De FilmBlog

Eind 2008 was ere en gerucht dat Will Smith & Steven Spielberg alles in het werk zouden zetten om van de Zuid-Koreaanse Oldboy (2003) een Amerikaanse remake te maken. De film van Chan-Wook Park had indruk gemaakt, en dat mede door de sterke vertolking van Min-Sik Choi.

Korte inhoud: Zonder te weten waarom, wordt Oh Dae-su vijftien jaar lang vastgehouden in een kleine kamer. Hij heeft geen contact met de buitenwereld en is de waanzin nabij. Op een dag wordt hij wakker op het dak van een appartementsgebouw; hij is zonder enige waarschuwing weer vrijgelaten. Vastberaden gaat Dae-su op zoek naar de reden van zijn gevangenschap. Maar als hij hoort dat zijn vrouw tijdens zijn afwezigheid werd vermoord, zweert hij wraak.

Maar het ziet er naar uit dat Oldboy (2012) een nieuwe filmploeg heeft gevonden. Het is Spike Lee die de remake in beeld zal brengen, en dan nog wel met John Brolin in de hoofdrol, een acteur die niet meer is weg te branden van het witte doek.

Ik ga niet opnieuw van leer gaan tegen de zinloze remake-rage. Het is gewoon ingebakken in het Hollywood systeem, waar ook Vlaamse films wee te maken hebben (cf. Loft) . De meeste Amerikaanse remakes brengen geen meerwaarde aan het origineel en bestaan louter omdat bepaalde mensen geen zin hebben om ondertitels te lezen. Maar af en toe is de remake beter dan het origineel, maar dat zijn meer de uitzonderingen die de regel bewijzen. Wat betreft deze Oldboy, ik denk dat Spike Lee de geknipte regisseur is. Spike staat bekend voor zijn visueel interessante en vernieuwende benaderingen en zijn aanleg als verhalenverteller. Maar ook Josh Brolin weet hoe hij een briljante vertolking moet neerzetten. Ook al blijft het origineel een briljante film, deze remake hoeft niet noodzakelijk verworpen worden.

De scenarist van dienst wordt Mark Protosevich, bekend van Thor, I Am Legend en The Cell. Over de slechterik in het verhaal doen vele geruchten de ronde, maar volgens de laatste berichten zou Christian Bale in aanmerking komen voor de rol, hoewel Bale nog moet zien hoe de productie van de nieuwe Batman-film zal lopen. Wie de rol van de dochter zal spelen van het hoofdpersonage is op dit ogenblik nog niet bekend.

***Related Post***
08/11/2008: Will Smith & Steven Spielberg mikken op Oldboy remake

Eindelijk ben ik nog eens op het BIFFF in Tour & Taxis geraakt en dan nog wel voor een Zuid-Koreaanse film. Bij de Zuid-Koreanen moet je zijn voor geniale keiharde actiethrillers, wraakzuchtige zich traag voortslepende door merg en ziel snijdende horror of poëtische melodrama's die zich als aaneen geweven stillevens in je hart nestelen.

Dit keer had Thirst (2009) van Chan-wook Park (Oldboy) onze voorkeur. Een priester die vampier wordt dat zou nogal wat geven, dachten we.

De sfeer op het BIFFF zat er al goed in. Om de beste plaatsen te veroveren sprongen we op de zetels en plaatsen ons neder naast de mensen die tussen de rijen aan het spurten waren om ons voor te zijn. De presentator kondigde in drie talen de een of andere bekende screamqueen Dee Wallace aan uit Kansas die al de eerste amusante vrolijke noten zette van de avond. Het gejoel bleef de hele film duren. Wij saaie Vlamingen moeten misschien ook meer lawaai maken tijdens de film. Nu op zo'n festival als BIFFF werkt het niet altijd storend en draagt het eerder bij tot de sfeer.

