cannibal holocaust

  • The Green Inferno (2013) *** recensie

    Pin it!

    Wees maar zeker dat The Green Inferno (2014) 'degoutante shit' is, om het met de woorden van Adil El Arbi te zeggen, maar dat was nu net de bedoeling van Eli Roth. Hoe beestig en vuiler hoe beter. Toch is er een gigantisch verschil tussen deze film en Ruggero Deodato's Cannibal Holocaust (1980). Ook al zien we hier net iets meer gore, het flutverhaaltje en de vreselijke acteerprestaties maken de boel net iets meer fake, en anderzijds worden humanitaire jongeren-organisaties toch wel een beetje te kakken gezet. Maar het is allemaal onder de banner van het leuke horror-vermaak.

    the_green_inferno_2014_poster2.jpg

    Korte inhoud: Een groep idealistische studentenactivisten uit New York, Justine (Lorenza Izzo), Jonah (Aaron Burns), Amy (Kirby Bliss Blanton), Samantha (Magda Apanowicz), Lars (Daryl Sabara), Daniel (Nicolás Martínez), en Kara (Ignacia Allamand) reizen af naar de afgelegen jungle van Peru onder leiding van Alejandro (Ariel Levy) om er een protestactie te houden. Wanneer hun vliegtuig echter neerstort komen ze in contact met inboorlingen die ze eigenlijk willen beschermen. Maar wat ze niet weten is dat die zelfde inboorlingen eigenlijk kannibalen zijn, die wel hun tanden in dat jonge blanke vlees willen zetten.

    Maar toch leek het script van scenarist Guillermo Amoedo een pleidooi te willen voeren. In wat begint als een horrorfilm die de ontbossing van multinationals wil veroordelen, draait uit op een soort promofilm voor diezelfde multinationals die deze kannibalen willen uitroeien, en dat ondanks de geforceerde pay-off naar het einde toe. Maar het positieve met de films van Eli Roth is dat hij zichzelf toch niet al te serieus neemt en dat het uiteindelijk nog wel snel wegkijkt. Noemt het maar verstand-op-nul-horror. Roth zorgt er tevens voor dat we als kijker eigenlijk geen graten zien in het feit dat die jonge gasten op de menukaart van die inboorlingen belanden. Het begint al met hun naïeve actie waarbij ze in de jungle gewapend met een gsm met live streaming, een gewapende bulldozer team willen confronteren. En ja, als kijker moet je aannemen dat al die gsm's een perfect bereik hebben in deze jungle voor het streamen van beelden. Daarna krijgen we nog een scene waarin één van die jongeren moet plassen en hiervoor een pistool gebruikt om zich te beschermen van een tarantula die op zijn plasser dreigde te springen. 'Die dwazen verdienen om te sterven', dat gevoel krijg je meteen.

    De inboorlingen zijn niet zozeer uit op wraak tegenover de "blanke man" die hun territorium inpakken, maar doen aan kannibalisme omwille van hun rituele voorschriften. Dit matriarchaat wordt geleid door The Elder (Antonieta Pari), een soort eenogige priesteres die net iets teveel films heeft gezien met Jack Sparrow, en haar zwart geschilderde rechterhand The Bald Headhunter (Ramón Llao). Het eerste slachtoffer van de kannibalen is een zware jongen die levend in stukken wordt gekapt en achteraf gerookt in een hut voor de maaltijd. Dat brengt de gevangenen op het idee om hun marijuana in de strot van een dode te steken in de hoop het gehele kamp te bedwelmen. Het is krankzinnigheid troef, maar zoals ik al eerder zei, dit is verstand-op-nul-horror die het vooral moet hebben van zijn gore momenten.

    the_green_inferno_2014_pic01.jpgthe_green_inferno_2014_pic02.jpgthe_green_inferno_2014_pic03.jpg
    the_green_inferno_2014_pic04.jpgthe_green_inferno_2014_pic05.jpgthe_green_inferno_2014_pic06.jpg

