De FilmBlog

Toen ik het nieuws op MTV en andere bronnen las dat deze 3 heren in een verfilming van het boek The Irishman gingen spelen, geloofde ik er niets van. Te mooi om waar te zijn dacht ik pessimistisch. En met reden want na het eindeloos wachten op de steeds uitgestelde maffiafilm Frankie Machine van Michael Mann met Robert De Niro in de titelrol en daarenboven het falen van Righteous Kill (2008) (wat een gemiste kans) kan een mens niet anders dan alle hoop verliezen in de productie van een nieuwe maffiafilm.

De nieuwe filmplannen zijn gebaseerd op de roman 'I Heard You Paint Houses' van Frank Sheeran, een maffiahuurmoordenaar die als bijnaam 'The Irishman' had. De carrières van deze 3 acteergoden zitten muurvast en dit is dé kans om terug in de schijnwerpers te komen. En dit in een droomproductie, met übermaffiafilmer Martin Scorsese achter de camera. Dat kan niet mislukken.

Maar warempel, het nieuwtje lijkt geen gerucht na het zien van dit interview met De Niro op MTV. Ik (samen met duizenden anderen) hunker naar een gewelddadige maffiaprent van het kaliber Casino (1995) of Goodfellas (1990). Ja, The Departed (2006) was goed maar het miste toch enkele elementen die de oudere gangsterfilms van Scorsese zo geniaal maakten. Het recente Eastern promises (2007) was ook een mooie film in dit genre, maar kon net niet tippen aan oudere klassiekers.

Gelukkig maar hebben we jaar na jaar het geniale The Sopranos mogen bewonderen, maar deze HBO-productie is ondertussen ook al weer 3 jaar afgelopen. Een op hol geslagen sadomasochist zoals Joe Pesci op het scherm zien daveren is steeds een genot geweest en een stevige karaktervertolking van De Niro wordt al jaren gemist in het hedendaags filmlandschap. Om nog te zwijgen over de energieke tirades van levende legende Al Pacino die het witte doek vroeger sierden. Ik hoop met heel mijn hart dat dit alles terugkomt in deze op til staande superproductie.

Dat Scorsese terug grootse plannen heeft met oude goudhaantjes was al langer bekend. Concreet voorbeeld: De op til staande biopic over Frank Sinatra (2011) die in de steigers staat met als vermoedelijke cast –jawel- De Niro en Pacino. Heerlijk toch? Even stilstaan trouwens bij het feit dat ons trio acteurs echt wel behoorlijk oud aan het worden zijn en het dan ook opportuun is dat ze nog in zo veel mogelijk topproducties gecast worden. Fans blijven al jaren op hun honger zitten. Ze zien de ene slechte productie na de andere. De Niro schiet hierbij de hoofdvogel af. Zijn recent oeuvre is om te wenen.

Opkomende films als Little Fockers (2010) en Stone (2010) zullen ongetwijfeld geen hoogvliegers worden en dit staat in schriel contrast met zijn hoogdagen van de jaren '80 en '90 met onder andere zijn hoogtepunt Raging Bull (1980), Scorsese’s beste film en De Niro's beste acteerprestatie tot op heden.

En Joe Pesci, wel, die hebben we al jaren niet meer op het grote scherm gezien. Zijn laatste optreden was een klein rolletje in The good Shepard (schokkend trouwens hoe hij verouderd is). Maar Joe maakt binnenkort wel zijn comeback met Love Ranch. Dit zou een topper moeten worden als we critici mogen geloven.

Pacino zien we ook nog weinig, zijn recente 88 minutes was een barslechte film en A righteous kill daar zijn geen woorden voor… Maar ja wat wil je, de machine van Hollywood evolueert en deze wil jonge opgetutte teenagers in grote rollen met een zo min mogelijke karakterontwikkeling en zo veel mogelijk CGI met als het kan een vleugje sex zodoende dat acteurs als Pacino en De Niro daar gewoon uit wegvallen. Een noemenswaardig gerucht dat Scorsese wat ruzie had met Robert De Niro de laatste jaren, droeg logischerwijze bij tot het opbergen van nieuwe projecten. Bovendien kan je het Marty niet verwijten dat hij andere stijlen en acteurs ging opzoeken om zijn carrière fris en veelzijdig te houden.

