De FilmBlog

Wanneer een boek als deze waarop Never Let Me Go (2010) gebaseerd is, wordt verfilmd, is het altijd even afwachten hoe goed of hoe slecht de boodschap wordt vertaald op het grote doek. Het boek geschreven door Kazuo Ishiguro, wat één van de sterkste boeken van de afgelopen jaren was, heeft regisseur Mark Romanek sterk vertaald in een beklijvend drama. Ook al blijft het misschien bij momenten toch net iets te oppervlakkig.

Korte inhoud: Het verhaal begint in het begin van de jaren 70, op een school Hailsham genaamd. Een school die kinderen opleidt om later in het echte leven als donors te opereren. Ruth (Keira Knightley), Kathy (Carey Mulligan) en Tommy (Andrew Garfield) maken deel uit van die kinderen. Ze krijgen een opleiding om zich te kunnen handhaven in het klein beetje echte leven dat ze ooit te zien zullen krijgen. Als ze achttien worden verlaten ze de school en kunnen ze kiezen om donor te worden, of om zich kandidaat te stellen als verzorger. Ruth en Tommy zijn al sinds ze Hailsham verlieten samen en Kathy blijft de eenzame derde, die sinds ze Tommy leerde kennen, verliefd was op hem.

Jaren passeren en Ruth en Tommy vervullen hun plicht als donor, terwijl Kathy haar job als verzorgster volbrengt. Op een dag komen ze elkaar terug tegen en komen ze erachter in wat voor leven ze opgesloten zitten. Het redden van mensenlevens is opeens niet zo idyllisch meer zoals ze het zich voorstelde.

Keira Knightley zet in deze drama een ijzersterke prestatie neer als de jaloerse, curieuze, achterbakse Ruth. Waar ze vaak de rebel speelt, speelt ze hier eerder het meisje dat vooroploopt op haar tijd. Voor diegene die Keira enkel maar kennen uit de Pirates of the Caribbean-saga zullen die toch eventjes van slikken. Ze laat zien dat ze gegroeid is als actrice, en geen moeite heeft met dramatische vertolkingen. De mooie Carey Mulligan, die al eerder samen speelde met Keira Knightley in Pride & Prejudice, zet hier wederom een sterke acteerprestatie neer. Ze speelt wel opnieuw het verlegen, berekend meisje dat maar moeilijk haar gevoelens kan uiten, een beetje in dezelfde lijn als Drive (2011) . De rol zit haar als gegoten, dat is haast een open deur instampen. Carey speelt de verteller in het verhaal, en het is vanuit haar standpunt dat je de hele film bekijkt. Vooral het spel tussen Ruth en Kathy is zeer sterk in beeld gebracht. Dat ene meisje die het maar niet kan verwerken dat iemand anders met haar grote liefde is gaan lopen. Opgepast heren, crush alert. Ik had het toch stevig te pakken tijdens de film.

Verder wordt de derde hoofdrol vertolkt door Andrew Garfield, die je misschien kent als het maatje van Mark Zuckerberg in The Social Network (2010). De eerder stijlvolle womenizer uit deze David Fincher prent wordt hier omgedoopt tot een verlegen en apart individu die moeilijk overweg kan met zijn gevoelens en gedachten. Het is ontroerend om zijn verliefdheid te zien voor een ander meisje, terwijl hij al een relatie heeft. De dialogen tussen Kathy en Tommy zijn dan ook een van de hoogtepunten van Never Let Me Go.

Mark Romanek (One Hour Photo) is er in geslaagd om een sterke cast een ijzersterke film te laten spelen. Een film die als een zeer romantisch en een bloemetjes-en-bijtjes-in-de-lentetuin-prent begint, maar omdraait in een aangrijpend drama die je doet meeleven met de pijn en gedachtes van de personages. Het is een film die je vanaf de tweede helft bij de keel grijpt en je een half uur na de aftiteling nog even doet uitblazen.