    Maar gezien het minuscule budget ben ik toch onder de indruk van het realisme. Het ziet er een stuk minder reportage / found-footage film uit als dat ik had verwacht van deze film die met een productiebudget van amper 5 miljoen dollar werd gemaakt en waarin er zelfs een vliegtuigcrash in zit verwerkt. Dus ere wie ere toekomt, Eli Roth weet hoe hij dergelijke films moet maken met weinig middelen. En dat is voor mij toch een grote verdienste, ook al zal dat voor het grote publiek een bijkomstigheid zijn. Waar ik dan meer moeite mee heb is de zwakke acteursregie en de houterige vertolkingen. Ook het feit dat één van de blanke jongeren een kwaadaardig figuur blijkt te zijn, verdampt onze empathie als sneeuw voor de zon. Op het einde van de rit had ik net iets meer gruwel verwacht, maar misschien heb ik op dat vlak net al iets teveel horrorfilms gezien.

    De film werd al in 2013 vertoond op een aantal filmfestivals, maar The Green Inferno komt nu toch bij ons uit vanaf 4 november 2015. De volgende film van Eli Roth waar ik meer naar uitkijk is Knock Knock (2015). Deze film heeft op dit ogenblik nog geen officiële Belgische release.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 15 oktober 2015

     

    *** The Green Inferno trailer ***

  • The Texas Chain Saw Massacre (1974) op het OffScreen Film Festival

    Pin it!

    Regisseur Tobe Hooper vertoeft momenteel op het Off Screen Film Festival in Brussel. Vanavond om 20u in de Bozar wordt zijn culthorror The Texas Chain Saw Massacre (1974) er nog eens vertoond op het witte doek. Een ideale gelegenheid om de moeder van heel wat horrorfilms nog eens in een cinemazaal te zien. En mochten jullie al een DVD of Blu-ray exemplaar hebben van de film is het misschien een uitgelezen moment om deze te laten signeren door 'the man himself'.

    the_texas_chain_saw_massacre_1974_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: 18 augustus 1973. Als Sally Hardesty (Marilyn Burns) hoort dat het graf van haar grootvader door vandalen werd geschonden, trommelt ze haar vriend Jerry (Allen Danziger), haar gehandicapte broer Franklin (Paul A. Partain) en haar vrienden Pam (Teri McMinn) en Kirk (William Vail) op om te onderzoeken wat er precies gebeurd is. Onderweg nemen ze een vreemde lifter (Edwin Neal) mee, die zichzelf tot hun grote ontzetting in zijn hand snijdt. De tieners dumpen de man langs de kant van de weg en rijden snel verder. Helaas krijgen ze een tijdje later autopech en moeten ze noodgedwongen aanbellen bij een luguber uitziend huis.

    Deze exploitation prent heeft al heel wat sequels en remakes gekregen, maar het origineel blijft met kop en schouders boven alle derivaten uitsteken. Zelfs het acteerwerk was boven datgene wat we gewend waren voor dergelijke slasher vehikels. Alles in de film leek te kloppen, gaande van de fotografie, de ingenieuze geluidseffecten, de setdressing, de locaties, de montage, ja zelfs het verhaal van Hooper en Kim Henkel - gebaseerd op de Amerikaanse seriemoordenaar Ed Gein (die eigenlijk maar 2 moorden had begaan en stricto sensu geen serial killer is) - zat strak in mekaar. Het productiebudget was toen geschat op 83'532 dollar en bracht een slordige 30 miljoen dollar op. Spijtig genoeg hadden de filmmakers de rechten op de film deels moeten verkopen om uit de kosten te komen gezien het oorspronkelijke budget op 60'000 dollar was geraamd. Het box-office succes kon Hooper enkel maar overtreffen met zijn Poltergeist (1982) die hij maakte met de steun van Steven Spielberg.

    Gezien het kleine budget waren de omstandigheden allesbehalve aangenaam voor de acteurs en de filmploeg, die 4 weken lang in barre condities moesten werken. Maar dit was misschien ook de reden waarom alles er zo rauw en ongefilterd uitziet. Gunnar Hansen moest al die tijd ook met dezelfde kleren rondlopen. Na een aantal weken begon hij ook serieus te stinken, en niemand wou nog maar in zijn buurt komen op de set. De afschuw van de acteurs bij het zien van deze gemaskerde kolos was dus ook maar half gespeeld.