Korte inhoud:. Sang Hyeon (Kang-ho Song) is een priester die iets wil bijdragen tot de mensheid in plaats van zijn contemplatieve leven dat enkel uit bidden bestaat bij ziekenhuisbedden. Hij besluit naar een duister laboratorium te trekken waar ze op mensen experimenteren om het vreselijk kwaadaardige Emmanuel-virus onder controle te krijgen. Sang Hyeon sterft uiteindelijk aan de gevolgen van de ziekte, maar dat bleek blijkbaar maar een schijndood. Hij geneest op wonderbaarlijke wijze en wordt als een heilige aanbeden door de bevolking. Hij laat het kloosterleven achter zich en ontmoet een bont allegaartje dat samenhokt als hij weer moet gaan bidden bij een zieke. De zieke is een kinderlijke onvolwassen loser die bij zijn autoritaire moeder woont die haar schoondochter licht tiranniseert. Sang Hyeon voelt zich onmiddellijk aangetrokken tot Tae-Ju (Ok-bin Kim), maar dat is niet het enige wat in hem verandert. Hij wordt een vampier.

Het beheersen van zijn begeerte en het onderdrukken van zijn opkomende bloeddorst zijn schitterend verfilmd. Even komisch als tragisch weet Chang-Wook Park de sfeer te scheppen. De aantrekking tussen Tae-Ju en Sang Hyeon, de erotische spanning, het zich uiteindelijk overgeven aan mekaar leidt tot een duistere beslissing met kwalijke gevolgen.

De film bouwt zich zoals iedere Aziatische film in dat genre traag op maar je wordt beetje bij beetje meegesleurd in de leefwereld van deze vampier die worstelt met zijn menselijke gedaante en zijn principes als diepgelovig priester. De femme fatale van dienst leidt uiteraard tot de ondergang van de trotse fiere man. Het is in de geschiedenis nooit anders geweest. De liters bloed vloeien rijkelijk maar niet op een verschrikkelijke manier. Het is komisch, grappig, entertainend. Ik vind deze film niet meteen geniaal en niet meteen de beste in het genre. Het is een originele invalshoek en de telkens veranderende relatie met Tae-Ju vormt een knap element in deze dramatische love-story.

***Related Posts***
08/04/2009: 28ste Editie Fantastisch Film Festival te Brussel
08/11/2008: Mogelijke Oldboy remake
08/04/2009: Sympathy for Lady Vengeance

Het is zover, het 28ste Festival van de Fantastische Film gaat vanavond van start met de openingsfilm The Fourth Kind (2009) in het enorme depot van Tour & Taxis te Brussel. En van wat ik heb vernomen zou dit wel eens het laatste jaar kunnen zijn op deze locatie. En dat is een spijtige zaak want de organisatoren waren maar net vertrokken uit de Passage 44 aan de Botanique. Als jullie nog niet in T&T zijn geweest, doe het dan zeker dit jaar, al was het maar om deze unieke sfeer om te snuiven. Het is een gigantische zaal met een comicbook winkeltje, body tatoo shop, bar, make-up set, diverse workshop exhibities, vip-ruimtes, interview sets en uiteraard een zaal met iets meer dan 1000 zitjes (In de Passage waren er slechts 900).

Ok, ik geef toe dat de openingsfilm allesbehalve een geslaagde opener is. The Fourth Kind (hier de trailer) is een beetje van een voorspelbare thriller over ontvoerde mensen door buitenaardse wezens, met als enige hoogtepunt de verschijning van de bevallige actrice en ex-model Milla Jovovich. De prent is niet alleen inhoudelijk teleurstellend, maar ook technisch laat de film heel wat steken vallen. Prutser van dienst, regisseur Olatunde Osunsanmi, is trouwens niet aan zijn proefstuk toe want hij bewees met WithIN (2005) de ballen kent van hoe je een aangrijpend verhaal moet vertellen met beelden. Ik had nooit gedacht dat ik bij het zien van deze Fourth Kind zou smeken naar de terugkeer van Fox Mulder. De openingsfilm zou wel eens de zwakste film van het festival kunnen zijn, tezamen met Ghost Machine (2009). Bij deze zijn jullie gewaarschuwd.

