cate blanchett

  • Thor: Ragnarök (2017) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    We hebben het hier nog niet gehad over de opkomende Marvel film Thor: Ragnarök (2017), een film die een paar maanden geleden is uitgekomen op DVD en Blu-ray, maar die we dus compleet over het hoofd hebben gezien. Maar met de release van Avengers: Infinity War (2018) moesten we deze toch even in de aandacht brengen. En wat was me dat van een geflipte trip. Hopelijk hebben ze niet teveel gespoiled in de trailers, maar ik was half overtuigd met de ingeslagen weg, ook al zou ik deze nu niet meteen gaan aanraden.

    thor,thor ragnarok,chris hemsworth,cate blanchett,taika waititi

    Korte inhoud: Thor (Chris Hemsworth) zit gevangen aan de andere kant van het universum. Hij moet in een race tegen te klok proberen om naar Asgard terug te keren om Ragnarok te stoppen. De vernietiging van zijn thuiswereld en het einde van de beschaving van Asgardian liggen nu in handen van een almachtige nieuwe bedreiging, de meedogenloze Hela (Cate Blanchett). Thor zal de hulp kunnen gebruiken van zijn stiefbroer Loki (Tom Hiddleston), Valkyrie (Tessa Thompson) en uiteraard Hulk (Mark Ruffalo).

    De film werd geregisseerd door Taika Waititi, een Nieuw-Zeelandse regisseur die vooral bekend stond voor zijn low budget independent komedies (Hunt for the Wilderpeople, Boy, What We Do in the Shadows) en die hier nu uitpakt met een multi-miljoen dollar comic adaptatie. Een gok, maar na het zien van de trailer denk ik dat de man zich goed weten te omringen. Taika speelt zelfs de rol van Korg in de film, om niet te zeggen dat hij er zich helemaal thuis voelde en niet zo heel veel stress had voor deze monster-job. In ieder geval heeft Marvel ervoor gekozen om de Thor franchise iedere keer te laten regisseren door een andere regisseur. Kenneth Branagh regisseerde Thor (2011) en Alan Taylor regisseerde Thor: The Dark World (2013).

    Andere acteurs die we zullen zien opduiken zijn Odin (Anthony Hopkins), Sif (Jaimie Alexander), Dr. Stephen Strange (Benedict Cumberbatch), Skurge (Karl Urban) en de Grandmaster (Jeff Goldblum). Er is zelfs een kleine rol voor Sam Neill als een acteur die Odin vertolkt in een theatervoorstelling. Je moet goed kijken, want de eerste keer had ik zelfs niet gezien dat het hem was.

    Ragnarök betekent 'Twilight of the Gods', een mythe die het verhaal verteld van de destructie van het universum en de mensheid. Er staat dus heel wat op het spel, eat your heart out James Bond villains, en deze film geeft dus ook de aanloop tot Avengers: Infinity War. Toch is een een wezenlijk verschil tussen Avengers en deze Thor film, met name dat Thor: Ragnarök eigenlijk in wezen één grote joke is, zowat in dezelfde lijn als Guardians of the Galaxy (2014) maar dan minder grappig en iets dommer. Dus als kijker heb je meteen twee mogelijke opties; ofwel ga je volledig mee met deze dolle rit en zal je dit een fantastische prent vinden, ofwel ga je zwaar teleurgesteld naar de eindcredits kijken en je afvragen of het eigenlijk nog de moeite is om hiervan de post-credit scene te bekijken. Mijn gevoel was sowieso dubbel, want het voelt allemaal wel aan als een echte comic-adaptatie en dat is dan weer een pluspunt.

    De film valt ook meteen met de deur in huis, met Thor die gevangen zit in een kooi en uiteindelijk weet te ontsnappen om dan oog in oog te staan met een vuurmonster. Hij zal dit monster ook bestrijden op de muziek van Led Zeppelin’s "Immigrant Song". En nadat hij dit vuur-gedrocht met al zijn minions heeft verslaan moet hij het opnemen tegen een nog groter ding. Hoeveel vuurmonsters kunnen we met After Effects op elkaar plakken, wel de makers hebben het met deze film uitgetest. Maar gezien alles om te lachen is, ga je als kijker nauwelijks meevoelen met de karakters.