    TCM was allesbehalve een amateur-debuutfilm. Ook al werd deze horrorprent in heel wat landen geweigerd, is deze toch uitgegroeid tot een absolute cultklassieker die in heel wat Top 10 Beste Horrorfilms op nummer 1 staat. Zelfs in onze All Time Top 10 Best Horror Movies. De tijdsgeest waarin deze 'American Nightmare' ook is uitgebracht spreekt ook boekdelen. De Amerikanen zaten toen met hun neus diep in het Watergate schandaal met president Nixon. TCM kon dan ook op geen beter moment komen. Een film die de rauwe realiteit zou blootleggen in een cultuur van leugen en bedrog. We bevinden ons in een uithoek van het land waar zo goed als geen toekomstperspectieven zijn. Een kille contradictie op 'the american dream'. Daarnaast was het ook een ontdekking van nieuw filmtalent, zowel voor als achter de camera. Dit exploitation genre introduceerde ook een compleet nieuw soort cinema, met schouder-camera en een bijna documentair-achtige beeldvoering.

    the_texas_chain_saw_massacre_1974_blu-ray_pic01.jpgthe_texas_chain_saw_massacre_1974_blu-ray_pic02.jpg

    De bedoeling van Hooper, misschien een beetje in tegenstelling tot Ruggero Deodato's Cannibal Holocaust (1980), was om een commerciële film te maken. Bijgevolg streefde hij ook een PG rating na. De film toont dus - in tegenstelling tot wat veel denken - bijna geen gore. Alles wordt er gesuggereerd en de (zwarte) humor ontbreekt ook niet. En ondanks de titel zien we Leatherface maar twee mensen achtervolgen met een kettingzaag (die overigens zorgvuldig werd afgeplakt om geen merknaam te verhullen). Maar de filmkeuring gaf TCM toch maar een R-rating. Achteraf bekeken et is misschien ook dankzij de censuur dat deze prent, met zijn vrij eenvoudig en lineair verhaaltje, uiteindelijk zijn reputatie kreeg.

    Ook al duurt TCM slechts 83 minuten (88 minuten voor de unrated versie) zit je werkelijk in de gruwel van begin tot einde. Van de eerste tot de laatste scène distilleert deze prent een gevoel van chaos en angst, niet alleen te danken aan de enscenering, maar ook aan de efficiënte decoupage en die ijzingwekkende klankmontage die de muziek uit de autoradio in het begin van de film ging vervangen en bij momenten zelfs erger was dan het geluid van een kettingzaag. Tobe had slechts een travelling van 15 meter in zijn bezit en moest zijn scènes hoofdzakelijk filmen met bestaande lichtbronnen met een 16 mm camera (die achteraf werd opgeblazen naar 35 mm). Het is dan ook zeer merkwaardig hoe de cameraman Daniel Pearl er in slaagde om alle scènes op uniforme wijze aan mekaar te koppelen. Maar doordat er ook weinig middelen voorhanden waren, was er bijvoorbeeld ook geen ventilatie en voelen we ook die broeierige hitte van Texas op de bezwete lichamen en de genadeloze Texaanse zon. Vreemd genoeg is deze prent behoorlijk gestileerd ondanks de gruwel die we te zien krijgen. De mooie fotografie was uiteraard ook te danken aan de uitstekende art direction van Robert A. Burns. Net zoals bij vele meesterwerkjes heb je een geslaagde mix van talentvolle mensen voor en achter de camera die op het juiste tijdstip een sterk script verfilmen.

    the_texas_chain_saw_massacre_1974_blu-ray_pic03.jpgthe_texas_chain_saw_massacre_1974_blu-ray_pic04.jpg

    Met een zeldzaam perfectionisme, heeft Tobe Hooper zijn Texas Chain Saw Massacre boven de andere horrorfilms laten uitsteken en er voor gezorgd dat de gruwel - zelfs na meerdere visies - tot in ons merg binnendringt. Het is een harde en brutale film die nauwelijks een moment van rust kent. Een nachtmerrie die ons telkens weer verrast met zijn verbluffende virtuositeit. Een meesterwerkje die jullie deze avond nog eens op het witte doek kunnen aanschouwen.