Maar zoals voorheen gezegd, Never Let Me Go blijft bij momenten net iets te veel op de oppervlakte, zo is het verhaal rond de boarding schools bij momenten zwak en wazig uitgewerkt, ook de stappen die de personages zetten in hun leven zitten soms net iets te veel op de achtergrond. Terwijl dit toch ook een belangrijk aspect van de film is. De ijzersterke vertolking en sterke regie maakt veel goed. Het is hoe dan ook een sterke verfilming van een ijzersterk boek.

Mocht ik niet beter weten dan zou ik zeggen dat het erotisch drama Shame (2011) van de hand was van Adrian Lyne (Unfaithful, Lolita, Indecent Proposal), maar het is wel degelijk een film van de talentvolle zwarte Brit Steve McQueen, die ons eerder het grauwe Hunger (2008) bezorgde.

Korte inhoud: Brandon (Michael Fassbender) is een dertiger die in New York woont en moeite heeft om zijn seksleven onder controle te houden. Hij is verslaafd aan pornografie en hierdoor heeft hij moeite om echte relaties met vrouwen aan te knopen. Slechts één vrouw kan echt dicht bij hem komen: zijn eigenzinnige, jongere zus Sissy Carey Mulligan). Brandon mag dan wel in het openbaar de schijn ophouden een normaal leven te leiden, Sissy weet wel beter. Wanneer ze bij hem in zijn appartement komt wonen, loopt Brandons leven uit de hand. Broer en zus brengen immers het slechtste in elkaar naar boven.

De NC-17 rating laat vermoeden dat de seks niet al teveel verbloemd of verholen zal worden. En dit is dan weer in de lijn van de realistische filmstijl van de regisseur. Hij nam voor deze prent ook dezelfde hoofdacteur als van bij zijn debuutfilm Hunger, met name Michael Fassbender. Het scenario scheef hij met de hulp van Abi Morgan, de scenariste die ook het script schreef van The Iron Lady (2011) van Phyllida Lloyd met Meryl Streep in de rol van Margaret Thatcher.

Wanneer je de korte inhoud leest denk je meteen aan incest, maar dat is allesbehalve duidelijk. Het lijkt er meer op dat we op pad gaan met de hoofdfiguur, en met hem diverse seksuele escapades meemaken, alsook schaamtevolle scènes waarin hij op een gegeven moment gedwongen wordt tot een fellatie na een uit de hand gelopen café-ruzie. Het is dus geen erotische film à la Paul Verhoeven, maar wel een soort dissectie van een uit de hand gelopen obsessie.

Ondertussen heeft de film al heel wat prijzen gewonnen op verschillende filmfestivals, gaande van het filmfestival van Venetië tot het filmfestival van Seville, met prijzen voor de acteur en de regisseur. Maar ook de critici zijn vol lof over de film met een positieve rating van 80% op Rotten Tomatoes. Het ziet er niet uit dat het platvloerse soft porno prent zal worden, maar wel een diepgaande studie van het onvermogen van een man om betekenisvolle relatie met een vrouw te vormen. Een provocerend en intelligent portret van verslaving en de schade die het veroorzaakt. De film komt op 11 januari 2012 bij ons in de zalen. Een film om naar uit te kijken.

Er zijn al heel wat films geweest met stuntmannen in de hoofdrol. Zo hadden we Ghost Rider (2007) die een behoorlijke recette behaald aan de box-office, en ook Death Proof (2007) van Quentin Tarantino die minder aansloeg bij het publiek.

En er is nu een nieuwe film met een Hollywood stuntman in de hoofdrol, genaamd Drive (20011) van de Deense regisseur Nicolas Winding Refn (Pusher, Valhalla Rising, Bronson).

Korte inhoud: In Drive staat een Hollywood-stuntrijder centraal (Ryan Gosling), een eenzaat van nature, die er een bijverdienste als bestuurder van de vluchtwagen in de criminele onderwereld op nahoudt. Hij haalt zich de woede op de hals van een van L.A.’s gevaarlijkste mannen nadat hij het ex-criminele vriendje (Oscar Isaac) van z’n mooie buurvrouw (Christina Hendricks) helpt bij een klus die helemaal fout afloopt. De enige manier om haar te beschermen en in leven te blijven is doen wat hij het beste kan: rijden.

