carl rinsch

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2014

    Pin it!

    Naar goede gewoonte pakken we hier op De FilmBlog uit met de Top 10 Beste Films van 2014, en net zoals elk jaar zit het neusje van de zalm weer in de staart. Ik denk dan maar aan het schitterende A Most Violent Year (2014) van J.C. Chandor, die ik al in persvisie mocht bekijken, maar pas op 31/12 in de States in de bioscoop zal komen en later op 4 februari 2015 bij ons in de bioscoop. En ook al vermoed ik dat deze film wel eens met een aantal Oscar-beeldjes zal lopen, zal ik hem vanwege zijn late release niet opnemen in de Top 10.

    inherent_vice_2014_poster2.jpgbirdman_2014_poster.jpgthe_imitation_game_2014_poster.jpga_most_violent_year_2014_poster.jpg

    Hetzelfde kan gezegd worden van het magnifieke The Imitation Game (2014) met Benedict Cumberbatch, die in de States op 25 december in de bioscoop komt en bij ons pas op 14 januari 2014. Ook de geniale Birdman (2014) kan ik niet opnemen in de Top 10, gezien deze film pas op 28 januari 2015 ons land aandoet met een ruime release. Ook Inherent Vice (2014) komt pas op 25 februari bij ons uit en Foxcatcher (2014) is voor 21 januari 2015. Ik had ook The Interview (2014) in de Top 10 willen opnemen, al was het maar uit pure solidariteit met Sony en met een dikke opgestoken middelvinger naar die Noord Koreaanse hackers. Maar gezien de plaatsen beperkt waren in onze Top 10 en we de film in kwestie zelfs nog niet hadden gezien in persvisie, staat de film er niet tussen.

    En net zoals elk jaar hebben we voor de Top Slechste films van 2014 niet alleen op zoek gegaan naar films die slecht gemaakt zijn, maar ook films die eigenlijk geen enkel excuus hadden om een teleurstellende film af te leveren en bijgevolg noodgedwongen in deze lijst moesten staan.

    The Best Movies of 2014

    10. Under the Skin (2013) Jonathan Glazer

    Under the Skin (2013) is zo een bizarre en originele prent dat ik zelfs moeite had om er een review over neer te pennen. Daar waar een Lost Highway (1997) nog op een psychologische manier te doorgronden was, is deze prent echt wel 'out there'. Na het zien ervan kan je het WTF-moment nauwelijks onderdrukken. Maar de beeldvoering, de muziek, de vertolkingen (die deels geacteerd waren en deels verborgen camera met niet-acteurs) is dermate fascinerend dat je er meer wil over te weten komen. Under the Skin kruipt werkelijk 'onder je huid'. En dan stoot je op het boek van Michel Faber, die echt wel de sleutel is om deze prent op een logische manier te doorgronden en te verklaren. Maar los van het boek blijft het een fascinerende film die mensen aanzet tot het bedenken van de meest uitzinnige theorieën, en dat is iets waar veel science-fiction films maar van kunnen dromen. Het is bij mijn weten zelfs de eerste "cinema-vérité-science-fiction" film ooit gemaakt en is in ieder geval iets wat ik nog nooit eerder heb gezien.

    Under the Skin

    9. The Drop (2014) Michaël R. Roskam

    Het was misschien niet het meest originele en verrassende verhaal dat Roskam kon vertellen, maar de manier waarop hij zijn acteurs opvoert en de beklemmende sfeer die hij installeert was om van te smullen. Het moet trouwens de eerste keer zijn dat een film gemaakt door een Belg, allesbehalve aanvoelde als een Belgische film. The Drop (2014) heeft wel zwaar geflopt in de States, maar het verwachtingspatroon van de gemiddelde Amerikaanse bioscoopbezoeker is anders dan wat wij verlangen van een film. Een Amerikaan wil actie zien om de zoveel minuten en hier moet je werkelijk kunnen genieten van de ontplooiing van het (trage) drama om dan op een andere manier te kunnen proeven van die harde conflict-momenten. The Drop werd ook niet echt gepromoot - te wijten aan het beperkte productiebudget - en dat betaal je cash aan de box-office. Het is geen sensationele prent en er komt geen echt onthutsende finale, maar het fascinerende zit hem in de ontwikkeling van die complexe personages. En uiteraard heb je ook nog eens briljante vertolkingen van Tom Hardy, James Gandolfini, Noomi Rapace en Matthias Schoenaerts.

    The Drop

    8. Interstellar (2014) Christopher Nolan

    Ook al blijft Interstellar (2014) wat nazinderen, hebben we hier - gezien de reputatie van de talentvolle Nolan - veel meer van verwacht. Het is niet dat je er met volle teugen van zal genieten, en toch is het iets van een evenement wat ongetwijfeld de moeite waard is. Er zijn ongetwijfeld veel zaken die niet werken, maar deze film is en blijft episch - en niet alleen omwille van de beeldvoering. Mijn grootste probleem met de film is dat hij net iets teveel de zaken verbaal wou uitleggen, terwijl alles al visueel duidelijk genoeg was. Desondanks was de ambitie van Nolan's visie zo verfrissend in dit tijdperk van films die op 'safe' spelen, voorspelbare sequels en spin-offs.

    Interstellar

    7. Fury (2014) David Ayer

    Los van de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) en het overdreven patriottisme is het een indrukwekkende en aangrijpende oorlogsprent die heel wat interessante bokkensprongen maakt. Net zoals een rollende tank is Fury zowel lomp als compromisloos, en tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen.

    Fury

    6. Locke (2013) Steven Knight

    Een andere film met Tom Hardy die niet mocht ontbreken aan deze Top 10 is Locke (2013). We hadden al veel gelijkaardige filmprojecten gezien waarin we slechts één personage zien op één locatie gedurende 90 minuten (Brake en Buried), maar deze is wel de meest geslaagde prent van de drie. En dat zal ook wel te maken hebben met de meesterlijke vertolking van de hoofdacteur. Zelden was een film over een man die van Birmingham naar Londen rijdt zo fascinerend.

    Locke

    5. Nightcrawler (2014) Dan Gilroy

    Nightcrawler (2014) moet de meest boeiende debuutfilm zijn van het jaar met een onherkenbare maar steengoede Jake Gyllenhaal, die met zijn ingevallen wangen en diepe oogkassen bij momenten lijkt op een griezelige vampier. Een intens en heerlijk ongepast personage waar je spontaan verliefd op zal worden ... of misschien van zal walgen. Nightcrawler ontrolt zich in een gruwelijke en zwartgallige satire op de journalistiek, de arbeidsmarkt en de cultuur van het 'ik'. Het werk van de reporters is smerig. De redactrice van een lokaal tv-station zegt meteen waar het op staat: 'Het publiek wil bloed zien'. Ik heb vooral een uitstekende film gezien.

