De FilmBlog

Wat gebeurt er als je de The Bourne Identity (2002) en Nikita (1990) bij elkaar gooit en overhandigt aan een talentvol regisseur? Zowat het beste scenario om de verwachtingen van kijkers zo op te drijven dat ze nog moeilijk in te lossen zijn, en ze uiteindelijk van een kale reis terugkomen. En dat is Haywire (2011) van Steven Soderbergh in een notendop.

Korte inhoud: Mallory Kane (Gina Carano) is een ex-marine soldaat die werkt voor een private organisatie die topsoldaten levert aan bedrijven of overheden om missies uit te voeren om oftewel mensen te laten verdwijnen of te redden. Tijdens een reddingsmissie in Barcelona wordt Mallory verklikt en komt ze terecht in een circuit vol verraad en samenzwering. Mallory is er dan ook op gebrand om zich te wreken.

De MMA specialiste Gina Carano speelt haar eerste grote rol, na haar figurantenrol in Blood and Bone (2009), en doet dit met vele ups en downs. Op sommige momenten oogt ze onzeker en is het alsof ze liefst haar mond wil houden. Maar deze mediterraanse diva is uit het Penelope Cruz versus Angelina Jolie hout gesneden en weet dan ook alle aandacht naar haar toe te trekken in de vele close-ups.

De regisseur van de Ocean’s trilogie Steven Soderbergh heeft met Haywire een thriller gemaakt die in geen enkel opzicht, behalve op het technische vlak, ten volle kan overtuigen. Het verhaal bevat te veel clichés en is bij momenten te voorspelbaar, maar door origineel om te springen met de omgeving weet Soderbergh de film boeiend te houden. Naast de onervaren Gina Carano staan er een resem aan klassenbakken te pronken op de affiche. Met name Antonio Banderas, Michael Douglas, Michael Fassbender, Bill Paxton, Ewan McGregor en Channing Tatum, maken de cast compleet, en zorgen ervoor dat je verwachtingen wederom de hoogte in schieten.

Maar ook zij weten een zwak verhaal niet naar een behoorlijk niveau te tillen. Het scenario van Lem Dobbs is een mix van zowat elke succesvolle thriller van de afgelopen tien jaar. De slotscène doet aan de Ocean’s trilogie denken en de scènes in de straten van Dublin haalt herinneringen op aan de Bourne serie. Het lijkt tevens alsof Soderbergh heimwee had naar de tijd van The Limey (1999), en deze "don't mess with the wrong person" premisse wou herleven. Ik kan hem hier nog wel ergens volgen.

Haywire was een project met heel wat potentieel, maar er is tijdens de creatie heel wat misgelopen. En dat was voornamelijk te wijten aan het manke script, nauwelijks voldoende voor 90 minuten film, die zelfs een talentvolle regisseur zoals Soderbergh nog moeilijk kan omtoveren in een topprent. De bedoelingen om te werken met iemand uit het MMA-circuit met weinig acteer-ervaring was een risico, waar de regisseur grotendeels mee weg is gekomen, maar op het einde van de rit blijf je toch een beetje op je honger zitten. Maar het leuke aan Soderbergh is dat hij blijft experimenteren, en nu en dan heb je te maken met een voltreffer. Spijtig genoeg behoort Haywire hier niet toe.

***Related Post***
21/01/2012: MMA vechter Gina Carano in Haywire

De cholesterol van het personage van Bruce Willis is te hoog, maar dat belet hem niet om er op los te schieten met zijn vuurwapen in de nieuwe trailer van G.I. Joe 2: Retaliation (2012), in regie van Jon M. Chu. De acteur verschijnt naast die andere kaalkop en spierbundel Dwayne Johnson. En ja, ook Channing Tatum speelt weer mee, ook al wordt hij een beetje weggedrukt door het reeds vermelde acteursgeweld.

Korte inhoud: Het G.I. Joe team moet het opnemen tegen Zartan (Arnold Vosloo), Storm Shadow (Byung-hun Lee) en Firefly (Ray Stevenson). Zartan, die als laatste gezien is vermomd als president van de Verenigde Staten, heeft nu alle wereldleiders in zijn broekzak met als gevolg een naderende wereldoorlog waar onschuldigen het slachtoffer van gaan worden. Tevens beschikt hij over een aantal nieuwe handlangers die het G.I. Joe team moeten uitschakelen.