Het is in ieder geval reeds een leuke casting. Ron Perlman zie je wel vaker als stoere bink, maar Albert Brooks als bad guy is wel een mooie zet. Ook de Britse Carey Mulligan is een mooie aanwinst voor de film. Ryan Gosling is ook iemand die zowel drama als actie aan kan, en hij draagt zeker mijn voorkeur voor deze rol boven de iets bekendere Hugh Jackman die eerder in aanmerking kwam voor de hoofdrol. Maar dat was nog in een periode waar Jackman tientallen projecten aangeboden kreeg. Hij zou deze Drive maken met regisseur Neil Marshall, maar deze plannen (zoals veel andere plannen van de acteur) werden nooit gerealiseerd. Maar met Ryan Goslin gaan we hier een meer geloofwaardige vertolking krijgen in plaats van een charismatische superheld vertolking.

Het is in ieder geval een mooie afwisseling voor Ryan Gosling die eigenlijk nog niet heeft uitgeblonken in het actie-thriller genre. Dit lijkt in ieder geval een schot in de roos te zijn, zeker met de Transporter films of recent nog Drive Angry (2011), die hebben bewezen dat het publiek verzot is van snelle wagens en gladde chauffeurs. De film draait in de zalen vanaf 5 oktober 2011.

*** Drive trailer ***

Dit keer ben ik er dan toch nog geraakt. De fortisfilmdays dito BNP Paribas filmdays. De vrienden hadden geen tijd, de ene date zat op een overvolle bus in India dus trommelde ik maar een ex-reisgenote op die evenveel cinefiele gevoelens heeft als ik, wat maakte dat we dus ook dat gemeen hadden om naast mekaar met popcorn op een uitstekende plaats in de overrompelde Kinepolis te gaan zitten. Als opwarmer genoten we van het bloed en de tieten en de nice little fish in 3D om dan de Piranha 3D (2010) te stillen aan de bar van de Bloomingdales.

Drie kwartier later zaten we toevallig op dezelfde plaatsen in dezelfde zaal voor Oliver Stone's nieuwe Wall Street: Money Never Sleeps (2010). Ik vroeg me al af wat het misplaatste publiek in de volle zaal deed, maar mijn Kinefreundin wees me er op dat Shia LaBeouf vooral bekend is van Transformers. Aha, vandaar dat het grootste gedeelte van de zaal de aandacht er niet bij kon houden. - Wij wel, hoewel.

Korte inhoud: Na een gevangenisstraf van 8 jaar komt Gordon Gekko (Michael Douglas) vrij. Ondanks zijn pogingen om Wall Street te waarschuwen voor de nakende economische ondergang, gelooft niemand hem door zijn afgenomen status in de financiële wereld. Hij besluit daarom maar om zich te concentreren op z'n privéleven. Hij wil de verwaterde relatie met z'n dochter Winnie (Carey Mulligan) verbeteren, maar door zijn lange afwezigheid en het feit dat Winnie hem de zelfmoord van haar broer Rudy verwijt, wil ze niks met hem te maken hebben. Ondertussen sterft de mentor van Jake Moore (Shia LaBeouf), een jonge beursmakelaar die de beleggingsfonds manager Bretton James (Josh Brolin) verdenkt van de moord op z'n mentor. Jake, die ook de verloofde van Winnie Gekko is, wil wraak en rekent daarbij op de hulp van Gordon. Gordon besluit Jake te helpen, in de hoop zo dichter bij z'n dochter te raken.

"It's not about the Money, it's about the Game" horen we de antagonist zeggen. En na de film vroeg ik me af of Oliver Stone nog wel weet hoe het spel te spelen. De man wordt misschien een jaartje ouder dat hij de perfecte Wall Street-thriller vermengt met een Vijftv-verhaal. Of is het om de aandacht teveel af te leiden van de droge cijfers en financiële termen? Wall Street, het hoeft geen nadere uitleg. Dit is het kloppend hart van New York, van the US of A en zelfs van de hele wereld.