Er zijn heel wat film die ik zou kunnen aanraden, zoals de intelligente horrorfilm Pontypool (2008) van de Canadees Bruce McDonald. Grant werkt bij een radiostation, dat uitzendt vanuit de kelder van de kerk in het kleine stadje Pontypool. De saaie werkdag veranderd al snel in een ware nachtmerrie als hij en zijn collega's vast komen te zitten. Ze komen erachter dat er een dodelijk virus heerst. Een platterprent met figuurlijk meer brains dan letterlijk, iets wat we normaal niet gewend zijn van het zombiefilm-genre (zie hier de trailer).

Kijk ook uit naar 1 (2009) van Pater Sparrow (hier de trailer trailer), over een boekhandelaar die ontdekt dat alle boeken in zijn winkel vervangen zijn door duizenden exemplaren van hetzelfde werk. Een geniale en vindingrijke satire over werkelijkheid en verbeelding, naar een essay van Stanislaw Lem (Solaris). De thriller Deliver Us From Evil (2009) van de Deen Ole Bornedal (The Nightwatch, The Substitute) is zeker ook wel de moeite waard. Het is een bloedstollende vendetta-film over het recht op zelfverdediging, waar het geweld door merg en been gaat. Het is een soort moderne versie van Straw Dogs (1971). Hier vinden jullie de trailer.

Ik zou ook de nieuwe Chan-wook Park (Oldboy) film aanraden, Thirst (2009), over een diepgelovige priester die deelneemt aan een uit de hand gelopen medisch experiment die hem verandert in een bloeddorstige vampier. Als je maar één film kan zien, ga dan misschien maar naar deze. Hier is de trailer. Iets luchtiger maar daarom niet minder interessant is Symbol (2009) van Hitoshi Matsumoto. Een surrealistische prent over een man die ontwaakt in een witte ruimte zonder ramen of deuren. Hier vinden jullie de trailer.

Films die op mijn 'to see' lijstje staan zijn de slasher Valhalla Rising (2009) van Nicolas Winding Refn over een eenogige krijger (Mads Mikkelsen) in de tijden van de vikings (trailer) en Slice (2009) van de Thai Kongkiat Khomsiri, een zinderende thriller over een seriemoordenaar die de ledematen van zijn slachtoffers overal in Bangkok dumpt. Een film met heel wat Brian De Palma trekjes. Ook Heartless (2009) van cultregisseur Philip Ridley trekt mijn aandacht. De film vertelt het verhaal van een introverte jongen met een hartvormige geboorteplek op zijn gezicht, die een pakt met de duivel sluit. Hier de trailer.

Tot slot zijn er een paar films die zou afraden voor gevoelige kijkers (en hiermee bedoel ik 80% van de gemiddelde bioscoopbezoekers), met name The Human Centipede (2009) van de Nederlander Tom Six over een diabolische chirurg die op het idee kwam om een menselijke versie te maken van de duizendpoot door de anus van een slachtoffer te verbinden met de mond van andere slachtoffer, en zo een rijtje te maken van 3 mensen. Als jullie Taxidermia iets te braaf vonden, dan zal deze maagomkerende prent zeker niet ontgoochelen (hier de trailer). Verder zijn er nog wat geflipte Servische films die nog moeten afrekenen met hun verleden, en dit met pornografische snuff films. De meest gewelddadige en brutale in zijn soort is A Serbian Film (2009) (bekijk de trailer best niet op het werk) en de meest creatieve is Life and Death of a Porno Gang (2009) (hier de trailer).

Het festival duurt tot 22 april en op deze link vinden jullie het volledige programma. Laat weten welke films jullie

Michael Haneke, de Oostenrijkse regisseur van ondermeer Funny Games (1997/2007) heeft op het 62ste Filmfestival van Cannes de Gouden Palm voor de beste film in de wacht gesleept voor zijn zwart/wit drama A White Ribbon (2009) (Das Weisse Band), een beklemmend drama over een Duits boerendorp in de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog. De film duurt wél 150 minuten en bij afloop wordt je bediend met een open einde, hopelijk wordt dat voor veel toeschouwers geen afknapper.

