cannes

  • Michael Haneke wint Goude Palm met Amour

    Pin it!

    Het 65ste filmfestival van Cannes, onder leiding van de Italiaanse acteur en regisseur Nanni Moretti (La Stanza del Figlio, Habemus Papam), is vanavond geëindigd met de traditionele prijsuitreiking. De Oostenrijkse 70-jarige regisseur Michael Haneke wint zijn tweede Gouden Palm met Amour (2012), een film over twee gepensioneerde muziekleerkrachten. Drie jaar geleden won hij de gouden palm voor A White Ribbon (2009).

    Het is een interessante tien dagen geweest, met een hele resem aan veelbelovende films, met Beyond The Hills (2012), het verrassende Holy Motors (2012) en Moonrise Kingdom (2012) op kop. In de wandelgang werd er gefluisterd wie er kans zou maken op de hoofdprijs van het festival. Het was voor Beyond The Hills en Amour die over de lippen van de journalisten gingen. Die twee films waren dan ook de grote winnaars van deze prijs uitreiking. Amour gaat over een ouder echtpaar waarvan de vrouw door een beroerte wordt getroffen.

    michael haneke,amour,cannes,Moonrise Kingdom,Holy Motors,Beyond The Hills,Nanni Moretti,A White Ribbon,Matthias Schoenaerts,De Rouille et dOs,Jacques Audiard,Mads Mikkelsen,jagten,Carlos Reygadas,Post Tenebras Lux,Marion Cotillardmichael haneke,amour,cannes,Moonrise Kingdom,Holy Motors,Beyond The Hills,Nanni Moretti,A White Ribbon,Matthias Schoenaerts,De Rouille et dOs,Jacques Audiard,Mads Mikkelsen,jagten,Carlos Reygadas,Post Tenebras Lux,Marion Cotillardmichael haneke,amour,cannes,Moonrise Kingdom,Holy Motors,Beyond The Hills,Nanni Moretti,A White Ribbon,Matthias Schoenaerts,De Rouille et dOs,Jacques Audiard,Mads Mikkelsen,jagten,Carlos Reygadas,Post Tenebras Lux,Marion Cotillard

    Matthias Schoenaerts grijpt spijtig genoeg naast de acteursprijs voor zijn rol in De Rouille et d'Os (2012) van Jacques Audiard, naast de charmante Marion Cotillard. Mads Mikkelsen won de prijs voor beste mannelijke hoofdrol in Jagten (2012) waar hij de rol als kleuterleider speelt die ten onrechte van seksueel misbruik van een kind wordt beschuldigd.

    De prijs voor de beste regisseur werd toegekend aan de Mexicaanse cineast Carlos Reygadas. Zijn film Post Tenebras Lux (2012) (Het licht na de duisternis), was een metafoor van het zich uitbreidende geweld in Mexico. En als we de geruchten mogen geloven van de journalisten ter plekke zou de film over de visueel meest onvergetelijke openingsscène ooit beschikken. De film, gedraaid in de bossen van de deelstaat Morelos, volgt een familie van stedelingen die de hoofdstad de rug toekeren om zich op den buiten te installeren, waar hun steedse gewoonten botsen met de inheemse.

    De Gouden Camera, de beloning voor de beste debuutfilm, ging naar Beasts of the Southern Wild (2012) van de 29-jarige Amerikaan Benh Zeitlin. Hij won met deze filosofische prent over het zesjarig meisje Hushpuppy in Louisiana dat op zoek gaat naar haar moeder ook al de Grote Prijs op het indie-festival Sundance.

  • The Tree of Life wint Gouden Palm

    Pin it!

    Je zult het maar meemaken, je wint de Grote Prijs in Cannes en je bent een beetje teleurgesteld. Dat overkwam Jean-Pierre en Luc Dardenne, nadat ze op een 3de Gouden Palm (dé echte grote prijs) hadden gehoopt voor Le Gamin au Vélo (2011) met Cécile De France. De broers hadden met Rosetta (1999) en L’enfant (2005) wel de hoofdvogel afgeschoten.