    Op de Blu-ray van The Texas Chain Saw Massacre vinden jullie niet alleen de audio-commentaar van Tobe Hooper, acteur Gunnar Hansen en Director of Photography Daniel Pearl, maar ook heel wat making of filmpjes, outtakes, deleted scenes, bloopers en nog heel wat interviews.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 17 maart 2015

     

    *** The Texas Chain Saw Massacre trailer ***

  • Tweede trailer voor Eli Roth's The Green Inferno !

    Pin it!

    En hier hebben we dan de tweede trailer van de nieuwe Eli Roth (Cabin Fever, Hostel I & II) horrorprent, nadat we een maand geleden als voorsmaakje kregen (pic). Zijn grappige take op Cannibal Holocaust (1980), genaamd The Green Inferno (2013) zal bij ons waarschijnlijk nooit in de bioscoop komen. Maar wat zeker is, hij zal geen nieuwe break nemen van 6 jaar voor zijn volgende project, want dat zou al in de startblokken zitten.

    the_green_inferno_2014_poster.jpg

    Korte inhoud: Een groep idealistische studentenactivisten uit New York reist af naar de afgelegen jungle van Peru om er een protestactie te houden. Wanneer hun vliegtuig echter neerstort komen ze in contact met inboorlingen die ze eigenlijk willen beschermen. Maar wat ze niet weten is dat die zelfde inboorlingen eigenlijk kannibalen zijn, die wel hun tanden in dat jonge blanke vlees willen zetten.

    De film is naar goede gewoonte een harde R-rated horror gemaakt met een productiebudget van 6 miljoen dollar. Eli Roth vond het een goed idee om effectief te werken met inboorlingen uit Chilie en Peru. Die hadden nog nooit van het concept van 'film' gehoord, dus bracht Eli voor hen een kopie van Cannibal Holocaust mee, en naar verluidt vonden ze het allemaal geweldig. Het script van de film werd mede-geschreven door Guillermo Amoedo en Nicolas Lopez.

    In de acterende rollen zien we een pak nieuwe gezichten die we eerder hadden gezien in die andere horrorfilm Aftershock (2012), waarin ook Eli Roth te zien was. Meer nog, hij was zelfs de producer van de film. Zo zien we de Italiaanse Lorenza Izzo en de Chileen Ariel Levy. Daarnaast zien we ook de Amerikaanse Kirby Bliss Blanton, de Canadese Magda Apanowicz en zangeres en model Sky Ferreira. Op dit ogenblik zouden er zelfs al plannen zijn voor een mogelijke sequel, die nog verder zou gaan.

    Roth's volgende filmproject heet Knock Knock, die ook al wordt geschreven door Lopez en Amoedo. Het is het verhaal van twee meisjes die aankloppen aan de deur van een getrouwde man, in een poging om zijn celibaat geloften te verbreken en zo de rust van het koppel te verstoren. Je zou het kunnen omschrijven als Hard Candy (2005) meets Funny Games (1997), maar dan iets meer f#@t-Up zoals we dat van Eli Roth gewend zijn. Het budget van deze film wordt geraamd op 10 miljoen dollar. In één van de rollen zouden we actrice Colleen Camp aan het werk zien, die we nog kennen als de sexy maid Yvette uit de film Clue (1985). Benieuwd of deze film zal deel uitmaken van ons (tegenwoordig) beperkt bioscoop-aanbod. De film komt op 5 september 2014 in de VS in de bioscoop.

    *** The Green Inferno trailer ***

  • Top 10 Meest Verontrustende Films

    Pin it!

