cgi

  • Een terugkeer naar de praktische visuele effecten in Alien: Covenant

    Pin it!

    Met de release van Alien: Covenant (2017), 38 jaar verwijderd van de originele Alien (1979), heeft regisseur Ridley Scott de wereld van de visuele effecten toch heel wat zien evolueren. En toch zien we dat in de laatste 5 jaar de 'practical effects' (zonder gebruik van computers) steeds meer terrein terugwinnen op de Computer Generated Imagery of cgi die toch heel wat heeft overgenomen. CGI had zijn voordelen, denk maar aan zowat alle comic adaptaties - maar soms ook zijn nadelen wanneer de acteurs - én bijgevolg ook de kijkers - verloren lopen in de visuele effecten of de visuele effecten dermate slecht en fake waren dat je meteen uit het verhaal viel. Denk maar aan het vreselijke filmflop Gods of Egypt (2016).

    Covenant is een gezonde mix van beide ook al gebruikte Ridley vooral praktische effecten. En dat geldt niet alleen voor de aliens, maar ook voor de decors. Ridley koos er voor om te draaien in echte landschappen in Nieuw-Zeeland, en gebruikte gigantische groene/blauwe schermen (green/blue screen) op bepaalde achtergronden in post-productie te gaan bewerken. Ridley is verzot op grote sets, maar je moet er als set designer wel altijd rekening mee houden dat je werkt met een bepaald budget die niet overschreden kan worden. Ridley werkt gelukkig met gedetailleerde storyboards die precies verbeelden wat hij in zijn cameralens wil zien. De reden waarom hij grootser wil gaan is om alles iets meer episch en meer waarheidsgetrouw te maken. Hij gebruikt heel wat cgi (zoals de achtergrond in de proloog of de stofdeeltjes die in het oor of de neus van nietsvermoedende ruimtereizigers binnenwaaien), maar probeert deze toch altijd tot een minimum te beperken.

    alien_covenant_2017_pic008.jpgalien_covenant_2017_pic009.jpgalien_covenant_2017_pic010.jpg
    © 2017 Twentieth Century Fox Film Corporation. All rights reserved.

    Vroeger stonden we er minder bij stil dat bepaalde visuele effecten er niet zo "echt" uitzagen als nu. We waren dit aspect van de cinema ook nog niet zo gewend. In de jaren 30 was het fascinerend om King Kong te zien klimmen op de Empire State building, of in de jaren 70 Superman te zien wegvliegen. Deze iets houterige effecten van toen kan je vandaag de dag niet meer reproduceren, anders kan je je verwachten aan bakken kritiek op sociale media. Want iedereen is blijkbaar een kenner geworden. Ik kan er met een nostalgische bril op en mijn i-pad met mijn Happy Plugs oordopjes, nog wel van genieten tijdens mijn treinrit naar het werk, maar ik ben ook wel onder de indruk van het realisme van de nieuwe King Kong in Kong: Skull Island (2017). Het blijft echter een vaststaand feit: hoe dunner de grens tussen realiteit en film is, hoe overtuigender alles overkomt.

    De taak van een special effects supervisor op een filmset is ook een stuk belangrijker geworden. Hij moet ervoor zorgen dat de regisseur zoveel mogelijk - voor zover het budget het kan betalen - met praktische effecten kan worden en invullen waar er computer elementen moeten bijkomen. Let wel, computer-elementen kosten ook geld. Soms werken verschillende post-productie huizen tezamen voor de realisatie van één film. Het ene huis werkt dan aan de alien, terwijl de andere bezig is met matte painting van de decors. De practical effects kunnen gaan van het gebruik van prothesen make-up tot ingewikkelde animatronics of levensechte poppen al dan niet met animatronics. Met de komst van 3D-printing is het werk van bijvoorbeeld de Creature FX Supervisor ook een stuk eenvoudiger. Vroeger waren miniatuur-effecten enorm in trek, denk maar aan de originele versie van Clash of the Titans (1981) en in de jaren 80 en 90 waren dan weer de pyrotechnics (explosies meestal met vuur) felbegeerd in actiefilms. Tegenwoordig zijn ze er nog altijd ook al heeft cgi ze wat uitvergroot. Soms duiken ze nog wel eens op zonder visuele effecten, denk maar aan de laatste James Bond film Spectre (2015) waar het complex van Ernst Blofeld de lucht inging. Het kreeg zelfs de Guinness World Record voor de grootste explosie stunt ooit, gebruik maken van 33 kilo explosieven en 8,418 liters kerosine (wat vergelijkbaar is met bijna 70 ton TNT)