    Korte inhoud: Het verhaal gaat over de 11-jarige Cyril (Thomas Doret) die door zijn vader (Jérémie Renier) in een internaat is geplaatst. Maar als zijn vader de belofte hem daar uit te halen niet nakomt, ontsnapt Cyril uit het tehuis en probeert tevergeefs zijn vader weer op te zoeken. Achtervolgd door mensen uit het internaat, wordt hij opgevangen door een jonge vrouw, Samantha (Cecile de France).

    cannes,gouden palm,Luc Dardenne,jean-pierre dardenne,rosetta,cecile de france,le gamin au velo,Thomas Doret,Jeremie Renier,The Tree of Life,Terrence Malick,Habemus Papam,Nanni Moretti,Melancholia,lars von trier,kirsten dunst,Pedro Almodovar,Paolo Sorrentino,Aki Kaurismaki,Jean Dujardin,Nicolas Winding Refn,drive

    De eer van de Gouden Palm ging dit jaar naar The Tree of Life (2011) van Terrence Malick, een film die nu al wordt getipt als de Oscarwonnaar van 2012. Malick maakt geniale films, maar won nog nooit een Oscar.

    Maar de broers hadden er zich al een beetje op voorbereid, gezien hun ingetogen en diep humanistische film niet meteen een topfavoriet was en er heel wat concurrenten waren, zoals Nanni Moretti met Habemus Papam (2011) en Melancholia (2011) van de verbannen Lars Von Trier met Kirsten Dunst die in Cannes gelauwerd werd als Beste actrice. Daarnaast zaten ook Pedro Almodovar (La piel que habito), Aki Kaurismaki (Le Havre) en Paolo Sorrentino (This must be the place) in competitive, naast de film van Terrence Malick natuurlijk.

    cannes,gouden palm,Luc Dardenne,jean-pierre dardenne,rosetta,cecile de france,le gamin au velo,Thomas Doret,Jeremie Renier,The Tree of Life,Terrence Malick,Habemus Papam,Nanni Moretti,Melancholia,lars von trier,kirsten dunst,Pedro Almodovar,Paolo Sorrentino,Aki Kaurismaki,Jean Dujardin,Nicolas Winding Refn,drivecannes,gouden palm,Luc Dardenne,jean-pierre dardenne,rosetta,cecile de france,le gamin au velo,Thomas Doret,Jeremie Renier,The Tree of Life,Terrence Malick,Habemus Papam,Nanni Moretti,Melancholia,lars von trier,kirsten dunst,Pedro Almodovar,Paolo Sorrentino,Aki Kaurismaki,Jean Dujardin,Nicolas Winding Refn,drive

    Toch wel vreemd dat uitgerekend deze film geen Gouden Palm kreeg. Dit moet wel de meest toegankelijke film zijn uit hun gehele minimalistische oeuvre, zeker met een actrice als Cécile De France in de hoofdrol. Let wel, het blijft mijlenver verwijderd van mainstream cinema. Verder op het filmfestival won Jean Dujardin de prijs voor de beste mannelijke vertolking en Nicolas Winding Refn de prijs voor beste regie voor Drive (2011). Le gamin au vélo is sinds woensdag te zien in de Belgische bioscoopzalen.

    ***Related Post***
    20/12/2010: The Tree of Life trailer

  • Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010) *** recensie

    Pin it!

    Ik ben er uiteindelijk toe gekomen om de Thaise Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010) (Loong Boonmee raleuk chat) te zien van de regisseur met de ingewikkelde naam Apichatpong Weerasethakul. Deze fantastisch drama won dit jaar de Gouden Palm in Cannes, overhandigd door niemand minder dan Tim Burton.

    loong_boonmee.jpg

    Het is een ongewone film, zoveel is duidelijk, alsof je aan het kijken bent naar een bizarre droomsequentie. Dit bevreemdend experiment is trouwens onmogelijk om te bespreken in een review. Na het zien van de film kan je erover praten met je vrienden, maar uiteindelijk kom je tot de conclusie: dergelijke films zijn moeilijk te begrijpen voor een Westers publiek. Het is alsof je een boek aan het lezen bent waarvan iedere tweede pagina in een onbegrijpelijke taal is geschreven. Je volgt het verhaal, je begrijpt het concept, je kan zelfs bewondering vertonen voor de acteerprestaties, maar uiteindelijk blijf je wel een beetje op je honger zitten. Maar het is dé film bij uitstek voor filmsnobs die kunnen weglullen over de verdiensten van minimalistische cinema. Cannes heeft zijn reputatie hoog te houden en probeert altijd wel te kiezen voor niet-commerciële films (echter niet altijd voor de beste film), maar dit moet misschien wel hun meest exotische filmkeuze zijn.