    Niet om de feestvreugde van het eindejaar geheel om zeep te helpen, maar deze top 10 lijst moest al enige tijd on-line komen. Iedereen heeft wel eens een film gezien waarvan de maaginhoud spontaan tot aan de lippen komt, maar wat zijn volgens ons de tien meest weerzinwekkende films uit de filmgeschiedenis. De selectie was niet eenvoudig gezien er een stortvloed van exploitation en gore films zijn die in aanmerking komen. Maar deze 10 hebben ook wel een zekere notoriteit en zijn dus geen amateurfilms of obscure en ordinaire B-films die het vermelden nauwelijks waard zijn. Deze Top 10 bestaat stuk voor stuk uit films die we niet snel zullen vergeten en die we misschien wel liever NIET hadden gezien, en kan niet verward worden met degelijke horrorfilms waarvan onze All Time Top 10 Horror Movies al een tijdje on-line staat.

    Top 10 Meest Verontrustende Films

    10. The Human Centipide II (2011) Tom Six
    In de eerste film zagen we een gekke wetenschapper die een trio van toeristen ontvoert en verminkt om van hen een nieuwe "huisdier" te maken, met name een menselijke duizendpoot, en dit door hun mond te verbinden met elkaars rectum. Alleen het plot was al voldoende om de neus op te halen, maar het is eveneens een film die iedereen gezien wil hebben, al was het maar om zichzelf te testen in hoeverre we bestand zijn tegen dergelijke gruwel. De Hollandse cineast Tom Six haalde waarschijnlijk zijn inspiratie eerder bij de Saw films dan bij Cronenbergs Naked Lunch (1991), maar het resultaat is in ieder geval iets wat je nog nooit eerder hebt moeten aanschouwen. Met The Human Centipide II ging hij zelfs nog een stapje verder met een langere sliert en een sterk laxeermiddel. Maar uiteindelijk staat hij nog laag in deze lijst omdat het allemaal qua gore-gehalte nog meevalt. Het is bij momenten zelfs iets Monty Python achtig.

    The Human Centipide,Tom Six,posterThe Human Centipide,Tom Six,picture

    9. Cannibal Holocaust (1980) Ruggero Deodato
    Dat Cannibal Holocaust gezien wordt als een cultfilm is te begrijpen, zeker gezien zijn jarenlange verbanning uit heel wat landen. Maar ook omdat het de eerste found footage film is die indruk heeft gemaakt en heel wat navolgers kende in komende jaren met films als The Blair Witch Project (1999) , [Rec] (2012) en V/H/S (2012) . Een professor aan de universiteit van New York komt terug van een reddingsoperatie in het Amazone regenwoud met filmbeelden die gedraaid werden door een vermist team van documentairemakers die een film aan het maken waren over lokale kannibaal stammen. Cannibal Holocaust is zeker onaangenaam, ongemakkelijk, zelfs gênant om naar te kijken, maar tevens compromisloos trouw aan het genre, en niet zonder enige intellectuele benadering.

    Cannibal Holocaust,Ruggero Deodato posterCannibal Holocaust,Ruggero Deodato picture

    8. Martyrs (2008) Pascal Laugier
    De wraak van een jonge vrouw tegen de mensen die haar ontvoerd en gefolterd hebben als kind leidt haar en een vriendin, die ook een slachtoffer werd van kindermisbruik, op een angstaanjagende reis naar de onderbuik van de hel. Martyrs is zeker niet voor gevoelige kijkers. Het daagt het publiek uit om vreselijke gruweldaden te verduren en getuige te zijn van wat een mens in staat is om te doen aan anderen. Een hallucinant portret van degradatie en manipulatie, die het fenomeen van torture porn weer actueel maakte en Eli Roth op ideeën bracht.

    Martyrs,Pascal Laugier posterMartyrs,Pascal Laugier picture

    7. Grotesque (2009) Kôji Shiraishi
    Deze Japanse horrorprent Grotesque (Gurotesuku) heeft eigenlijk niet veel van een verhaal, maar is een oefening in gore zoals je nog nooit eerder hebt kunnen aanschouwen. Een geflipte dokter ontvoert een jong verliefd koppeltje en leeft er zich volledig op uit met kettingzagen en messen. Niet alleen is het walgelijk om naar te kijken, maar de vernedering die deze twee mensen doormaken is wat in ons hoofd blijft steken lag nadat we de film gezien hebben. Hier is in ieder geval geen gebrek aan emmers bloed vermengd met vlees en ingewanden, en als je op het einde van de rit niet spontaan moet kokhalzen dan heb je waarschijnlijk behoorlijk veel weggekeken. Een meer gepaste titel voor deze prent kon je in ieder geval niet bedenken.