Zijn recentste productie is daar het ontegensprekelijk bewijs van: Hugo Cabret. Wie had er 15 jaar geleden gedacht dat Martin dit genre van film ging omhelzen? Wat denken jullie van deze nieuwe filmplannen? Kan Scorsese opnieuw een meesterwerk afleveren en kunnen Pesci, De Niro en Pacino hun carrières nieuw leven inblazen en terug iconische rollen neerzetten zoals weleer… Of zullen ze vervallen in een karikatuur van hun vroegere personages?

The Killer Inside Me (2010) is een verfilming van een van de bekendste boeken van Jim Thompson, de schrijver, niet de even beruchte CIA-agent van de nog steeds wereldberoemde zijde uit het vroegere Indochina. De trailer van The Killer Inside Me had ik gezien toen ik naar het abominabele Inception (2010) ging kijken.

Regisseur Michael Winterbottom is ook niet de eerste de beste en verhaaltjes over een moordenaar, verteld vanuit het perspectief van die moordenaar, spreken me altijd aan. Ik was dan ook eens benieuwd of het werkelijk zo lekker sadistisch zou zijn als ik had gelezen in een artikel over een van de festivals waar hij werd vertoond. Toen liep blijkbaar een aantal gedegouteerde journalisten walgend de zaal uit. Dan bedenk ik, mij even in de plaats van de moordenaar plaatsend, tjah, what's the buzz.

Korte inhoud. We zitten ergens in de fifties in een godvergeten stoffig stadje, gedomineerd door de een of andere betonboer en waar de orde gehandhaafd wordt door een op zijn laatste benen lopende sheriff met zijn jonge assistent Lou Fox. Lou Fox (een kille afstandelijke Cassey Affleck), lijkt een minzame wat in zichzelf gekeerde rustige jongeman met weinig ambities. Die ambities lijken gewoon het leven te pakken zoals het komt en zorgen dat je uit de problemen blijft. Meer moet je niet doen in zo'n slapend stadje als waar hij gedoemd is zijn hele leven te blijven. Niettemin al snel merkt Lou dat 'm nogal eens de neiging moet onderdrukken om geen geweld te plegen. En dit zonder de minste aanleiding of diepere liggende reden. Aanvankelijk ziet er het er nogal goed uit. Lou beleeft tegen alle verwachtingen in en ondanks zijn vriendin (Kate Hudson) een zwoele romance met Joyce (Jessica Alba). Samen smeden ze een complot tegen de zoon van de betonboer.

Maar dan vallen er doden. Het zijn die scènes die zogezegd niet voor gevoelige kijkers zijn. De dader lijkt nogal snel duidelijk maar zijn collega Howard stelt al gauw enkele vervelende vragen en Lou vervalt steeds sneller in zijn plots opduikende moordlust.

Michael Winterbottom kennen we vooral van zij originele invalshoeken. Hier is dat niet minder. Het hoofdpersonage vertelt vanuit het ik-perspectief. Het is een koelbloedige killer, wiens persoonlijkheid je niet leert kennen. Je weet niet wat hem drijft of waarom hij het doet. Hij lijkt gewoon de nood te hebben om af en toe eens lekker door te slaan. OP die manier blijf je wat op je honger zitten. Je vereenzelvigd je niet met de killer. En dat probleem heb ik ook met de andere personages. De cast lijkt nochtans heel aantrekkelijk, maar het zijn vooralsnog redelijk tweederangsauteurs uit blockbusters. Jessica Alba heeft nog nooit een intelligente rol gespeeld, maar hier is ze wel bijzonder sexy. Kate Hudson, ziet er verrukkelijk uit in haar fifties look, maar kan me niet overtuigen en doet echt te veel denken aan het soort feel-good romantische komedies waar ze zich duidelijk veel meer thuis voelt.

Simon Baker, die zijn carrière startte in Home and Away en ondertussen veel te zien is in series op tv (The Mentalist) waar ik niet naar kijk, lijkt wel aan een steile opmars bezig. In zijn kleine rol overtuigt hij wel, maar het script laat hem te weinig aan bod komen vind ik. De ontknoping is dan ook eerder ontgoochelend.

