cheyenne jackson

  • Het 6de seizoen van American Horror Story: Roanoke

    Pin it!

    Je kan Brad Falchuk en Ryan Murphy, de bedenkers van de populaire serie "American Horror Story: Roanoke" (2011), alvast geen gebrek aan fantasie verwijten. Elk seizoen beginnen ze met een schone lei en creëren ze een totaal andere huiveringwekkende setting waarin ze hun cast in loslaten. In het zesde seizoen draait alles rond de (echt bestane) Roanoke-kolonie en een afgelegen huis in een bos. Heel sterke scènes worden afgewisseld met zwakkere elementen waardoor het zesde seizoen erg wisselvallig is.

    review,televisie,serie,american horror story,roanoke,brad falchuk,ryan murphy,sarah paulson,kathy bates,evan peters,denis ohare,lily rabe,wes bentley,angela bassett,frances conroy,cheyenne jackson,cuba gooding jr,adina porter,lady gaga

    Korte inhoud: Matt en Shelby Miller zijn een schijnbaar perfect koppel. Hun vrienden zijn jaloers omdat hun relatie zo goed werkt en de twee zijn dolgelukkig met elkaar. Tot ze op een avondje uit in hun woonplaats Los Angeles worden aangevallen op straat. Matt belandt een tijdje in het ziekenhuis en Shelby heeft vooral mentale problemen om het voorval te plaatsen.

    Wanneer Matt een werkaanbieding krijgt, besluit het koppel dan ook de stad te verlaten. Tijdens hun zoektocht naar de perfecte woning botsen ze in North-Carolina op een oud vrijstaand huis te midden van een bos. Ze worden meteen verliefd op het huis en met al hun spaarcenten kunnen ze het net kopen. Bij de openbare verkoop ontmoeten ze de Polks, een moeder met drie zonen die ook hun zinnen hebben gezet op het huis.

    De eigenaardige Polks kunnen echter niet over het bod van de Millers en druipen af. Maar Matt en Shelby zullen al snel ondervinden dat het huis vele geheimen heeft en dat de Polks hier meer over weten. Wanneer de bloedmaan aan de hemel verschijnt, beginnen de geesten van de oude Roanoke-kolonie rond het huis te spoken en zij willen maar een ding: bloed.

    Speciaal aan "American Horror Story" is dat elk seizoen op zichzelf staat. Het is dus perfect mogelijk om de inmiddels zeven seizoenen (in de V.S. zitten ze al aan seizoen zeven: ‘Cult’) in niet-chronologische volgorde te bekijken. Het is dus ook geen ramp als je eens een seizoen overslaat. De makers recycleren wel hun cast, maar deze spelen in een nieuw seizoen andere personages. Dat maakt een van de sterke punten van de reeks. De acteurs krijgen elk seizoen een nieuwe rol en kunnen zich telkens weer vastbijten in een nieuw karakter. Dat houdt de serie verfrissend en origineel.

    De serie kan ook rekenen op een topcast. Sarah Paulson, Kathy Bates, Lily Rabe, Denis O’Hare, Wes Bentley, Evan Peters, Angela Bassett, Frances Conroy en Cheyenne Jackson keren allemaal terug naar de franchise. Cuba Gooding Jr. en Adina Porter duiken dan weer voor de eerste keer op in de serie. En ook Lady Gaga duikt na haar hoofdrol in het vijfde seizoen weer even op.

    In dit zesde seizoen hebben Falchuk en Murphy gekozen om te experimenteren met de vertel- en verhaalstructuur en wordt het verhaal van "Roanoke" verteld als de realityserie ‘My Roanoke Nightmare’. De eerste helft van het seizoen zien we hoe het interraciale koppel Matt (Gooding Jr.) en Shelby Miller (Sarah Paulsen) hun intrek nemen in het oude huis. Tussendoor krijgen we interviews met de ‘echte’ Matt (André Holland) en Shelby (Lily Rabe) die de gebeurtenissen vertellen en becommentariëren.