    Grotesque,Koji Shiraishi posterGrotesque,Koji Shiraishi picture

    6. Ichi the Killer (2001) Takashi Miike
    Ook al uit Japan vond ik deze Ichi the Killer (Koroshiya 1) toch stukken beter dan Grotesque, al was het maar dat het veel beter werd geregisseerd door het genie achter de uitstekende horrorprent Audition (1999). Wanneer een gangsterbaas wordt vermoord, krijgt diens sadistische rechterhand Kakihara opdracht de dader op te sporen. Door getuigen aan vreselijke martelingen te onderwerpen, ontdekt Kakihara dat zijn baas werd vermoord door Ichi, een geheimzinnige jongeman die zijn tegenstanders met vlijmscherpe messen aan reepjes snijdt. Een pijnlijke film die je moet gezien hebben.

    Ichi the Killer,Takashi Miike posterIchi the Killer,Takashi Miike picture

    5. A l'Intérieur (2007) Alexandre Bustillo & Julien Maury
    Vier maanden na de dood van haar man, wordt een zwangere vrouw de stuipen op het lijf gejaagd door een vreemde vrouw die haar ongeboren baby wil. Het plot van A l'Intérieur lijkt in ieder geval minder gory dan de film in kwestie. Maar de filmmakers hebben zich niet veel aangetrokken van mogelijke censuur en gingen voluit voor de mensonterende gruwel en actrice Béatrice Dalle zet hier een wel uitzonderlijk gemene rol neer. Ook de regisseur heeft puik werk geleverd met een geslaagde mix van gore, zwarte humor en vlijmscherpe suspens. In vergelijking met deze prent is Suspiria (1977) van Dario Argento een aangename komedie.

    inside,a linterieur,Julien Maury,Alexandre Bustillo posterinside,a linterieur,Julien Maury,Alexandre Bustillo poster

    4. Salo (1975) Pier Paolo Pasolini
    Niet Caligula (1979) van softcore porno regisseur Tinto Brass maar wel Salo (The 120 Days of Sodom) van Pier Paolo Pasolini is de betere Italiaanse gruwel ooit gemaakt. In 1944 in een nazi-gecontroleerd gebied van Italië ronselen vier fascistische libertijnen 16 jongeren op en onderwerpen hen aan 120 dagen van lichamelijke, geestelijke en seksuele marteling. Een portret die de gruwel van de 20ste eeuw op zijn manier blootlegt en ons misselijk maakt. Pasolini illustreert met deze film zijn overtuiging dat de maatschappij mensen dwingt om zich te conformeren, dat de slachtoffers zich tegenover elkaar keren en wij bestempeld worden als ordinaire medeplichtige voyeurs.

    Pier Paolo Pasolini,salo posterPier Paolo Pasolini,salo picture

    3. Taxidermia (2005) György Pálfi
    Een film waar ik zelf misselijk van werd is deze Hongaarse Taxidermia. Je zou denken dat landen waar het fascisme hoogdagen kende (Italië, Japan, Hongarije, Servië) met uitzondering van Duitsland, geen moeite hebben om de meest groteske films te maken. Het vertelt het verhaal van 3 generaties van mensen; zwaarlijvige snelheid eters, een balsemer van gigantische katten, en een man die vuur uit zijn penis schiet. Persoonlijk vind ik het body horror tot de meest walgelijke gore films, en deze prent spant echt wel de kroon. Zwarte humor is zelden zo zwart geweest. En in tegenstelling tot het torture porn genre liggen de cinematografische ambities iets hoger. Dit hebben gezegd bekijk je deze prent liever niet met een volle maag.