     Alien Covenant animated picture Alien Covenant animated picture Alien Covenant animated picture
    © 2017 Twentieth Century Fox Film Corporation. All rights reserved.

    Een ander 'practical effect' waar Ridley verzot of is zijn weersomstandigheden in de vorm van regen of mist of gewoon in de vorm van rook. Daar waar J.J. Abrams in elk frame een lensflare wil, ga je in heel wat films van Ridley regen of rook/mist zien opduiken. En soms heeft dit ook zijn nadelen, want indien je bijvoorbeeld regen hebt in een bepaald actie-shot - dan kan je het beeld niet zomaar gaan versnellen om de actie iets heftiger te maken, want dat zou je zien dat plots de regen sneller gaat vallen (idem voor rook-ontwikkeling). Soms kom je er ook wel mee weg. Regisseur James Cameron had op de set van Aliens (1986) een 'camera effect' (ook een practical effect) willen gebruiken op één van zijn facehuggers. In een scène waarin Ripley op de grond ligt in een afgesloten lab zien we dat de sprinklers in werking zijn getreden. Plots zien we de alien die zich een weg baant naar haar, en plots naar haar gezicht springt. De sprong van de facehugger werd echter achterstevoren gemonteerd in de film en weggetrokken van de camera-lens in plaats dat het beest naar de camera toesprong. Maar met de regen uit de sprinklers was dat geen evidente zaak want voor dit shot zou het water van beneden naar boven vallen. Toch hield Cameron het beeld stijf dat niemand dat zou zien, en hij had gelijk.

    In Covenant heb je een waaier van zowat alle 'practical effects' die je maar kunt bedenken, gemend met cgi en het resultaat is verbluffend. Ik blijf toch gemengde gevoelens overhouden aan de film. Het verhaal miste ritme en de karakters waren niet altijd even boeiend als deze van bij de eerste film. En zoals bij heel wat prequels, wanneer je iets teveel uitleg begint te geven over iconische figuren en monsters, verlies je wat van de mysterie. Toch ga ik nog geregeld rondlopen met mijn Weyland Yutani t-shirt en mijn zelfontworpen telefoonhoesje met het cocon van de Facehugger. En ook al hebben de Alien prequels heel wat narratieve problemen, dank zij de visuele kracht en de fascinerende wereld die wordt gecreëerd, zullen ze nog lange tijd blijven nazinderen.

  • Totale vernieling in 2012 door Roland Emmerich

    Pin it!

    Het Duitse geweld Roland Emmerich (The Day After Tomorrow, Godzilla, Independence Day) laat weer van zich horen met een grootschalige apocalyptische rampenfilm. In 2012 (2009) zien we de steeds genietbare John Cusack van tussen de brokstukken springen, geflankeerd door de immer knappe Thandie Newton.

    En bij het zien van de trailer weet je meteen wat je kunt verwachten. Van het productiebudget van 200 miljoen dollar is zowart ¾ besteed aan cgi en de rest aan de acteurs en de gage van de regisseur. Ik denk niet dat er een scenarist aan te pas is gekomen, of toch niet ene die een verhaal kon schrijven voor een volwassen publiek.