    Ondertussen is Thor: Ragnarök uit op DVD, Blu-ray (3D) en 4k Ultra HD, en het is echt de moeite de Blu-ray aan te schaffen wat deze staat vol met extraatjes, gaande van audio-commentaar van de regisseur tot deleted scenes, gag reel (of course), en making of filmpjes en insights over het verhaal.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 2 mei 2018

     

    *** Thor: Ragnarök trailer ***

  • Matt Damon in het oog van de storm voor zijn mansplaining

    Pin it!

    Er komt binnenkort een vrouwelijke versie van Ocean’s Eleven met name Ocean's 8 (2018) in regie van Gary Ross (The Hunger Games, Free State of Jones, Pleasantville), een beetje in hetzelfde vaarwater als de vrouwelijke Ghostbusters (2016) film, maar hopelijk dan iets beter.

    oceans_8_2018_poster.jpg

    Korte inhoud: 'Ocean's Eight' volgt het leven van Danny Ocean's criminele zuster Debbie Ocean (Sandra Bullock). Samen met de hulp van haar vrouwelijke rechterhand Lou (Cate Blanchett) probeert ze een team te rekruteren. Ze hebben het doel een diamant te stelen tijdens het jaarlijkse Met Gala om een kwaadaardige galeriehouder en ex-vriend van Debbie (Damian Lewis) erbij te lappen.

    De film steekt dus vol met vrouwen, zoals Olivia Munn, Dakota Fanning, Anne Hathaway , Sarah Paulson, Katie Holmes, Helena Bonham Carter, Rihanna, Adriana Lima, Awkwafina , Mindy Kaling, Kylie Jenner en Hailey Baldwin . En de mannen zijn in de minderheid. Naast Damian Lewis is er ook nog Richard Armitage en James Corden.

    Een acteur die de brug maakt tussen de twee films is Matt Damon, opnieuw in de rol van Linus Caldwell. En ook al zijn de opnames achter de rug krijgt hij nu de volle laag van een paar duizenden feministen en #MeToo sympathisanten die uitgerekend deze acteur uit de film willen. Ruim 18.000 mensen wereldwijd hebben ondertussen een petitie ondertekend om de gastrol Damon uit de film te laten schrappen. En de beschuldigingen swingen de pan uit alsof hij Weinstein zou hebben geholpen om seksueel misbruik verbergen, iets wat de acteur zelf ontkent. Zijn quote dat hij best samen wil werken met mensen die zijn beschuldigd van seksueel misbruik, is ook in het verkeerde keelgat geschoten. Hij zou de gevallen 'case-by-case' bekijken, en dat zint die vrouwen niet.

    Eerder kreeg Matt nog de volle laag nadat hij had gezegd dat de ene #metoo-zaak de andere niet is en ze niet allemaal op een hoop moeten worden gegooid. "Er is een verschil tussen iemand een tik op de kont geven en verkrachting of kindermishandeling, toch? Al deze gedragingen moeten zonder twijfel worden aangepakt en gestopt, maar ze moeten niet gelijkgesteld worden, toch?" Een misschien wel redelijke respons maar de uitlatingen van Matt werden al snel als #damonsplaining gedoopt. Die term verwijst naar het fenomeen mansplaining, waarbij mannen op een neerbuigende manier dingen aan vrouwen uitleggen die ze vaak al lang weten.

    Elke nuance in het debat is verdwenen, en het doet me wat denken aan het debacle die in de States gaade is rond de ‘vrije meningsuiting’ en de 'alt-right' beweging. De minste kritiek van "rechts" op het migratiebeleid, op het recht van spreken op universiteiten, op de nieuwe beeldenstorm, op het beleid van Trump, op de opgelegde diversiteitsnormen in boeken en films, … wordt zonder meer omschreven als racistisch en niet "politiek correct", en dus heb je geen recht op spreken en uw mening is van geen tel. En dan krijg je polarisatie, waarin mensen die verweten worden om racistisch te zijn, nog meer van leer trekken, en omgekeerd mensen die opkomen voor gelijke rechten eigenlijk al even racistische voorstellen willen doordrukken als een 'white-people-free-day' of nog mensen krijgt als Eminem die zich schamen om blank te zijn. Is er een probleem met ongewenst gedrag tegenover vrouwen? Ja! Meer nog, er is een probleem van ongewenst gedrag tegenover vrouwen, mannen en kinderen. Door echter alles op de spits te drijven heb ik het gevoel dat het doel wordt voorbijgeschoten en marginaliseert men toch één van de belangrijkste bewegingen van de jongste jaren. En dat geldt niet alleen voor de vrouwen die de petitie hebben getekend maar tevens voor Matt Damon die misschien geen olie op het vuur moet gieten.

