catch me if you can

  • The Informant (2009) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het is even wennen, maar het is een opluchting om Matt Damon nog eens in een rol te zien waarin hij niet op het punt staat iemand onschadelijk te maken zoals in de opkomende Green Zone (2010) of iemand te verleiden met zijn onweerstaanbare looks zoals in de Ocean's Eleven films of zelfs de nieuwe Invictus (2010). In The Informant (2009) van Steven Soderbergh speelt Damon een wel heel bizarre rol en ik heb meer van zijn acteerprestatie genoten dan van de film.

    The_Informant_poster

    Korte inhoud: Mark Whitacre (Matt Damon) werkte zich in de jaren '90 op bij Acher Daniels Midland (ADM). Hij had een belangrijke functie binnen het bedrijf maar besloot toch om naar FBI-agent Brian Shepard (Scott Bakula) te stappen om hem de waarheid te vertellen. Hij gaf toe dat enkele belangrijke bazen van ADM (waaronder Whitacre zelf) samen met andere bedrijven afspraken hadden gemaakt om de prijs van de voedersupplement lysine te doen stijgen. Om de FBI te kunnen helpen, werd hij een informant. Hij verzamelde video- en geluidsfragmenten om de witteboordencriminaliteit aan het licht te brengen. Whitacre kreeg, in de periode dat hij voor de FBI werkte, last van een bipolaire stoornis. Hij stond op de rand van een zenuwinzinking en kon de druk niet aan. Uiteindelijk dacht de media dat hij $9 miljoen had gestolen van ADM en de andere bedrijven tijdens de periode dat hij voor de FBI werkte.

    Voor de rol kwam Damon maar liefst 15 kilo bij en droeg een wel heel belachelijke snor, een nerdy bril en een onmogelijk haarkapsel. Het is niet de eerste keer dat Soderbergh het imago van Matt Damon wil …mutileren. In Ocean's Thirteen (2007) had hij de acteur een neus in de vorm van een banaan gegeven. Maar in The Informant! werkt het bijzonder wel, gezien het personage niet is wie hij lijkt te zijn. Damon is dan ook uitmuntend als een demonisch slimme kerel die heel wat mensen te slim af is.

    Het is een eigenaardige, satirische komedie met een vrolijke ondertoon, en dit in tegenstelling tot het ernstige thema van de film. Het is een verhaal over bedrijfsmalversaties en corruptie maar ook over individuele hebzucht, en in het licht van de recente beurscrisis ook enorm actueel. Net zoals The Insider (1999) gaat dit over een waar gebeurd verhaal over een Amerikaanse whistle-blower die de vuile was van een bedrijf op de straatstenen wil gooien. Terwijl de film van Michael Mann een heel serieuze en gewichtige, dramatische toon aanhield is deze prent van Soderbergh “licht verteerbaar”. Maar daar waar een film als Catch Me If You Can (2002) (eveneens een waar gebeurd verhaal van een jongeman die uiteindelijk bij de FBI zou gaan werken) een mooie balans vindt tussen drama en humor, weet Soderbergh hier precies niet goed waar hij naar toe wil.

    Soderbergh neemt een ernstig nieuwsitem en transformeert het in iets fascinerend en tevens buitensporig. En dat lukt tot op een zeker niveau. De regisseur kenmerkt zich door zijn dwingende filmstijl, maar in deze prent heb je af en toe het gevoel dat de stijl niet in functie is van de vertelling. Het lijkt wel of Soderbergh dit 90’ties verhaaltje kost wat kost in een 70’ties jasje wou duwen, maar het wringt aan alle kanten. Mocht de gebroeders Coen de film hebben geregisseerd dan hadden we nog meer kunnen genieten van het onderliggende en hartverscheurende, komische drama van een dubbelzinnig personage. Mark Whitacre was een complex figuur, een ziekelijke leugenaar en onverbeterlijke sjoemelaar … alles behalve een 'held'.

    Maar het is uiteindelijk een film waar je van kan genieten. Je weet immers nooit wat je kan verwachten van deze regisseur en dat is op zich een groot pluspunt. Komt daar nog bij dat Matt Damon één van de beste acteurs is in Hollywood van het moment, en dit nog maar een keertje duidelijk maakt in een A-typische rol. Waar hij geen Oscar-nominatie kreeg is me niet helemaal duidelijk.

    Op de Blu-ray vinden jullie nog wat extra beeldmateriaal maar meer belangrijk het audio-commentaar van Steven Soderbergh en scenarist Scott Z. Burns (The Bourne Ultimatum). De film wordt uitgegeven door Warner Bros.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 25 februari 2010

    ***Related Post***
    02/07/2009: The Informant! trailer

     

    *** The Informant trailer ***

  • The Hoax (2006) ***½ recensie

    Pin it!

    Wanneer Richard Gere via zijn neusvleugels een lachje blaast, krijg ik meteen het gevoel dat de acteur – die trouwens om de maand de plastische chirurg een bezoekje brengt, oa. voor zijn neus – opnieuw op automatische-piloot speelt. Als er al een acteur bestaat bij wie je de verschillende vertolkingen gemakkelijk kan uitwisselen met elkaar, dan is hij dat wel.

    The Hoax poster

    Maar met The Hoax (2006) ruilt hij zijn gigolo-pakje in voor de rol van Clifford, een obsessieve charlatan die zijn eigen verzinsels voor waarheid aanneemt. En ik moet bekennen, dit zou wel eens zijn beste rol kunnen zijn sinds…ooit. En dit mirakel heeft uiteraard ook wel zijn oorsprong in de meesterlijke acteursregie van de Zweed Lasse Hallström (What's Eating Gilbert Grape, The Cider House Rules) en het niet onaardige script van William Wheeler. De film begint als een soort Catch Me If You Can (2002) komedie, maar wordt na verloop van tijd steeds grimmiger. Je wordt geleidelijk aan meegesleurd in de schemerzone tussen realiteit en illusie, waarheid en leugen.