    2012 012012 022012 03

    Korte inhoud: In het jaar 2009 worden aanwijzingen gevonden uit het Maya-tijdperk die voorspellen dat 21 december 2012 het eind van de wereld is zoals we die kennen en dat de overgang plaatsvindt naar iets nieuws. Verschillende mensen worden gevolgd aan het einde van 2012, waarin een grote groep mensen moet leren omgaan met natuurlijke rampen zoals uitbarstingen van vulkanen, smeltende gletsjers en wervelwinden. Wanneer Jackson Curtis (John Cusack) en zijn twee kinderen een familietrip naar Yellowstone maken, stuiten ze heel toevallig op een enorme researchinstallatie in een uitgedroogde meerbodem en ontdekken zo het geheim van de dreigende apocalyps die de regering verborgen gehouden heeft. Jackson moet de zaken nu in eigen handen nemen en hij stort zich in een wanhopige wedloop om zijn gezin en zichzelf te redden terwijl hij getuige is van aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, tsunami's en allerlei andere rampen die de aarde voor de mensheid in petto heeft.

    Michael Bay (Pearl Harbour, Bad Boys 1 & 2, The Island) was eerst getipt om de film in te blikken, maar koos uiteindelijk voor Transformers 2 (2009). Is dat goed of slecht nieuws? Wel, de twee filmmakers zijn onderling uitwisselbaar. Het zijn twee beeldjesmakers die het ‘groots’ zien, maar die niet echt wakker liggen van volwassen karakters in een verstandig plot.

    2012 042012 052012 06

    Maar je moet het de Duitse regisseur gunnen, hij kan beter dan wie dan ook gebouwen vernielen en natuurrampen opwekken. En daar waar hij in The Day After Tomorrow (2004) grote delen van onze aardbol onder water had gezet of bevroor, vernielt hij in deze prent zowat alles wat naar civilisatie ruikt. Laten we hopen dat deze film beter wordt dan het oerslechte 10'000 BC (2008), wat op zich al een ramp van een film was. Maar ik heb er een slecht gevoel bij. Ik verwacht niet al teveel inter-menselijke drama, maar wel veel computer-animatie. De enige reden waar ik naar deze film zou gaan is om het werk te bewonderen van de animatoren, en waar kan je dat beter dan op een groot scherm in de bioscoop.

    Als we het tot dan nog allemaal overleven zou de film bij ons in de bioscoop moeten draaien vanaf 11 november 2009.

    *** 2012 trailer ***

    ***Related Post***
    17/03/2007: Michael Bay interesse in 2012

  • The Curious Case of Benjamin Button (2008) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het is altijd een plezier om een film te herontdekken met de commentaar van de filmregisseur, en zoals we dit van David Fincher gewoon zijn becommentarieert hij ook uitvoerig zijn nieuwste pareltje, The Curious Case of Benjamin Button (2008) op de Blu-ray release. Fincher is zo één van die zeldzame filmmakers die het visuele aspect even hoog stelt als het inhoudelijke, en dat levert meestal bijzonder cinema op. Spijtig genoeg vertoonde deze 166 minuten durende film, gebaseerd op het werk van F. Scott Fitzgerald, iets te weinig drama, zeker gezien het intrigerende plot. Maar het is zeker een indrukwekkende film die de grenzen van de cgi nog maar eens verlegt, sinds films als Forrest Gump.

    CuriousCaseOfBenjaminButton pic

    Korte inhoud: Terwijl de orkaan Katrina op New Orleans afstormt, ligt de bejaarde Daisy (Cate Blanchett) op haar sterfbed. Ze vraagt haar dochter om voor te lezen uit een oud dagboek. Het dagboek vertelt het bijzondere verhaal van Benjamin Button (Brad Pitt). Benjamin wordt geboren als bejaarde man, en wordt vervolgens met de dag jonger. Halverwege hun levens worden Daisy en Benjamin verliefd. Maar wat zal de toekomst brengen wanneer Benjamin steeds jonger, en Daisy steeds ouder wordt?