    De vraag is nu, hoe zal Warner Bros hierop reageren. Matt Damon is Kevin Spacey niet en heeft zich niet schuldig gemaakt aan seksueel ongepast gedrag. Anderzijds heeft hij nu heel wat vrouwen (klaarblijkelijk) op de tenen getrapt. Zijn aandeel in Ocean's 8 is minimaal. Hem verwijderen uit de film zou eigenlijk veel gemakkelijk zijn dan Kevin Spacey te verwijderen uit House of Cards en All the Money in the World (2017). Zelfs de regisseur is een lichtgewicht en hij zal zich niet kunnen verzetten tegen deze ingreep. Persoonlijk denk ik dat het de verkeerde beslissing zou zijn (los van het mogelijk financieel verlies voor een film die hoofdzakelijk bedoeld is voor vrouwen), want als je daarmee begint zet je de deur open voor nog meer boycots - want welke acteur (of actrice) heeft in zijn(/haar) leven eens iets niet verkeerd gedaan of gezegd wat niet "politiek correct" is? We leven in een periode waarin fans mondiger worden en studio's rekening moeten houden met hun verzuchtingen. Maar waar houdt het allemaal op?

  • Cinderella (2015) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Regisseur Kenneth Branagh hoef je niets meer te leren van hoe je een koninklijk bal in scène moet zetten of hoe hij een kostuumdrama moet orkestreren. Dus op dat vlak is de film-adaptatie Cinderella (2015) al een schot in de roos. En met zijn theaterervaring weet hij ook wel te werken met acteurs en is zijn acteursregie buitengewoon feilloos. Het enige wat je van Branagh niet moet verwachten is om vernieuwend uit de hoek te komen, zoals Snow White and the Huntsman (2012). Maar misschien is dat bij sprookjes-verfilmingen geen absolute must.

    cinderella_2015_poster.jpg

    En zoiets komt Disney misschien wel goed uit, want in hun brief stond: 'een getrouwe en brave adaptatie van de Cinderella (1950) tekenfilm gebaseerd op het sprookje van Charles Perrault'. Voor die reden hebben ze ook regisseur Mark Romanek de laan ingestuurd nadat hij afkwam met een meer duistere benadering van het verhaal. In plaats van een Assepoester-verfilming mocht hij de videoclip van Taylor Swift draaien, Shake It Off - een toepasselijke titel voor de afgedankte en gefrustreerde cineast.

    Korte inhoud: Het verhaal van "Assepoester" volgt het wel en wee van de jonge Ella (Lily James) wiens vader (Ben Chaplin) hertrouwt na de tragische dood van haar moeder (Hayley Atwell). Vastberaden om haar liefhebbende vader te ondersteunen, verwelkomt Ella haar nieuwe stiefmoeder Lady Tremaine (Cate Blanchett) en haar dochters Anastasia (Holliday Grainger) en Drizella (Sophie McShera) in het ouderlijk huis. Maar, wanneer Ella's vader plotseling en onverwacht overlijdt, vindt ze zichzelf aan de genade onderworpen van een jaloerse en meedogenloze nieuwe familie. Uiteindelijk wordt ze gedegradeerd tot niets meer dan een dienstmeisje bedekt met as, en smadelijk omgedoopt tot Cinderella. Ella is vastbesloten om laatste woorden van haar moeder te eren en om "moed en vriendelijkheid" hoog in het vaandel te dragen. Ze zal niet toegeven aan wanhoop noch diegene verachten die haar misbruiken. Haar geluk lijkt echter te gaan veranderen wanneer het Paleis een open uitnodiging stuurt naar alle maagden van het huis om een bal bij te wonen. Elle hoopt hiermee de charmante prins Kit (Richard Madden) te ontmoeten die ze al eens aantrof in het bos. Maar haar stiefmoeder verbiedt haar om de bal bij te wonen en scheurt haar jurk in stukken. Maar, zoals in alle goede sprookjes, komt de hulp uit onverwachte hoek. Een vriendelijke bedelaarster (Helena Bonham Carter) gewapend met een pompoen en een paar muizen, verandert ze het leven van Assepoester... voor altijd.