Het is de derde keer dat de 67-jarige Oostenrijker in de prijzen valt op het prestigieuze festival. Eerder gebeurde dat voor de briljante thriller Caché (2005) met Daniel Auteuil en Juliette Binoche en voor de veelgeprezen La Pianiste (2001) met Isabelle Huppert. De Grote Prijs van de Jury ging naar de Fransman Jacques Audiard voor het gevangenisdrama Un Prophète (2009). Het is zijn vijfde film in vijftien jaar tijd. Nadat hij enkele scenario's had geschreven, maakte hij in 1994 zijn regiedebuut met "Regarde les hommes tomber". Met Un Héros Très Discret kaapte hij twee jaar later in Cannes de prijs voor het beste scenario weg.

De onderscheiding voor de beste acteur ging naar de 52-jarige Oostenrijker Christoph Waltz voor zijn vertolking van een SS-officier in de film Inglorious Basterds (2009) van Quentin Tarantino. Charlotte Gainsbourg (pic) kreeg de prijs voor beste actrice voor haar rol in Antichrist (2009) van de Deense regisseur Lars Von Trier met Willem Dafoe. Tijdens haar dankwoord stond Gainsbourg even stil bij haar vader Serge. "Ik hoop dat hij trots is op mij, trots en erg geschokt, hoop ik", voegde ze er nog aan toe in een verwijzing naar de controverse die op het festival rond de film was ontstaan en de ietwat slechte kritieken.

De Caméra d'Or voor het beste debuut was weggelegd voor Samson and Delilah (2009) van de Australiër Warwick Thornton, die daarmee Hunger (2008) van regisseur Steve McQueen opvolgt. Hij kreeg de prijs overhandigd door de Franse actrice Isabelle Adjani en voorzitter van de jury voor de Caméra d'Or Roschdy Zem. Samson and Delilah is een liefdesgeschiedenis tussen twee adolescenten in een gemeenschap van aboriginals middenin de Australische woestijn. Thornton is overigens zelf een aboriginal.

De Prijs van de Jury ging ex aequo naar de Britse Andrea Arnold voor de prent Fish Tank (2009) en naar zijn Koreaanse collega Chan-Wook Park met de film Thirst (2009). De Chinees Lou Ye de prijs voor het beste scenario kreeg voor Spring Fever (2009). De Helaasheid der Dingen (2009) van Felix van Groeningen heeft op het Internationaal Filmfestival van Cannes de Prix Art et Essai gewonnen in de Quinzaine des Réalisateurs. Het is de derde film van Felix van Groeningen en gaat over de 13-jarige Gunther Strobbe die samenwoont met zijn vader en zijn drie nonkels bij zijn grootmoeder in het smerigste kot van Reetveerdegem. Hij wordt er dagelijks geconfronteerd met ontzaglijke volumes alcohol, vrouwen versieren en schaamteloos nietsdoen. Alles wijst er op dat Gunther hetzelfde lot beschoren is. Of kan Gunther toch ontsnappen aan de helaasheid der dingen? De film is een verfilming naar het gelijknamige boek van Dimitri Verhulst.

Er was ook grote teleurstelling bij een aantal filmmakers. De grote favoriet van Cannes, Pedro Almodovar, mocht met lege handen naar huis. Ook actrice Penélope Cruz was de prijs van Beste Actrice niet gegund. Ook Brad Pitt of Quentin Tarantino grepen naast de erkenning, voor hun gewelddadige oorlogsprent.

Het lijkt een krankzinnig idee om naar een Amerikaanse remake te gaan zien van een Aziatische film. Waarom het derivaatproduct consumeren, als je het echte product kan krijgen? Het verleden heeft trouwens uitgewezen, los van een aantal uitzonderingen (zoals: The Departed), dat de meeste Asia-remakes het origineel onwaardig zijn (One Missed Call, Dark Water, Shutter, The Eye).

Zelfs al wordt de film geregisseerd door dezelfde cineast (The Grudge, The Grudge 2).