    De film ontving dertien Oscarnominaties en maar was uiteindelijk de grote verliezer tijdens de ceremonie met slechts 3 "technische" Academy Awards voor visuele effecten, de make-up en de art-direction. Zowel de scenarist, cameraman, regisseur, als de acteurs grepen naast de erkenning. En toch zat er meer. Mocht het script van Eric Roth iets meer de karakter hebben uitgewerkt en iets meer het accent had gelegd op de conflict-situaties, had het mijn inziens een meesterwerkje kunnen zijn.

    Maar ook al zijn het technische awards, ze zijn zeker verdiend. We maken een reis doorheen verschillende decennia en de decors en kleding geven tot in het kleinste detail deze tijdsgeest mee. Maar uiteraard ook het verjongings- en verouderingsproces is buitengewoon opmerkelijk. Meestal komt het verouderen van acteurs heel 'fake' over, maar hier – door middel van de contour camera-techniek - ga je volledig mee met de personages. Benjamin beweegt onhandig, oogt kwetsbaar en stelt zich in zijn opvallendheid toch bijna onzichtbaar op. Hij kijkt, neemt op en leert. Benjamin groeit, helemaal op zijn eigen manier. Hij is aandoenlijk, ook op latere leeftijd - wanneer hij jonger wordt. Hij blijft moeite hebben met zich in te passen in de wereld. Pitt speelt deze rol op bijzonder subtiele wijze. Nergens stapt hij in de valkuil van de over-acting en nooit verliest hij zijn kwetsbare karakter. Noem het misschien ingetogen, maar voor liefhebbers van het iets minder dik aangezette sentiment is dat toch op z’n minst een verademing.

    Maar zeker ook de andere acteurs zetten hun stempel op dit oeuvre. Blanchett doet het als de grote liefde van Benjamin voortreffelijk. Ze groeit op als een gewoon kind, doet wel wat 'normale' mensen doen, maar bevindt zich door haar liefde voor Benjamin tussen twee verschillende werelden. Haar onzekerheden, wensen en teleurstellingen bestaan als ogenschijnlijk eenvoudige expressies, waardoor Blanchett zich goed meet aan haar tegenspeler. Ook Tilda Swinton die als Britse vrouw van middelbare leeftijd een relatie begint met de oude Benjamin, zet een sterke rol neer.

    Benjamin 002 Benjamin 003 Benjamin 001

    David Fincher heeft in ieder geval de keuze gemaakt om met zijn beide voeten op de grond te blijven en zich niet te laten meeslepen door al te Hollywoodiaanse scènes. Hij kiest voor een relatief nuchter schouwspel waarbij de aandacht voor de schoonheid en vergankelijkheid van de dingen op de voorgrond treedt. De film is uiteraard groots en pakkend, maar met weinig zeemzoete momenten of goedkoop effectbejag. En de nostalgie waarmee de film is doordrenkt, dringt zich dan ook snel aan de kijker op. Alles is veranderlijk. Schoonheid blijft niet en tijden veranderen. Het ene moment heb je het naar wens en het volgende moment is dat alweer vervlogen. Het verjongingsproces is uiteindelijk maar een filter die ons op een bevreemdende manier laat zien hoe het levensproces in elkaar steekt, een portret van de de menselijke natuur. Ik had zelf de hoop dat we nog iets dieper konden kijken in de ziel van het menselijke bestaan, maar ik ben al heel tevreden met het uiteindelijke resultaat.

    De film wordt uitgegeven door Warner Home Video.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 9 juni 2009

    ***Related Posts***
    19/11/2008: Contour-camera techniek
    18/11/2008: The Curious Case of Benjamin Button trailer
    28/07/2006: Een verjongingskuur voor Brad Pitt