    Taxidermia,gyorgy palfi posterTaxidermia,gyorgy palfi picture

    2. Irréversible (2002) Gaspar Noé
    Na een woordenwisseling met haar vriend (Vincent Cassel) beslist een jonge vrouw (Monica Bellucci) het feestje vroegtijdig te verlaten. Op haar weg huiswaarts aangerand door een pooier die de vrouw brutaal verkracht en haar achtereenvolgens in een verminkende coma slaat. Wanneer de vriend het nieuws te weten komt is hij in alle staten en wil kost wat kost die pooier vinden in de onderbuik van het Parijse nachtleven. Irréversible is niet alleen ondraaglijk omwille van zijn compromisloos brutaal geweld, maar ook omwille van zijn cinematografische kwaliteiten. De film werd gemonteerd van achteren naar voor alsof alles in één take (lang uitgerekte plan-de-sequence) werd opgenomen met een misselijke geluidsband. Het knappe regie- en acteur werkt zorgt ervoor dat deze prent het niveau van de doorsnee Death Wish film ver overstijgt, ook al is het verre van een film die je een tweede keer wil ondergaan.

    irreversible,gaspar noe posterirreversible,gaspar noe picture

    1. A Serbian Film (2010) Srdjan Spasojevic
    Maar het meest misselijke in zijn soort is toch wel A Serbian Film die geen enkel taboe omzeilt en voluit gaat voor het mensonterende, brutale geweld. Een ex-pornoster in geldnood gaat akkoord om deel te nemen aan een "artistieke film" om zo een breuk te maken met zijn vorige leven, alleen om te ontdekken dat hij is opgeroepen om deel te nemen aan een walgelijke snuff film. Het hoofdpersonage wordt in een maelstrom van ongelooflijke wreedheid en chaos getrokken met een regisseur die voor niets zou wijken om zijn visie te voltooien. Om te ontsnappen aan deze filmische hel moet hij alles opofferen, zijn trots, zijn moraal, zijn geestelijke gezondheid, en misschien zelfs zijn eigen leven. Een testament van een brutale geschiedenis het land te verduren kreeg, maar de film is zo ondragelijk grafisch dat de intentie van de film aan velen verloren zal gaan. Maar het meest gedurfde aspect is misschien wel het zielsonderzoek die elke toeschouwer zal moeten ondergaan na het zien van deze prent.

    A Serbian Film,Srdjan Spasojevic posterA Serbian Film,Srdjan Spasojevic picture

    ***Related Posts***
    07/07/2008: Top 10 Best Monster Movies
    24/09/2007: Top 10 Killer Babes
    05/04/2007: Top 10 Best Torture Scenes
    27/08/2006: Top 10 Best Snakes in Movies
    11/10/2005: All Time Top 10 Horror Movies
    30/09/2005: Top 50 Movie Villains

  • Found Footage film Chronicle van Josh Trank

    Pin it!

    "With great power, comes great responsibility" dit is niet alleen het devies van heel wat Marvel Comics, maar deze lijfspreuk wordt in Chronicle (2012), de debuutfilm van Josh Trank, pas echt concreet. Net zoals films als The Blair Witch Project en Cloverfield gaat het opnieuw om een 'found footage' film, m.a.w. een film die is samengesteld door beelden die door de personages werd gemaakt, om dan uiteindelijk gemonteerd te worden tot een film.

    found footage,the blair witch project,chronicle,Michael B Jordan,Dane DeHaan,alex russell,josh trank,cloverfield,cannibal holocaust,Paranormal Activity,C’est Arrive Pres de Chez Vous,Jay Alaimo,Ben Foster,justin long,vincent d onofrio,Ryan Phillippe,Milla Jovovich

    Korte inhoud: Drie doodnormale middelbare scholieren (Michael B. Jordan, Dane DeHaan, Alex Russell) doen een ongelooflijke ontdekking. Ze vinden in het bos een mysterieuze substantie waar ze aan bloot gesteld worden en waardoor ze superkrachten ontwikkelen. Als ze leren om de superkrachten onder controle te houden en ze te gebruiken in hun voordeel, beginnen hun levens uit de hand te lopen en hun duistere kanten naar boven te komen.