    Korte inhoud: Oom Boonmee lijdt aan een nieraandoening en hij weet dat hij binnen 48 uur zal sterven. Hij laat zich door familie naar een onherbergzaam gebied brengen om te sterven, waar zij geconfronteerd worden met de geest van zijn gestorven echtgenote. Ook zijn verloren zoon komt tot hen uit de jungle in de vorm van een aap. We volgen de laatste dagen van Boonmee tussen zijn familie en hun verhalen.

    Net door het feit dat niemand de film echt kan vatten (als deze ook al gevat kan worden) stuit je meteen ook op grote liefhebbers die het werk omschrijven als een soort meesterwerk die enkel maar benaderd kan worden door een select groepje van "filmkenners". Alle discussies over de prent vervagen snel in inhoudsloze padstellingen over smaak en hoogdravende interpretaties die zelden of nooit te maken hebben met de film in kwestie. Ik vond de discussies na de film dan ook heftiger dan de film zelf. En dat is uiteindelijk ook wel een verdienste van Uncle Boonmee. Toch denk ik niet dat ik mij ooit een tweede keer aan deze poëtische introspectie zou blootstellen, net zomin als dat ik mezelf een tweede keer doorheen Krzysztof Kieslowski’s Trois Couleurs: Blue, Blanc, Rouge zou worstelen.

    Maar laten we eerlijk zijn, het is zeker een controversiële en radicale keuze, maar een prent die volgens mij minder zal blijven nazinderen dan vele andere films in de Cannes selectie. Persoonlijk had ik deze een eervolle vermelding gegeven maar niet de Gouden Palm. Hij is mij iets te vervelend, en meer bepaald omwille van zijn gecodeerde Thaise gevoeligheid. Maar het mist het universele karakter van bijvoorbeeld een David Lynch, Zhang Yimou, Chan-wook Park of een Wong Kar Wai film. Ik heb niets tegen droomsequenties en bizarre film-experimenten, zoals bijvoorbeeld het Japanse Symbol (2009) van Hitoshi Matsumoto, maar bij deze Uncle Boonmee had ik meer moeite om niet in slaap te vallen.

    loong_boonmee01.jpgloong_boonmee02.jpg

    Er is geen dramatische inhoud, maar wel een poëtische en esthetische benadering van het leven na de dood. De cineast maakt een wereld met eigen wetten en regels en laat er de toeschouwer in verdwalen. In principe zou je hier ook je verstand op nul moeten zetten, en je compleet laten onderdompelen in de magie van deze Thaise nacht. De film is traag, heel taag, en bijgevolg hypnotiserend, en geheel in de lijn van zijn vorige films, zoals Syndromes and Century (2006) en Tropical Malady (2004). En uiteindelijk is dit misschien wel de sleutel tot het werk van Weerasethakul. Je moet de tijd nemen om meer van zijn films te bekijken en hierdoor kan je er enkel maar meer voor open staan. Maar het vraagt als Europeaan misschien wel iets meer doorzettingsvermogen. U bent bij deze gewaarschuwd.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 3 september 2010

     

    *** Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives trailer ***

  • Michael Haneke wint Gouden Palm voor Das Weisse Band

    Pin it!

    Michael Haneke, de Oostenrijkse regisseur van ondermeer Funny Games (1997/2007) heeft op het 62ste Filmfestival van Cannes de Gouden Palm voor de beste film in de wacht gesleept voor zijn zwart/wit drama A White Ribbon (2009) (Das Weisse Band), een beklemmend drama over een Duits boerendorp in de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog. De film duurt wél 150 minuten en bij afloop wordt je bediend met een open einde, hopelijk wordt dat voor veel toeschouwers geen afknapper.

    Het is de derde keer dat de 67-jarige Oostenrijker in de prijzen valt op het prestigieuze festival. Eerder gebeurde dat voor de briljante thriller Caché (2005) met Daniel Auteuil en Juliette Binoche en voor de veelgeprezen La Pianiste (2001) met Isabelle Huppert. De Grote Prijs van de Jury ging naar de Fransman Jacques Audiard voor het gevangenisdrama Un Prophète (2009). Het is zijn vijfde film in vijftien jaar tijd. Nadat hij enkele scenario's had geschreven, maakte hij in 1994 zijn regiedebuut met "Regarde les hommes tomber". Met Un Héros Très Discret kaapte hij twee jaar later in Cannes de prijs voor het beste scenario weg.