    Nightcrawler

    4. Edge of Tomorrow (2014) Doug Liman

    Mijn verwachtingen waren in het begin niet al te hoog, maar deze Edge of Tomorrow (2014) heeft me van begin tot eind op de 'rand' van mijn stoel doen zitten. Het is het soort film die gemakkelijk gaat vervelen, wanneer je weet dat alles zichzelf zal herhalen met personages die telkens iets aan de loop der zaken willen veranderen. Maar het script is voldoende bij de pinken om de kijker telkens een stapje voor te zijn. En met twee klasbakken als Cruise en Blunt ga je volledig mee met hun klaarblijkelijk onmogelijke strijd. Je zou het kunnen zien als een science-fiction adaptatie van D-Day tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar het heeft bij momenten ook een middeleeuws karakter met ridders die door de modder ploeteren in veel te zware harnassen. Gezien het gewaagde plot waarin personages terugkeren in de tijd, al dan niet met behoud van geheugen, is er al heel wat inkt gevloeid over de mogelijke plotholes, maar die zijn er bijna niet. Je kunt bijna alles op een logische manier verklaren. In ieder geval is Edge of Tomorrow een film waar je urenlang kan over discussiëren.

    Edge of Tomorrow

    3. Guardians of the Galaxy (2014) James Gunn

    Tegen alle verwachtingen in is dé science-fiction film van het jaar is zonder twijfel Guardians of the Galaxy (2014), met zijn offbeat en soms clevere humor op melige 70'ties muziek komende van een mix cassette-tape. De kracht van deze prent zit hem niet in het verhaal, maar wel de toon waarop het verhaal wordt verteld. Je moet immers al ver terug in de tijd gaan om een science-fiction film te zien waarmee je echt kunt lachen. Het is een plezier om B-list underdogs te zien opboksen tegen serieuze en zwaarwichtige villains. Het was meteen duidelijk dat je James Gunn niets van humor moet aanleren. Guardians of the Galaxy is zeker een geslaagd experiment, met een goeie balans tussen knetterende actie en zwarte humor. Tevens de enige comic adaptatie die de moeite was te vernoemen in 2014.

    Guardians of the Galaxy

    2. Gone Girl (2014) David Fincher

    Als grote fan van het werk van David Fincher, heb ik ook genoten van deze Gone Girl (2014) met zijn a-typische serial killer. De geraffineerde wijze waarmee de regisseur zijn verhaal vertelt is simpelweg betoverend, onthutsend en aangrijpend. Het resultaat is een gewiekste psychologische thriller waar de subtiele humor nu en dan de sombere sfeer doorprikt, met een Rosamund Pike hier een intense en verrassende vertolking neerzet. Wat centraal staat in Gone Girl is de grens tussen perceptie en realiteit, slogans en feiten. Datgene wat we zien is niet altijd datgene wat is, en zo krijgen we hiervan honderden voorbeelden uitgewerkt op verschillende niveaus. Het lijkt op een 12-in-een-dozijn thriller, maar dat is het allesbehalve.

    Gone Girl

    1. Boyhood (2014) Richard Linklater

    Maar je kunt er moeilijk om heen dat dé film van het jaar toch wel Boyhood (2014) is van Richard Linklater. De film werd opgenomen in stukken over een tijdspanne van maar liefst 12 jaar met het hoofdpersonage dat opgroeide van puber tot volwassene. De eerste draaidag vond plaats in de zomer van 2002 en werd afgewerkt in oktober van 2013, met een productiebudget van slechts 2,4 miljoen dollar. Het resultaat is een fascinerende coming-to-age film. Maar mede door de subtiele regie zonder melodrama of overdreven pathos en de overtuigende acteerprestaties, komt het nooit gekunsteld over en worden we meegezogen in dit herkenbaar verhaal. Het is als het ware een soort statement over het leven die voorbij vliegt en waarvan wij getuige mogen zijn. En gezien de aard van het beestje gaan we niet zo snel gelijkaardige films te zien krijgen.

    Boyhood

    The Worst Movies of 2014

    10. Exodus: Gods and Kings (2014) Ridley Scott

    Net zoals in 2013 hebben we dit jaar opnieuw een Ridley Scott prent op de 10de plaats van de slechtste films. Exodus: Gods and Kings (2014) komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. We krijgen dan ook van de pot gerukte theorieën voorgeschoteld; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren of een komeet die de terugtrekking van de zee zou verklaren. Komt daar nog bij de witter-dan-wit casting (met meer "gekleurde" en authentieke acteurs onderaan de sociale ladder), dialogen die vertalingen van het Oude Testament mixen met hedendaagse replieken, buitengewoon slecht acteerwerk en een saaiheid die in 2014 nauwelijks overtroffen werd.

    Exodus: Gods and Kings

    9. Transformers: Age of Extinction (2014) Michael Bay

    En naar goede gewoonte hebben we ook een Michael Bay film, en dit jaar is dat Transformers: Age of Extinction (2014), een langgerekte showreel van het visuele effectenhuis Industrial Light & Magic. En hun expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt zelfs 2u45 minuten! Voor mij volstond de trailer van dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk.

    Transformers: Age of Extinction

    8. Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) Jonathan Liebesman

    En van Michael Bay gesproken, kon je dit jaar ook niet omheen Teenage Mutant Ninja Turtles (2014), popcorn-vertier van de domste soort. Bay nam de productie op zich, maar net zoals de Transformers draait alles rond actie, visuele effecten, Victoria Secret product placement en bimbo's. Het is allemaal net niet dom genoeg of grappig om hier plezier aan te beleven.

    Teenage Mutant Ninja Turtles

    7. The Expendables 3 (2014) Patrick Hughes

    Ze hadden het bij die ene film moeten laten maar de geur van dollars heeft er voor gezorgd dat we ondertussen The Expendables 3 (2014) hebben, en het is alweer een onbegrijpelijk en veel te lange cocktail van testosteron en buskruit met een gezelschap van has-been actiesterren én Jason Statham. De nieuwigheid van de eerste film is eraf en zelfs het zelfbewuste campy kantje uit de sequel zijn weg, en we blijven over met een levenloos script die zichzelf net iets te ernstig neemt, ook al krijgen we een spervuur aan onnozele one-liners en tenenkrullende overacting van Mel Gibson en Wesley Snipes. Persoonlijk denk ik dat ijs zien smelten aan de Noordpool veel boeiender is dan deze catwalk van actie-veteranen.