Maar net zoals met de game-adaptaties heeft dit ook meestal te maken met het feit dat de studio’s regisseurs van het zoveelste knoopsgat op deze projecten zetten. Maar nu is er het bericht dat niemand minder dan Hollywood-regisseur Steven Spielberg interesse zou hebben in de remake van de Koreaanse film Oldboy (2004). Zelfs de naam van Will Smith zou gevallen zijn om de hoofdrol te vertolken. Het zijn de mensen van Coming Soon die met het nieuws komen:

Steven Spielberg and Will Smith are in early discussions to collaborate on a remake of Chan-Wook Park’s Oldboy, says Variety. DreamWorks is in the process of securing the remake rights, and the new film will be distributed by Universal.

In the 2003 Korean original, a man gets kidnapped and held in a shabby cell for 15 years without explanation. Suddenly, he’s released and given money, a cell phone and clothes and is set on a path to discover who destroyed his life so he can take revenge. Smith who would play the kidnapped man if all the pieces fall into place. Spielberg is looking for a writer to begin the development process.

Ik denk wel ondertussen dat iedereen die zich filmfreak noemt ook wel Oldboy gezien heeft en het met mij volmondig eens is dat deze prent een uitstekende thriller is die geen remake nodig heeft. En al zeker niet vertolkt door Will Smith. Ik heb heel veel respect voor de man, maar dit is gewoon geen rol voor hem. Het origineel is niet-conformistisch, donker en gewelddadig. Ik denk niet dat Will Smith bereid is om zijn imago bij te stellen voor een remake. Ik denk zelfs niet dat Spielberg eigenlijk van plan is om de film te regisseren, maar gewoon geld wil maken uit een voortreffelijke film die bijna geen enkele Amerikaan heeft gezien.

Voor wie Oldboy nog niet hebben gezien, waar wachten jullie nog op? Jullie willen toch niet eerst de verwaterde Amerikaanse versie te zien krijgen?

Update 20/11/2008: Tijdens de première van zijn nieuwste film Seven Pounds (2008) van Gabriele Muccino (The Pursuit of Happyness), ontkracht Will Smith dit gerucht. Niet de Koreaanse film, maar de originele Japanse comicboekserie wil het tweetal onderhanden nemen. Deze achtdelige serie, getiteld Old Boy en dus niet Oldboy in één woord. Het is maar een titel van geen belang, maar de intentie is er dus wel om een geheel andere film te willen maken, dus wie kan daar nu iets op tegen hebben. Toch twijfel ik aan de woorden van de heren. Er was in de eerste communicatie met de media NOOIT sprake van de comic, en nu plots, nadat diverse filmblogs hun afschuw hadden uitgespuwd wordt hier nu gesproken van de comic. Maar goed, beter later dan nooit. Laat maar komen!

***Related Posts***
15/04/2006: Sympathy for Lady Vengeance
24/09/2004: Old Boy review

Het derde deel uit de wraak-trilogie van Chan-wook Park zou binnenkort te zien moeten zijn in de bioscoop, maar de film heeft alsnog bij ons geen release-datum verkregen. Na Sympathy for Mr. Vengeance (2002) (poster) en Old Boy (2004) treedt de vrouw nu op de voorgrond met Sympathy for Lady Vengeance (2005). Of de film de kwaliteit van zijn vorige delen zal kunnen evenaren is nog maar de vraag.

Korte inhoud: De 19jarige studente Lee Geum-Ja (Yeong-ae Lee) gaat vrijwillig de gevangenis in om haar geliefde te redden. Nadat ze een gevangenisstraf van 13 jaar, voor de ontvoering en moord van een kleuter, heeft uitgezeten, komt ze weer vrij. Helaas ontdekt ze dat de man haar heeft misleidt. Natuurlijk laat ze dat niet zomaar over zich heengaan en smeedt ze in alle stilte haar wraakplannen.

De trailer laat vermoeden dat we opnieuw zullen verwend worden met efficiënte cinematografie en zoetzure scènes met een snuifje suspens, horror en een stevige dosis sarcasme. Hier is ook de link naar de officiële website van de film.

***Related Post***
24/09/2004: Old Boy review

Old Boy (2003) van Chan-wook Park is in de smaak gevallen van Quentin Tarantino, die aan het hoofd stond van de jury in Cannes, en de film beloonde met de Grote Prijs. En het was zeker terecht, want deze comic-adaptatie verrast op vele vlakken.