  • King Kong (1976) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Kijk, ik zal er geen doekjes om winden, de King Kong (1976) versie van producer Dino De Laurentiis is erover en allesbehalve respectvol voor het origineel. Maar net daarom heeft de film ook zijn verdiensten, en is op heel wat vlakken zelfs leuker dan de King Kong (2005) versie van Peter Jackson. Beide versies hebben wel hun inspiratie gezocht in de superieure King Kong (1933) versie van Cooper en Schoedsack, die nog steeds onovertroffen blijft. Uiteraard is de laatste versie van de gorilla véél beter geanimeerd en was de fotografie indrukwekkender (had ook 350 keer meer budget dan het origineel), maar er is meer nodig dan ‘beauty’ en ‘beast’ voor een geslaagde prent te maken.

    king_kong_1976_blu-ray.jpg

    Het eerste wat opviel in de film is uiteraard de meer realistische gorilla, in tegenstelling tot de stop-motion gorilla in de versie van de jaren 30 hebben we hier Rick Baker die in verschillende sequenties een gorilla-pak heeft gebruikt. En voor een film uit de jaren 70 was dit best wel overtuigend, hoewel de film niet echt de Academy Award verdiende voor speciale effecten. Bij één shot van ongeveer 10 seconden tijdens de New York sequentie zien we de mechanische King Kong van Carlo Rambaldi in ware grote. Dit moet één van de pijnlijkste momenten zijn van de film. Dit hadden ze uit de montage moeten knippen, want het ziet er allesbehalve realistisch uit. Maar gezien de producers hiervoor 1,7 miljoen dollar voor hadden betaald moest het toch zijn plaatsje hebben in de film. Rick Baker heeft met zijn goedkoper apenkostuum de film gered, zoveel is duidelijk. Ook de close-up shot waar de jonge vrouw op de neus timmert van Kong, werkt niet. Uiteraard heeft de 3D animatie in de versie van 2005 heel wat meer overtuigingskracht, maar deze cgi-techniek stond in die periode nog in zijn kinderschoenen. Het tweede wat ik zo treffend vond aan de film was het efficiënte scenario van Lorenzo Semple Jr. (Three Days of the Condor) met zijn leuke dialogen, maar ook de bewuste campy scènes zorgen ervoor dat alles heel genietbaar en ontspannend blijft.

    Er zitten compleet foute scènes in de film, en vandaar ook de vele negatieve reviews, maar deze fouten wegen zeker niet op tegen al de punten die de film scoort. En dat brengt me bij de voortreffelijke cast die zich perfect in de sfeer van de film weten in te werken onder begeleiding van regisseur John Guillermin (The Towering Inferno). Hier is geen sprake van een gillende en krijsende Naomi Watts die vooral dienst doet als decorstuk, van wie we enkel te weten komen dat ze aan het begin van de film honger heeft en dat aan het einde haar kapsel nog steeds in model ligt, ondanks de felle wind bovenop de Empire State. Hier zien we een emotionele, speelse en verleidelijke Jessica Lang die duidelijk tegengewicht bezorgt aan het gigantische monster. Lange maakte met deze film haar debuut en verkreeg al meteen een Golden Globe.

    Korte inhoud: Olie-executive Fred Wilson (Charles Grodin) gaat met een schip en bemanning naar een afgelegen eiland in de buurt van Sumatra om er olie te vinden (in de jaren 70 kende de wereld ook een olie-crisis). De antropoloog met lange haren, Jack Prescott (Jeff Bridges), glipt mee op het schip omdat hij vermoedens heeft dat er ook iets anders op het eiland is. Tijdens de tocht onderscheppen ze een rubberen reddingsbootje met een jonge actrice die zich niets meer kan herinneren van de geleden schipbreuk. Eenmaal op het eiland wordt de jonge Dwan (Jessica Lange) ontvoerd door de inboorlingen die haar willen offeren aan Kong, een reusachtige gorilla.