    The Expendables 3

    6. Deliver Us from Evil (2014) Patrick Hughes

    Een mode-trend van de laatste jaren zijn de hybride films waarbij verschillende filmgenres worden gemixt (cf. Shaun of the Dead, Kill Bill, Guardians of the Galaxy, ... ), maar deze excorcist / politiefilm is allesbehalve een geslaagde mix. Nochtans waren alle ingrediënten aanwezig voor een spannende thriller. Een monsterfilm is pas goed wanneer je als kijker gelooft in het monster, net zoals exorcisme werkt wanneer je als kijker begint te geloven in wat je voorgeschoteld krijgt - hoe absurd het op papier ook moge klinken. Deze Deliver Us from Evil (2014) slaat de bal volledig verkeerd. Hier is er NUL angst of spanning, en dat heeft dan weer te maken met het feit dat het verhaal nergens op slaat en je ook geen voeling hebt met de karakters. Deliver Us from Evil bestaat hoofdzakelijk uit een samenraapsels van clichés en getelefoneerde schrik-momenten. Op de koop toe worden we opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda, die je gezien de context nauwelijks serieus kan nemen. Zelfs de nummers van The Doors worden er bij de haren bijgetrokken in een poging alles nog wat diepte te geven.

    Deliver Us from Evil

    5. Left Behind (2014) Vic Armstrong

    Het zou geen Top 10 Worst Movies zijn zonder een Nicolas Cage film, en hier hebben we Left Behind (2014), misschien wel de meest amateuristische end of time/disaster film aller tijden, en we hebben al heel wat rampzalige prenten gehad. De speciale effecten lijken hier wel gemaakt met Microsoft Paint en het scenario geschreven door een groepje apen met een VDAB-getuigschrift scenarioschrijven. Het is onbedoeld lachwekkend, maar laat dit een steun zijn voor alle talentloze regisseurs in de wereld. Er is ook hoop voor jullie in Hollywood voor een langspeelfilm debuut. Maar de professionele stuntman Vic Armstrong heeft toch wel eventjes met Nic Cage kunnen draaien, en de acteur heeft hier zowat zijn meest tenenkrullende rol neergezet uit zijn gehele carrière. Proficiat aan al diegene die betrokken waren in dit treinongeluk.

    Left Behind

    4. Sex Tape (2014) Jake Kasdan

    De slechtste komedie van het jaar is toch wel Sex Tape (2014). Het ontbreekt deze prent niet alleen aan geslaagde grappen, maar ook aan een basis-kennis van moderne technologieën. Het had misschien grappig geweest zo'n 5 jaar geleden, maar wie kan er nog lachen over het functioneren van i-Pads en Clouds, los van de mensen van Apple die er gratis reclame in zien? In ieder geval niet het doelpubliek die deze prent wil aanspreken. Laat staan dat deze gehele 'seks tape' onzin, gewoon al zo versleten is als 'found footage' films. Het pijnlijke is dat deze prent eigenlijk meer wil zijn dan een domme komedie, maar heeft geen flauw benul van hoe ze dit moet verwezenlijken. Het blijft dan ook steken bij onnozele slapstick humor, karikaturale figuren (een nieuw dieptepunt voor Rob Lowe) en overgehaalde karakters uit andere films en series, zoals Comedy Central-acteur Rob Corddry en The Office-actrice Ellie Kemper. En zoals bij elke van die tapes is het leuker voor diegene die het hebben gemaakt, dan voor diegene die er naar moeten kijken.

    Sex Tape

    3. Grace of Monaco (2014) Olivier Dahan

    En voor wie dacht dat ze met Diana (2013) het dieptepunt hadden bereikt van de royal biopics, komen ze met Grace of Monaco (2014) aandraven. Je zou denken dat Harvey Weinstein na Diana zijn lesje had geleerd maar de uitschuiver is bij deze prent zowaar nog groter. Het zag er allemaal zo veelbelovend uit, maar het resultaat is beschamend. Nicole Kidman zet hier tevens één van heer slechtste vertolkingen neer ooit, maar ook hier is de regisseur echt wel de grote verantwoordelijke. De Franse cineast Olivier Dahan maakt (naar eigen zeggen) geen biopics, hij maakt fictie gebaseerd op echte personages. En daar wringt het schoentje op vele vlakken want het resultaat is bespottelijk, met een regisseur die historische feiten vermengd met eigen verzinsels omdat hij denkt dat een welbepaalde scène nood heeft aan een bepaald personage of context. Het acteerwerk is rotslecht, het script is absurd, de mise-en-scenes zijn gruwelijk, de fotografie met zijn extreme close-ups is puberaal en de grondgedachte van de film is ... wait for it ... hoe nobel het is om belastingen te ontduiken. WTF?!

    Grace of Monaco

    2. 47 Ronin (2014) Carl Rinsch

    Ook Keanu Reeves kon niet uit deze lijst blijven en met Ronin 47 (2014) maakt hij meteen indruk. Maar in alle eerlijkheid is de grote verantwoordelijke van deze audio-visuele drek niemand minder dan de regisseur, Carl Rinsch. Hij is net iets teveel opgewonden door visuele effecten, dat hij zijn karakters vergat. OK, er zijn 47 samurai en nog heel wat nevenpersonages, maar als regisseur moet je keuzes maken en voldoende het vuur aanwakker bij de acteurs zodat ze dieper gaan graven in hun personages. Het resultaat is dat je eigenlijk niet echt gaat meevoelen met de karakters. Je weet trouwens niet wie hier uiteindelijk het hoofdpersonage is, Keanu Reeves of Hiroyuki Sanada. Met een script dat bestaat uit goedkope en houterige one-liners en vertolkingen is dit misschien de grootste gemiste kans op een uitstekende fantasy-samurai film. Hopelijk krijgt dit verhaal snel een nieuwe reboot, want hier was veel meer mee te doen.

    47 Ronin

    1. I, Frankenstein (2014) Stuart Beattie

    Maar de grootste stinker van 2014 is hands-off deze I, Frankenstein (2014). De roman van Mary Shelley wordt hier door het slijk gehaald en onderworpen aan een wel heel afstotelijke adaptatie. Meer nog: I, Frankenstein is zonder enige twijfel één van de zwakste monster-films die er de laatste jaren is uitgebracht. De horror zit hem niet in de karakters, de sfeer en het verhaal, maar wel in de manier waarop alles werd uitgewerkt. Het acteerwerk is beschamend, de personages ééndimensionaal, het plot is een lachertje met ongezien veel plotgaten en de CGI hopeloos gedateerd. Hoe Eckhart zijn naam aan een dergelijk project kan verbinden blijft voor mij een torenhoog mysterie. Je kan bijna spreken van een so-bad-that-it’s-good film, die altijd een hogere quotering verdient omwille van zijn herbekijkbare waarde vanwege de onbedoelde hilariteit... ware het niet dat de film zo onmenselijk saai en lusteloos is. Hoe zoiets de weg heeft gevonden naar de bioscoop is voor mij een torenhoog raadsel.

