De FilmBlog

Er zijn nog zekerheden in het leven: zo is het studentenleven op Amerikaanse universiteiten echt geen lachertje. Hoe kan je je rustig concentreren op je studie als er op de campus gemaskerde creeps rondlopen (bv. Scream), het lerarenkorps bezeten wordt door buitenaardse organismen (als in The Faculty), of je je kamer moet delen met een kamergenote from hell zoals in The Roommate (2011)? Potentieel voor een spannende film denk je dan, maar The Roommate blijkt vooral ongeïnspireerd en dodelijk saai.

Korte inhoud: De charmante Sara Matthews (Minka Kelly) uit Des Moines begint met frisse moed aan haar opleiding aan de universiteit van Los Angeles. Ze hoopt modeontwerpster te worden, maar wil tegelijk ook genieten van haar studentenleven, en dus belandt ze al snel op een frat party. Daar ontmoet ze drummer Stephen (Cam Gigandet) met wie ze een leuke avond beleeft. Lichtjes aangeschoten keert ze terug naar haar studentenkamer waar ondertussen ook haar roommate Rebecca Evans (Leighton Meester) haar intrek heeft genomen.

Deze wil meteen een goede indruk maken op Sara en de twee worden de beste vriendinnen. Maar al snel blijkt dat Rebecca ze niet alle vijf op een rijtje heeft, zo duikt ze plots op met het halssnoer van Sara’s overleden zus rond haar nek. De eerste die aan de lijve ondervindt dat Rebecca psychisch toch niet helemaal stabiel is, is Sara’s vriendin Tracy Morgan (Aly Michalka) die met Rebecca een nare ontmoeting heeft in de douche. En wat aanvankelijk begon als subtiele manipulaties ontspoort al snel in pure pesterijen en meer.

The Roommate wordt verkocht als een remake van Single White Female (1992) waarin Jennifer Jason Leigh een verregaande obsessie ontwikkelde voor Bridget Fonda. Toch is The Roommate geen exacte kopie van de film van Barbet Schroeder. Het basisgegeven is hetzelfde — twee vrouwen delen een appartement/studentenkamer en de ene raakt een beetje te hard in de ban van de andere —, maar de setting is veranderd van New York naar Los Angeles, en alle actie vindt nu plaats op de universiteitscampus.

De opzet van The Roommate is dus zeker niet origineel (Single White Female ging zelf ook al de mosterd halen bij Fatal Attraction), maar mits een beetje moeite had hier toch wel een aardige thriller ingezeten. Het grote probleem van The Roommate is echter zijn voorspelbaarheid. Vaak kan je al lang op voorhand voorspellen wat er gaat gebeuren en hoe de personages gaan reageren.

Deze personages hebben dan ook nog eens volstrekt geen diepgang en het kan je eigenlijk niet eens schelen of ze het er levend vanaf brengen of niet. Leighton Meester en Minka Kelly zijn wel mooie gezichtjes om naar te kijken, maar daar houdt het ook bij op. Hun acteerwerk is behoorlijk vlak en kleurloos, maar, toegegeven, ze krijgen ook wel heel weinig materiaal om iets deftig van hun rol te maken.

Meester en Kelly lijken bovendien nog eens zo hard op elkaar dat het echt geen schande is dat je ze wel eens door elkaar haalt. De doelgroep van The Roommate weet natuurlijk dat Meester Blair Waldorf is uit “Gossip Girl” en Kelly Gaby uit "Parenthood"). En om er helemaal een feest van herkenning voor het puberpubliek van te maken, duiken ook Nina Dobrev ("The Vampire Diaries"), Danneel Ackles ("One Tree Hill") en Matt Lanter (“90210”) op in bijrollen. De Titanic-generatie moet het stellen met Billy Zane, die Sara’s overspelige professor speelt.

Het is vooral de Deense regisseur Christian E. Christiansen, nochtans in 2008 genomineerd voor een Oscar voor beste kortfilm, die volledig in de mist gaat. Zijn regie is inspiratieloos en de man heeft totaal geen gevoel voor suspense en psychologie. Christiansen doet ook bitter weinig met zijn twee hoofdrolspelers die bij momenten als twee druppels water op elkaar lijken. Daar had toch veel meer in gezeten dan het verplichte nummertje haar kleuren helemaal aan het einde van de film.

Ook het scenario is volstrekt onorigineel en met een paar keywords van de imdb kan ieder van ons een veel spannender verhaal schrijven dan dat Sonny Mallhi, Chris Bylsma, Nick Bylsma en Richard Robertson nu hebben gedaan (tip: roommate, betrayal, jealousy, lesbian kiss, dead cat, medication).

Als dit de Single White Female voor deze generatie is, raad ik toch deze generatie toch aan eerst de film uit 1992 te bekijken. Ook verre van een perfecte film, maar met toch iets meer pit en originaliteit. The Roommate is daarentegen vooral inspiratieloos en slaapverwekkend.

