en de dessert smaakloos is. Maar je keert er niet terug van de honger.

2. Dragonball Evolution (2009) James Wong
Ik had moeten weten dat een film met 'Evolution' in zijn title te mijden is als de pest, maar tegen beter weten in heb ik toch Dragonball Evolution gezien. Mijn verwachtingen waren laag maar zo’n opgefokt, van de pot gerukt tienerspektakel had ik niet verwacht. De fout van de makers was dat ze iets te trouw aan de originele cartoon hebben vastgehouden, en was deze film nu net het omgekeerde wat ze hadden moeten doen. We worden niet alleen geconfronteerd met een ridicuul plot maar ook het acteerwerk is van een pathetisch over-acting niveau. Indien je beelden uit de comic had verwerkt in de film, had je met moeite het verschil gezien. Kortrom, de regisseur heeft er een puinhoop van gemaakt en leefde in de waan de fans te kunnen bekoren door dicht bij het bron-materiaal te blijven. Dat die fans nu allemaal hun maturiteit hebben bereikt en zelfs kinderen hebben die te oud zijn om nog naar Dragonball te kijken, is de regisseur compleet ontgaan. A complete waste of money and my time!

1. New Moon (2009) Chris Weitz
Wie dacht dat met New Moon een spannende vampieren-sequel aan te treffen is van een saaie en levenloze reis teruggekeerd. New Moon is misschien al even slaapverwekkend als het origineel, maar deze sequel doet nog erger met rommelige cgi, houterige acteerprestaties die een paspop doet blozen, een verhaal die niet alleen vampieren koud laat, en ons fortune coockie wijsheden verkoopt over de liefde, verbloemd met zwaarwichtige en zwartgallige terminologieën. De twee hoofdfiguren, Edward en Bella, hebben al evenveel chemistry met elkaar als Tobey Maguire en Kirsten Dunst in de Spider-Man films. De film neemt zich ook teveel au serieus met personages die het gewicht van de wereld op hun schouders dragen en herhaaldelijk pseudo-intellectueel zwartgallig gezwets uitkramen. En of dit nog niet allemaal genoeg was, stinkt deze prent naar platvloerse marketing bestemd voor tiener-meisjes die hopelijk allemaal ook de soundtrack zullen kopen met alle popnummers die gepast en ongepast de revue passeerden. Ze zouden misschien beter hun geld sparen voor de dvd-box van True Blood.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Michael Haneke, de Oostenrijkse regisseur van ondermeer Funny Games (1997/2007) heeft op het 62ste Filmfestival van Cannes de Gouden Palm voor de beste film in de wacht gesleept voor zijn zwart/wit drama A White Ribbon (2009) (Das Weisse Band), een beklemmend drama over een Duits boerendorp in de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog. De film duurt wél 150 minuten en bij afloop wordt je bediend met een open einde, hopelijk wordt dat voor veel toeschouwers geen afknapper.

Het is de derde keer dat de 67-jarige Oostenrijker in de prijzen valt op het prestigieuze festival. Eerder gebeurde dat voor de briljante thriller Caché (2005) met Daniel Auteuil en Juliette Binoche en voor de veelgeprezen La Pianiste (2001) met Isabelle Huppert. De Grote Prijs van de Jury ging naar de Fransman Jacques Audiard voor het gevangenisdrama Un Prophète (2009). Het is zijn vijfde film in vijftien jaar tijd. Nadat hij enkele scenario's had geschreven, maakte hij in 1994 zijn regiedebuut met "Regarde les hommes tomber". Met Un Héros Très Discret kaapte hij twee jaar later in Cannes de prijs voor het beste scenario weg.

De onderscheiding voor de beste acteur ging naar de 52-jarige Oostenrijker Christoph Waltz voor zijn vertolking van een SS-officier in de film Inglorious Basterds (2009) van Quentin Tarantino. Charlotte Gainsbourg (pic) kreeg de prijs voor beste actrice voor haar rol in Antichrist (2009) van de Deense regisseur Lars Von Trier met Willem Dafoe. Tijdens haar dankwoord stond Gainsbourg even stil bij haar vader Serge. "Ik hoop dat hij trots is op mij, trots en erg geschokt, hoop ik", voegde ze er nog aan toe in een verwijzing naar de controverse die op het festival rond de film was ontstaan en de ietwat slechte kritieken.