We dateren 8 jaar na 'Nine Eleven' . Gordon Gekko, een beruchte trader, komt vrij na een jarenlange gevangenisstraf wegens handel met voorkennis. Deze gehaaide gladjanus, wordt vertolkt door de karakterkop van Michael Douglas. Shia LaBeouf, is Jacob Moore, een jonge joodse succesvolle trader op de financiële markten. Zijn baas houdt van hem, zijn liefje houdt van hem. Hij verdient geld bij sloten en speelt dagelijks met bedragen die de gewone mens in de straat zich doet afvragen waar die gewetenloze kerels in feite mee bezig zijn.

Poker. Gokken. Bluffen. Je zet in, je gaat short tegen de small and big blinds als je de dealer button hebt. Je raiset, je speelt bluff poker en je maakt je tegenstander af, je vernietigt hem en pluimt hem als een kieken om hem daarna helemaal in te palmen. You never fold. Dit gebeurt met de zakenbank waar Jacob voor werkt. De kredietcrisis, wereldwijd. De luchtbel van duistere hefboomfondsen, rommelkredieten en telkens herfinanciering van lege dozen.

Deze gegevens vertelt Oliver in een ijzersterk scenario van Allan Loeb en Stephen Schiff, dat nooit verveelt maar zelfs intrigeert. Daarnaast heb je het persoonlijke verhaal tussen Jacob, zijn liefje Winnie en Gordon Gekko. Waarom verschijnt Gordon in het leven van Jacob en Winnie, waar is hij op uit? Hoe kan Jacob zijn relatie staande houden als hij opstaat en gaat slapen met het geld. Deze persoonlijke keuzes die Jacob moet maken, tonen de menselijke kant van het verhaal, helaas in een iets te zoet sausje.

Niettemin, een verhaal over de wereldwijde beurscrisis vertellen met de gewetenloze machtspelletjes van grote banken en gewetenloze traders, is geen koud kunstje en al bij al weet Oliver Stone de aandacht steeds vast te houden. Een film van Oliver Stone met Shia Labeouf, Michael Douglas, Josh Brolin, Charlie Sheen, Carey Mulligan, Susan Sarandon, Frank Langella. De film is vanaf 22 september 2010 in onze zalen.

***Related Posts***
29/01/2010: Wall Street: Money Never Sleeps trailer
30/04/2009: Wall Street 2 met Douglas en LaBeouf

Aangezien de nieuwe James Bond film een beetje on-hold werd gezet na de belabberde financiële toestand van MGM kan Daniel Craig uitkijken naar nieuwe projecten. En voor een acteur van een dergelijk kaliber duurt het niet lang alvorens de filmscripts zich opstapelen in en rond zijn brievenbus (mochten die dingen al niet per email worden verstuurd).

En wat blijkt, regisseur David Fincher (Se7en, The Game, Zodiac) heeft aan hem gedacht voor de remake van The Girl with the Dragon Tattoo (2011), het eerste deel van de populaire millennium-trilogie van de overleden Zweedse auteur Stieg Larsson. De film stond in ieder geval in mijn top 10 lijstje van 2009.

Korte inhoud: Op 29 september 1966 is de 16 jaar oude Harriet Vanger spoorloos verdwenen. Nu, 40 jaar later, krijgt journalist Mikael Blomkvist (Daniel Craig) een ongewone opdracht: hij wordt door grootindustrieel Henrik Vanger gevraagd de geschiedenis van zijn familie te schrijven. Wat hij eigenlijk wil is de waarheid achterhalen over Harriet. Mikael vindt dat hij wel even uit zijn sleur bij het tijdschrift kan komen en samen met computerdeskundige Lisbeth (Carey Mulligan) begint hij aan de opdracht. Ze graven dieper en dieper in het verleden van de familie en komen steeds donkerder geheimen tegen.

Daniel Craig heeft tevens getekend voor de twee sequels, The Girl Who Played with Fire en The Girl Who Kicked The Hornet's Nest. Het is allemaal wel een beetje kort op de bal. De remake, waarvan het origineel The Girl Who Played with Fire (2009) nog maar pas in de cinema was, wordt al voorbereid en The Girl Who Kicked The Hornet's Nest (2009) moet zelfs nog bij ons uitkomen. Maar als de Nederlanders al problemen hebben met de vlaamse versie van Loft en momenteel bezig zijn met de opnames van de Loft remake, wie zijn wij dan om te klagen dat Amerikanen de Zweedse versie willen hermaken voor de Engelstalige markt.