    Das Weisse Band pic Antichrist pic

    De onderscheiding voor de beste acteur ging naar de 52-jarige Oostenrijker Christoph Waltz voor zijn vertolking van een SS-officier in de film Inglourious Basterds (2009) van Quentin Tarantino. Charlotte Gainsbourg (pic) kreeg de prijs voor beste actrice voor haar rol in Antichrist (2009) van de Deense regisseur Lars Von Trier met Willem Dafoe. Tijdens haar dankwoord stond Gainsbourg even stil bij haar vader Serge. "Ik hoop dat hij trots is op mij, trots en erg geschokt, hoop ik", voegde ze er nog aan toe in een verwijzing naar de controverse die op het festival rond de film was ontstaan en de ietwat slechte kritieken.

    De Caméra d'Or voor het beste debuut was weggelegd voor Samson and Delilah (2009) van de Australiër Warwick Thornton, die daarmee Hunger (2008) van regisseur Steve McQueen opvolgt. Hij kreeg de prijs overhandigd door de Franse actrice Isabelle Adjani en voorzitter van de jury voor de Caméra d'Or Roschdy Zem. Samson and Delilah is een liefdesgeschiedenis tussen twee adolescenten in een gemeenschap van aboriginals middenin de Australische woestijn. Thornton is overigens zelf een aboriginal.

    Spring Fever pic De Helaasheid der Dingen pic

    De Prijs van de Jury ging ex aequo naar de Britse Andrea Arnold voor de prent Fish Tank (2009) en naar zijn Koreaanse collega Chan-Wook Park met de film Thirst (2009). De Chinees Lou Ye de prijs voor het beste scenario kreeg voor Spring Fever (2009). De Helaasheid der Dingen (2009) van Felix van Groeningen heeft op het Internationaal Filmfestival van Cannes de Prix Art et Essai gewonnen in de Quinzaine des Réalisateurs. Het is de derde film van Felix van Groeningen en gaat over de 13-jarige Gunther Strobbe die samenwoont met zijn vader en zijn drie nonkels bij zijn grootmoeder in het smerigste kot van Reetveerdegem. Hij wordt er dagelijks geconfronteerd met ontzaglijke volumes alcohol, vrouwen versieren en schaamteloos nietsdoen. Alles wijst er op dat Gunther hetzelfde lot beschoren is. Of kan Gunther toch ontsnappen aan de helaasheid der dingen? De film is een verfilming naar het gelijknamige boek van Dimitri Verhulst.

    Er was ook grote teleurstelling bij een aantal filmmakers. De grote favoriet van Cannes, Pedro Almodovar, mocht met lege handen naar huis. Ook actrice Penélope Cruz was de prijs van Beste Actrice niet gegund. Ook Brad Pitt of Quentin Tarantino grepen naast de erkenning, voor hun gewelddadige oorlogsprent.

    *** Antichrist van Lars Von Trier trailer ***

  • Gomorra (2008) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Onlangs werd bekend dat acteur Giovanni Venosa, die in de in Cannes bekroonde Gomorra (2008) de rol speelt van een clanleider van de Camorra, de Napolitaanse maffia, zijn overtuigende vertolking eigenlijk te danken was aan het feit dat de man misschien ook wel banden heeft met het criminele milieu.

    Gomorra

    Venosa werd enkele dagen geleden in de buurt van Napels opnieuw opgepakt op beschuldiging van maffiapraktijken. Het Italiaanse hyper-neorealisme op en top. Twee maanden geleden werd Venosa in Noord-Italië al veroordeeld tot gemeenschapsdienst wegens drugstrafiek. Van het kerstverlof maakte de jongeman gebruik om in de regio Caserte, ten noorden van Napels, de plaatselijke 'neringdoeners' af te gaan om de 'pizzo', de maffiabelasting, te innen. Venosa is ondertussen al de derde acteur uit de filmcast die betrapt wordt op maffia-activiteiten. De acteurs Salvatore Fabbricino en Bernardino Terracciano gingen hem vooraf.