De Caméra d'Or voor het beste debuut was weggelegd voor Samson and Delilah (2009) van de Australiër Warwick Thornton, die daarmee Hunger (2008) van regisseur Steve McQueen opvolgt. Hij kreeg de prijs overhandigd door de Franse actrice Isabelle Adjani en voorzitter van de jury voor de Caméra d'Or Roschdy Zem. Samson and Delilah is een liefdesgeschiedenis tussen twee adolescenten in een gemeenschap van aboriginals middenin de Australische woestijn. Thornton is overigens zelf een aboriginal.

De Prijs van de Jury ging ex aequo naar de Britse Andrea Arnold voor de prent Fish Tank (2009) en naar zijn Koreaanse collega Chan-Wook Park met de film Thirst (2009). De Chinees Lou Ye de prijs voor het beste scenario kreeg voor Spring Fever (2009). De Helaasheid der Dingen (2009) van Felix van Groeningen heeft op het Internationaal Filmfestival van Cannes de Prix Art et Essai gewonnen in de Quinzaine des Réalisateurs. Het is de derde film van Felix van Groeningen en gaat over de 13-jarige Gunther Strobbe die samenwoont met zijn vader en zijn drie nonkels bij zijn grootmoeder in het smerigste kot van Reetveerdegem. Hij wordt er dagelijks geconfronteerd met ontzaglijke volumes alcohol, vrouwen versieren en schaamteloos nietsdoen. Alles wijst er op dat Gunther hetzelfde lot beschoren is. Of kan Gunther toch ontsnappen aan de helaasheid der dingen? De film is een verfilming naar het gelijknamige boek van Dimitri Verhulst.

Er was ook grote teleurstelling bij een aantal filmmakers. De grote favoriet van Cannes, Pedro Almodovar, mocht met lege handen naar huis. Ook actrice Penélope Cruz was de prijs van Beste Actrice niet gegund. Ook Brad Pitt of Quentin Tarantino grepen naast de erkenning, voor hun gewelddadige oorlogsprent.

Inglourious Basterds (2009) heeft ondertussen al een spellingcorrectie ondergaan om misschien nog meer afstand te nemen van de originele prent, The Inglorious Bastards (1978). Verwacht dus geen remake maar eerder een rasechte Quentin Tarantino film die zijn inspiratie heeft gezocht in deze Italiaanse actieprent en ook wel een beetje in de klassieker The Dirty Dozen (1967) van Robert Aldrich. Toch wel een risico op zo maar je titel te veranderen, want dat zorgt ervoor dat niemand nu nog echt weet hoe je de titel van de film moet schijven. En zoiets kan niet bevorderlijk zijn voor de on-line promotie van de film.

Korte inhoud: In het door Duitsers bezette Frankrijk is Shosanna Dreyfus (Mélanie Laurent) getuige van de brute moord op haar familie, onder leiding van nazi-kolonel Hans Landa (Christoph Waltz). Ze weet maar net te ontsnappen en vlucht naar Parijs, waar ze een filmtheater gaat runnen. Ondertussen, ergens anders in Frankrijk, is een joodse groep soldaten, onder leiding van Lt. Aldo Raine (Brad Pitt) bezig met het organiseren van wraakaanvallen op de nazi's. De groep die bij de vijand bekend staat als ´The Basterds´, moet angst zaaien door de nazi's op brute wijze te vermoorden. Ze stuiten op Shosanna Dreyfus en geheim agent Bridget Von Hammersmark (Diane Kruger), waarmee ze samen een missie zullen ondernemen om de leiders van het Derde Rijk uit te schakelen.

En in de trailer maakt Brad Pitt meteen duidelijk wat je kan verwachten van deze exploitation film. "We gonna do one thing and ONE thing only. Killing Nazi’s." De scène met Hostel-regisseur Eli Roth die met baseball knuppel zich klaar maakt om het hoofd van een Nazi te bewerken is gewoon te gek. Ja, ik kijk uit naar deze prent, dat mag duidelijk zijn.

De film komt op 29 september 2009 uit in de zalen.

***Related Posts***
07/05/2009: Nieuwe Inglourious Basterds posters
25/02/2009: Inglourious Basterds posters
12/08/2008: Brad Pitt in Tarantino's Inglourious Basterds
10/02/2005: Quentin Tarantino's Inglourious Basterds