In deze sequel zul je zien hoe de overgebleven Joe’s proberen te overleven nadat een groot deel van hun collega's zijn vermoord door Zartan, die de organisatie beschuldigt als verrader van het Amerikaanse volk. De organisatie heeft gelukkig nog spierkracht achter de hand om terug te slaan, zoals Colton (Bruce Willis), Roadblock (Dwayne Johnson), Lady Jaye (Adrianne Palicki) en Jinx (Elodie Yung).

Ik vond de eerste G.I. Joe: The Rise of Cobra (2009) maar een flauwe bedoening met heel veel visuele effecten, maar weinig personages die de moeite waard zijn om te volgen. Maar de film heeft wel wereldwijd 300 miljoen opgebracht (ook al was het productiebudget 175 miljoen dollar), en het kon ook niet anders dat er een vervolg zou komen. En zo te zien werd er wel rekening gehouden met de kritiek, want zo goed als de gehele cast is vervangen en zou je bijna kunnen spreken van een reboot. Hoewel, … de trailer verschilt weinig van die van de eerste film.

Het scenario werd wel geschreven door het beloftevolle duo Rhett Reese en Paul Wernick die eerder het scenario schreven van het verrassende Zombieland (2009) en binnenkort het Marvel-personage Deadpool (2014) die eigenlijk veel weg heeft van een G.I. Joe karakter (cf. pic ).

Eind jaren 80 keken heel wat meisjes naar "21 Jump Street" en dat vooral om de nog jonge Johnny Depp en Richard Grieco. De tv-serie draaide rond een groep jonge agenten die door hun jonge uiterlijk undercover konden werken, om zo criminele jongeren aan te kunnen pakken die zich met drugs, racisme, homofobie, aids, alcohol of overspel bezig hielden. Elk probleem werd opgelost op het einde van elke aflevering, met daarbij een wijze les over wat dergelijke activiteiten kunnen veroorzaken.

Nu is er een filmversie uitgebracht, die net zoals de Starsky & Hutch (2004) film, vooral het accent legt op de humor. Daarom is er dan ook niet geopteerd voor knappe acteurs, dan wel voor grappige figuren. 21 Jump Street (2012) is de eerste live-action langspeelfilm van Phil Lord en Chris Miller. Het verhaal werd geschreven door Jonah Hill en Michael Bacall die ook het scenario schreef.

Korte inhoud: Jenko (Channing Tatum) en Schmidt (Jonah Hill) zijn twee jonge agenten die een undercover opdracht krijgen om te infiltreren op de 'Sagan High School'. De twee zijn inmiddels uiteraard ouder dan de studenten op de school, maar gelukkig zien ze er jong genoeg uit om voor 'student' door te kunnen. Voor deze opdracht moeten ze echter nog wel bij hun ouders thuis wonen, om niet teveel op te vallen. Eenmaal begonnen krijgt het duo al snel te maken met Eric, de 'coolste gast van de school', die zijn eigen drugshandel lijkt te runnen. Jenko en Schmidt moeten ervoor zorgen dat ze bevriend raken met Eric (Dave Franco) en dat hij ze in hun groep opneemt, zodat ze op het juiste moment hun slag kunnen slaan.

De trailer ziet er wel wat dom uit en niet alle grappen zijn om te lachen. Dat Channing Tatum geen Ben Stiller of Owen Wilson is, lijkt hier ook meteen bevestigd. Hij was al geen bijster goed acteur, en als komedie-acteur lijkt hij ook niet meteen te overtuigen. En terwijl een film als The Expendables 2 (2012) een PG-13 rating krijgt, hebben ze aan deze komedie een R-rating gegeven (…go figure.) De trailer duurt ook veel te lang. Je hebt de indruk dat ze alle besten grappen hebben willen samenvatten. Anderzijds heeft Jonah Hill talent voor komedie dus geef ik de film het voordeel van de twijfel. Maar voor zij die een echte reboot verwachten van 21 Jump Street, zullen zwaar teleurgesteld zijn. Dit lijkt eerder op 21 Dumb Street. De film komt op 20 juni 2012 in onze zalen.

Regisseur Steven Soderbergh heeft een zwak voor sterke vrouwen (cf. Erin Brockovich, Out of Sight), en ook in deze Haywire (2011) is dat niet anders. Mallory Kane (Gina Carano) is niet zomaar een mooie vrouw, ze is een gevaarlijke geheim agente én martial art specialiste, en dat komt al van bij het begin van de trailer aan bod tijdens een “onderonsje” tussen Carano en haar tegenspeler Channing Tatum.