De high school tienerkomedie is niet echt een genre dat uitblinkt in originaliteit. De vaste onderwerpen zijn seks (American Pie) of romantiek (Never Been Kissed), met uitzonderingen als shoppen (Clueless), cheerleaders (Bring It On of moord (Scream). Af en toe verschijnt er gelukkig ook een tienerkomedie die de schoolmuren en zijn doelgroep weet te overstijgen, en vaak komt daar een flinke dosis sarcasme aan te pas (bv. Mean Girls of Juno). Ook Easy A (2010), een vermakelijke komedie over een studente wiens leugentje om bestwil helemaal uit de hand loopt, is meer dan de zoveelste tienerfilm.

Korte inhoud: Olive Penderghast (Emma Stone) is een modelstudente: ze haalt goede cijfers, kan goed opschieten met haar leraars en heeft goede vrienden en een paar relativerende, liefhebbende ouders. Om niet te hoeven gaan kamperen met haar beste vriendin Rhiannon (Alyson Michalka) en diens wereldvreemde ouders, verzint Olive een vriendje voor het weekend. En bij dat leugentje blijft het niet want maandagmorgen vertelt ze aan Rhiannon dat ze seks hebben gehad…

Ze worden echter afgeluisterd door de zeer religieuze Marianne (Amanda Bynes), die Olives ‘ontmaagding’ meteen in het roddelcircuit gooit. Het nieuws verspreidt zich als een lopend vuurtje op East Ojai High School en levert Olive stande pede het etiket ‘schoolslet’ op. Wanneer de homoseksuele Brandon (Dan Byrd) haar smeekt (en betaalt) om te zeggen dat ze naar bed zijn geweest, is het hek helemaal van de dam en voor ze het weet zit Olive tot over haar oren in de leugens.

De grootste aantrekkingskracht van Easy A is Emma Stone. Net als Ellen Page in Juno, draagt Stone de volledige film en met haar luchtige, ietwat sarcastische, vertolking heeft ze onmiddellijk de sympathie van de kijker. Na enkele bijrollen (o.a. Superbad en Zombieland) toont Stone in Easy A dat ze ook een hoofdrol aan kan, en dat ze een mooie carrière voor de boeg heeft. Hilarisch zijn ook Olives hippie-ouders Dill en Rosemary, die zichtbaar met heel veel plezier gespeeld worden door Stanley Tucci en Patricia Clarkson. Met hun soms overdreven enthousiasme, begrip en een pak humor zorgen zij voor een luchtig tegenwicht voor Olives experimenten en leugens.

Verder zien we Cam Gigandet als Mariannes vriendje, Malcolm McDowell als het schoolhoofd, Fred Armisen als priester, Penn Badgley als Olives jeugdvriend Todd, Thomas Haden Church als Mr. Griffith en Lisa Kudrow als schoolpsychologe en Mrs. Griffith. De regie is in handen van Will Gluck, van wie onlangs nog Friends with Benefits te zien was. Het scenario werd geschreven door debutant Bert V. Royal, die zich uitstekend heeft ingeleefd in het tienergebeuren en de jongeren ook een eigen woordenschat geeft. De dialoog "There's a higher power that will judge you for your indecency." - "Tom Cruise?" werd onlangs overigens nog genomineerd voor een MTV Movie Award.

Easy A is in feite een eerbetoon aan de tienerkomedie uit de jaren '80 en dan vooral die van John Hughes. Dat ontkennen de makers overigens niet want er wordt meermaals expliciet naar Hughes en zijn werk verwezen (Olive: "[…] I want John Cusack holding a boombox outside my window. I wanna ride off on a lawnmower with Patrick Dempsey. I want Jake from Sixteen Candles waiting outside the church for me. I want Judd Nelson thrusting his fist into the air because he knows he got me. Just once I want my life to be like an 80's movie, preferably one with a really awesome musical number for no apparent reason. But no, no, John Hughes did not direct my life.") Halverwege de film zit er bovendien ook een montage met beelden uit enkele van Hughes' films (zoals The Breakfast Club, Ferris Bueller's Day Off, Sixteen Candles).

De belangrijkste inspiratiebron van de film is echter Nathaniel Hawthornes 'The Scarlet Letter', die de klas van Olive in de film bespreekt. In het boek wordt hoofdpersonage Hester Prynne in de zeventiende eeuw gebrandmerkt voor overspel, in Easy A naait Olive een rode 'a' (van 'adultery') op haar jurk. En dan komen we bij het zedenlesje, dat natuurlijk in de film zit, maar gelukkig niet door je strot geramd wordt zoals in de meeste van dergelijke films.

Natuurlijk is Easy A ook niet perfect. Zo is het ietwat moeilijk te geloven dat Olive vrij onopgemerkt door het leven gaat op East Ojai en zelfs nog nooit gekust heeft, maar wel rondloopt met het uiterlijk van Emma Stone. Misschien hebben de high schoolboys wel schrik van Olives droge, intelligente humor? En hoewel de belangrijkste personages uitstekend zijn uitgewerkt en vertolkt, blijven andere — Bijbelfreak Marianne op kop — dan weer hangen in stereotiepe karikaturen.