    Daar waar Star Wars geen digitale heruitvinden nodig had (in de vorm van voorbij lopende beestjes) zou deze film daarentegen wel een opknapbeurt kunnen gebruiken, zowel op beeld als op de klankband die iets te gedateerd wordt. Zoals ik al eerder had vermeld zijn er een aantal scènes met Kong die iets minder statisch mochten zijn, maar ook de montage laat nu en dan steken vallen. Neem nu de eind-sequentie op de Twin Towers waar Kong wordt aangevallen door de helikopters. De gorilla slaagt er in één helikopter in stukken te slaan, maar de monteur van de film had dit blijkbaar niet door wat in de opeenvolgende shots zien we hetzelfde aantal rondvliegen. Ok, dit zijn schoonheidsfoutjes, maar deze horen niet thuis in een productie op dit niveau met dergelijk budget.

    King Kong 02 picKing Kong 01 picKing Kong 03 pic
    © Universal Pictures Benelux / Dino De Laurentiis Company

    Maar daar waar de romance volledig in het water valt in de versie van Peter Jackson (alsook de versie uit de jaren 30), werkt de romantiek hier op twee fronten. Zowel de relatie van Dwan met de antropoloog als met het beest worden bijzonder knap uitgewerkt. In het origineel hadden we een haat-relatie tussen Ann en het beest, hier zien we dat Dwan gevoelens krijgt en op het einde zelfs de aap in bescherming wil nemen. Er zit ook een prachtige scène in de film op een geweldige en fel onderschatte muziekscore van John Barry waar we Kong zien die Dwan aan het droogblazen is. Dit zijn de scènes die op het netvlies blijven plakken. Dit zijn de scènes die de filmgeschiedenis ingaan. Dergelijke scènes vind je niet in de recente King Kong remake. Daar moet je het stellen met ridicule danspasjes en jongleer-kunstjes die meer op de zenuwen werken dan iets anders.

    Maar ook de cinematografie van Richard H. Kline is indrukwekkend en komt goed tot zijn recht in de Blu-ray versie van de film. De boten die zich een weg banen door de dikke mist, de suspens fotografie bij de presentatie van King Kong, alsook de fotografie van eiland zijn aangrijpend.

    Kortom, het is geen hoogvlieger maar voor een film met een gorilla van 12 meters hoog is dit toch wel een zeer ontspannende prent waar je meteen een haat/liefde relatie aan overhoudt. De stijl van de film is heel apart en wellicht niet bestemd voor heel wat mensen, maar gezien het onderwerp denk ik dat deze campy en cynische aanpak heel verdienstelijk is. Universal heeft de film uitgebracht op Blu-ray met een knappe high-def widescreen transfer met veel contrast en een mooi en correct kleurenpalet. Ook King Kong ziet er veel robuuster en scherper uit dan wat ik had gedacht. Af en toe zie je wel een licht verschil in korrel tussenin bepaalde shots, vooral de shots waar gewerkt werd met miniaturen. Er zijn geen extra’s van belang, maar al bij al zeker een Blu-ray die niet mag ontbreken aan jullie collectie.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 4 juni 2009

    ***Related Post***
    18/12/2005: King Kong (2005) filmbespreking

     

    *** King Kong (1976) trailer ***

  • Bolt, een echte Disneyfilm op Pixars wijze

    Pin it!

    De tijd dat Disney de plak zwaaide op alles wat naar animatie rook is ondertussen voor goed voorbij. Disney is ondertussen onder invloed gekomen van de mannen van Pixar en concurrent DreamWorks (Shrek) begint ook steeds meer interessante animatiefilms uit te brengen. Dankzij Steve Jobs kreeg Pixar het voor elkaar om ondanks de overname van Disney toch zelfstandig aan de slag te blijven. Die andere Pixar-man John Lasseter werd samen met Ed Catmull aangesteld als manager van Disney Features Animation. Een stap die waarschijnlijk gezet is om Disney uit het slop te halen, aangezien de studio sinds CGI zijn intrede deed geen enkel doorslaand succes meer heeft gehad sinds Tarzan (1999). Disney hield krampachtig vast aan tradities maar begon in te zien dat hun films niet meer konden overtuigen aan de box-office. Maar het tij is gekeerd en hier is het nieuwe Disney met Bolt (2008).