    Het verhaaltje stamt uit de jaren stillekes waar de plaats van de vrouw in de schaduw stond van de man, meestal aan de haard en in afwachting van een huwelijk. En ook deze live-action verfilming probeert in geen geval het 17de eeuwse verhaaltje wat bij te sturen. Maar los van deze archaïsche gendernormen en de parabel van de innerlijke en uiterlijke schoonheid die de sleutels zijn voor het eeuwige geluk, kon ik er nog best wel van genieten. En al zeker van de vertolking van Cate Blanchett die hier toch wel de show steelt. Cate werd al gecast voor de rol nog voor Branagh in the picture kwam. Ik kan Disney geen ongelijk geven. Haar karakter is zowaar nog slechter dan Maleficent en dat zonder staf, gothic make-up of puntige hoorns.

    Daarnaast staat Lily James ook wel goed te acteren, en dit voor haar eerste hoofdrol in een big budget productie. Er was heel wat te doen rond haar wespentaille en toen ik de scene zag in de baljurk toen ze van de trappen afliep, dacht ik toch ook even dat de makers iets teveel met cgi hebben zitten knoeien. Ze ziet er belachelijk smal uit rond de middel. Maar het is allemaal gezichtsbedrog. Met iets bredere schouders en rok heb je meteen een vertekend beeld, maar er zijn geen digitale bewerkingen geweest, maar wel een spannend korset. Met de tagline 'Have Courage' hoop ik nu niet dat tienermeisjes massaal gaan beginnen diëten om zo'n onmogelijke taille te bekomen. Maar hiermee zorg je wel voor wat commotie en dat kan een filmproductie zeer goed gebruiken in aanloop van de première. Anderzijds, dit is geen verhaal waar meisjes iets van kunnen leren. Alles is hier zo gedateerd, maar het is dan ook een sprookje waar je niet te streng op mag zijn. De goede bedoelingen druipen van het scherm.

    cinderella_2015_poster04.jpgcinderella_2015_poster03.jpgcinderella_2015_poster02.jpg

    En ook Branagh had veel goede bedoelingen, want de cgi hield niet op bij de taille van Cinderella, maar de film barst van de visuele effecten, van ganzen tot een pompoen die worden omgetoverd in een gouden koets. Zelfs de witter-dan-wit tanden van Helena Bonham Carter lijken bewerkt ofwel zaten haar valse tanden niet goed in. Op een gegeven moment begint alles ook heel artificieel aan te voelen, en met al dat acteergeweld op het scherm heb je als kijker zoiets van 'was dat nu echt nodig?' Gelukkig was er de geslaagde production design van Dante Ferretti en de prachtige kostuums van Sandy Powell.

    Er zit quasi geen actie in de film, met uitzondering van de knappe vluchtscène bij middernacht wanneer Cinderella nog snel naar huis wil snellen met haar gouden koets terwijl de magie uitgewerkt wordt en alles stilletjes zijn ware aard opnieuw krijgt. Al bij al denk ik dat zowel de jongeren als de oudere generatie van deze prent kunnen genieten, ook al had ik misschien liever die donkere aanpak willen zien van Romanek.

    Cinderella is ondertussen uit op DVD, Blu-ray en Video on Demand. Op de schijf vinden jullie verschillende making of filmpjes en alternatieve begin-scene. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur. Op de Blu-ray staat tevens de korte animatiefilm Frozen Fever (2015), gebaseerd op de Disney-animatiefilm Frozen (2014).

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 5 september 2015

    ***Related Posts***
    20/11/2014: Cinderella regisseur Mark Romanek werd de laan ingestuurd
    12/03/2013: Emma Watson zal GEEN Assepoester spelen in opkomende Cinderella!
    20/05/2010: Scarlett Johansson in de running voor Assepoester-rol

     

    *** Cinderella trailer #2 ***

  • The Talented Mr. Ripley (1999) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een van de betere thrillers eind jaren '90 was zonder enige twijfel The Talented Mr. Ripley (1999) van de overleden regisseur Anthony Minghella, de man die ons nog The English Patient (1996) bracht, een film die werd bekroond met 9 Oscar, waaronder deze van Beste Film.

    the_talented_mr_ripley_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: In de late jaren '50 wordt de getalenteerde, maar evenzoveel getormenteerde en opportunistische wees Tom Ripley (Matt Damon) - na het dragen van een Princeton jasje dat hem niet toebehoort, en waardoor hij een piano op een tuinfeest mag bespelen - door de vader van playboy Dickie Greenleaf (Jude Law) naar Italië gestuurd om Dickie over te halen terug te keren naar Amerika. Eenmaal aangekomen, raakt de 25-jarige Tom echter innig bevriend met Dickie en diens verloofde Marge (Gwyneth Paltrow). Hij valt voor jazzmuziek, Dickie en de luxueuze levensstijl... maar stilaan zien we de onschuldige jongeman veranderen in een koele moordenaar.