    I Frankenstein

    ***Related Posts***
    23/12/2013: Top 10 Best & Worst Movies of 2013
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • 47 Ronin (2014) * Blu-ray recensie

    Pin it!

    Met de DVD en Blu-ray release van 47 Ronin (2014) van Carl Rinsch op 30 juli 2014, dacht ik deze film nog een kans te geven voor een tweede visie na de voorspelde en tegenvallende bioscoop-release. Deze prent ging zwaar uit de bocht en werd vorig jaar zowaar de grootste box-office flop. Een flop die hier tevens werd aangekondigd. Maar ook met de tweede visie blijft deze foute film een aaneenschakeling van goede bedoelingen en foute beslissingen.

    47_ronin_2014_review_poster.jpg

    Korte inhoud: Een groep verbannen samoerai zonder meester, ook wel Ronin genoemd, proberen hun eer te herstellen door wraak te nemen op de verraderlijke Kira (Tadanobu Asano) en zijn gevaarlijke rechterhand Mizuki (Rinko Kikuchi), die verantwoordelijk was voor de dood van hun meester Asano Naganori, die verplicht werd om seppuku te plegen, een rituele zelfdoding waarbij de buik wordt opengereten waarop een onthoofding volgt. Kai (Keanu Reeves) is l’enfant terrible van het gezelschap, die met een scheef oog wordt bekeken door de overige leden, omdat hij geen echte samurai is maar slechts een halfbloed. Dat wordt alleen maar erger wanneer hij verliefd wordt op Mika (Kô Shibasaki), de dochter van hun gevallen meester. Wanneer Mika gedwongen zal worden te trouwen met Kira maakt Ôishi (Hiroyuki Sanada) zich klaar voor hun ultieme wraakactie met 46 andere gevallen strijders. Maar hun daad zal onoverkomelijk leiden tot een gewisse dood.

    En laat ik beginnen bij die goede bedoelingen. Het verhaal van de 47 ronin is een prachtig epos van moed, plichtsbesef, doorzettingsvermogen, zelf opoffering en eer, gebaseerd op een legende uit de 18de eeuw. Geen gezever, dit had een Pirates of the Caribbean-achtig avontuur kunnen worden. Zelfs de poster ging die richting uit. Een befaamde Japanse geleerde beschreef het verhaal als het meest bekende voorbeeld van de erecode van de samurai, ook wel bushidō genoemd, en tevens de nationale legende van Japan. Het is een waar gebeurd verhaal die uiteraard doorheen de geschiedenis wat werd ingekleurd. Er werd in een later stadium heel wat kritiek geleverd op hun "late daad", gezien ze meer dan een jaar hadden gewacht, na de dood van hun meester, alvorens toe te slaan. Een echte samurai had er geen gras over laten groeien.

    En ja, ook in de film komt dit verhaal-element wel iets raar over. Om een voorbeeld te geven, we zien het personage van Reeves terug bij de haven waar hij als slaaf wordt ingezet in allerhande underground gevechten. Later komt Ôishi naar hem toe met de vraag hem te helpen hun meester te wreken, en alsof het niets is weten ze te ontsnappen. Tot dusver geen probleem, want we weten dat Keanu een geweldige vechter is, maar later zien we hem zijn liefde verklaren aan Mika: "Nothing in this world can seperate us." Mooie woorden, maar waarom heeft hij dan een jaar lang gewacht om in actie te schieten. Ôishi had hij echt niet nodig om uit te breken. Maar dat gaat terug tot het oorspronkelijke relaas en kan geen kritiek zijn op de huidige filmversie. Hoewel... dit moet misschien wel de zwakste love-interest zijn van de laatste 10 jaar. De chemie tussen Keanu Reeves en Kô Shibasaki is onbestaand.

    Het was spijtig genoeg alles behalve een indrukwekkend epos, en daar is één man voor verantwoordelijk. Regisseur Carl Risch was net iets teveel opgewonden door visuele effecten, dat hij zijn karakters vergat. OK, er zijn 47 samurai en nog heel wat nevenpersonages, maar als regisseur moet je keuzes maken en voldoende het vuur aanwakker bij de acteurs zodat ze dieper gaan graven in hun personages. Het resultaat is dat je eigenlijk niet echt gaat meevoelen met de karakters. Je weet trouwens niet wie hier uiteindelijk het hoofdpersonage is, Keanu Reeves of Hiroyuki Sanada. Ook het nevenpersonage van Chikara (Jin Akanishi), de zoon van Ôishi, komt helemaal niet tot zijn recht in de film en de eindscène - die een dramatisch hoogtepunt zou moeten zijn - komt behoorlijk onnozel over.

    47 Ronin animated picture47 Ronin animated picture

    Maar wat kan een acteur doen met een script dat bestaat uit goedkope en houterige one-liners. Het script van Chris Morgan en Hossein Amini verdient in ieder geval een Razzie Award. De 50-jarige Keanu mag dan wel staan acteren als een houten plank (niets nieuws onder de zon), maar de dialoogzinnen die hij aangereikt krijgt zet niet meteen aan om zijn acteerwerk naar een hoger niveau te tillen. De schaarse interessante momenten worden onderuit gehaald door onnozele one-liners en nietszeggende blikken. En daar ligt dan het verschil met bijvoorbeeld een film als The Last Samurai (2003) waar scenarist John Logan (Skyfall, The Aviator, Gladiator) zijn personages al karakter en diepgang gaf via een paar lijnen tekst en het verhaal ook naar een hoger niveau tilde en de problematiek van de Japanners ging vergelijken met deze van de indianen. Het script is ook véél te lang voor zijn eigen goed. Twee uur lang zitten staren naar visuele effecten en kwade blikken kan niemand echt bekoren.

