chris cooper

  • Eerste trailer van Jake Gyllenhaal in Demolition

    Pin it!

    Nadat Jake Gyllenhaal zijn leven terug op de rails wou krijgen na het verlies van zijn vrouw in Southpaw (2015), zien we diezelfde Jake nu een man spelen die wil vechten om zijn leven terug te krijgen na het verlies van zijn vrouw in Demolition (2015), en dat allebei in hetzelfde jaar.

    De film van de Canadese regisseur Jean-Marc Vallée (Dallas Buyers Club, Wild) neemt wel een compleet andere bocht met zijn verhaal. De film werd de openingsfilm van het Toronto filmfestival en komt op 8 april 2016 uit in de States en hopelijk nadien bij ons. Lees meer na de jump!

    Lees meer...

  • Where the Wild Things Are (2009) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Regisseur Spike Jonze is een beetje de uitzondering op de regel dat videoclipmakers niet weten hoe ze een verhaal moeten vertellen. Vaak te wijten aan het feit dat videoclips hoofdzakelijk mode-producten zijn waar de look 'n' feel belangrijker zijn dan de narratieve kwaliteiten van het beeld, het verhaal of nog de vertolkingen van de acteurs. Ook al is hij het genie achter de lichtvoetige MTV Jackass films (waar 2BE met zijn Benidorm Bastards enTrigger Happy toestanden eigenlijk maar een afkooksel is), heeft deze Amerikaanse cineast toch een eigenzinnige cinematografische stempel kunnen zetten met Being John Malkovich (1999) en Adaptation. (2002). En hier is dan zijn 3de langspeelfilm in 10 jaar tijd, Where the Wild Things Are (2009).

    where_the_wild_things_are_2009_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Max (Max Records) is een eenzaam 9-jarig jongetje vol kattenkwaad. Maar achter zijn schijnbare stoere verschijning gaat een heuse wereld schuil. Als hij na een ruzie met zijn moeder (Catherine Keener) wegloopt, die nauwelijks tijd heeft voor hem omwille van een drukke job en de aandacht die ze geeft aan haar vriend (Mark Ruffalo), vindt Max een bootje en gaat varen. Hij bereikt de oceaan en komt aan bij een eiland waar eigenaardige monsters wonen die hem willen opeten. Hij overtuigt ze ervan dat hij een koning is met magische krachten en ze benoemen hem tot hun koning. De film is gebaseerd op het kinderboek van Maurice Sendak.

    Bij ons is het kinderboek van Maurice Sendak niet bekend, en ik heb de film dus ook gezien zonder enige voorkennis. Toch was het een gewaagde keuze van Sendak om zijn boek te laten vertalen door iemand als Jonze die, zoals bekend, alles aan een grondige deconstructie zal blootleggen. Maar de makers dachten waarschijnlijk aan een visueel excentrieke filmmaker, gezien het boek zelf maar een 9tal zinnen omvat, en vooral indruk maakt met zijn eigenzinnige illustraties. Maar de regisseur heeft er een tijdloos sprookje van gemaakt met een nostalgische knipoog naar onze jeugdjaren, die heel wat herinneringen oproept. Maar in tegenstelling tot een Never Ending Story (1984) of Labyrinth (1986), is deze prent niet zo onopgesmukt en voelt alles heel sober aan.

    De “Wild Things” zijn niet zo wild als het naam doet vermoeden. Het zijn zelfs heel emotionele wezens, maar die ook wel een dreigend kantje kunnen hebben. Vergeleken met de jongen kunnen ze hem met één trap verpletteren of met één hap oppeuzelen. Er ontstaat meteen een band met leider Carol (James Gandolfini), die qua persoonlijkheid nog het meest aansluit bij deze van de jongen; energiek, gedreven maar ook grillig en bij momenten zelfs driftig. Net zoals Max staat Carol graag in het middelpunt van de belangstelling en snakt hij naar aandacht. En dit leidt vaak ook tot wat strubbelingen binnenin de groep. Met name met KW (Lauren Ambrose), die zowat de moederfiguur vertegenwoordigt, ligt hij regelmatig in de clinch. Maar ook met de andere wezens, zoals de weifelende Alexander (Paul Dano), de goedhartige Ira (Forest Whitaker), de slimme Douglas (Chris Cooper), de sarcast van dienst Judith (Catherine O'Hara) en de sombere Bull (Michael Berry Jr.). En elk van de wezens vertegenwoordigt een facet van het karakter van Max.