    Bolt poster

    Korte inhoud: Bolt (stem: John Travolta) is een superhond. Althans, dat is hij wekelijks in zijn eigen tv-serie 'American Dog'. Al denkt hij daar zelf heel anders over. Want als hij pardoes van Hollywood in New York terechtkomt, kan hij ineens niet meer op z'n superkrachten terugvallen. Samen met de zielige huiskat Mittens (stem: Susie Essman) en Rhino (stem: Mark Walton), een aan tv verslaafde hamster in een plastic bal, moet Bolt zijn weg terug naar Hollywood proberen te vinden.

    Bolt is een film die niet zonder slag of stoot is ontstaan, want de ambities waren hoog en eveneens het prijskaartje van 150 miljoen dollar. Gezien Disney-films meestal strompelen op de 90 miljoen dollar grens aan de Amerikaanse box-office was dit geen evidente keuze. Regisseur Chris Sanders (Lilo & Stitch) werkte sinds 2005 aan de film onder de naam American Dog. Een grappig verhaal van een tv-hond die poker speelt in Las Vegas en Martini’s drinkt; een volwassen animatiefilm die op creatieve manier in elkaar stak. In 2006 werd Sanders echter aan de deur gezet en bedankt voor bewezen diensten. Men wilde een meer kindvriendelijke film (lees: meer Disney) Lasseter zei het volgende over het ontslag van de regisseur: "Chris Sanders is extremely talented, but he couldn’t take it to the place it had to be.".

    De regisseurs Byron Howard en Chris Williams verschenen op het toneel en meteen werd het project omgedoopt tot Bolt. De hond Bolt is nog steeds een populaire tv-ster, maar dit keer één die in zijn show over bovennatuurlijke krachten beschikt. Zijn baasje is de twaalfjarige Penny (Miley Cyrus), met wie hij de misdaad bestrijdt. Hij beseft echter niet dat hij in het dagelijkse leven maar een doodgewone hond. Dit wordt pijnlijk duidelijk wanneer hij na een reeks onvoorziene omstandigheden in Los Angeles belandt en zijn weg naar New York moet zien terug te vinden.

    De motivatie voor de radicale ommezwaai lag niet alleen in de voorkeur voor een meer kindvriendelijke film, maar Lasseter en Catmull hadden ook niet meteen interesse in een film volgepropt met cgi. Disney Features Animation moest zich concentreren op traditionele 2D-animatie (waarschijnlijk om niet in het vaarwater te belanden van Pixar). En dus is het scenario ook compleet herschreven. Wil dit zeggen dat er geen cgi in zit? Wel, laat het me zo zeggen, als ik naar de trailer kijk ziet het er allesbehalve "traditioneel" uit. Bekijk de schilderachtige cgi decors geïnspireerd door de Amerikaanse schilder Edward Hopper en de cinematograaf Vilmos Zsigmond, of de karakter-animatie, dat heeft nog maar weinig te maken met klassieke animatie (... en maar goed ook).

    Bolt 001Bolt 002
    © Walt Disney Animation Studios

    Maar het is geen Pixar deze keer! Het voelt echt aan als de nieuwe Disney. Spijtig van de iets te populaire namen in de casting die niet altijd even goede stemacteurs zijn. John Travolta is dus ook niet de meest ideale acteur voor de job. Ook het tienersterretje Miley Cyrus is misschien iets teveel ingegeven vanuit een box-office logica en minder vanuit een artistiek perspectief. Het is trouwens niet voor niets dat het meisje ook de themesong zingt, dus zie je al waar dit allemaal naar toe gaat. Mark Walton daarentegen vind ik wel een leuke aanwinst, alsook de stem van Malcolm McDowell als Dr. Calico.