    47 ronin,carl rinsch,tadanobu asano,rinko kikuchi,keanu reeves,ko shibasaki,hiroyuki sanada,jin akanishi,chris morgan,hossein amini,the last samuraiHiroyuki Sanada in 47 RoninRinko Kikuchi in 47 Ronin

    Carl Rinsch mist de creativiteit van een Guillermo del Toro of een Peter Jackson om een goede balans te vinden tussen fantasy en een legendarisch menselijk drama, en schuilt achter een veel te snelle montage en weinig overtuigende visuele effecten. In het begin van de film zien we een achtervolging met een gigantisch beest, die er wel uitzag als zo'n opgezette draak die je soms aantreft in een Chinese nieuwjaarsstoet. De scene op zich werkt langs geen kanten en er is op geen enkel moment echt dreiging. En dat heb je vaak met B-regisseurs achter de camera. De enige persoon die voor mij wist waarmee ze bezig was, is Rinko Kikuchi, die we eerder al aan het werk zagen in Pacific Rim (2013). Daar waar de andere personages iets teveel dachten aan The Last Samurai - wat een echt drama was en niets van doen met dit 47 Ronin script - wist zij vreemd genoeg als enige te overtuigen met haar cartoon-villain-vertolking. Als iedereen op diezelfde lijn zat had dit echt wel een veel betere prent kunnen zijn.

    Toch was het niet allemaal kommer en kwel. De 3D op de Blu-ray mag er best zijn. De film is dan ook opgenomen met 3D technologie. Maar 3D blijft een gimmick, wat je er ook moge over denken. Het zal jullie echter niet verbazen dat we geen audio-commentaar hebben aangetroffen van de regisseur (dat had misschien de film nog kunnen redden qua comic relief), maar er staan wel wat making-off filmpjes op en - je houdt het niet voor mogelijk - deleted scenes. Hopelijk krijgt dit verhaal snel een nieuwe reboot, want hier was veel meer mee te doen.

    rating

    Beoordeling: 1 / 5
    Recensie door op 11 juli 2014

    ***Related Posts***
    25/03/2014: Top 10 Box-Office Flops 2013
    01/01/2014: 47 Ronin op weg om grootste box-office flop ooit te worden
    29/07/2013: 5 redenen waarom de 47 Ronin trailer niet deugt

     

    *** 47 Ronin trailer #2 ***

  • Top 10 box-office flops van 2013

    Pin it!

    En het was uiteindelijk Iron Man 3 (2013) die met de grootste recette ging lopen in 2013, met een bedrag van 1,2 miljard dollar, wat hem katapulteerde naar de 5de plaats van de grootste box-office recettes. De film werd op de voet gevolg door de Disney animatiefilm Frozen (2013) die ook de 1 miljard dollar grens voorbij schreed. Andere films die het in 2013 ook goed deden waren Despicable Me 2 (2013), The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013), The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013), The Hunger Games: Catching Fire (2013) en Furious 6 (2013).

    Maar het waren niet allemaal succesverhalen in 2013. Een film die 10 miljoen dollar kost in productiemiddelen, heeft vaak ook nog eens een promotie en distributie budget van 10 miljoen dollar, ook al worden deze cijfers nooit echt officieel gemaakt. Maar in de regel kunnen we er vanuit gaan dat een film 2 keer zijn productiebudget moet ophalen alvorens het kan beginnen met winst te maken. Het is in ieder geval een gemiddelde hoofdzakelijk bij Amerikaanse filmproducties. Europese films hebben minder grote budgetten en bijgevolg zal er eerder een verhouding zijn van 80% productiekost en 20% promotiekost. Anderzijds kan je ook stellen dat wat de box-office betreft, de promotie vaak even belangrijk is als de kwaliteit van de film. Een goeie film zonder promotie kan floppen (cf. heel wat Europese films), daar waar een draak van een film met een geslaagde promotiecampagne veel geld kan opleveren (cf. Sex and the City, The Da Vinci Code en zo goed als alle Michael Bay films). Maar in de meeste gevallen vinden we in deze Top 10 toch heel wat teleurstellende films met een compleet verkeerde promotie-aanpak.

    Films die net konden ontsnappen aan deze lijst zijn ondermeer Man of Tai Chi (2013), het falende regiedebuut van Keanu Reeves, een prent die nauwelijks het bekijken waard was, om nog maar te zwijgen over het houterig acteerwerk van Reeves. De film heeft 25 miljoen dollar gekost maar werd snel afgevoerd naar de DVD markt. Ook een film als Broken City (2013) met A-List acteurs Russell Crowe en Mark Wahlberg, kon geen potten breken aan de box-office. Maar hier zijn de 10 zwaarste stinkers:

    Top 10 Box-Office Flop van 2013

    10. Oldboy (2013) Spike Lee
    Production cost: $30 million - Worldwide Gross: $4,8 million (FilmDistrict)

    oldboy 2013 flop

    Dat Oldboy een slechte beurt zou maken bij het publiek stond niet meteen in de sterren geschreven. De regisseur had al bewezen dat hij kon uitpakken met sterke films, en Josh Brolin was ook niet meteen de minste van de acteurs. Maar toch, het origineel was nog maar 10 jaar oud en door velen gezien als een absolute cultfilm. Ik kende trouwens niemand in mijn directe vriendenkring die stond te springen voor een Amerikaanse remake en diegene die het origineel niet hadden gezien hadden ook geen zin om deze te gaan ontdekken. Komt daar nog bij dat de regisseur zich tijdens de release van de film allesbehalve sympathiek heeft gedragen en zowaar een Twitter-oorlog heeft ontketend toen hij wel heel plat reageerde op een grafisch designer die had zitten zwoegen op de posters van ZIJN film en belazerd werd met zijn loon. Dergelijk zaken vermijd je best tijdens je filmrelease. Achteraf ging Spike Lee wel klagen dat zijn 140 minuten durende versie werd ingekort naar 105 minuten en een cruciale scene met de hamer werd geknipt. Maar als een film al niet kan overtuigen in 105 minuten, betwijfel ik dat die extra 35 minuten veel zouden veranderen. En tot slot, welk kieken heeft beslist om deze schokkende en confronterende thriller uit te brengen op een Thanksgiving weekend waar iedereen met een brede glimlach wil rondlopen?!?

    9. Paranoia (2013) Robert Luketic
    Production cost: $35 million - Worldwide Gross: $13 million (Relativity)

    Paranoia 2013 flop

    Deze Paranoia bewees één ding, Liam Hemsworth is Chris Hemsworth niet en zelfs Gary Oldman of Harrison Ford konden hier niets aan veranderen. Het hielp ook niet dat de film al snel door zo goed als ALLE critici de grond werd ingeboord en bestempeld als: niet-origineel, traag, saai, suspense-loos en geen karakterontwikkeling of intelligente plotwendingen. Kortom, wegwerp pulp waar je best weg van blijft en dat deed het publiek ook, incluis de meisjes die werden verleid met de belofte van een shirtless Liam.

