De FilmBlog

Of dat is althans de indruk die je krijgt wanneer je leest over de opkomende Sleeping Beauty van Julia Leigh. Voor haar debuutfilm kiest ze resoluut voor erotiek, sm, fetisjisme en sexy lingerie. We zijn dus ver weg van Walt Disney's Doornroosje. De regisseuse heeft geen regie-ervaring, maar als roman-schrijfster weet ze wel hoe ze een verhaal moet vertellen.

In grote lijnen gaat het over een studente die de verborgen wereld ontdekt van haar seksualiteit, maar dan wel in een onbewuste toestand. Let wel, het ziet er niet naar uit dat het platvloerse vuile-manieren-film is of een zeemzoeterig Zalman King orgasme, maar misschien wel iets uit de wereld van Atom Egoyan en Sofia Coppola. De beelden hebben trouwens iets weg van de films van Pier Paolo Pasolini (ook al werp ik hier nu misschien iets teveel bloemen naar een debuutfilm). Julia Leigh gaf haar actrice in ieder geval de raad om zich voor te bereiden voor haar rol door te kijken naar Charlotte Gainsbourg in Antichrist (2009) van Lars Von Trier, niet meteen een luchtig filmpje.

Korte inhoud: Lucy (Emily Browning) is een universiteitsstudente die het moeilijk heeft om de eindjes aan elkaar te knopen. Uit geldnood aanvaardt ze om als prostituee te werken in een "Sleeping Beauty" kamer onder leiding van Clara (Rachael Blake). Het is een kamer waarin ze in slaap zal vallen en opnieuw wakker zal worden, maar waarvan het lijkt alsof de uren tussenin nooit bestaan hebben. De eerste man die Lucy bezoekt verheerlijkt haar jeugd en schoonheid. De tweede man is een sadist. Lucy blijft echter terugkeren…

In de film krijgt het kandidaat-geisha-hoertje pillen aangeboden waardoor het meisje in een soort slaaptoestand belandt en de klanten met haar kunnen aanvangen wat ze willen. Die toestand tussen realiteit en droom zit tevens ook al in Sucker Punch van Zack Snyder, maar hier wordt het niet gebruikt als gimmick, maar wel degelijk een onderdeel van het mysterie van dit bordeel.

Deze Australische film trok mijn aandacht omdat deze werd geselecteerd in Cannes. Op de affiche en in de trailer werd tevens Jane Campion vermeld die blijkbaar de gepaste regisseuse heeft gevonden voor dit verhaal. Laten we hopen dat het beter is dan Hostel (2005) die op zijn beurt werd gepresenteerd door Quentin Tarantino (soms een teken dat de regisseur het script niet goed genoeg vond om het zelf te regisseren).

De slapende prostituee wordt vertolkt door Emily Browning, die onlangs te zien was in Sucker Punch (2011). Ik ben zelf geen grote fan van de dame, maar dit is zo een rol die wel op haar lijf geschreven is. Maar laat ik meteen ook sommige onverbeterlijke kijklustigen waarschuwen die Emily Browning kost wat kost willen zien strippen; van wat ik heb kunnen oppikken heeft de actrice zelf geen naakt-scène. De film zelf komt op 16 november 2011 uit in Frankrijk, maar bij ons is er blijkbaar nog geen precieze datum.

Het was even schrikken toen ik zag dat Lars Von Trier bezig was met een (min-of-meer) mainstream film. In Melancholia (2011) zien we niet alleen Kirsten Dunst opduiken, maar tevens Kiefer Sutherland en John Hurt, en dit voor een verhaal waar een Hollywood-geurtje aan zit. Ik ben benieuwd wat dit experiment zal opleveren.

Korte inhoud: Melancholia vertelt het verhaal van een groep mensen die moeten zien om te gaan met het sterven van de Aarde. Onder hen zijn de twee zussen Justine (Kirsten Dunst) en Claire (Charlotte Gainsbourg). Justine staat op het punt om te trouwen met Michael (Alexander Skarsgård), als er plotseling een enorme planeet genaamd Melancholia kennelijk dreigend dicht bij de aarde opdoemt...

Het wordt verkocht als een mooie film over het einde van de wereld, maar wees gerust, dit is geen Michael Bay over-the-top Armageddon (1998) film. Von Trier zijn vorige film, Antichrist (2009), was niet meteen toegankelijk voor een breed publiek, en ook in deze prent zagen we Willem Dafoe opduiken. Het zal zoals de titel al laat vermoeden een melancholische prent worden. En laat ik meteen iedereen gerust stellen, deze keer worden er geen geslachtsdelen afgesneden.