    Leuk om zien is hoe de acteurs de intructies hebben gekregen om in de interviews zo slecht mogelijk te acteren zodat er duidelijk verwezen wordt naar die slechte ‘re-enactement’ programma’s waarin gewone stervelingen hun ongewone daden komen vertellen. De gesprekken verlopen haast op een amateuristische wijze en staan daarmee in contrast met de opnames in het huis die tussen de interviews worden gemonteerd.

    american_horror_story_roanoke_blu-ray_pic01.jpgamerican_horror_story_roanoke_blu-ray_pic02.jpgamerican_horror_story_roanoke_blu-ray_pic03.jpg
    © 20th Century Fox Home Entertainment

    Nadeel van deze keuze voor een seizoen dat opgevat is als realityserie is dat er heel veel wordt gewerkt met bodycams, filmbeelden gemaakt door telefoons, schokkende beelden van lopende acteurs in het huis en in het omringende bos en heel veel wazige beelden. Wie een hekel heeft aan The Blair Witch Project kan dit zesde seizoen van "American Horror Story" beter links laten liggen, want Roanoke zijn eigenlijk 10 afleveringen van The Blair Witch Project na elkaar. Zelfs de makers beseffen dit goed en de poppetjes die de geesten in Roanoke in de bomen hangen, lijken wel erg veel op die van de Blair Witch.

    Na een sterke start begint het niveau van het zesde seizoen na een paar afleveringen een beetje in elkaar te zakken en begint het realityconcept te vermoeien. Dat lijken de makers ook te beseffen want halverwege geven ze een draai aan de serie en wordt de realityserie overboord gekieperd (ik ga hier niet te veel over uitweiden om niet te veel te verklappen, maar verwacht alvast niet dat het geschok met de camera gedaan is).

    Hoewel deze twist nieuwe perspectieven biedt en de acteurs weer in een nieuwe context zet, werkt dit voor mij toch niet helemaal. Soms is het gewoon zo over the top dat het niet meer boeit en de makers trekken te veel de kaart van de ‘torture porn’. Toch blijft "American Horror Story" een van de meest frisse en originele series die er vandaag op de televisie te zien zijn en het grote voordeel van deze serie is dat het volgende seizoen gewoon met een schone lei begint.

    De dvd van het zesde seizoen van "American Horror Story" ligt inmiddels in de winkels. De tien afleveringen van gemiddeld 35 minuten staan op drie schijfjes. Op de laatste dvd vind je ook enkele teasers van het zesde seizoen en een panelgesprek van een half uur met de bedenkers en cast op het Paleyfest van 2017.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 20 november 2017

     

    *** American Horror Story: Roanoke trailer ***

  • United 93 (2006) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    United 93 (2006) moet één van de beste films zijn van het jaar, en misschien wel de meest onrustwekkende en claustrofobische film die je te zien zal krijgen! Je gaat naar de bioscoop met een dubbel gevoel, gezien deze gruwel nog maar een paar jaar geleden is gebeurd, maar je beleeft iets wat je niet met woorden kan omschrijven. Sommigen zullen uiteraard heel wat kritiek hebben omwille van de snelle release, en eigenlijk kan ik daar wel voor een stuk inkomen. Ik heb zelf vaak een wrang gevoel wanneer Hollywood meteen na een ramp een speelfilm wil uitbrengen. Maar regisseur Paul Greengrass overstijgt zichzelf en brengt een zenuwslopend, aangrijpend en hyper-realistisch beeld van het gebeuren.

    kate jennings grant,john rothman,cheyenne jackson,olivia thirlby,real-time,the bourne supremacy,ben sliney,norad,bloody sunday,review,filmbespreking,united 93,paul greengrass,oliver stone,911,world trade center,terrorist,film,flight 93,ziad jarrah,khalid abdalla,docudrama,christian clemenson,trish gates,polly adams,david alan basche,liza colon-zayas

    Greengrass werkt met een camera die getuige is van de situatie en intervenieert niet als commentator. Hij toont, maar voert toch geen show op. Hij vertelt wel degelijk een verhaal (storytelling) van heldhaftige mensen in een moment van zware tragedie, maar je vergeet dat je naar een film zit te kijken. Het is tevens geen exploitatie van de aanslag, maar wel een nauwkeurig relaas van de feiten die bekend zijn. Het is bijna een academische approach die zich niet laat verleiden door al te evidente drama-sequenties. We zullen na het zien van deze rampenfilm/docudrama nooit meer vergeten was er is gebeurd, en beseffen dat de echte helden vaak in anonimiteit leven en sterven. Het waren de passagiers van United Flight 93 die hebben vermeden dat het vliegtuig crashte op het Capitool, en in hun moedig verzet herdenken we op eerbiedige manier alle slachtoffers van 9/11.

    Je kan heel veel vertellen over de aanslagen van 11 september 2001. Daarom zullen er in de loop van het jaar verschillende films opduiken die elk een ander facet zullen brengen van de tragiek, zoals de versie van Oliver Stone, met World Trade Center (2006). Er zijn ook heel wat documentaires die verschijnen, en pamfletten die twijfels opvoeren bij het ganse gebeuren. Na het zien van United 93 kan je toch bepaalde zaken op een rijtje zetten en krijg je een beter perspectief van datgene wat zich in de lucht heeft afgespeeld.