    8. Beautiful Creatures (2013) Richard LaGravenese
    Production cost: $60 million - Worldwide Gross: $60 million (Warner Bros)

    Beautiful Creatures 2013 flop

    Ik heb Beautiful Creatures (nog) niet gezien, maar ik heb wel overal de affiches van de film zien hangen en zelfs getwijfeld om hierover iets op De FilmBlog te schrijven. De trailer sprak me niet meteen aan, maar dat kon niet de reden zijn van deze flop. Critici waren ook niet uitgesproken negatief of positief over de film. Warner hoopte met deze Young Adult prent op een gigantisch Twilight succes, maar het werd dus een flop - vooral in de States. Een reden voor de flop zou kunnen zijn dat de potentiële bezoekers - mensen die het boek hebben gelezen - misnoegd waren met het afwijkende scenario van het bronmateriaal. "They left out too many details, and too much of the story line. I hope they don't make another one. This one is bad enough. Please, DO NOT MAKE ANY MORE". Zo'n commentaren kunnen pijn doen tijdens een release. Mijn aanvoelen is dat de makers iets teveel op de kar van Twilight wilden springen in plaats van een eigen wereld uit te werken.

    7. Bullet to the Head (2013) Walter Hill
    Production cost: $55 million - Worldwide Gross: $9,4 million (Warner Bros)

    Bullet to the Head 2013 flop

    Dat Sylvester Stallone serieus veel geld aan het verdienen is met zijn Expendables films kan niemand ontkennen, maar met Bullet to the Head heeft hij vooral in zijn voet geschoten, met zijn spuuglelijke posters. Het leek wel een exploitation B-film en niet meteen een mainstream actieprent. Ook al heb ik genoten van die nostalgische 80's vibe bleef ik toch wat op mijn honger zitten.

    6. White House Down (2013) Roland Emmerich
    Production cost: $150 million - Worldwide Gross: $205 million (Sony / Columbia)

    White House Down 2013 flop

    Dat er aan soortgelijke White House Down film een paar maand vroeger in de bioscoop had gepasseerd heeft deze actieprent geen windeieren gelegd. Toch is het vreemd dat het publiek weg bleef op iets zo luidruchtig, volgepakt met bekende acteurs. Vergelijk dat met Armageddon (1998) die een paar maand later uitkwam na Deep Impact (1998), en toch een gigantisch box-office succes werd. Maar zowel deze prent als Olympus Has Fallen (2013) waren niet meteen geslaagde actiefilms, en nadat de eerste film een tegenvaller was had het publiek misschien niet meteen zin in een tweede pijnlijke bevalling.

    5. Ender's Game (2013) Gavin Hood
    Production cost: $110 million - Worldwide Gross: $112 million (Lionsgate/Summit)

    Ender's Game 2013 flop

    Ik had de Ender's Game flop al een tijd geleden voorspeld, na het zien van de eerste trailer. Het was enerzijds een typische zomerblockbuster-film die werd afgevoerd naar november wat op zich al menig journalisten-wenkbrauw deed fronsen. De film had een weinig overtuigende cast, de 71-jarige Harrison Ford begint te oud te worden voor dergelijke rollen en Ben Kingsley heeft in het verleden al iets teveel rotzooi meegespeeld dat je deze acteur niet meer au serieus kan nemen. Ook kinderen in een hoofdrol is niet altijd even evident. De regisseur was er eerder in geslaagd om met een gigantisch productiebudget een saaie Wolverine adaptatie af te leveren, en tot slot, de marketing liet uitschijnen dat het om een B-film ging met zijn weinig inspirerende posters. De film op zich was al bij al nog zo slecht niet, maar deze prent lag duidelijk niet in de markt.

    4. The Lone Ranger (2013) Gore Verbinski
    Production cost: $215 million - Worldwide Gross: $260 million (Buena Vista)

    The Lone Ranger 2013 flop

    Na 10 minuten van The Lone Ranger had ik al zin om de film af te zetten. Het sprak me totaal niet aan, en alles wees erop dat Johnny Depp dringend aan herbronning toe was na zijn Pirates of the Caribbean escapades. De film zelf is barslecht! Het visuele plaatje is wel dik in orde maar het hoofdpersonage (Armie Hammer) is ondergeschikt aan het nevenpersonage (Depp) en het verhaal bestaat enkel maar uit explosies, voorbij razende stoomtreinen en eindeloze achtervolgingen in de prairie. Het werd meteen zonneklaar dat de makers de Pirates formule in een western kleedje wilden steken, en het resultaat is vrij inspiratieloos. En neen, de critici zijn niet de oorzaak van deze flop. Critici hebben zo goed als geen echte impact op de box-office, wat we onszelf ook moge wijsmaken.

    3. R.I.P.D. (2013) Robert Schwentke
    Production cost: $130 million - Worldwide Gross: $78 million (Lionsgate/Summit)

    ripd 2013 flop

    Nog een barslechte film die de formule van een andere film (Men in Black) wil gaan nabootsen is deze R.I.P.D.. Voor de rest slaagt de regisseur er nauwelijks in om de spanning op te bouwen. Ook het script van Phil Hay en Matt Manfredi is nooit echt grappig en is nauwelijks te onderscheiden van een aflevering van Scooby-Doo, met dit verschil dat het plot nog een stuk onzinniger was en je er meteen de villain kon uithalen.

    2. Jack the Giant Slayer (2013) Bryan Singer
    Production cost: $195 million - Worldwide Gross: $197 million (Warner Bros)

    Jack the Giant Slayer 2013 flop

    Het zit niet mee met X-Men regisseur Bryan Singer, die niet kon overtuigen met zijn Superman Returns en nu ook zijn Jack the Giant Slayer ziet floppen. Toch kan je er niet omheen dat de studio hier waarschijnlijk een familiefilm van wou maken en dat Singer eerder een volwassen film voor ogen had. En mede door het feit dat deze prent geen grote acteurs heeft in de hoofdrollen (de trailer wil ons wel doen geloven dat Ewan McGregor een grote rol heeft, maar dit is niet het geval), werd het een box-office flop met John Carter allures.