Korte inhoud: De mooie freelance geheim agente Mallory Kane wordt door verschillende globale organisaties gevraagd om klussen uit te voeren die regeringen niet zelf kunnen en mogen goedkeuren. Na een gijzelaar bevrijdt te hebben in Barcelona, wordt Mallory snel op een missie gestuurd in Dublin. Als die missie fout gaat ontdekt ze dat ze bedrogen is en moet ze al haar vaardigheden, trucs en mogelijkheden aanwenden om een internationale klopjacht te ontlopen, en terug te keren naar Amerika.

De plot van deze spionage thriller blinkt niet meteen uit in originaliteit. We hebben opnieuw te maken met een 'agent going rogue'- verhaaltje, een soort Jason Bourne concept maar dan met een vrouw zonder het geheugenverlies. Heeft tevens iets weg van Salt (2010). Dit is tevens de eerste hoofdrol van Gina Carano, die twee jaar geleden nog een klein rolletje had in die andere vechtfilm Blood and Bone (2009). Soderbergh heeft trouwens geen schrik om iemand een hoofdrol te geven met weinig acteer-ervaring. Zo gebruikte hij ook de pornoster Sasha Grey voor The Girlfriend Experience, en dat werd met veel lof onthaald.

In het echte leven heeft deze 29-jarige Gina Carano tevens een indrukwekkende status opgebouwd in de MMA (Mixed Martial Arts) en zou ze gespecialiseerd zijn in Muay Thai (een soort kickboxen maar dan met kniestoten en elleboogwerk). Je zou het niet meteen zeggen met haar knap snoetje, maar de dame is met haar 65 kilo en 1m73 één brok geweld. Zo kan je haar via deze link aan het werk zien. Steven Soderbergh heeft haar dan ook aangetroffen in de ring (of in de kooi, want het was een cage-fight) en was meteen in de wolken van haar kunsten. Met haar laatste kamp in augustus van 2009 verloor ze haar titel tegen de gevaarlijke Cristiane Santos, die nog steeds op #1 staat. Hopelijk blijft Gina acteren, want het zou zonde zijn mocht haar gezicht/figuur (pic 1, 2, 3, 4, 5 en 6) compleet in mekaar getimmerd worden.

De carrière van Soderbergh ken evenveel up's als down's, en ik denk dat deze misschien een beetje tussen de twee zal bengelen. Het is niet de doorsnee actie-vechtfilm zoals er elk jaar honderden worden uitgebracht, maar van wat je kunt afleiden uit de trailer lijkt het script van scenarist Lem Dobbs te zijn samengevat op twee A4 blaadjes. Anderzijds zit het vol van bekende gezichten; zo is er Antonio Banderas, Michael Douglas, Bill Paxton, Mathieu Kassovitz en Ewan McGregor, naast acteurs als Michael Fassbender en Michael Angarano. Als Gina Carano een acteer-coach nodig heeft, dan is ze in ieder geval in goed gezelschap.

In tegenstelling tot de ballen kritiek die de tweede Jason Bourne film over zich heen kreeg, wordt Haywire geprezen voor zijn camerawerk, die grotendeels verzorgd werd door Soderbergh. Ook de mise-en-scene van de vechtscènes lijken zeer efficiënt in elkaar te steken. En of dat al niet genoeg was heeft ook Gina Carano veel lof ontvangen voor haar vertolking. Zoals we van de regisseur gewend zijn zal deze actieprent er heel afgelikt en visueel verfijnd uitzien, met welbepaalde kleurcodes (zoals in Traffic). Bestemd voor een publiek die zich wil ontspannen en niet al te diep hoeft na te denken over het verhaal. De film zou ergens in 2012 bij ons in de zalen moeten draaien.

***Related Post***
21/05/2012: Haywire filmbespreking

Er staat een nieuwe politie thriller op ons te wachten, en het zou wel eens een soort Cop Land (1997) kunnen worden. Met deze keer geen Robert De Niro (ook al werd hij gecontacteerd), maar wel zijn collega Al Pacino die de wijze oude man van dienst speelt. En ook Ray Liotta is wederom van de partij, naast de talentvolle Juliette Binoche en de minder talentvolle Katie Holmes. Zelfs acteur en komiek Tracy Morgan zit in deze film. Op z'n minst een heel bizarre casting als je het mij vraagt.

The Son of No One (2011) vertelt het verhaal over de jonge agent Jonathan White (Channing Tatum). Jonathan keert terug naar zijn roots om daar bij de politie te werken. Hij heeft echter een diep geworteld geheim waardoor zijn eigen leven en familie in gevaar komen.