    De film is gebaseerd op de roman van Patricia Highsmith, een vrouw die moederziel alleen leefde en sommige van haar boeken opdroeg aan haar kat. In haar boeken worden de protagonisten altijd opgejaagd en achtervolgd (The Cry of the Owl, Strangers On A Train). Ze slaan vaak op de vlucht van de politie en soms ook van zichzelf in een claustrofobische en misantrope wereld. Het leven is één grote valstrik die op elk moment kan toe klappen. Highsmith is een Amerikaanse, maar bracht ondermeer heel veel tijd door in Italië. En het is eraan te zien, want met deze film snuiven we echt wel die typische Mediterraanse sfeer op. Het verhaal is op zijn beurt gebaseerd op de Henry James roman The Ambassadors, waarvan er zelfs een aantal verwijzingen in de film steken.

    De auteur zou nog vier Ripley boeken hebben geschreven en er zijn bij mijn weten in totaal vijf films gemaakt, waaronder één met Alain Delon, Purple Noon (1960) van René Clément, één met Dennis Hopper, The American Friend (1977) van regisseur Wim Wenders, één met John Malkovich, Ripley's Game (2002) en uiteindelijk nog Ripley Under Ground (2005) van Roger Spottiswoode. Maar de film die er met kop en schouders boven steekt is toch wel deze van Anthony Minghella, ook al wijkt zijn filmversie in tegenstelling tot deze van René Clément, ferm af van de roman.

    In tegenstelling tot de Agatha Christie verhalen hebben we hier niet te maken met een moordmysterie. Het is al van in het begin duidelijk wie misdrijven op zijn kerfstok heeft. Het is het verhaal van een 'niemand', die een 'iemand' wil worden. Ripley is geen berekende moordenaar, maar wel iemand die door omstandigheden gedwongen wordt om een moord te plegen. De casting van Matt Damon is een voortreffelijke zet. Damon heeft zowel een onzeker en onschuldig voorkomen, als die verontrustende ondoorgrondelijkheid. Eén van de betere momenten in de film is wanneer Ripley onwennig met zijn spierwitte lichaam en zijn zwarte schoenen tussen de bruingebrande lichamen loopt op een Italiaanse badplaats voor zijn eerste ontmoeting met Dickie. Ripley is een getalenteerde man, en blinkt uit in het imiteren van mensen. En dat heeft hem al uit heel wat netelige posities gehaald.

    the_talented_mr_ripley_1999_blu-ray_pic01.jpgthe_talented_mr_ripley_1999_blu-ray_pic02.jpg

    Anderzijds is Jude Law ook perfect gecast als de playboy. Zijn personage is verzot op jazzmuziek en is zowat de tegenpool van Ripley; verfijnd, galant, charismatisch en verzot op geneugten des leven. Minghella heeft de homo-erotische spanning in het verhaal ook uitvergroot. Ripley's aantrekking tot Dickie komt niet alleen voort uit een hunker om tot zijn levensstandaard te behoren, maar er is ook een seksuele aantrekking. Dickie heeft dit nooit echt door tot op het moment het voor hem fataal zal worden. Er gaat ook iets meer aandacht naar het personage van Marge, die in het boek het product lijkt van een lichte vorm van vrouwenhaat. Het enige wat haar personage kan is martini's maken. In de bijrollen zien we nog een sterke rol van Philip Seymour Hoffman die in een geniale scène Ripley begint te ontmaskeren wanneer hij hem aantreft te midden van zijn Dickie-imitatie. En Minghella voegde er nog een vrouwelijke rol aan toe, de textielerfgename Meredith Logue, fantastisch gespeeld door een ingetogen Cate Blanchett. Een minpunt aan de film is dat de regisseur de film eigenlijk 15 minuten vroeger had moeten stoppen, maar er nog een overbodige sequentie aanplakte die nog eens die homo-seksuele drijfveren in de verf moest zetten - alsof dat al niet overduidelijk was.