    Het scheelde niet veel of Where the Wild Things Are was omgetoverd in een tekenfilm (al dan niet in 3D), maar Jonze vond blijkbaar dat het verhaal niet enkel bestemd was voor jongeren maar zeker ook voor een volwassen publiek. Het feit dat de kleine Max ook die wezens "in het echt" kan raken, komt enkel maar het verhaal ten goede. Maar 'live-action' kost uiteraard meer geld, zeker als je denkt aan kostuums en fantastische decors. Maar Warner Bros heeft het volle vertrouwen in het project en maakte zomaar eventjes 100 miljoen dollar vrij. Het mag dan wel de helft zijn van het Alice in Wonderland (2009) budget, Spike Jonze wist echt wel een compleet nieuwe wereld te ontwerpen met indrukwekkende creaturen. Niemand minder dan Jim Henson (Labyrinth, The Dark Crystal, "The Muppet Show") werd dan ook aangesteld om de beestjes te ontwerpen, en met hier en daar wat cgi kwam het gehele circus in leven en kregen ze zelfs menselijke trekjes.

    where_the_wild_things_are_001where_the_wild_things_are_002

    Maar ook de sterke soundtrack van Carter Burwell en de indrukwekkende fotografie van Lance Acord springt in het oog en maakt dit fantastische plaatje af. Voor de opnamen werd dan ook uitgeweken naar ongerepte Australische vlaktes en bosgebieden. Daar waar het acteerwerk van jongeren in films vaak irritant of teleurstellend is, zien we een natuurlijke en spontage Max Records. De jongen had dan ook al wat ervaring opgedaan in The Brothers Bloom (2008), ook al met Mark Ruffalo.

    Zijn er minpuntjes? Wel, ik heb van de film genoten, maar ik besef dat het ontbreken van spetterende actie, een intense spanningsboog of een lijnrecht verhaal, heel wat mensen zal ontgoochelen. Dit is in eigenlijk een soort coming-to-age film van puberteit naar volwassenheid, en die een grondige analyse maakt van wat jeugdigheid en volwassenheid uiteindelijk betekenen. Een eigenzinnige karakterstudie in een melancholische sprookjeswereld. Het verschil met een regisseur als Tim Burton, is dat Spike Jonze nog meer gefascineerd is door de psychologie van zijn karakters. Where the Wild Things Are is een gewaagd en intelligent sprookje die volwassenen meer zal bekoren dan het uiteindelijke leespubliek van het jeugdboek.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 10 mei 2010

     

    *** Where The Wild Things Are trailer ***

  • The Kingdom van Peter Berg met Jamie Foxx en Jennifer Garner

    Pin it!

    Er is een nieuwe trailer van de militaire-actiefilm van Peter Berg (The Rundown, Friday Night Lights) online, The Kingdom (2007). Een film die al een tijdje in de zalen had moeten draaien maar die even naar achteren werd geduwd voor alle goede redenen die mij nu even ontgaan.

    The Kingdom

    In ieder geval overtuigen de eerste beelden wel. Het heeft iets weg van de Jack Ryan films (Clear and Present Danger, The Hunt for Red October, Patriot Games), waarin getrainde Amerikaanse militairen moeten infiltreren in het Midden Oosten met getrokken pistolen en waarbij de regisseur en scenarist ons vertellen hoe de wereld in elkaar steekt (Traffic, Blood Diamond).