De regie van deze prent is in handen van Dito Montiel, die eerder al met Channing Tatum werkte voor de ietwat teleurstellende Fighting (2009) en de veel betere A Guide to Recognizing Your Saints (2006). Channing zelf hebben we onlangs nog gezien in The Eagle (2006) en G.I. Joe: The Rise of Cobra (2009). Ik ben zelf geen grote fan van de acteur, maar toch blijft hij maar opduiken in tal van films... Binnenkort is hij trouwens te zien in G.I. Joe 2: Retaliation (2012), Magic Mike (2012) van Steven Soderbergh en 21 Jump Street (2012).

The Son of No One werd vertoond op het Sundance Filmfestival en naar verluidt verliet het publiek de zaal nog voor de film was afgelopen. Er was ook veel kritiek te rapen over de acteerprestaties, en in het bijzonder deze van Katie Holmes. En na zo’n slechte ontvangst is het nog maar de vraag of deze film een verdeler zal vinden. Er is op dit ogenblik dus nog geen releasedatum bekend voor ons. Toch wel een beetje van een aanfluiting voor een film met Al Pacino. Misschien moet hij maar eens veranderen van manager, want aan sterke karakterrollen kan er toch geen gebrek zijn.

*** The Son of No One trailer ***

Onweerstaanbare Hollywood-actrices zijn niet enkel diegene met een prachtig lijf of beeldschoon uiterlijk, maar zeker ook zij die grappig kunnen zijn en tevens niet op hun tong gevallen. En dat kan je wel zeggen van Olivia Munn. Ze heeft misschien nog niet zo heel veel acteerwerk gekregen waarin ze kon stralen, maar daar zal hopelijk binnenkort wel verandering in komen.

Deze Daily Show host zal zich kunnen bewijzen met de komedie Freeloaders (2011) en hopelijk iedereen kunnen overtuigen met Magic Mike (2012) van Steven Soderbergh. De mensen van MovieWeb schreven het volgende:

The actress will portray Amber, the love interest of Channing Tatum's title character. The story centers on Alex Pettyfer’s character, a male stripper who is mentored on and off the stage by Magic Mike. The project is loosely based on Channing Tatum's days as a 19-year-old male stripper in Tampa. Olivia Munn is only the second female to join the cast, alongside Riley Keough, who plays Alex Pettyfer's girlfriend.

Matt Bomer and True Blood actor Joe Manganiello also play male strippers, while Matthew McConaughey portrays the strip club owner and Gabriel Iglesias plays the club DJ.

Een komedie vol met gespierde mannelijke strippers, zo te zien heeft Olivia Munn de rol van haar leven te pakken. En dan nog wel in een Soderbergh film, een regisseur die in staat is om toch indrukwekkende cinema te maken (tenminste als hij niet al teveel bezig is met experimentele troep). Ook Matthew McConaughey en Demi Moore zijn van de partij. Het wordt een sexy film, dat staat nu al vast.

Wat de meisjes/dames zich nu kunnen afvragen is of de gespierde acteurs volledig uit de kleren zullen gaan in hun rol als stripper. Hier hebben jullie al een voorsmaakje: Joe Manganiello pic - Channing Tatum pic - Alex Pettyfe pic - Matt Bomer pic. Tegenwoordig is zoiets geen taboe meer in tv-series (cf. Rome, Game of Thrones,...) Mij maakt het zelf niet veel uit, tenzij we het zouden hebben over Olivia Munn (pic 1, pic 2, pic 3, pic 4 en pic 5).

Fans van Romeinse oorlogsdrama’s zullen binnenkort kunnen genieten van The Eagle (2010) van regisseur Kevin Macdonald die eerder de niet onaardige The Last King of Scotland (2006) maakte. U ziet het meteen, de man is geboren in Schotland en heeft dus wel voeling met de streek en de mensen die er leven. En wil nu net dat de Romeinen op een zeker ogenblik ook in Schotland zijn verzeild – ook al werd dit gebied in die tijd niet zo genoemd en kwamen de Schotten, afkomstig van Ierland (Hibernian), pas veel later in actie (tussen 400 en 500 na christus).

Toen Macdonald het boek las van Rosemary Sutcliff was hij meteen voor het idee gewonnen hiervan een adaptatie te maken. Scenarist van dienst is wederom Jeremy Brock, die naast het scenario van The Last King of Scotland ook dat van Mrs Brown (1997) schreef.