    Ik had het verhaaltje met het bos er misschien wel uitgelaten, maar de premisse van jongeren die plots superkrachten ontwikkelen en niet kunnen inschatten wat de gevolgen zijn, vind ik wel een leuk concept voor een film. Het is tevens niet de typische Hollywood blockbuster, wat mooi meegenomen is. Er kan dus ruimte zijn voor alternatieve verhaallijnen en situaties, wat alles minder voorspelbaar zal maken.

    Cannibal Holocaust (1980) heeft het 'found footage' genre ingeluid op een vrij experimentele manier, C’est Arrivé Près de Chez Vous (1992) gebruikte de techniek op een uiterst efficiënte manier in de zwarte komedie, The Blair Witch Project (1999) introduceerde de techniek in het horror-genre, Paranormal Activity (2007) ging de home-video toer op en Cloverfield (2008) ging dan weer spelen met de monster-film. Deze Chronicle verkent dan weer een compleet nieuw terrein, met name de superhero-film.

    Ik kijk in ieder geval uit naar deze prent. Hopelijk ondervinden ze niet al teveel hinder van die andere Chronicle (2012) van Jay Alaimo met niemand minder dan Milla Jovovich, Ben Foster, Ryan Phillippe, Justin Long en Vincent D'Onofrio. Dit wordt een misdaad thriller die waarschijnlijk met evenveel middelen is gemaakt (een kleine 10 miljoen dollar). Het meest idiote van het gehele zaakje is dat beide Chronicle films nog eens op dezelfde datum worden uitgebracht in de States, op 3 februari 2012. Ofwel hebben ze zich hier vreselijk in vergist, ofwel zal dit voor heel wat verwarring zorgen aan de kassa.

    *** Chronicle trailer ***

  • Top 10 Beste Folterscènes

    Pin it!

    Ja, ik weet het, folteringen zijn fout. Maar het moet gezegd worden, in films zijn het vaak momenten van pure entertainment – vooral omdat men zich snel identificeert met het slachtoffer en de pijn als een koude rilling door onze ruggengraat voelen kruipen. Noem het quilty pleasure maar ik ben er verzot op. Tenminste als het de scène goed in elkaar zit en perfect geregisseerd. Daarentegen, ‘gratuit geweld’ heeft geen enkel effect, behalve dat van op mijn zenuwen te werken.

    De mensen van Filmwad kwamen echter op het leuke idee om eens een lijstje samen te stellen van de Top 10 Beste Folterscènes. Jullie kunnen op hun site een kijkje nemen om de beschrijving van de folteringen te lezen, maar ik geef hier even hun top 10.

    Cannibal Holocaust Saw II Casino Royale Braveheart Oldboy

    10. Cannibal Holocaust (1980) (Ruggero Deodato) – The Starfish Skewer
    9. Saw 2 (2005) (Darren Lynn Bousman) – The Needle Pit Swan Dive
    8. Casino Royale (2005) (Martin Campbell) – The Ball-Sac Beating
    7. Braveheart (1995) (Mel Gibson) - The Hanging, Racked, Innard Twist
    6. Oldboy (2003) (Chan-wook Park, 2003) – 15 Years Locked Up Without Knowing Why
    5. Hostel (2005) (Eli Roth) – The Ankle Slice
    4. The Texas Chainsaw Massacre (1974) (Tobe Hooper) – Dinner With The Family
    3. Casino (1995) (Martin Scorcese) – The Big Squeeze
    2. Hostel (2005) (Eli Roth) – Japanese BBQ
    1. Audition (1999) (Takashi Miike) – Old Pincushion Face

    Hostel 01 The Texas Chainsaw Massacre Casino Hostel 02 Audition

    Een fijn lijstje maar volgens mij ontbreken er nog een aantal belangrijke folter-scènes. Ik denk dan aan de fameuze scène van het oor in Reservoir Dogs (1992), de scène met de geplette tenen in Payback (1999), het tanden-trekken in Marathon Man (1976), Christus die zweepslagen krijgt in The Passion of the Christ (2004), de verkrachting in Irréversible (2002), zelfs de psychologische beeldenfoltering in A Clockwork Orange (1971),…en ik vergeet er waarschijnlijk nog honderden op te noemen. Vul maar aan in de commentaren…