    In Gomorra speelt Venosa een plaatselijke maffiabaas die de opdracht geeft om twee jongeren om te brengen, omdat ze iets teveel buiten de maffiastructuur willen opereren. De film is gebaseerd op een gelijknamige bestseller waarin het imperium van de Camorra uit de doeken wordt gedaan. In Italië ging het boek sedert de publicatie in 2006 al 1,2 miljoen keer over de toonbank. Het beeld dat de Italiaanse auteur en onderzoeksjournalist Roberto Saviano schetst van het leven- en vooral van de allesomvattende invloed van de plaatselijke maffiaclans- in de verpauperde periferie van zuidelijk Italië, is even ontluisterend als onthullend.

    Korte inhoud: Gomorra is een uiterst rauwe, vaak absurde, film over de bezigheden en werkwijze van de Napolitaanse maffia, de Camorra. Deze groep misdadigers beheerst elk aspect van het leven in deze arme regio, er is geen mogelijkheid om je aan hun macht en wetten te onttrekken. Ter plekke opgenomen en tegen de achtergrond van oorlogen tussen clans en handel van alle soorten, volgt de kijker de lotgevallen van een groep arme sloebers die gedoemd zijn te eten of gegeten te worden.

    Regisseur Matteo Garrone vertelt dit verhaal op de enige manier die bij dit onderwerp past: keihard, meedogenloos en in volle consternatie. Zo laat hij zien dat de verschillende maffiafamilies met name in economische sectoren als de bouw, de (meestal illegale) vuil- en afvalverwerking, de drugshandel en de distributie van goedkope Chinese producten en dure (vaak nagemaakte) merkkleding van Zuid-Europese makelij ondubbelzinnig de scepter zwaaien. De clans zijn er uitstekend in geslaagd om legale en illegale activiteiten met elkaar te verbinden en zo enorme economische en geldelijke imperia te creëren. De villa's van de clanleiders, die sporadisch opduiken in veel arme dorpen in de regio, zijn hier het bewijs van en geven vaak blijk van de doorgeschoten megalomanie waaraan sommige 'bosses' onmiskenbaar lijden.

    In de film wordt ook op indringende wijze duidelijk hoe de diverse clans handig gebruik maken van de sociaal-geografische situatie die het zuiden van Italië al decennialang in een verstikkende wurggreep houdt. De stad Napels en haar omvangrijke achterland, gebieden die geteisterd worden door grote armoede en torenhoge werkloosheidscijfers, staan namelijk garant voor een haast onuitputtelijk leger goedkope arbeidskrachten. Chauffeurs, fabrieksarbeiders, handwerkers, drugskoeriers, dealers en 'soldaten' kunnen hier voor relatief weinig geld belastingvrij geronseld worden.

    Door een dergelijk onderwerp met oog voor detail en zonder opsmuk aan de kaak te stellen, slaagt de Italiaan er wonderwel in om de laatste restjes van het romantische beeld dat de maffia bij sommigen nog oproept vakkundig weg te poetsen. De georganiseerde misdaad in het zuiden van Italië heeft geen romantische kant, kent geen helden of beschaafde criminelen die een bepaalde erecode respecteren zoals Don Vito Corleone uit The Godfather'. De camorra is niet meer dan een kwaadaardig gezwel dat grotendeels verantwoordelijk is voor de ziekelijke toestand waarin de regio Campanië verkeert. Ondanks het wereldwijde succes van zijn boek heeft Roberto Saviano meer last dan profijt gehad van zijn dadendrang. Tegenwoordig leeft hij ondergedoken en staat hij 24 uur per dag onder bewaking uit angst voor een moordaanslag of een nog erger lot.

    Gomorra 001Gomorra 002
    © Fandango

    De film is niet alleen magnifiek verhalend van aard, maar heeft tegelijkertijd ook een groots documentair/registrerend karakter. De boodschap die de film verkondigt slaat in met een mokerslag. De film volgt een vijftal verhaallijnen: Marco (Marco Macor) en Ciro (Ciro Petrone) zijn twee jonge criminelen die grote plannen hebben om zelfstandig ‘hogerop' te komen. Zij denken het samen wel te kunnen redden en voor elkaar te spelen de nieuwe Scarface te worden. Toto (Salvatore Abruzzese) is dertien en wordt een klein drugshandelaartje. Pasquale (Salvatore Cantalupo) is een modeontwerper voor een zaak die voor de maffia werkt, hij wordt door een concurrerende Chinese mode sweatshop in het geheim ingehuurd om hen de kunstjes van het haute couture-vak te leren. Don Ciro (Gianfelice Imparato) is een geldophaler en geldbezorger. Hij is het type van de ‘nette' crimineel die niet direct zelf harde en brute misdaden pleegt, maar indirect net zo schuldig is. Roberto (Carmine Paternoster) raakt betrokken bij de afvalverwerking. Deze zeer lucratieve misdaadtak specialiseert zich in het illegaal dumpen van chemisch afval. Zij raken allen betrokken in het gruwelijke en meedogenloze spel van de Camorra en ondervinden de gevolgen als zij zich niet aan de “regels” houden.