Korte inhoud: Het jaar 140. Twintig jaar naar het verdwijnen van het Negende Legioen in de bergen van Schotland, gaat de centurio Marcus Aquila (Channing Tatum) op zoek naar de oplossing van dit mysterie. Zijn vader was commandant van deze eenheid en hij wil zijn reputatie in ere herstellen.

Channing Tatum is zo’n acteur die het tot nu toe vooral moest hebben van zijn fysiek, want veel acteertalent heeft hij tot nu toe nog niet kunnen etaleren. Maar misschien ligt het aan de dubieuze projecten die hij in zijn schoot krijgt geworpen (cf. She’s the Man, Step Up, Step Up 2, Fighting). Onlangs was hij ook al te zien in Public Enemies (2009), weliswaar in een kleine rol, en ook nog in G.I. Joe: The Rise of Cobra (2009). Met die laatste film had Tatum zijn doorbraak moeten forceren, maar het draaide anders uit. De film kon in de States zijn productiebudget van 170 miljoen dollar niet terugwinnen, maar wat nog erger was, zo goed als iedereen vond de film middelmatig tot ronduit slecht.

Met deze film kan hij misschien meer indruk maken, zeker met een verhaal die op zijn gespierde lijf staat geschreven, en tevens met een regisseur die goed weet hoe hij acteurs moet begeleiden. Mocht dit echter ook een flop worden, dan kan de acteur zich alsnog bewijzen in het komedie-genre met The Dilemma (2011) van Ron Howard én in het thriller genre met Haywire (2011) van Steven Soderbergh. Twee regisseur die normaal gezien een acteur goed op weg kunnen zetten naar het sterrendom.

In The Eagle zien we ook nog Mark Strong, die niet meer weg te branden is van het witte, alsook Jamie Bell en Donald Sutherland. Wat me is opgevallen is dat er geen actrices aan te pas komen in deze prent. Er worden wel twee vrouwen opgevoerd in een veredelde figurantenrol, maar dit is vooral een film met veel testosteron en weinig romantiek…en gezien de PG-13 rating waarschijnlijk ook weinig homo-erotiek. Het tweede wat me is opgevallen is dat de film allesbehalve een getrouwe weergave is van wat er echt is gebeurd. Maar goed, dit is cinema geen geschiedenisles.

Hoe zou het ondertussen zijn met het acteer-debuut van Rihanna in Battleship (2012) van Peter Berg (The Kingdom, Hancock). Wel, hier zijn al een paar afbeeldingen van het pop-idool in militair uniform (pic 01, pic 02 en pic 03). Het ontstaan van dit project moet gevonden worden in het gelijknamige boardgame, maar wees gerust, de film zal iets ingewikkelder zijn dan: "B 3 –HIT ... Je hebt mijn slagschip gezonken".

De film zou zich toespitsen op een kleine vloot van 5 schepen (er zijn ook 5 soorten vaartuigen in het spel) die om één of andere reden worden verspreid op zee en het moeten opnemen tegen een vloot van alien-schepen die bezig zijn met de bouw van een “brug” voor een mogelijke invasie. De aliens worden 'The Regents' genoemd en zijn hier niet om de mensen uit te roeien, maar wel om grondstoffen uit de aarde te putten voor de overleving van hun planeet. Uiteraard verdragen ze geen pottenkijkers en hebben wij opnieuw een reden om onze oorlogsschepen nog eens te gebruiken.

De bedoeling is een soort actie-avonturenfilm in de stijl van Pirates of the Caribbean met iets minder middelen en waar de piraten zijn vervangen door matrozen. The Regents zullen niet bepaald zo superieur zijn zoals ze vaak worden afgeschilderd in dergelijke films. De strijd tussen mensen en aliens zal dus op min of meer gelijke voet geschieden. De klemtoon komt te liggen op de strategie van het oorlogvoeren, en minder op ingewikkelde karakterschetsen of op een intelligent plot. In dit opzicht zal het misschien meer te vergelijken zijn met The Transformers. Op een geven moment zal er wel iemand schreeuwen van: "Je hebt mijn slagschip gezonken", kwestie van de contractuele verplichtingen na te komen.

Hoe het mogelijk is dat is zo'n onzin geld wordt gepompt is voor mij een mysterie. Een film wordt tegenwoordig niet meer gemaakt zonder dat er een grote naam aan verbonden is. In dit geval een pop-idool, die niet beter weet en uiteindelijk haar kans om op het witte doek te paraderen niet zal laten schieten. Ik hoop enkel dat ze haar imago niet teveel door het slijk zal halen, als indertijd met Jessica Simpson, en dat ze haar acteer-ambities voorgoed zal kunnen opbergen. Ik vind Rihanna één van de betere muzieksterren, maar de kans is groot dat ze na dit avontuurtje haar acteer-ambities zal kunnen opbergen. Maar misschien krijgt ze wel wat begeleiding van Liam Neeson die ook al heeft getekend om op te duiken in de film.