De film doet je niettemin denken en zindert een beetje na, want ja, wat moet je nu hier van denken Michael Winterbottom? Als afstandelijk coole film vanuit het ik-perspectief van een moordenaar is dit bijzonder origineel maar of de oefening helemaal geslaagd is, dat durf ik niet beweren. En ik heb al gruwelijker scènes gezien zoals in Casino (1995) of zelfs het sprookje El Labyrinto del Fausto (2006), dus daarvoor moet je ook niet gaan. Maar het geweld is niet gratuit, zeker niet. Alleen een normaal mens zoekt altijd naar een reden, maar in de geest van een psychopaat is die er niet altijd. Soms doodt je gewoon, omdat je daar nu opeens zin hebt of omdat het moet.

***Related Post***
12/11/2009: The Killer Inside Me met Jessica Alba

Deze Martin Scorsese-klassieker was in de periode van zijn release niet echt een mega-kassucces. Casino (1995) had een budget van 52 miljoen dollar maar haalde in de States slechts 42 miljoen binnen aan bioscoop-inkomsten. De film werd wel een succes in het buitenland met een omzet van 116 miljoen. Niemand durfde het woordje flop in de mond nemen maar de Amerikanen lagen er niet wakker van. Maar de prent kreeg een tweede leven op dvd en werd een echte hype.

Korte inhoud: Sam Rothstein (Robert De Niro), die met zijn succesvolle gokmethoden de bijnaam Ace kreeg, is een jeugdvriend van Nicky Santoro (Joe Pesci). Als Ace een carrière krijgt in een casino in Las Vegas volgt Nicky niet veel later, maar anders dan Ace begeeft hij zich wel met misdadige organisaties. Dan ontmoet hij Ginger (Sharon Stone), een vrouw die de mannen in haar zak heeft, maar geen nee kan zeggen tegen haar vorige vriend. Hij trouwt met haar, maar dat had hij beter niet kunnen doen.

Voor wie verzot was op Goodfellas (1990) zal ook hier van genieten, want de twee films vertonen een pak gelijkenissen op vlak van vorm als inhoud, en de twee prenten moeten niet onderdoen voor elkaar. Casino mocht wel iets meer ingekort worden, want met zijn bijna 3 uur is het af en toe een beetje teveel van het goede. Maar de visuele stijl die Scorsese toepast in wederom heel fascinerend en neemt de toeschouwer telkens bij verrassing. Hij springt namelijk van een flashy, glamoureus, kunstlicht, Vegas-stijl naar een iets documentair realistisch portret. En het zou geen Scorsese-film zijn zonder een nostalgische soundtrack en hier krijg je muziekstukken uit 3 decennia.

En er zit vaart achter want al bij de eerste minuut zien we Sam Rothstein door de lucht vliiegen nadat zijn auto werd opgeblazen. Daarna schieten we terug naar het begin van zijn loopbaan. De camera baant zich een weg door de pracht en praal van het gokleven in Las Vegas en achter de schermen. Het talent van Scorsese ligt hem hier dat alles heel authentiek aanvoelt, en dat is dan weer voor een groot stuk te danken aan het knappe boek & scenario van Nicholas Pileggi. De auteur kende vroeger iemand dat namens de maffia vier casino’s runde. Aan de hand van zijn verhaal heeft hij Casino geschreven.

Halverwege neemt de film een ongeziene wending en krijgen we een liefdesromance die eindigt in een haat-relatie, tussen Ace en zijn glamour callgirl Ginger. En met de jaren komt er ook steeds meer drugs en komen de verhoudingen tussen de mensen compleet anders te liggen. De toon van Casino verandert dan ook van swingende glamour naar hectisch en gewelddadig. Scorsese laat de teloorgang van een mens zien die ooit een talent had, succes kende, maar gaandeweg alles verloor. Het duurt allemaal misschien wel wat lang, maar het is zo episch in beeld gezet dat je begrijpt dat Scorsese moeilijk iets kon wegknippen. De drie hoofdpersonages krijgen alle ruimte om zich uit te drukken en de negatieve spiraal waar zij in belanden wordt dan ook op een efficiënte manier uitgewerkt.