Ik ben zelf geen grote fan van Kirsten Dunst, maar na het zien van de trailer zou dit misschien de eerste film zijn met haar die ik gemakkelijk zou kunnen verteren. Het lijkt geen pretentieuze arty farty film te zijn, en dit juist omwille van de grotere toegankelijkheid die wordt gecreëerd door de cast. maar hierover kan je uiteindelijk pas oordelen nadat je de film hebt gezien. En ja, Kirsten Dunst goes naked. Maar het ziet er niet naar uit dat het gratuit is. Tevens het shot met Dunst waar de electro-statische energie uit haar handen komt, vind ik al geniaal. Kiefer had misschien wel beter een baard laten groeien, want wanneer ik hem zie en zijn stem hoor denk ik weer meteen aan Jack Bauer.

Het verhaal is echter niet nieuw. Zo was er When Worlds Collide (1951), waar binnenkort een remake van zal komen in regie van Stephen Sommers. Maar dit verhaal zal wel op een geheel originele en eigenzinnige manier benaderd worden. Het zal vreselijk en wondermooi zijn tezelfdertijd, iets typisch Lars Von Trier dus. Deze 130 min durende film zou ergens dit jaar moeten uitkomen, maar er is nog geen officiële releasedatum bekend.

Laat u niet misleiden of afschrikken door de geruchtenmolen die Antichrist (2009) van Lars Von Trier bestempelt als een 'schokkende gruwelprent'. De meeste van die geruchten komen van mensen die de film niet gezien hebben. Het is voornamelijk een drama tussen een man en een vrouw, en de expliciete beelden (genitale verminking, de truuk met de slijpsteen) duren nauwelijks 2 minuten op een totale speelduur van 104 minuten. De eerste beste Saw-film presenteert meer gruwel in zijn epiloog, dan in deze gehele Antichrist. Naast Inglourious Basterds (2009), The Hurt Locker (2009), Un Prophète (2009) en District 9 (2009) is Antichrist de enige film die momenteel de prijs van zijn filmticket waard is.

En toch weet Antichrist niet altijd te overtuigen, maar het is zeker wel een prent met aangrijpende vertolkingen, en dit op zich verdient een bezoekje in de bioscoop. De Franse actrice Charlotte Gainsbourg zet hier een dramatische en ontroerende vertolking neer als een moeder die de dood van haar kind nauwelijks kan verwerken en leeft met schuldgevoelens en pijn op de rand van de waanzin. Zij wordt geholpen door haar man, gespeeld door Willem Dafoe, die zelf therapeut is.

Korte inhoud: Terwijl een echtpaar de liefde bedrijft, valt hun kind uit het raam en sterft. De vrouw raakt in een diepe depressie. Haar man, zelf therapeut, wijst de medische behandeling die ze krijgt af en wil haar genezen met rationele praatsessies. De vrouw heeft een diepe maar onbestemde angst die verband lijkt te houden met het woud waar ze eerder aan een historisch onderzoek naar religieus gefundeerd geweld tegen vrouwen werkte. Om haar met die angst te confronteren reist het paar af naar het woud dat de Bijbelse naam Eden draagt.

De film steekt heel academisch in elkaar in die zin dat de ideeën vaak de bovenhand nemen op het echte drama, en dat is mijn voornaamste kritiek op de film. Dat de ideeën in de film een wel heel vrouw-onvriendelijk portret schetsen moet je er maar bij nemen. Lars maakt geen anti-vrouwenfilm, hij zet wel de vrouw op een troon gedurende de ganse film, maar het is wel een wankele troon die naar het einde toe helemaal door elkaar zakt. De vraag die je op het einde kan stellen is wie de 'antichrist' incarneert. De heidense vrouw die liever van een orgasme geniet dan haar kind te redden, de therapeut die de angsten weet bloot te leggen en vaak genadeloos in de ziel van de mens snijdt of de natuur die zijn protagonisten meesleurt in Satan’s Church (de kerk van Satan). Uiteindelijk is de vrouw het slachtoffer die met schuldgevoelens leeft in een wereld die heel vrouwonvriendelijk is, maar in plaats van er zich van af te zetten, herdefinieert ze haar positie. En dit gaat vaak gepaard met gevoelens van woede en schuld.