    2. 47 Ronin (2013) Carl Rinsch
    Production cost: $175 million - Worldwide Gross: $147 million (Universal)

    47 ronin 2013 flop

    Maar de hoofdvogel werd geschoten door Ronin 47. Naast Harrison Ford heeft Top 10 Worst Actor Keanu Reeves een slechte beurt gemaakt in 2013. Na het zien van de trailer heb ik hier op De FilmBlog deze flop al voorspeld. De toon van de film wou iets teveel een tiener publiek aanspreken met zijn overdosis aan visuele effecten, in plaats van een existentieel drama te brengen voor een volwassen publiek over een gevallen samurai die zijn eer wil herstellen. Ook de visuele effecten zagen er crappy uit. 47 Ronin bracht tevens geen eigen stijl maar stelde zich tevreden met recyclage van datgene wat we al 1000 keer hadden gezien. Erger nog waren die tenenkrullende dialogen: "Mountains of corpses will not stand in our way / You are the only one who can save us / If we do this there is no going back / I'm not afraid of you - You should be". De film moet bij ons nog uitkomen en donderdag mogen jullie hier een review verwachten.

    ***Related Posts***
    18/02/2015: Top Flop 2014
    05/07/2013: Top Flop 2012
    16/08/2012: Top Flop 2011
    17/08/2011: Top Flop 2010
    08/08/2011: Top Flop 2009
    21/04/2009: Top Flop 2008
    07/04/2009: Top Flop 2007
    27/12/2006: Top Flop 2006

  • 47 Ronin op weg om grootste box-office flop ooit te worden

    Pin it!

    Zo ongeveer een half jaar geleden kreeg ik de eerste trailer te zien van 47 Ronin (2013) en toen al had ik het gevoel dat deze film zou floppen. Zoveel maanden later blijk ik het bij het rechte eind te hebben, en dat met slechts één trailer van 2 minuten. Uiteraard kan je geen definitief oordeel vellen over een film zonder deze gezien te hebben, maar met ervaring kan je al snel uitmaken aan de hand van de eerste beelden en de mensen die aan de film hebben gewerkt, of het al dan niet de goede richting uitgaat.

    47 Ronin,Tadanobu Asano,Rinko Kikuchi,Keanu Reeves,ko shibasaki,Chris Morgan,Hossein Amini,Carl Rinsch,John Carter

    Korte inhoud: Een groep verbannen samoerai zonder meester, ook wel Ronin genoemd, proberen hun eer te herstellen door wraak te nemen op de verraderlijke Lord Kira (Tadanobu Asano) en zijn gevaarlijke rechterhand Mizuki (Rinko Kikuchi), die verantwoordelijk was voor de dood van hun meester. Kai (Keanu Reeves) is l’enfant terrible van het gezelschap, die met een scheef oog wordt bekeken door de overige leden. Dat wordt alleen maar erger wanneer hij verliefd wordt op Mika (Kô Shibasaki), de dochter van hun gevallen meester. De moed en trouw van alle ronin worden hiermee op de proef gesteld.

    Er waren toen 5 zaken die niet goed zaten na het zien van de trailer: [1] Te beginnen met Keanu Reeves die nog steeds de Top 10 Worst Actor lijst alle eer aandeed. Het maakte mij zelfs niet uit dat hij er niet Japans uitzag, die kerel is en blijft een houten plank en hij leek hier niet thuis te horen. [2] De toon van de film wou iets teveel een tiener publiek aanspreken met zijn overdosis aan visuele effecten, in plaats van een existentieel drama te brengen voor een volwassen publiek over een gevallen samurai die zijn eer wil herstellen. [3] De visuele effecten zagen er crappy uit (en het is niet dat producers onafgewerkte cgi-scènes de wereld gaan insturenin een officiële trailer - zoiets is bij mijn weten nog nooit gebeurd) en [4] het leek allemaal iets teveel op beelden die we al gezien hadden in andere films (zoals John Carter, The Man With the Iron Fists, Mortal Combat, The Last Samurai). 47 Ronin bracht geen eigen stijl maar stelde zich tevreden met recyclage. En ook [5] de dialogen leken wel neergepend door een 9-jarige. (Mountains of corpses will not stand in our way / You are the only one who can save us / If we do this there is no going back / I'm not afraid of you - You should be). Scenarist Chris Morgan heeft ervaring met snelle, Fast & Furious actiefilms, maar voor een dergelijke film heb je toch iemand nodig met iets meer gewicht zou je denken. De Iraanse co-scenarist Hossein Amini (Drive, Snow White and the Huntsman) was mijn enige hoop om een treinongeluk af te wenden.

    Maar misschien wel het meest krankzinnige idee van Universal was om Carl Rinsch als regisseur aan te stellen, een man met enkel kortfilm-ervaring die nu een budget kreeg waarmee je gemakkelijk 3 Hollywood langspeelfilms kon maken. En zoals verwacht liep de tournage in het honderd, en moest Universal co-chairman Donna Langley ingrijpen eenmaal het vooropgestelde budget overschreden werd en de kosten begonnen op te lopen tot 225 miljoen dollar. De film moet al 400 miljoen dollar opbrengen voor een break-even. En na een volle week haalt de film wereldwijd nog geen 45 miljoen dollar. Verwacht wordt dat deze film zelfs de 100 miljoen dollar niet haalt. En dit zou wel eens een grotere flop kunnen zijn dan die van Disney's John Carter (2012).

    Maar ook de journalisten zijn niet mals voor 47 Ronin. Zo krijgt de film slechts 11% op Rotten Tomatoes wat dit meteen één van de slechtste big budget films van 2013 maakt. De film wordt omschreven als inspiratieloos, saai, video-game-achtig en bovenal een gemiste kans. Iedereen lijkt zich ook af te vragen waar het +200 miljoen dollar budget naar toe is gegaan. Wij krijgen de film pas op 2 april 2014 te zien. Het zou me verbazen mocht hier iemand op zitten te wachten. In ieder geval zal Universal misschien geschiedenis schrijven met deze prent als grootste box-office flop ooit.

    *** 47 Ronin trailer #2 ***

    ***Related Posts***
    29/03/2014: 47 Ronin filmbespreking
    25/03/2014: Top 10 Box-Office Flops 2013
    29/07/2013: 5 redenen waarom de 47 Ronin trailer niet deugt

  • 5 redenen waarom de 47 Ronin trailer niet deugt

    Pin it!

    Wanneer je de box-office cijfers van vorig jaar analyseert valt meteen op dat de filmstudio’s Warner Bros, Paramount, Sony en Disney de films leveren met de grootste budgetten, terwijl Universal geen al te grote risico’s meer neemt. In de laatste 5 à 10 jaar hebben dergelijke producties voor de studio geen windeieren gelegd (denk maar aan Battleship, Cowboys & Aliens, Green Zone, Land of the Lost, …), enkel hun Fast and Furious franchise lijkt een vaste waarde te zijn. Maar dit jaar gaan ze uitpakken met een ambitieuze productie. Het gaat over 47 Ronin (2013), de remake op de Japanse klassieker The 47 Ronin (1941), met een initieel productiebudget van 175 miljoen dollar. En deze productie zou nu wel eens hun John Carter (2012) catastrofe kunnen worden.