De vertolkingen zijn op een hoog niveau met een De Niro die bij momenten herinneringen oproept van zijn Raging Bull (1980) rol. Ook Joe Pesci komt uit de sterk uit de hoek als de enige die zo enthousiast kan razen en tieren en anderen op de pijnbank leggen. Sharon Stone schittert eveneens en zet hier één van haar beste vertolkingen neer. Ditalles met prachtig camerawerk van Robert Richardson is deze film beetje bij beetje uitgegroeid tot een meesterwerkje. Casino was eerder uitgebracht op HD DVD, maar ondertussen ligt ook de Blu-ray versie op de markt. En als je thuis echt wil genieten van de mooie belichting van Robert Richardson, dan is dit ook het formaat die je in huis moet halen.

Na de opmerkelijk zwakke sequel Ocean’s Twelve (2004) keert regisseur Steven Soderbergh voor de derde film terug naar Las Vegas met Ocean’s Thirteen (2007), waarin Danny Ocean en zijn metgezellen wraak proberen te nemen op hoteleigenaar Willie Bank, gespeeld door niemand minder dan Al Pacino. En met deze film is het back to basics.

Ja, Soderbergh heeft met Ocean’s Eleven (2001) zeker de originele film uit 1960 overtroffen en is het zeker één van die remakes die echt wel de moeite was om te herbeleven. Superieur swingende entertainment die wereldwijd de kassa's liet rinkelen.

De derde film is een schoolvoorbeeld van een heist-film waar het plot belangrijker is dan de karakter-ontwikkeling of nevenplots. De machine moet vlotjes kunnen draaien en mag niet gehinderd worden door te veel psychologie. De expeditie is op voorhand uitgebakend en het resultaat van de film ligt vast. Hoe de machine uiteindelijk werkt is de essentie van de film, en het is wel degelijk fascinerend. Alle originele cast-leden zijn terug, met uitzondering van de twee vrouwen, Julia Roberts en Catherine Zeta-Jones. Alle oestrogene impulsen in deze macho-mannenwereld moeten dus maar komen van Ellen Barkin.

Toch zijn alle ogen gericht op Al Pacino, of wat had je gedacht. Hij ontgoochelt niet en bewijst dat hij nog niets van zijn pluimen heeft verloren met zijn hoog oplaaiende retorische uitspattingen. Terwijl de andere acteurs dit ritje al twee keer hadden meegemaakt, ziet Pacino er behoorlijk ontspannen uit alsof hijzelf het ritme van de film bepaalt. Ze zeggen wel dat er nooit een Ocean’s Fourteen zal komen, maar de manier waarop deze acteurs one-liners naar elkaar gooien is een nieuw vervolg zeker niet uitgesloten. Je ziet dat dit gewoon pure fun is voor hen.

De film is ons altijd een stap(je) voor, net genoeg zodoende we nooit kunnen gissen wat er gaat gebeuren maar ook niet te ver dat we verdwaald geraken in de plotwendingen. De actie is tot en minimum beperkt, maar gaat als een sneltrein vooruit en voor je het weet zit je te genieten van de atmosfeer en het gezelschap. Ik heb niet meteen kritiek op de film was het niet dat ik eigenlijk iets meer thriller-effect had verwacht (…gehoopt) zoals in de Scorsese film Casino (1995). Maar alles blijft gezapig als een beekje verder kabbelen. Elk personage heeft zijn ‘moment de gloire’, maar gezien het aantal personages duren deze passages ook niet al te lang.

Ik moet nog Die Hard 4.0 (2007) gaan zien, maar tot nu toe is deze Ocean’s Thirteen zeker de beste zomer-sequel tot nu toe. Ook al is er minder actie, in deze prent voel je de tintentelende nieuwe wind beter dan op het dek van Pirates. Het is tevens gewoon een genoegen om zoveel talentvolle bekende gezichten aan het werk te zien. We worden zelfs verwend met een beetje Hollywood nostalgie. Zoals ik eerder zei, het is een ‘back to basics’-film. Ocean’s Thirteen gaat niet de retro-toer op als de Grindhouse-films, maar maakt een knipoogje naar de originele Hollywood ‘Rat Pack’ en in het bijzonder naar Frank Sinatra. Beslist de moeite waard. De film draait al vanaf 13 juni 2007 in onze zalen. **½ op *****

***Related Posts***
08/05/2007: Ocean’s Thirteen posters
31/03/2007: Ocean’s Thirteen trailer