Rihanna, net zoals de meeste pop-idolen, droomt al een tijdje om haar debuut te maken in de filmwereld. En dat werd bijna mogelijk met The Bodyguard remake, waar Rihanna zou beschermd worden door de hunk Channing Tatum. Maar deze prent zal nog niet voor meteen zijn. Spijtig, want ik denk dat dit misschien een betere prent had opgeleverd dan deze Battleship toestand. Met alle respect voor Peter Berg, die toch een degelijke regisseur bleek te zijn, denk ik dat hij met deze film ook zijn eigen reputatie op het spel zal zetten. Dit ruikt naar een goedkope manier om alle fans van Rihanna naar de cinema te lokken, nu ze nog populair is. Een paar jaar geleden was er een echte rage met pop-idolen in langspeelfilms. Ondertussen was de hype gaan liggen nadat zo goed als elk filmproject flopte als geen ander. Nu lijken ze het er nog maar een keertje op te wagen…tegen beter weten in.

*** Rihanna High Quality picture gallery ***

***Related Post***
17/03/2009; Rihanna in The Bodyguard remake?

Al sinds Manhunter (1986) was ik verkocht voor de dramatische aanpak van regisseur Michael Mann. Net zoals Ridley Scott is hij een uitstekende verhalen-verteller, maar hij heeft ook een uitgesproken grafische filmstijl. Zijn favoriete genre blijft de misdaad thriller, met Heat (1995) als ultieme referentie. Spijtig genoeg heeft Mann nooit meer het niveau van die film kunnen overtreffen, en werden de hoge verwachtingen vaak niet ingelost, zoals met de verfilming van Miami Vice (2006) naar de gelijknamige serie waarvan hij de touwtjes in handen had. Met Public Enemies (2009) maakt de regisseur in ieder geval opnieuw indruk, net zoals met The Insider (1999) en Collateral (2004) een paar jaar geleden, maar een film classic zal Public Enemies niet worden.

Korte inhoud: John Dillinger (Johnny Depp) is een uiterst gevaarlijke gangster. Tijdens de zoektocht naar Dillinger en zijn collega's Baby Face Nelson (Stephen Graham) en Pretty Boy Floyd (Channing Tatum) krijgt de politie de hulp van een nieuwe instantie, de eerste federale politiemacht: de Federal Bureau of Investigation. FBI-agent Melvin Purvis (Christian Bale) zit de gangster op de hielen en ziet het als zijn levensdoel om de legendarische crimineel op te pakken. Door zijn grote vasthoudendheid sluit het net rond de crimineel John Dillinger zich steeds vaster.

Mijn grootste kritiek op de film, en ik val in herhaling, is zijn koppig geloof in de High Definition camera. Michael Mann is verzot op de video-drager, maar daar waar hij een mogelijke meerwaarde had in Collateral (de L.A. by night kreeg een magische en bedreigende sfeer) begin je met dit verhaal echt wel te letten op de belabberde video-fotografie. Met alle respect voor de visie van de regisseur, maar dat kan toch niet de bedoeling zijn. Als je de film thuis bekijkt op DVD zal het al bij al nog meevallen, maar in de bioscoop sta je bij momenten te gapen naar die vuile video-beelden. Mann probeert met zijn kleur-correcties dat periode-gevoel wel terug op te wekken, maar dat is een beetje als een baard en snor geven aan een puber in de hoop dat hij aanzien wordt als volwassene.

Ook het script van Ronan Bennett en Michael Mann lost de hoge verwachtingen niet in. Je hebt vaak het gevoel dat de traditionele misdaad-klassiekers (The Untouchables, The Godfather, Bonnie and Clyde) worden uitgemolken en dat de film eigenlijk weinig nieuws te vertellen heeft. Je verwacht een volwassen misdaaddrama, maar je krijgt een film voorgeschoteld zonder uitgesproken persoonlijkheid. Af en toe heb je toch een beetje het gevoel dat het vormelijke aspect in de film gaat overwegen op het inhoudelijke. En dat is uiterst teleurstellend zeker als je de cast bekijkt (Christian Bale, Johnny Depp, Marion Cotillard en nog een pak andere talentvolle acteurs) En dit is misschien de enige "misdaad" van belang in deze productie. Dit had een verhaal moeten worden die groter was dat het personage van John Dillinger, een verhaal die een onverzettelijk statement brengt, waar de grote depressie van de jaren '30 een mogelijke weerklank zou krijgen. Maar het was allemaal nogal bescheiden en voornamelijk geconcentreerd op het hoofdpersonage. Nochtans sluit het ene het andere niet uit. Kijk maar naar Bonnie and Clyde (1967). Regisseur Arthur Penn had ook oog voor zijn personages, maar in de marge had hij ook wel iets te vertellen over het generatie-conflict, het Amerika van de jaren '60 en de clash tussen vrijheid en conformiteit. Public Enemies is het verhaal van Dillinger, punt.