    Korte inhoud: Ronald Fluery (Jamie Foxx) leidt een anti-terrorisme eenheid die de verantwoordelijken van een bomaanslag op Amerikaanse burgers in het Midden Oosten moet opsporen. Eenmaal in het weinig toegankelijke woestijnland, proberen de Amerikanen een lokale politieofficier aan hun kant te krijgen om hun onderzoek te vergemakkelijken. Maar het onderzoek wordt gedwarsboomd door bureaucratie en tradities en de levens van Fluery en zijn manschappen staan op het spel.

    Ok, de trailer ziet er goed uit. Kan trouwens niet missen want de film is geproduced door Michel Mann (Miami Vice, Collateral, Black Hawk Dawn), in beeld gezet door Mauro Fiore (The Island, Tears of the Sun en muziek van Danny Elfman (moet ik hem nog voorstellen...?) Maar je kunt er niet omheen dat je het gevoel krijgt dat dit de zoveelste propagandafilm is van de Amerikanen die ons willen vertellen dat ze allemaal helden zijn, maar dat er een aantal elementen in de regering alles dwarsbomen en dat het Midden Oosten sowieso al een vat vol zorgen is.

    Daarnaast lijkt het er sterk op dat een acteur als Jamie Foxx resoluut heeft gekozen voor de gemakkelijke – oppervlakkige – karakterontwikkelingen, in plaats van het psychologische en meer diepere werk. In de film is ook een rol weggelegd voor de knappe Jennifer Garner, die in de trailer eigenlijk zelfs geen lijntje dialoog over haal lippen krijgt in de 3 minuten lange trailer, en net zoals behangpapier zorgt dat het plaatje er goed uit ziet.

    Ik kijk voornamelijk uit naar de rollen van Jason Bateman en Chris Cooper. Twee acteurs die echt zullen uitsteken in deze prent, dat geef ik nu al op een blaadje. Volgens wat ik weet is deze film voor een groot stuk gedraaid in Arizona en niet in het Midden Oosten. Maar kom, een woestijn is een woestijn dus geen kat die daarover zal vallen.

    De film zou op 7 november 2007 in de zalen moeten draaien.

    *** The Kingdom Movie Review from Spill ***

  • Jarhead (2005) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    "Elke oorlog is anders. Elke oorlog is dezelfde." Met deze voice-over sluit Jarhead (2005) zijn pleidooi. Je zou trouwens hetzelfde kunnen zeggen van de oorlogsfilm. “Elke oorlogsfilm is anders. Elke oorlogsfilm is dezelfde.” In die zin zijn er veel verbanden te leggen met Coppola’s Apocalypse Now (1979) en Cimino’s The Deer Hunter (1978). Er zijn trouwens twee korte fragmenten te zien van deze films in Jarhead. De film gaat over de ervaringen van de soldaten in de militaire draaimolen, tijdens boot-camp en nadien op het strijdveld en hoe ze veranderen als individu. In tegenstelling tot de waanzin van het bloedvergieten in de jungle, belicht regisseur Sam Mendes (American Beauty, Road to Perdition) hier de waanzin van de inactiviteit in de woestijn tijdens Desert Shield en Desert Storm in 1990-91. Een minder knappe film dan de aangehaalde voorbeelden, maar een film die je zeker aan het nadenken zet.

    jarhead,2005,jake gyllenhaal,peter sarsgaard,brian geraghty,jamie foxx,chris cooper,dennis haysbert,sam mendes,thomas newman

    De film wordt volledig verteld vanuit het perspectief van de Jarhead’s in kwestie, verwijzend naar het kaalgeschoren en inhoudsloze hoofd van de soldaat. Het hoofdpersonage heet Swoff (Jake Gyllenhaal) en wordt opgeleid als sniper die in de frontlinies de tegenstander van op grote afstand kan bestoken. Met dit verschil dat er geen front-linie was. De Air Force van de Amerikanen was zo overweldigend dat er geen Iraki’s overbleven voor een gevecht. De enige noemenswaardige aanval die de soldaten te verduren kregen was die van de Amerikaanse luchtmacht die per vergissing een aantal Amerikaanse soldaten voor Iraki’s namen. En hoezeer ze elk een harde training hadden doorstaan, keerden vele van hen terug zonder ook maar één kogel te hebben afgeschoten. Je voelt dan ook in de film het verlangen van de soldaten om hun training in de praktijk te zetten. Ze zijn opgejut door de officieren, geschoren en gewapend, maar de oorlog bleef een soort mirage waar je alleen gek van werd. Een oorlog waar de soldaten de olievelden moesten beschermen en wachten, tot ze de eerste kogel zouden kunnen afvuren.