    Korte inhoud: Een groep verbannen samoerai zonder meester, ook wel Ronin genoemd, proberen hun eer te herstellen door wraak te nemen op de verraderlijke Lord Kira (Tadanobu Asano) en zijn gevaarlijke rechterhand Mizuki (Rinko Kikuchi), die verantwoordelijk was voor de dood van hun meester. Kai (Keanu Reeves) is l’enfant terrible van het gezelschap, die met een scheef oog wordt bekeken door de overige leden. Dat wordt alleen maar erger wanneer hij verliefd wordt op Mika (Kô Shibasaki), de dochter van hun gevallen meester. De moed en trouw van alle ronin worden hiermee op de proef gesteld.

    47 ronin,universal,keanu reeves,tadanobu asano,ko shibasaki,carl rinsch,donna langley,hiroyuki sanada,rinko kikuchi47 ronin,universal,keanu reeves,tadanobu asano,ko shibasaki,carl rinsch,donna langley,hiroyuki sanada,rinko kikuchi47 ronin,universal,keanu reeves,tadanobu asano,ko shibasaki,carl rinsch,donna langley,hiroyuki sanada,rinko kikuchi47 ronin,universal,keanu reeves,tadanobu asano,ko shibasaki,carl rinsch,donna langley,hiroyuki sanada,rinko kikuchi

    Er bestaan geen regels van hoe je een succesvolle blockbuster moet maken, anders zou iedereen deze formule gaan toepassen. Eén ding is zeker, de kwaliteit van het verhaal speelt op zich geen al te grote rol. Maar één constante wetmatigheid lijkt toch wel te kloppen voor het behalen van een sterk box-office resultaat: (1) investeer voldoende geld in je productie, (2) gebruikt A-List acteurs én (3) presenteer verbluffende speciale effecten. En voor zover je Keanu Reeves nog steeds als een A-List acteur kan beschouwen (Wat is de laatste Keanu Reeves film die je je voor de geest kan halen? Matrix? Inderdaad, dat is 10 jaar geleden), lijkt deze productie wel de regels te volgen, en toch overtuigt de trailer niet. En dit zou misschien wel eens de eerste film kunnen zijn die de gouden drievuldige regel aan het wankelen brengt.

    En de problemen zijn begonnen toen Universal op het krankzinnig idee kwam om Carl Rinsch als regisseur aan te stellen, een man met enkel kortfilm-ervaring die nu een budget kreeg waarmee je gemakkelijk 3 Hollywood langspeelfilms kon maken. De naam deed bij mij een belletje rinkelen, en na wat research lijkt het dat hij ook al in aanmerking kwam voor de regie van Prometheus (2012), een film die dus nog erger had kunnen worden dan de Ridley Scott versie (Carl Rinsch is de protégé van Ridley, vandaar de royalty treatment). Als we echter de collega's van Collider mogen geloven verloor Rinsch de pedalen op de set, met het gevolg dat de kostprijs ondertussen is opgelopen tot een slordige 225 miljoen dollar. Universal co-chairman Donna Langley greep in en nam de controle over en de regisseur werd ontslagen. Maar blijkbaar zou de eerste edit zelfs niet overtuigen en moest er een reshoot komen met aanvullende close-ups van Reeves, een romance en een eindscene waarin hij wel meer voorkwam in plaats van de scene die Rinsch had gedraaid zonder de hoofdacteur. Maar volgens de regels van de Directors Guild of America (een soort regisseurs vakbond) mag je zomaar niet een regisseur aan de kant zetten. En dus moest hij aanwezig zijn tijdens de reshoots, maar in hoeverre hij iets kon inbrengen was een andere zaak. Maar het is duidelijk, Universal was niet tevreden met het geleverde werk van Rinsch, en damage control drong zich op.

    47 ronin trailer review animated picture47 ronin trailer review animated picture47 ronin trailer review animated picture
    47 ronin trailer review animated picture47 ronin trailer review animated picture47 ronin trailer review animated picture

    En dat is toch wel een bijzonder spijtige zaak want ik keek eigenlijk nog wel uit naar deze prent. Maar toen ik de trailer voor het eerst zag verging meteen mijn enthousiasme. Er zijn 5 zaken die niet goed zitten: [1] Te beginnen met Keanu Reeves die nog steeds de Top 10 Worst Actor lijst alle eer aandoet. Het maakt mij niet uit dat hij er niet Japans uitziet, die kerel is en blijft een houten plank en hij lijkt hier niet thuis te horen. Nog een geluk is er Hiroyuki Sanada, maar hij begint ook iets teveel getypecast te worden als samurai (The Last Samurai, The Wolverine,...) dat je het cliché nog nauwelijks kan omzeilen. [2] De toon van de film die hier een tiener publiek wil aanspreken met zijn overdosis aan visuele effecten, in plaats van een existentieel drama te brengen voor een volwassen publiek over een gevallen samurai die zijn eer wil herstellen. [3] De visuele effecten zien er crappy uit en [4] lijken iets teveel op beelden die we al gezien hebben in andere films (zoals John Carter, The Man With the Iron Fists, Mortal Combat, The Last Samurai). 47 Ronin brengt geen eigen stijl maar stelt zich tevreden met recyclage. En ook [5] de dialogen leken wel neergepend door een 9-jarige. (Mountains of corpses will not stand in our way / You are the only one who can save us / If we do this there is no going back / I'm not afraid of you - You should be). Scenarist Chris Morgan heeft ervaring met snelle, Fast & Furious actiefilms, maar voor een dergelijke film heb je toch iemand nodig met iets meer gewicht zou je denken. Laten we hopen dat de Iraanse co-scenarist Hossein Amini (Drive, Snow White and the Huntsman) de stukjes heeft geschreven die 'niet' in de trailer voorkomen.

    Deze prent had in november van 2012 moeten uitkomen, nadien februari 2013 en nu komt de film pas in de zalen op 18 december 2013. Ik hoop echt dat Universal alsnog greep krijgt om de situatie en net zoals het fel geplaagde World War Z (2013) nog een voortreffelijke crowd pleaser kan afleveren…al lijkt het me zeer onwaarschijnlijk.

    *** 47 Ronin trailer ***

    ***Related Posts***
    29/03/2014: 47 Ronin filmbespreking
    25/03/2014: Top 10 Box-Office Flops 2013
    01/01/2014: 47 Ronin op weg om grootste box-office flop ooit te worden