Maar het is zeker niet allemaal kommer en kwel. Het is een ontspannend spektakel met genoeg B-film kwaliteiten dat je er toch van kunt smullen. Het blijft ook wel een prent die strak geregisseerd is door een echte perfectionist. Vooral de manier hoe hij Depp in beeld brengt is uiterst efficiënt en zal heel wat vrouwelijke bezoekers kunnen bekoren. Het is trouwens een verademing om Johnny Depp nog eens een keertje bezig te zien in een 'niet-Tim Burton vehikel' en zonder zijn groteske piraten-outfit. En ook al ben je niet verzot op deze Michael Mann film, je zult er bij momenten toch met verwondering naar kijken. De film deed me trouwens een beetje denken aan Mann's The Last of the Mohicans (1992), waar de relatie man-vrouw ook een centraal gegeven was, in tegenstelling tot de oppositie van mannelijke zwaargewichten (Heat, Miami Vice, Collateral, …). Christian Bale valt nauwelijks op in de film, maar Marion Cotillard is echt wel een aanwinst. Het is niet altijd eenvoudig voor een Franse acteur/actrice om in een Engelstalige film te spelen, maar dit is de tweede keer (na A Good Year van Ridley Scott) dat de actrice weet te overtuigen in een Engelstalige prent, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Audrey Tautou.

Michael Mann benadert het personage van Dillinger ook op een speciale manier. Hij gebruikt de film, Manhattan Melodrama (1934), die Dillinger op een avond aan het zien is als een essentieel onderdeel van zijn verhaal. Dillinger bekijkt de Clark Gable film waarin een nobele schurk aan zijn einde komt terwijl de ordediensten, die niets met de magie van de cinema of met de originaliteit en het talent van de crimineel van doen hebben, zijn opwachting maken. Het is bij momenten echte poëzie. Een beetje meer poëzie had misschien nog een betere film afgeleverd. Public Enemies is geen hoogvlieger, maar vergeleken met de rotzooi die momenteel in de bioscoop draait, is dit de enige film van belang.

Op de Blu-ray vinden jullie niet alleen een resem documentaires over Dillingers maar ook een aantal making-off reportages en misschien nog belangrijker de audio-commentaar van Michael Mann op de film.

***Related Post***
05/03/2009: Public Enemies trailer

Al sinds Manhunter (1986) was ik verkocht voor de dramatische aanpak van regisseur Michael Mann. Net zoals Ridley Scott is hij een uitstekende verhalen-verteller, maar hij heeft ook een uitgesproken grafische filmstijl. Zijn favoriete genre blijft de misdaad thriller, met Heat (1995) als ultieme referentie. Spijtig genoeg heeft Mann nooit meer het niveau van die film kunnen overtreffen, en werden de hoge verwachtingen vaak niet ingelost, zoals met de verfilming van Miami Vice (2006) naar de gelijknamige serie waarvan hij de touwtjes in handen had. Met Public Enemies (2009) maakt de regisseur in ieder geval opnieuw indruk, net zoals met The Insider (1999) en Collateral (2004) een paar jaar geleden, maar een film classic zal Public Enemies niet worden.

Korte inhoud: John Dillinger (Johnny Depp) is een uiterst gevaarlijke gangster. Tijdens de zoektocht naar Dillinger en zijn collega's Baby Face Nelson (Stephen Graham) en Pretty Boy Floyd (Channing Tatum) krijgt de politie de hulp van een nieuwe instantie, de eerste federale politiemacht: de Federal Bureau of Investigation. FBI-agent Melvin Purvis (Christian Bale) zit de gangster op de hielen en ziet het als zijn levensdoel om de legendarische crimineel op te pakken. Door zijn grote vasthoudendheid sluit het net rond de crimineel John Dillinger zich steeds vaster.