    Qua sfeer bevinden we ons in een sfeervolle en hartverwarmende Federico Fellini-film, maar onderliggend hebben we te maken met een duister verhaal. Onlangs is nog een andere prent gebaseerd op een roman van Patricia Highsmith uitgekomen, eveneens een misdaadverhaal onder de Mediterrane zon. The Two Faces of January (2014) was geen slechte film, maar mist die finesse van een The Talented Mr. Ripley. Ook de muziek van Gabriel Yared (The English Patient, Cold Mountain) brengt deze prent naar een superieur niveau. Bij momenten heb je de indruk naar Bernard Herrmann te luisteren in een Alfred Hitchcock film. En ook al heb ik genoten van deze thriller, zijn we toch wel wat verwijderd van het werk van de meester van suspense.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 15 februari 2015

  • Cinderella van Kenneth Branagh heeft nieuwe poster en trailer

    Pin it!

    Binnenkort krijgen we een nieuwe sprookjes-adaptatie in de zalen. Na Maleficent (2014), Jack the Giant Slayer (2013), Hansel and Gretel: Witch Hunters (2013), Oz The Great and Powerful (2013), Snow White and the Huntsman (2012), Alice in Wonderland (2010) en de ensemble-sprookjesfilm Into the Woods (2014) is er nu Cinderella (2015)

    cinderella_2015_poster.jpg

    Korte inhoud: Het verhaal van "Assepoester" volgt het wel en wee van de jonge Ella (Lily James) wiens vader (Ben Chaplin) hertrouwt na de tragische dood van haar moeder (Hayley Atwell). Vastberaden om haar liefhebbende vader te ondersteunen, verwelkomt Ella haar nieuwe stiefmoeder Lady Tremaine (Cate Blanchett) en haar dochters Anastasia (Holliday Grainger) en Drizella (Sophie McShera) in het ouderlijk huis. Maar, wanneer Ella's vader plotseling en onverwacht overlijdt, vindt ze zichzelf aan de genade onderworpen van een jaloerse en meedogenloze nieuwe familie. Uiteindelijk wordt ze gedegradeerd tot niets meer dan een dienstmeisje bedekt met as, en smadelijk omgedoopt tot Cinderella. Ella is vastbesloten om laatste woorden van haar moeder te eren en om "moed en vriendelijkheid" hoog in het vaandel te dragen. Ze zal niet toegeven aan wanhoop noch diegene verachten die haar misbruiken. Haar geluk lijkt echter te gaan veranderen wanneer het Paleis een open uitnodiging stuurt naar alle maagden van het huis om een bal bij te wonen. Elle hoopt hiermee de charmante prins Kit (Richard Madden) te ontmoeten die ze al eens aantrof in het bos. Maar haar stiefmoeder verbiedt haar om de bal bij te wonen en scheurt haar jurk in stukken. Maar, zoals in alle goede sprookjes, komt de hulp uit onverwachte hoek. Een vriendelijke bedelaarster (Helena Bonham Carter) gewapend met een pompoen en een paar muizen, verandert ze het leven van Assepoester... voor altijd.

    De film wordt geregisseerd door Kenneth Branagh, die wel wat ervaring heeft met kostuumfilms. In Hamlet (1996) ensceneerde hij zelfs al een fameuze bal. En in deze Disney productie zal hij nog eens een pak meer middelen krijgen. Hoeveel is op dit ogenblik nog niet bekend, maar als je weet dat Alice in Wonderland maar liefst 200 miljoen dollar kreeg (en hiermee meer dan een miljard ophaalde tijdens zijn bioscooprelease) zal het budget hier niet ver van liggen.

    cinderella_2015_pic01.jpgcinderella_2015_pic02.jpgcinderella_2015_pic03.jpg
    cinderella_2015_pic04.jpgcinderella_2015_pic05.jpgcinderella_2015_pic06.jpg
    cinderella_2015_pic07.jpgcinderella_2015_pic08.jpgcinderella_2015_pic09.jpg

    Maar Kenneth was niet de eerste keuze van Disney. Regisseur Mark Romanek stond bovenaan het lijstje een paar jaar gelden, maar vorig jaar trapte de regisseur het af na "creatieve meningsverschillen". Volgens een aantal bronnen zou de regisseur een veel donkere film willen maken dan dat Disney in gedachten had. Ook voor de rol van Cinderella was de eerste keuze Emma Watson, maar zij had er geen zin in. En toen kwam er nog een waslijst van actrices (Gabriella Wilde, Saoirse Ronan, Alicia Vikander, Bella Heathcote en Margot Robbie) maar elk van hen kon de rol uiteindelijk niet spelen omwille van uiteenlopende redenen.