    Korte inhoud: Het waargebeurde verhaal van Clifford Irving (Richard Gere). Clifford is de wanhoop nabij als hij maar geen succesvol boek kan afleveren. Ten einde raad overtuigt hij zijn uitgever ervan, en later ook zichzelf, dat hij is verkozen om de officiële biografie over Howard Hughes te schrijven. Wat begint als een uitweg voor de schrijver, die op het randje van de vergetelheid staat, eindigt in een schandaal dat uiteindelijk zelfs reikt tot aan het Witte Huis. Overmand door hebzucht en een vurig verlangen naar succes, weet Clifford de wereld te overtuigen, maar verliest stilaan meer dan hem lief is.

    The Hoax heeft inhoudelijk veel weg van The Talented Mr. Ripley (1999) waar het personage verklaart: "It's better to be a fake somebody than a real nobody." En hoever kan je daarin gaan blijft de existentiële vraag. Clifford kan het succes voelen en wil duidelijk meer. Op een gegeven moment in de film wordt hij zelfs één met Howard Huges. Hij imiteert zijn stem en maakt fake interviews op band. Op een bepaald moment kan/wil hij zelfs niet meer terug, uit vrees alles te verliezen.

    We komen maar sporadisch iets te weten van Howard Hughes, die door de Amerikanen een beetje wordt gezien als de incarnatie van 'the American dream' en waaraan al heel wat verfilmingen zijn gewijd, zoals Martin Scorsese's The Aviator (2004). Lasse kiest ervoor om Clifford niet te laten overschaduwen door de excentrieke Hughes, die het toonbeeld is van onze verwrongen, egoïstische maatschappij die hunkert naar mannen met geld en macht. En gezien Clifford geen van beide heeft, zal hij er alles aan doen om dat plaatje te veranderen. En in wezen steekt Clifford hem zelfs naar de troon, of toch voor heel even. Clifford geeft een speech voor honderden mensen met achter hem de cover van zijn nieuwe boek, Howard Huges die met gehaaide blik naar de auteur kijkt: "Jij krijg ik nog wel."

    Naast Richard Gere zien we ook een uitstekende vertolking van Alfred Molina, die een duidelijke contrasterende tegenspel biedt met heel wat spanningsvelden en dolgeestige momenten. De spanning tussen deze twee hoofdfiguren is een belangrijk element in het verhaal, dat eigenlijk nooit aan kracht inboet. Het is niet de beste film van het jaar, maar is een film die me hoe dan ook toch zal bijblijven. Al was het maar voor de vertolkingen, het bizarre en dolkomische verhaal. Lasse blijft bescheiden op de achtergrond, maar weet desondanks toch goed de spanning te onderhouden, zodat je je geen minuut verveelt. Een mooie 70’ties prent die ik zeker kan aanraden.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 30 oktober 2007

     

    *** The Hoax trailer ***

  • DiCaprio en Scorsese in Wall Street film

    Pin it!

    Het ziet er naar uit dat Martin Scorsese waarschijnlijk Leonardo DiCaprio zal regisseren in de verfilming van Jordan Belforts autobiografie The Wolf of Wall Street (2013).

    the_wolf_of_wall_street_2013_poster02.jpg

    Belfort was een aandelenhandelaar die 20 maanden de gevangenis in ging, omdat hij weigerde mee te werken aan een het onderzoek in een enorme fraudezaak, waarbij Wall Street, grote banken en de maffia in de jaren ’90 betrokken waren. In het boek The Wolf of Wall Street vertelt Belford met naam en toenaam hoe de fraude in zijn werk ging. In september komt het boek in de boekhandel. Dit zal ondertussen de 4de samenwerking zijn tussen Scorsese en DiCaprio, en ook de 5e film zit eraan te komen met The Rise Theodore Roosevelt (2008). Welke film hij eerst zal draaien is nog niet duidelijk.

    Volgens Coming Soon zal DiCaprio de rol van Belfort spelen. Verwacht wordt dat de film dezelfde lijn zal volgen als die andere DiCaprio film van Steven Spielberg, Catch Me if You Can (2002). Blijkbaar zou Belfort ook een band gehad hebben met een FBI agent die hem zover probeerde te krijgen dat hij informant werd. Rare jongens die Feds. Maar zo zie je maar dat geniale criminaliteit altijd loont.

    Gezien Robert De Niro steeds maar ouder wordt en hij ook al is ontpopt tot een talentvol regisseur, lijkt het wel of Scorsese op zoek was naar een nieuwe mannelijke muze. En DiCaprio is geen slechte keuze, hoewel de acteur een "jongens-achtig" gezicht blijft hebben. DiCaprio is ondertussen al 3 keer genomineerd geweest voor beste acteur bij de Academy Awards, en zou toch binnenkort eens in de prijzen moeten vallen. Misschien rekent Scorsese daar ook wel een beetje op. Catch Me If You Can vond ik een fascinerende prent en als deze film zowat in de buurt komt ben ik al tevreden.

    Het is trouwens al een tijdje gelden dat we nog konden genieten van een Wallstreet-film. Twee beursgenoteerde films die ik me nog voor de geest kan halen zijn de briljante Wall Street (1987) van Oliver Stone en de oerslechte Rogue Trader (1999) met Ewan McGregor (een film die trouwens dringend aan een remake toe is – De Weinstein-broers zouden zich beter eens daarmee bezig houden dan pareltjes als Das Leben Der Anderen te remaken).

    ***Related Post***
    04/01/2013: The Wolf of Wall Street review