Muzikale begeleiding ontbreekt vrijwel geheel, maar is op de weinige momenten waar dit wel aanwezig is sterk ondersteunend. Alles is geconcentreerd op de beeldtaal, realistisch en soms zeer surrealistisch op zijn Hieronymus Bosch. Op een gegeven moment zien we tussen de struiken een vos die zijn eigen vlees aan het benutten is. Hij kijkt op en zegt: "chaos reigns". Later zien we een kraai die reïncarneert uit de dodenwereld en vecht voor zijn leven. In bepaalde shots krijgen we ook extreem vertraagde beelden te zien met waterdruppels of vallende eikels, die ons meeslepen in de waanzin van het moment. De dialogen zijn vlijmscherp en vaak heel hard. Op cinematografisch vlak is het technisch uitstekend verzorgd, sublieme veelal monochrome kleuren en fraai camerawerk van de Brit Anthony Dod Mantle (Slumdog Millionaire) versterken de beklemmende sfeer in hoge mate.

De film is onderverdeeld in verschillende hoofdstukken: Rouw, Pijn, Wanhoop en De Drie Bedelaars (de vos, de kraai en het hert) die waarschijnlijk verwijst naar het gedicht van William Butler Yeats en die misschien wel een mooie handleiding is voor deze Antichrist. Op het einde van de rit zal je ofwel afkerig of enthousiast zijn over de prent, maar geheel onberoerd zal het je toch niet laten. Lard Von Trier is geen doorsnee filmregisseur, maar wel iemand met een geniale en tezelfdertijd knotsgekke geest die met deze film zijn mentale breakdown van zich af wist te schudden. We zijn tevens ook ver weg van de Dogma vormexperimentjes à la Dogville en The Boss of it All. De film, opgedragen aan Andrei Tarkovsky, draait al sinds 16 september 2009 bij ons in de bioscoop.

***Related Posts***
25/05/2009: Charlotte Gainsbourg krijgt prijs voor Beste Actrice in Cannes
28/09/2006: Lars Von Trier maakt Antichrist

Michael Haneke, de Oostenrijkse regisseur van ondermeer Funny Games (1997/2007) heeft op het 62ste Filmfestival van Cannes de Gouden Palm voor de beste film in de wacht gesleept voor zijn zwart/wit drama A White Ribbon (2009) (Das Weisse Band), een beklemmend drama over een Duits boerendorp in de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog. De film duurt wél 150 minuten en bij afloop wordt je bediend met een open einde, hopelijk wordt dat voor veel toeschouwers geen afknapper.

Het is de derde keer dat de 67-jarige Oostenrijker in de prijzen valt op het prestigieuze festival. Eerder gebeurde dat voor de briljante thriller Caché (2005) met Daniel Auteuil en Juliette Binoche en voor de veelgeprezen La Pianiste (2001) met Isabelle Huppert. De Grote Prijs van de Jury ging naar de Fransman Jacques Audiard voor het gevangenisdrama Un Prophète (2009). Het is zijn vijfde film in vijftien jaar tijd. Nadat hij enkele scenario's had geschreven, maakte hij in 1994 zijn regiedebuut met "Regarde les hommes tomber". Met Un Héros Très Discret kaapte hij twee jaar later in Cannes de prijs voor het beste scenario weg.

De onderscheiding voor de beste acteur ging naar de 52-jarige Oostenrijker Christoph Waltz voor zijn vertolking van een SS-officier in de film Inglorious Basterds (2009) van Quentin Tarantino. Charlotte Gainsbourg (pic) kreeg de prijs voor beste actrice voor haar rol in Antichrist (2009) van de Deense regisseur Lars Von Trier met Willem Dafoe. Tijdens haar dankwoord stond Gainsbourg even stil bij haar vader Serge. "Ik hoop dat hij trots is op mij, trots en erg geschokt, hoop ik", voegde ze er nog aan toe in een verwijzing naar de controverse die op het festival rond de film was ontstaan en de ietwat slechte kritieken.

De Caméra d'Or voor het beste debuut was weggelegd voor Samson and Delilah (2009) van de Australiër Warwick Thornton, die daarmee Hunger (2008) van regisseur Steve McQueen opvolgt. Hij kreeg de prijs overhandigd door de Franse actrice Isabelle Adjani en voorzitter van de jury voor de Caméra d'Or Roschdy Zem. Samson and Delilah is een liefdesgeschiedenis tussen twee adolescenten in een gemeenschap van aboriginals middenin de Australische woestijn. Thornton is overigens zelf een aboriginal.