    En wanneer je maanden lang in de gloeiende hitte uitkijkt op een eindeloze witte woestijn, begint de confrontatie met jezelf, de vriendin die thuis op iemand anders is gevallen, de vriend die psychologisch door het lint gaat, de verveling. De Irak oorlog krijgt hiermee een gezicht die we nog nooit eerder mochten ervaren. Ik was dan ook enorm onder de indruk van de cinematografie in deze film, van DOP van de Coen Brothers, Roger Deakins. Een operator die wel handheld camera’s gebruikt maar die daarom niet de noodzaak heeft om er geweldig mee te schudden. Maar met de rust in de film heeft de monteur van Jarhead, Walter Murch ook wel iets te maken. Hij heeft trouwens ook Apocalypse Now gemonteerd, en dat zegt al genoeg.

    Hoezeer de film over verveling gaat, heb je af en toe van die momenten waar je echt verlangt om eens een gevecht te mogen meemaken. In die zin kom je, volgens mij, ook dichter te staan bij de soldaten en hoe zij zich wel moesten voelen. Maar dit heeft uiteraard als risico dat heel wat toeschouwers deze "verveling" ook negatief zullen ervaren in de bioscoop. Het is niet de typische politiek getinte anti-oorlogsfilm zoals Platoon (1986). Het gaat echt meer over de personages en wat ze meemaken, hoe ze leven in hun nieuwe biotoop, weg van de bewoonde wereld. Had Oliver Stone deze film gemaakt dat ging hij waarschijnlijk het accent hebben gelegd op het dilemma of het leger niet beter meteen had doorgetrokken tot in Baghdad. Maar dat komt misschien nog in de toekomst.

    jarhead,2005,jake gyllenhaal,peter sarsgaard,brian geraghty,jamie foxx,chris cooper,dennis haysbert,sam mendes,thomas newman

    De acteursregie is om van te snoepen, maar dat komt hoofdzakelijk door het aanwezige filmtalent. Jake, die fors wat kilos en spieren heeft bijgekomen, zet hier een van zijn beste vertolkingen neer. Zijn acteerspel is nooit evident, maar zit verweven in een mengeling van eigen spontaniteit en zichtbaar maandenlange psychologische voorbereiding. Het resultaat is al even geloofwaardig als dat ze complex is. Ook Peter Sarsgaard speelt voortreffelijk de rol van de vriend die het psychologisch steeds zwaarder te verduren krijgt. En dan heb je nog Jamie Foxx, Dennis Haysbert en Chris Cooper die stuk voor stuk fantastisch gecast zijn in hun kleine interventies doorheen de film.

    De enige kritiek die ik zou hebben is dat de regisseur er teveel is in geslaagd om de verveling over te brengen naar de toeschouwer. Ik wil daarmee niet zeggen dat de film saai is, maar als je – als mezelf – al 101 oorlogsfilm hebt gezien en nogmaals herbekeken, dan is je verwachtingspatroon net iets groter. Zeker voor een Sam Mendes film. Een andere oorlogsfilm die een gelijkaardig pad bewandelt van de innerlijke monoloog, maar die veel dieper graaft is uiteraard Apocalypse Now, maar tevens ook Malick’s The Thin Red Line (1998). Toch vind ik de voice-overs in Jarhead niet slecht. Ze reflecteren duidelijk de geest van de jongere en brengen je dichter bij het "echte" verhaal die zich binnenin afspeelt.