    Het verhaal bevat in ieder geval voldoende geweld, maar tegelijkertijd is de film veel meer dan een op zich uitstekende maffiafilm. Het verhaal is veel meer een psychologisch drama en een schets van een sociaal 'failliet' dat op documentaire wijze beklemmend in beeld werd gezet, met de ontrafeling van een corrupt systeem van afpersing en bescherming, het verlenen van gunsten en de onophoudelijke bedreigingen. Het portret dat wordt geschetst is schokkend en onthutsend. Garrone confronteert en bekritiseert zijn land met een schokkend portret en doet een waardig verslag van een door en door verrot en corrupt systeem dat nauwelijks te verslaan is. Indringend van boodschap, buitengewoon van beeldkracht en uitmuntend in zijn uitwerking.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 8 januari 2009

     

    *** Gomorra trailer ***

  • Sharon Stone gedumpt van Mermaid Island

    Pin it!

    Jullie weten ondertussen dat actrice Sharon Stone niet naar het volgende internationale Filmfestival van Shanghai mag. Stone had zich de woede van de Chinese filmwereld op de hals gehaald door tijdens het Filmfestival van Cannes te suggereren dat de recente aardbeving in de Volksrepubliek een vergelding was voor het beleid van China in Tibet.

    Je zou denken dat de slimste actrice van Hollywood misschien iets snugger was in haar verklaringen voor de wereldpers. Maar ik moet ook bekennen dat de Communistische Partij in China (die tevens Indy 4 wilden boycotten) haar woorden ook compleet heeft verdraaid en hiermee wat extra olie op het vuur gegooid.

    Vorig jaar was Sharon Stone nog een graag geziene gast op het Franse filmfestival, maar velen hadden plaatsvervangende schaamte bij de beledigende uitspraken van de blondine. Ze had de gevoelens van de Chinese bevolking kunnen respecteren en misschien zelfs compassie getoond met de 68'000 slachtoffers van de aardbeving. Of gewoon gezwegen had ook goed geweest. Nu denk ik niet dat Stone nog uitgenodigd zal worden voor het Festival van Cannes. Maar bon, het zal haar een zorg wezen. Tegenwoordig is acteren toch niet meer haar hoofdbezigheid. Of toch acteren in films die enigszins de moeite zijn.

    Ook het modemerk Christian Dior, dat Stone als (lichaam en) gezicht voor zijn internationale reclamecampagne gebruikt, was niet te spreken over de uitlatingen van de filmster, en verwijderde de Dior-advertenties in China. De ster uit Basic Instinct heeft haar verontschuldigingen vorig weekend aangeboden in de New York Times en toegegeven dat haar uitspraken ongepast waren. Maar daarmee is de storm nog niet gaan liggen. Het is MovieHole die met het nieuws kwam:

    According to China.Org.CN, the actress has been dropped from upcoming Mermaid Island (2010), a $50 million dollar U.S-China production that would’ve re-teamed the ageing sex symbol with her Catwoman (2004) director Pitof, after her ridiculous comments about the recent Earthquake in China.

    After hearing her crack-induced rant (you know the one), producers decided to drop her form the flick. Stone was originally in talks to play an Evil Witch in the flick.

    Stone moet zich toch niet al te druk maken, want met Pitof heeft haar carrière niet meteen een nieuwe impuls gekregen. De man had een budget van 85 miljoen dollar voor Catwoman en kon nog geen degelijk verhaal vertellen, wat zou hij uitvangen met veel minder. Het verbaast me wel dat de man na 4 jaar bezinning nu absoluut films wil maken. Het lijkt er wel op dat de Uwe Boll klonen als hardnekkig onkruid uit het filmlandschap blijft groeien.

    Categories: Clash 1 comment