    Greengrass begint zijn film met een terrorist die aan het bidden is. We horen hem nog steeds bidden, terwijl we boven Manhattan zweven. Er is geen ondertiteling en de Arabische woorden zorgen voor een zekere bevreemding. Een onrustwekkend gevoel van kalmte voor de storm. Daarna duikt de film in de controletoren van de luchthaven. Het centrum waar alle informatie zal binnenstormen en meteen wordt de kloof tussen de toeschouwer en het gebeuren gedicht. De schouder-camera beweegt tussen de verschillende operators, en diezelfde bewegende camera die zo irritant was in The Bourne Supremacy (2004), is hier wel degelijk op zijn plaats. Er zijn 5200 vliegtuigen op weg naar Amerika en iedereen moet alert blijven in het FAA hoofdkwartier. De stijl van Greengrass is “documentair” en we bevinden ons als het ware temidden van het gebeuren. Er is quasi geen muziek in de film; en wat er al is van muziek (van componist John Powell), wordt deze heel zorgvuldig en efficiënt aangewend.

    Er zijn geen bekende acteurs, geen Hollywood sterren, maar talentvolle televisie-acteurs (Christian Clemenson, Trish Gates, Polly Adams, David Alan Basche, Liza Colón-Zayas, Kate Jennings Grant en John Rothman), nieuwkomers (Cheyenne Jackson, Olivia Thirlby) en niet-acteurs die Greengrass perfect weet te casten en te begeleiden. De karakter-identificatie via een bekend gezicht is vrijwel onbestaand, en dit zorgt ook dat we ons vertrouwd gaan voelen met deze mensen. Greengrass heeft zelfs gebruik gemaakt van een aantal mensen die effectief betrokken waren bij het gebeuren.

    kate jennings grant,john rothman,cheyenne jackson,olivia thirlby,real-time,the bourne supremacy,ben sliney,norad,bloody sunday,review,filmbespreking,united 93,paul greengrass,oliver stone,911,world trade center,terrorist,film,flight 93,ziad jarrah,khalid abdalla,docudrama,christian clemenson,trish gates,polly adams,david alan basche,liza colon-zayaskate jennings grant,john rothman,cheyenne jackson,olivia thirlby,real-time,the bourne supremacy,ben sliney,norad,bloody sunday,review,filmbespreking,united 93,paul greengrass,oliver stone,911,world trade center,terrorist,film,flight 93,ziad jarrah,khalid abdalla,docudrama,christian clemenson,trish gates,polly adams,david alan basche,liza colon-zayas
    © Universal Pictures Benelux

    Zijn film heeft een real-time gevoel. In het begin zijn er speciaal dode momenten ongebouwd met een vliegtuig die staat te wachten op een startbaan, een ander vliegtuig wordt gevuld met kerosine. Passagiers checken hun bagage in. Hier is geen plaats voor flash-backs of al te nadrukkelijke karakter-ontwikkelingen. Dat ik mij toch zo betrokken voelde met de personages verbaasde mij enorm, en dat bewijst enkel maar dat Greengrass heel goed wist hoe hij dit verhaal moest benaderen. We zien het gebeuren zich ontrollen via de ogen van de mensen bij het FAA, luchtvaartleiding in Boston, New York en Cleveland, en de militaire vleugel, NORAD. We zien hoe de ramp zich ontwikkeld en begrijpen de verwarring, communicatiestoornis en de verkeerde informatie die rond circuleert. Wanneer FAA manager Ben Sliney (die zichzelf speelt - zie foto hieronder) ten slotte het besluit maakt om het V.S. luchtruim af te sluiten, was er een zucht van steun te horen in de zaal.