    Kortom, Jarhead mag er wezen en bewijst dat de oorlogsfilm nog vele terreinen mag/moet/kan bewandelen. De film doet, vooral in het begin, terugdenken aan de scènes uit boot camp uit Kubrick’s Full Metal Jacket (1987). En dat vond ik helemaal niet slecht want dit bewijst nog maar eens dat niets is veranderd sinds de Vietnam oorlog qua militaire indoctrinatie. Maar waar deze prent in uitblinkt is zijn portrettering van de geslepen soldaat, alleen in de woestijn, die wacht op iets wat niet komen zal op de muziek van Thomas Newman. De film is ambigue, maar zo zijn ook de motieven van de soldaten in de film. Maar helaas zit er naast deze intellectuele denkoefening ook niet meer in dan dat. Jarhead schraapt luid zijn keel, trekt de aandacht, maar heeft dan niet zoveel te vertellen. "Bedankt voor de moeite, jongens."

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 19 januari 2006

     

    *** Jarhead trailer ***

  • Jarhead met Jake Gyllenhaal

    Pin it!

    We hebben al een paar films gehad over de Irak oorlog, en de vraag blijft voor veel analisten of de Amerikanen die oorlog niet snel willen vergeten. De regisseur, Sam Mendes (American Beauty, Road To Perdition), werp zich in ieder geval met volle overtuiging op de film met een geweldige cast. Jarhead (2005) is een verfilming van de Golfoorlog-memoires van Anthony Swofford. William Broyles, die eerder het script schreef voor Cast Away, putte uit zijn eigen Vietnam-ervaringen en smeedde het geheel tot een filmscript. Om aan dit project mee te kunnen werken heeft Mendes de verfilming van Stephen Sondheims musical Sweeney Todd en die van Khaled Hosseini's boek The Kite Runner uitgesteld. In Variety zei Mendes:

    "This is equal parts black humor, honesty, rage, lyricism, profanity and the mixture of machismo jarhead culture. With the exception of Three Kings (1999), this is a war that has been overlooked but which has a burning relevance to what is happening right now in the Middle East"

    Anthony Swofford, of kortweg Swoff (Jake Gyllenhaal), behoort tot een derde generatie van Amerikaanse mariniers, die na zijn militaire opleiding actieve dienst vervult in het Midden-Oosten. Met een scherpschuttergeweer en 50 kilo bepakking op z'n rug trekt hij door de woestijnen zonder enige bescherming tegen de moordende hitte of tegen Iraakse soldaten die elk moment kunnen opduiken. Swoff en z'n maten houden zich op de gloeiende zandvlaktes staande met sardonische kameraadschap en boosaardige humor, en dit allemaal in een land waar ze niks van weten, tegen een vijand waar ze niks van zien en voor een zaak waar ze weinig van snappen. Hier kunnen jullie de nieuwe trailer bekijken met een soundtracknummer van Kanye West (Jesus Walks).

    Tijdens de tournage zijn ook brokken gevallen tussen de cast. Acteur Jake Gyllenhaal viel een tegenspeler aan nadat hij gewond was geraakt aan een van zijn tanden en flipte daarna helemaal. Hierop sloeg hij zijn medespeler meerdere malen. Jake zat naar eigen zeggen zo in de scène dat hij zich niet van zijn rol kon distantiëren. Regisseur Sam Mendes legt uit hoe dat komt:

    "Je staat midden in de woestijn, het is zowat 40 graden, geen schaduw, je hoort niets door de wind en je bent al weken weg van huis. Ik denk dat Jake door zulke barre omstandigheden vergat dat hij aan het acteren was."

    De titel slaat op de zelfgekozen bijnaam van de Amerikaanse mariniers. In de Andere rollen zien we nog Jamie Foxx(Ray, Collateral), Dennis Haysbert (Heat, "24"), Peter Sarsgaard (Boys Don't Cry, Shattered Glass) en Chris Cooper (American Beauty, Adaptation.). Ik ben benieuwd of deze film een oscar-contender zal worden of een MTV-popcorn film, de kritieken zijn in ieder geval enorm verdeeld. Jarhead komt bij ons uit op 11 januari 2006.