    Het script werd geschreven door Aline Brosh McKenna (The Devil Wears Prada) en Chris Weitz (The Golden Compass, Antz). Op 25 maart 2015 zou de film bij ons moeten uitkomen.

    ***Related Posts***
    12/03/2013: Emma Watson zal GEEN Assepoester spelen in opkomende Cinderella!
    20/05/2010: Scarlett Johansson in de running voor Assepoester-rol

    *** Cinderella trailer #2 ***

  • The Boken Circle Breakdown grijpt naast de Oscar

    Pin it!

    Het mocht alweer niet zijn voor de Belgen, verdomme toch! We waren er nooit zo dicht bij. Ik zag The Boken Circle Breakdown al de Oscar winnen. Maar goed, het is al een immense eer om genomineerd te zijn met een langspeelfilm, en niets belet Felix om het de komende jaren opnieuw te proberen. De Oscar voor Beste Buitenlandse Film ging naar de favoriet La Grande Bellezza (2013).

    De avond werd in goede banen geleid door Ellen DeGeneres die het publiek in de kortste keren in de palm van haar hand had met welgemikte grappen. De eerste Oscar van de avond ging naar Jared Leto voor zijn briljante Mannelijke Bijrol in Dallas Buyers Club (2013). Leto stak meteen een lange speech af, waarmee hij ook nog eens verwees naar de problematiek in Oekraïne. Het zou in ieder geval geen landslide worden voor 12 Years a Slave (2013).

    12_years_a_slave_best_picture_oscar.jpgalfonso_cuaron_gravity_oscar.jpg

    En dit werd bevestigd door de volgende Oscar voor Beste Kostuums die naar The Great Gatsby (2013) ging. Ook de oscar voor Beste Make-Up ging naar Dallas Buyers Club, die goed op weg was om de verrassing van de avond te worden. En nadien was het wachten tot de volgende grote Oscar, met tussendoor een verlies van de Belgische Animatiefilm Ernest et Célestine aan de gedoodverfde winnaar Frozen (2013), en nog een zalige live-act van U2.

    De Oscar voor Beste Klank Mix ging verdiend naar Gravity (2013), ook de Oscar voor Beste Klankmontage ging dan weer naar de film van Alfonso Cuarón. De oscar voor Beste Actrice in een Bijrol ging naar Lupita Nyong'o voor 12 Years a Slave, de eerste Oscar voor de grote favoriet van de avond.

    jared_leto_dallas_buyers_club_oscar.jpgcate_blanchett_blue_jasmine_oscar.jpgmatthew_mcconaughey_dallas_buyers_club_oscar.jpglupita_nyong_o_12_years_a_slave_oscar.jpg

    De Oscar voor Beste Fotografie ging naar Gravity (2013), die ondertussen al aan 3 Oscars zat. En ook de Oscar voor Beste Montage ging naar naar deze space-flim. En naast de Oscar voor Beste Kostuums, ging ook de Oscar voor Beste Production Design naar The Great Gatsby. De Oscar voor Beste Originele Score ging naar componist Steven Price voor Gravity. Beste Song ging dan weer naar de animatiefilm Frozen en spijtig genoeg niet naar het veel betere U2 nummer. De Oscar voor Beste Script Adaptatie ging naar John Ridley voor het script van 12 Years a Slave. De Oscar voor Beste Originele Script ging dan weer naar Spike Jonze voor de film Her (2013).

    De Oscar voor Beste Regisseur ging zoals verwacht naar Alfonso Cuarón, die ondertussen aan 5 Oscars zit. De Oscar voor Beste Actrice ging dan weer verrassend naar Cate Blanchett voor Blue Jasmine (2013). De Oscar voor Beste Acteur ging opnieuw niet naar Leonardo DiCaprio, maar wel naar Matthew McConaughey voor Dallas Buyers Club. En zoals iedereen had kunnen denken won 12 Years a Slave de Oscar voor Beste Film.

    De Film met de meest verzilverde Oscars was Gravity met maar liefst 7 Oscars. De grootste verliezers van de avond waren American Hustle (2013) met 10 Oscar-nominaties en Martin Scorsese's The Wolf of Wall Street (2013) met 5 Oscar-nominaties. Beide films mochten met lege handen naar huis keren.