    Bolt lijkt toch meer een berekend marketingsproduct te zijn dan een animatiefilm die tot stand is gekomen door gepassioneerde en creatieve producenten. Visueel ziet alles er wel verbluffend uit, maar wat had je gedacht met een budget van 150 miljoen dollar. Maar het publiek is ook veeleisend geworden en wil niet alleen vertroeteld worden met mooie beeldjes, het wil een meeslepend verhaal een slimme, grappige, subtiele dialogen. Als je de film wil uitbrengen in de bioscoop kan een film niet alleen maar zijn pijlen richten op de allerjongsten, maar moet hij ook in staat zijn een volwassen publiek aan te spreken. De critici zijn vrij positief over de film, maar het box-office resultaat blijft deze keer steken op 110 miljoen dollar in de States en dat is misschien net iets te weinig voor dit project. Op 11 februari 2009 komt de film bij ons in de bioscoop.

    *** Bolt trailer ***

  • Terminator 2: Judgment Day (1991) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Mocht je nog op zoek zijn naar een film voor je Blu-ray collectie raad ik het Blu-ray exemplaar aan van Terminator 2: Judgment Day (1991) van James Cameron, een waardige opvolger op de culthit The Terminator (1984).

    blu-ray,dvd,terminator 2,terminator,james cameron,linda hamilton,arnold schwarzenegger,the terminator,the sarah connor chronicles,robert patrick,science-fiction,cgi

    Let wel op welke Blu-ray disc jullie willen aanschaffen want er circuleren diverse releases, gaande van originele bioscoopversies, director cuts, alternatieve montages, audio-commentaar, bonus-materiaal, … Blijkbaar is het Blu-ray formaat nog niet in staat om alles op één drager te zwieren of wil de distributeur gewoon meer geld slaan uit hetzelfde product. Maar hoe dan ook is een dergelijk exemplaar een must have voor elke filmfan.

    Het concept van tijdreizen blijft een delicate zaak, want hoe meer je begint na te denken hoe meer je stuit op fouten, wat de geloofwaardigheid van het verhaal aantast. Maar ook al zijn er hier en daar wel wat denkfouten (cf. de creatie van de compleet nutteloze neusgaten bij de Terminator) is het toch één van de betere science-fiction franchises die ik ken. De sequel had uitzinnige actie-sequenties en het verhaal bleef trouw aan de eerste film. En zelfs zonder de actie zou T2 nog steeds indruk kunnen maken. De personages zijn heel zorgvuldig uitgeschreven met voldoende background en personaliteit.

    Ook de casting was geslaagd, met een slanke en kort geknipte, moderne moordmachine (Robert Patrick) die in contrast stond met de oude zwaargebouwde spierbundel (Arnold Schwarzenegger). Het feit dat je in het begin van de film compleet op het verkeerde spoor werd gezet van wie nu uiteindelijk de moordmachine was en wie de familie Connor moet redden. Wanneer je de The Sarah Connor Chronicles bekijkt besef je trouwens hoe goed Linda Hamilton uiteindelijk was. Ze speelt haar paranoïde en over-gestresseerde rol met voldoende overtuiging dat je volledig met haar gaat meevoelen. Maar ook Arnold draagt bij tot het succes van de prent. Door zijn koele, berekende vertolking van Terminator komt de humor des te beter tot uiting en zijn de on-liners tot op vandaag nog steeds heel memorabel.

    De achtervolging in het kanaal blijft tot op vandaag nog steeds één van de betere scènes uit de filmgeschiedenis en de visuele effecten met de T-1000 moeten nog steeds niet onderdoen voor de hedendaagse cgi. De film heeft de cgi trouwens naar een nieuw niveau getild.

    T2 pic
    © Carolco Pictures

    In de extended diretor’s cut versie zijn maar liefst 16 minuten toegevoegd met extra karakter-development. De scènes geven uiteraard wel iets meer duiding aan het geheel, maar de oorspronkelijke montage vond ik eigenlijk wel beter. Maar hoe je het ook bekijkt, de film blijft een science-fiction meesterwerkje, die je uiteraard moet zien met perfecte audio- en beeldkwaliteit.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 29 september 2008

     

    *** Terminator 2: Judgment Day (3D) trailer ***