Mijn grootste kritiek op de film, en ik val in herhaling, is zijn halsstarrig geloof in de HD-camera. Hij is verzot op de video-drager, maar daar waar hij een mogelijke meerwaarde had in Collateral (de L.A. by night kreeg een magische en bedreigende sfeer) begin je met dit verhaal echt wel te letten op de belabberde video-fotografie. Met alle respect voor de visie van de regisseur, maar dat kan toch niet de bedoeling zijn. Als je de film thuis bekijkt op DVD zal het al bij al nog meevallen, maar in de bioscoop sta je bij momenten te gapen naar die vuile video-beelden. Mann probeert met zijn kleur-correcties dat periode-gevoel wel terug op te wekken, maar dat is een beetje als een baard en snor geven aan een puber in de hoop dat hij aanzien wordt als volwassene.

Ook het script van Ronan Bennett en Michael Mann lost de hoge verwachtingen niet in. Je hebt vaak het gevoel dat de traditionele misdaad-klassiekers (The Untouchables, The Godfather, Bonnie and Clyde) worden uitgemolken en dat de film eigenlijk weinig nieuws te vertellen heeft. Je verwacht een volwassen misdaaddrama, maar je krijgt een film voorgeschoteld zonder uitgesproken persoonlijkheid. Af en toe heb je toch een beetje het gevoel dat het vormelijke aspect in de film gaat overwegen op het inhoudelijke. En dat is uiterst teleurstellend zeker als je de cast bekijkt (Christian Bale, Johnny Depp, Marion Cotillard en nog een pak andere talentvolle acteurs) En dit is misschien de enige "misdaad" van belang in deze productie. Dit had een verhaal moeten worden die groter was dat het personage van John Dillinger, een verhaal die een onverzettelijk statement brengt, waar de grote depressie van de jaren '30 een mogelijke weerklank zou krijgen. Maar het was allemaal nogal bescheiden en voornamelijk geconcentreerd op het hoofdpersonage. Nochtans sluit het ene het andere niet uit. Kijk maar naar Bonnie and Clyde (1967). Regisseur Arthur Penn had ook oog voor zijn personages, maar in de marge had hij ook wel iets te vertellen over het generatie-conflict, het Amerika van de jaren '60 en de clash tussen vrijheid en conformiteit. Public Enemies is het verhaal van Dillinger, punt.

Maar het is zeker niet allemaal kommer en kwel. Het is een ontspannend spektakel met genoeg B-film kwaliteiten dat je er toch van kunt smullen. Het blijft ook wel een prent die strak geregisseerd is door een echte perfectionist. Vooral de manier hoe hij Depp in beeld brengt is uiterst efficiënt en zal heel wat vrouwelijke bezoekers kunnen bekoren. Het is trouwens een verademing om Johnny Depp nog eens een keertje bezig te zien in een 'niet-Tim Burton vehikel' en zonder zijn groteske piraten-outfit. En ook al ben je niet verzot op deze Michael Mann film, je zult er bij momenten toch met verwondering naar kijken. De film deed me trouwens een beetje denken aan Mann's The Last of the Mohicans (1992), waar de relatie man-vrouw ook een centraal gegeven was, in tegenstelling tot de oppositie van mannelijke zwaargewichten (Heat, Miami Vice, Collateral, …). Christian Bale valt nauwelijks op in de film, maar Marion Cotillard is echt wel een aanwinst. Het is niet altijd eenvoudig voor een Franse acteur/actrice om in een Engelstalige film te spelen, maar dit is de tweede keer (na A Good Year van Ridley Scott) dat de actrice weet te overtuigen in een Engelstalige prent, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Audrey Tautou.

Michael Mann benadert het personage van Dillinger ook op een speciale manier. Hij gebruikt de film, Manhattan Melodrama (1934), die Dillinger op een avond aan het zien is als een essentieel onderdeel van zijn verhaal. Dillinger bekijkt de Clark Gable film waarin een nobele schurk aan zijn einde komt terwijl de ordediensten, die niets met de magie van de cinema of met de originaliteit en het talent van de crimineel van doen hebben, zijn opwachting maken. Het is bij momenten echte poëzie. Een beetje meer poëzie had misschien nog een betere film afgeleverd. Public Enemies is geen hoogvlieger, maar vergeleken met de rotzooi die momenteel in de bioscoop draait, is dit de enige film van belang.

De film was vorig weekend te zien op American Movie Day, en zal op 22 juli 2009 officieel in België uitkomen.

***Related Post***
05/03/2009: Public Enemies trailer