Op een dag wordt Dae-su Oh (Min-sik Choi), een doodgewone man met een vrouw en een dochtertje, op straat ontvoerd. Wanneer hij bijkomt in een geïmproviseerde gevangenis ziet hij op de televisie het nieuws dat zijn vrouw is vermoord. De politie beschouwt Dae-su als hoofdverdachte, omdat zijn bloed op de plek van de moord is aangetroffen. Dae-su probeert te bedenken wie zijn ontvoering en de moord op zijn vrouw op zijn geweten kan hebben, en maakt een lijst van alle mensen die hij gekwetst of slecht behandeld heeft. Langzaam went hij aan het leven in zijn cel. Na vijftien jaar opgesloten te hebben gezeten, wordt hij door zijn ontvoerders met slaapgas verdoofd en op het dak van een flatgebouw achtergelaten. Als Dae-su wakker wordt, ontdekt hij dat hij niet alleen plotseling is vrijgelaten, maar dat hij ook een portemonnee vol geld en een mobiele telefoon op zak heeft. Niet veel later wordt hij gebeld door een anonieme man die hem uitdaagt om erachter te komen waarom hij vijftien jaar lang gevangen werd gehouden. Dae-su ontmoet in een eethuis de jonge vrouw Mido (Hye-jeong Kang), die zich direct tot hem aangetrokken voelt. Met haar hulp vindt hij zijn gevangenis terug en achterhaalt hij wie zijn ontvoerder was. Deze ontvoerder doet hem het volgende voorstel: als Dae-su binnen vijf dagen weet te achterhalen waarom hij ontvoerd werd, zal de kidnapper zelfmoord plegen. Ontdekt Dae-su dit niet, dan wordt Mido vermoord. Vijf dagen resten Dae-su om het mysterie rondom vijftien jaar gevangenschap te ontrafelen…..

Het deed me een beetje denken aan Cube en aan die andere film die binnenkort in de bios zal zijn, Saw (2004). Het zijn beide films die beginnen vanuit een vrij onwaarschijnlijk vertrekpunt en dit op een realistische manier proberen uit te werken met aandacht voor de inter-menselijke relaties. En dat vind ik trouwens iets heel fascinerend in ons post-moderne tijdperk (hoe lang deze nog mag duren); het onwerkelijke werkelijk maken. Old Boy schrijft zich volledig in dit register.

Zonder het einde te verklappen moet ik wel toegeven dat deze film heel intelligent is opgebouwd. Het hoofdpersonage valt dus ook niet op het einde uit zijn bed, beseffende dat het maar een droom was, of dat alles opgezet spel was. Neen. Alles wordt geleidelijk uitgewerkt met aandacht voor suspens, timing en een uitgekiende visuele stijl die telkens blijft verbluffen door zijn inventiviteit.

De regisseur is iemand die veel nadruk legt op de sfeer en de stijl, maar overdrijft daar af en toe een tikkeltje in. Iets wat je al snel aanvoelt als westerling, heb ik zo de indruk. De shots duren allemaal iets langer dan nodig. De film is tevens ook iets minder duidelijk in zijn bedoelingen in vergelijking met zijn vorige film Sympathy for Mr Vengeance, die op dezelfde manier het thema van de wraak aansnijdt. De existentiële vragen zijn ook nooit ver weg. Vooral dan, wat gebeurt er na de wraak? Wie ben je dan als mens? Het is een film die je niet koud zal laten en je zeker aan het denken zal zetten. De film zit ook volle oosterse en andere wijsheden:"Laugh and the world laughs with you - weep and you weep alone" . Deze film zal zonder enige twijfel heel veel mensen aanzetten om zich nog meer door Aziatische films te laten verleiden. Daar twijfel ik niet aan! Toch wel even vermelden dat deze film niet bestemd is voor gevoelige kijkers, als die er nog moge zijn.

***Related Post***
15/04/2006: Sympathy for Lady Vengeance trailer