De Prijs van de Jury ging ex aequo naar de Britse Andrea Arnold voor de prent Fish Tank (2009) en naar zijn Koreaanse collega Chan-Wook Park met de film Thirst (2009). De Chinees Lou Ye de prijs voor het beste scenario kreeg voor Spring Fever (2009). De Helaasheid der Dingen (2009) van Felix van Groeningen heeft op het Internationaal Filmfestival van Cannes de Prix Art et Essai gewonnen in de Quinzaine des Réalisateurs. Het is de derde film van Felix van Groeningen en gaat over de 13-jarige Gunther Strobbe die samenwoont met zijn vader en zijn drie nonkels bij zijn grootmoeder in het smerigste kot van Reetveerdegem. Hij wordt er dagelijks geconfronteerd met ontzaglijke volumes alcohol, vrouwen versieren en schaamteloos nietsdoen. Alles wijst er op dat Gunther hetzelfde lot beschoren is. Of kan Gunther toch ontsnappen aan de helaasheid der dingen? De film is een verfilming naar het gelijknamige boek van Dimitri Verhulst.

Er was ook grote teleurstelling bij een aantal filmmakers. De grote favoriet van Cannes, Pedro Almodovar, mocht met lege handen naar huis. Ook actrice Penélope Cruz was de prijs van Beste Actrice niet gegund. Ook Brad Pitt of Quentin Tarantino grepen naast de erkenning, voor hun gewelddadige oorlogsprent.

Wel, bij deze is het duidelijk dat de geruchten, dat Terminator Salvation (2009) zou opgedoekt worden, compleet uit de lucht gegrepen. Het zijn de mensen van Coming Soon die vandaag met het nieuws kwamen dat actrice Moon Bloodgood (Pathfinder) de cast zou vervoegen.

Moon Bloodgood is in final negotiations for the female lead in director McG's Terminator Salvation: The Future Begins, says The Hollywood Reporter. Bloodgood will star alongside Christian Bale, Sam Worthington and Anton Yelchin in the fourth installment of the sci-fi series, being produced by Halcyon Co. and set for a Warner Bros. release on May 22, 2009. Bloodgood will play a no-nonsense and battle-hardened member of the resistance.

Halcyon's Victor Kubicek and Derek Anderson are producing with Moritz Borman and Jeff Silver. David Campbell Wilson, John Brancato and Michael Ferris wrote the screenplay. Peter Graves, Dan Lin and Jeanne Allgood are executive producing.

Er zou ook al een productiedatum bekend zijn. Naar verluidt zou T4 op 5 mei 2008 de shoot aanvatten. Ben ik even blij dat al mijn berichtjes over Terminator uiteindelijk niet voor niets zijn geweest. Wat betreft de actrice, ze heeft niet alleen een cool naampje, ze ziet er ook nog oogverblindend uit. Ik had haar al gezien in de oerslechte Pathfinder (2007), en daar vond ik haar al bijzonder knap. Nu maar hopen dat het geen troosteloze eye-candy wordt in een teleurstellende sequel. Er wordt spijtig genoeg geen melding meer gemaakt van Josh Brolin, dus denk ik dat ze nog steeds geen Terminator hebben op 2 weken voor de productie – ofwel zwijgen ze er over in alle talen, om de Arnold fans niet in het harnas te jagen…?

Update 12/05/2008: Het ziet er naar uit dat Bryce Dallas Howard de rol van Kate Conner zal vertolken. Claire Danes zal dus bij deze niet terugkeren voor deze film. Ook Charlotte Gainsbourg die eerder werd vernoemt zal niet in de film opduiken. We zullen ook de zwarte acteur Common aantreffen, alsook Helena Bonham Carter.

***Related Posts***
19/02/2009: Christian Bale verontschuldigt zich op de radio
04/02/2009: Christian Bale werpt F-bommen op Terminator Salvation set
17/07/2008: Terminator Salvation trailer
20/04/2008: Terminator 4 terminated?
07/02/2008: Josh Brolin de nieuwe Terminator?
28/11/2007: Christian Bale is John Conner
26/11/2007: Terminator spin-off, The Sarah Connor Chronicles
04/10/2007: Nieuwe regisseur voor Terminator 4
26/09/2007: Rachel Weisz en Chloe Sevigny vechten voor Terminator 4
04/03/2007: Arnold Schwarzenegger in Terminator 4?
11/01/2007: Wie wordt de nieuwe Terminator ?
24/03/2006: Arnold komt terug voor Terminator 4
10/11/2005: Terminator 4 + Terminator serie
15/10/2004: Is er nog leven na het gouverneurschap voor Arnold ?
25/09/2004: Gesprekken over Terminator 4