    Zodra de terroristen op de vlucht 93 tot actie overgaan, verlegt Greengrass zijn focus op het vliegtuig en worden we meegesleurd in een dodelijke spiraal. De dingen ontvouwen zich als een documentaire gebaseerd op de telefoongesprekken die zijn gevoerd tijdens de ramp en de krantenartikels die nadien zijn verschenen. De terroristen vermoorden een passagier en de twee piloten en draaien het vliegtuig richting Washington D.C. De passagiers werden geïntimideerd en in de staart van het vliegtuig gesjouwd. Al snel komen ze tot besef, nadat ze in contact kwamen via de telefoontoestellen met de buitenwereld, dat ze iets zullen moeten ondernemen willen ze een kans maken om deze nachtmerrie te overleven. Wat nadien gebeurt, zal je bij de keel grijpen, en je zal de tijd van de eindcredits goed kunnen gebruiken om even te bekomen van deze emotioneel geladen momenten.

    kate jennings grant,john rothman,cheyenne jackson,olivia thirlby,real-time,the bourne supremacy,ben sliney,norad,bloody sunday,review,filmbespreking,united 93,paul greengrass,oliver stone,911,world trade center,terrorist,film,flight 93,ziad jarrah,khalid abdalla,docudrama,christian clemenson,trish gates,polly adams,david alan basche,liza colon-zayaskate jennings grant,john rothman,cheyenne jackson,olivia thirlby,real-time,the bourne supremacy,ben sliney,norad,bloody sunday,review,filmbespreking,united 93,paul greengrass,oliver stone,911,world trade center,terrorist,film,flight 93,ziad jarrah,khalid abdalla,docudrama,christian clemenson,trish gates,polly adams,david alan basche,liza colon-zayas
    © Universal Pictures Benelux

    De kracht van United 93 ligt niet enkel in de flarden van hoop die we krijgen van die paar heldhaftige individuen, maar vooral in de dwingende manier hoe deze film ons terug brengt naar die periode die we maar al te graag willen vergeten, maar nooit kunnen vergeten. Greengrass’ nauwlettende oog voor detail is fascinerend. Het feit dat we weten wat er zal gebeuren zijn die momenten van routine, veiligheidsvoorschriften op het vliegtuig – de maaltijd – de bediening, zo zenuwslopend en wordt de vrees voor wat komen zal des te groter. Net zoals Monica Belluci, die in Irréversible (2002) door een lange bloedrode gang stapt en wij als kijker weten dat ze zal aangerand worden, maakt datgene wat zich vooraf afspeelt enkel maar bedreigender. We kijken er naar met totaal verschillende ogen.

    Maar ook de terroristen zijn niet geheel ontdaan van alle menselijkheid. Het personage van Ziad Jarrah, die vertolkt wordt door Khalid Abdalla, verklaart hij zijn liefde aan de telefoon net voor zijn vertrek. Op het vliegtuig aarzelt hij even. Juist deze aarzeling accentueert de tragiek en de absurditeit van de situatie. Maar United 93 creëert geen sympathie, maar demoniseert hen ook niet. Was hij gewoon zenuwachtig of had hij wel degelijk twijfels over wat ze in werking hadden gezet? Greengrass stelt hen vooral voor als individuen die verblind zijn door hun geloof en hun overijverige overtuigingen.

    Er was veel kritiek op Greengrass bij aanvang van de film. Voornamelijk omdat hij Engels was, en niet Amerikaan. Maar alles spreekt in zijn voordeel. Hij heeft met zijn film geen polemiek willen maken tussen Moslims en westerlingen, of een politiek statement willen brengen, maar eerder de twee gemeenschappen proberen samen te brengen. Het sociale aspect dat niet was te bespeuren in The Bourne Supremacy, maar wel degelijk in Bloody Sunday (2002), zit eveneens doordrenkt in deze film. Toch is United 93 geen documentaire. Alles waarover we geen confirmatie hebben, komt uit de verbeelding van Greengrass. Maar deze invulling is nooit dominerend of moralistisch.

    Kortom, United 93, is niet ver van een meesterwerk. De impact is overweldigend en de beelden brengen ook de moedigste bioscoopbezoeker meteen van zijn stuk. We hebben veel gehoord en gezien van de gebeurtenissen tijdens 9/11, maar deze prent verschaft ons een nieuwe kijk op de situatie. Eén die we niet hadden verwacht en die we nooit zullen vergeten. Niettegenstaande de snelle release zijn we toch ver genoeg van het gebeuren verwijderd om de situatie te analyseren in een bredere context. Ik heb soms heel wat kritiek op dingen die me niet bevallen, maar voor deze film heb ik niets anders dan lof. Vergeet even Superman Returns (2006) of Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest (2006), maar ga eerst naar United 93. Het is een harde film, maar is eveneens van onschatbare waarde, en waarschijnlijk een van de meest efficiënte en intelligente films van de laatste jaren. United 93 zal vast en zeker in de top 10 van mijn eindejaarslijstje zitten.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 13 juli 2006

    ***Related Posts***
    16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
    24/03/2006: United 93 trailer
    07/01/2006: United 93 van Paul Greengrass

     

    *** United trailer ***