cary grant

  • George Clooney in de voetsporen van Cary Grant

    Pin it!

    Sommige acteurs laten hun emoties van diep in de buik komen. Een beetje in navolging van de dramaturg Stanislavski en later de Method Acting, uit de beruchte Actors Studio. Van deze techniek bestaan ondertussen verschillende varianten, maar ze berusten allemaal op de interiorisering van de emotie. Brando, De Niro, en zelfs de nieuwe generatie met Edward Norton zijn daarin grote voorbeelden. Vroeger, in de jaren van de stille film, zag je dat een heel stuk minder. Wanneer een vrouw een emotie van verdriet moest overbrengen ging ze met haar schouders staan schudden, de handen in het gezicht, om dan met betraande ogen naar de hemel te staren. Jawel, dit was overdreven theatraal, maar het werkte. Je voelde misschien niet meteen de emotie maar het was in ieder geval herkenbaar.

    Maar tussen die theatraliteit en de method acting ontstond snel een 3de vorm van acteren: noem hetde "Hollywood Method". Geloofwaardig en realistisch in het acteerspel maar zonder te diep te moeten graven naar eigen emoties. Een acteur die dit als geen ander kon was zonder enige twijfel Cary Grant. Hij demonstreert voor ons een vaardigheid die onuitputtelijk genoegen schenkt. Bij hem ontdek je geen duistere frustratie of sombere haat, maar een onweerstaanbare vaardigheid om telkens verbaasd te zijn. Dit maakt integraal deel uit van zijn charme-offensief. Een andere acteur die deze techniek van de verleiding volkomen beheerst is George Clooney. Ze hebben niet alleen dezelfde initialen maar ze vertonen heel veel raakpunten met elkaars acteertechniek.

    Grant en Clooney zijn daarom niet "eendimensionaal" in hun vertolking, zoals een Clint Eastwood. In tegendeel, met een minimaal gebaar kunnen ze een hele tekst plooien in een radicaal andere richting, die we als kijker niet meteen hadden verwacht. Ze gaan tijdens de voorbereiding van een scène niet in een hoekje staan om de emoties te laten gisten. Neen, ze maken naar alle waarschijnlijkheid grappen en grollen op de set. De commentaren die ik heb kunnen lezen over Clooney, gaan in ieder geval die richting uit. Hun techniek berust op de exteriorisering van de emotie met een gebaar, een lachje, het fronsen van de wenkbrauwen, een blik. En terwijl method acteurs worstelen met zichzelf, trachten een Grant of een Clooney contact te zoeken met hun publiek met een lust in het tonen van gebaren, van timing, van zelfspot.

    Zet ze niet alleen in een ruimte, want deze acteurs geven pas vonken wanneer ze kunnen "dansen" met hun tegenspelers. Vermijd ook de grote close-ups want de emoties zitten bij hen niet verdoken en opgekropt zoals bij method acteurs. Meer nog, zet ze alleen in een shot, geconfronteerd met eigen emoties, en ze verdwijnen in een beschamende, domme on-expressiviteit. Dit was de les die Steven Soderbergh aan de lijve mocht ondervinden toen hij met George Clooney de remake van Solaris regisseerde. Er was niet enkel de leegte in de ruimte in en rondom het ruimtestation, maar er was nog een grotere leegte in de vertolking van Clooney. Maar we blijven hoe dan ook gecharmeerd, niet?

    En Steven Soderbergh is zich ervan bewust. Volgens Coming Soon ligt er zelfs een nieuw project te wachten, The Good German. Een romantische thriller die zich afspeelt na de 2de Wereld Oorlog. Clooney zal een Amerikaanse journalist spelen die naar de geallieerden wordt gestuurd om er de meeting bij te wonen waarin ze de toekomst van Duitsland zullen bepalen. Maar eenmaal aangekomen maakt hij van de gelegenheid gebruik om een verloren liefde terug op te zoeken, gespeeld door Cate Blanchette. Maar al snel raakt hij betrokken in een moord mysterie. Het klink allemaal veelbelovend…