***Related Post***
24/12/2011: The Girl with the Dragon Tattoo review
02/06/2011: The Girl with the Dragon Tattoo trailer

Een beetje zoals op de beurs heeft de eerste Wall Street (1987) film van Oliver Stone een beetje zijn ups and downs. Met zijn schrikwekkend uitgangspunt "Greed is Good" had de film zelfs profetische trekjes in het licht van de recente financiële crisis, maar het was vooral de vertolking van Michael Douglas als de meedogenloze Gordon Gekko die alle aandacht naar zich toe trok. Een gehaaide beursgoeroe, hoog in zijn glazen toren, was op jacht naar het pensioen van de kleine werkman. Daarentegen stond Charlie Sheen die iets minder overtuigend was in de rol van de jonge ambitieuze knaap die de knepen van het vak zou leren van de grootmeester.

Maar nu is er dus de sequel, Wall Street: Money Never Sleeps (2010), wederom in beeld gezet door (de ooit nog controversiële) Oliver Stone. Michael Douglas lijkt niets van zijn pluimen verloren te hebben en zijn nieuwe pupil wordt deze keer vertolkt door Shia LaBeouf.

Korte inhoud: Na een gevangenisstraf van 14 jaar komt Gordon Gekko (Michael Douglas) vrij. Ondanks zijn pogingen om Wall Street te waarschuwen voor de nakende economische ondergang, gelooft niemand hem door zijn afgenomen status in de financiële wereld. Hij besluit daarom maar om zich te concentreren op z'n privé-leven. Hij wil de verwaterde relatie met z'n dochter Winnie (Carey Mulligan) verbeteren, maar door zijn lange afwezigheid en het feit dat Winnie hem de zelfmoord van haar broer Rudy verwijt, wil ze niks met hem te maken hebben. Ondertussen sterft de mentor van Jacob (Shia LaBeouf), een jonge beursmakelaar die de beleggingsfonds manager Bretton James (Josh Brolin) verdenkt van de moord op z'n mentor. Jacob, die ook de verloofde van Winnie Gekko is, wil wraak en rekent daarbij op de hulp van Gordon. Gordon besluit Jacob te helpen, in de hoop zo dichter bij z'n dochter te raken.

Opmerkelijk is dat er ook een rol is weggelegd voor Charlie Sheen als Bud Fox, naast Susan Sarandon als de moeder van Jacob en Frank Langella die waarschijnlijk de rol zal vertolken van de vermoorde mentor (maar dat laatste is pure speculatie). Wat betreft de rol van Charlie Sheen…ik heb het vermoeden dat het om een cameo-rol zal gaan, gezien de acteur ook al niet in de ietwat teleurstellende trailer verschijnt. Maar het had leuk geweest mocht GG zijn wraak willen nemen op Fox. Het had meteen de deur op een kier gezet voor een 3de deel en bijgevolg een Wall Street trilogie.

De film maakt na de toch wel overdreven zware straf van Gekko (hij was uiteindelijk nog geen schurk zoals Bernie Madoff maar wel iemand die het systeem gebruikte en deed wat veel anderen deden) een klein sprongetje van 7 jaar en zet ons in 2008, aan de bron van de wereldwijde financiële crisis. Dat de film dan ook wel zijn inspiratie heeft gevonden in deze recente beursverwikkelingen vind ik zelf een goede zaak. Het maakt de prent alleen maar relevanter, waar verwacht geen kritische uitwerking van het thema dan wel een typische Hollywood prent met stoere verklaringen en leuke one-liners. Maar voor mij is het pure nostalgie en ik kijk hier al naar uit. Los van de foute muziek in de teaser trailer vond ik dat ze alles net dat tikkeltje meer gravitas mochten geven. Hopelijk komt er binnenkort een tweede en veel betere trailer om ons toch wat meer gerust te stellen. De film komt bij ons uit op 21 april 2010.

***Related Post***
28/09/2010: Wall Street 2 review
30/04/2009: Wall Street 2 met Michael Douglas & Oliver Stone