Easy A is een film waar je met relatief weinig verwachtingen aan begint, maar uiteindelijk een meer dan aangename verrassing blijkt te zijn. En de charmante Olive Penderghast als hoofdpersonage is ook eens iets anders dan een film over de zoveelste queen bee die prom queen wil worden.

De blu-ray van de film staat boordevol extra’s zoals 'The Making of Easy A', 'Vocabularity of Hilarity', 'School of Pop Culture', de auditietapes van Emma Stone en bloopers. Er zijn ook twee commentaartracks met regisseur Will Gluck en Emma Stone en de mogelijkheid om tijdens het kijken pop-ups met interessante weetjes en achtergrondinformatie op je scherm te toveren.

***Related Posts***
07/11/2010: Emma Stone in Friends with Benefits
06/10/2010: Spiderman reboot kiest voor Emma Stone
12/04/2010: Strijdvaardige Emma Stone in Zombieland

The Experiment (2011) is de Amerikaanse remake van de Duitse film Das Experiment (2001) van Oliver Hirschbiegel. En daarmee is zowat het belangrijkste gezegd, want hoewel The Experiment op zich geen slechte film is, blijft natuurlijk de vraag waarom Amerikanen absoluut uitstekende buitenlandse films moeten herkauwen voor hun eigen markt. Dat mochten onlangs ook het Zweedse Låt den rätte komma in of het Oostenrijkse Funny Games nog ondervinden, en momenteel werkt ook Erik Van Looy natuurlijk aan een vergeamerikaniseerde versie van Loft. Buiten de Engelse taal en enkele bekende koppen in de cast voegt The Experiment dan ook weinig toe aan het origineel.

Korte inhoud: Voor een psychologisch experiment wordt een groep van 26 mannen opgedeeld in bewakers en gevangenen. Ze worden veertien dagen opgesloten in een afgelegen hangar, met enkele camera’s die hun handelen registreren. Als ze het zo lang kunnen uithouden zonder ongelukken, krijgen ze elk een flinke som bijgeschreven op hun bankrekening (ongeveer 1000 dollar per dag). Maar al na één etmaal begint het experiment te ontsporen en nemen de ‘bewakers’ hun rol iets te serieus. De bewakers deinzen niet terug voor geweld en terreur, en de gevangenen worden psychologisch gekweld en vernederd. Travis, ofwel gevangene nr. 77 (Adrien Brody), neemt het voortouw en onder zijn leiding breekt er een opstand uit.

Beide films zijn gebaseerd op het boek ‘Black Box’ van Mario Giordano die zijn inspiratie haalde uit één van de bekendste experimenten uit de sociale psychologie, namelijk het ‘Stanford gevangenisexperiment’. Professor Philip Zimbardo sloot in 1971 24 jonge mannen op in de kelders van de universiteit van Stanford. Bedoeling was om een gevangenissituatie te creëren en de reacties van de proefpersonen te registreren. Door lottrekking werd bepaald wie er tot de groep van 12 bewakers en wie tot de 12 gevangenen hoorde. Na amper zes van de geplande veertien dagen werd het experiment echter stopgezet, omwille van het gedrag van de bewakers en de stress en angst onder de gevangenen.

Het controversiële experiment leverde niet alleen belangrijke wetenschappelijke inzichten op over o.a. manipulatie, beïnvloeding en gezag, maar dus ook de inspiratie voor een boek en een paar films. En hoewel The Experiment een remake is van Das Experiment vallen er toch een paar belangrijke verschillen te noteren. Ten eerste is de Amerikaanse versie een half uur korter dan de Duitse, maar die laatste is dan weer een pak gewelddadiger, explicieter en, vooral, intenser.

Grootste verschil is echter dat in The Experiment de personages veel minder uitgewerkt worden dan in zijn Duitse variant. Daardoor blijf je grotendeels in het ongewisse over de precieze redenen waarom ze zo fanatiek in hun toegewezen rol vallen en blijven de meeste personages veel te karikaturaal geportretteerd. Dat geldt vooral voor Barris, het personage van Forest Whitaker, waarvan we weten dat hij op 42-jarige leeftijd nog bij zijn moeder woont, maar een dominante moederfiguur kan toch niet alleen de reden zijn waarom hij zich na amper één dag al ontpopt tot de meest sadistische bewaker? Een gemiste kans, zeker in een film die zijn mosterd haalt uit de psychologie.

Het is ook spijtig dat de onderzoekers grotendeels buiten beeld blijven. In tegenstelling tot hun Duitse collega’s beschikken zij in The Experiment over een rood licht dat ze kunnen aanzetten wanneer het te gortig wordt. Het is een soort virtuele aanwezigheid, want verder komen de wetenschappers alleen in beeld aan het begin van de film bij de selectieproeven en de uitleg wat het experiment concreet inhoudt. Het valt overigens maar moeilijk te vatten waarom de onderzoekers zo lang wachten om in te grijpen.

Wat wel uitstekend werkt is de wisselwerking tussen Forest Whitaker en Adrien Brody. Zij leren elkaar tijdens de selectieproeven van het experiment kennen en bouwen een zekere kameraadschap op. Deze houdt bij het begin van de proef nog stand wanneer het personage van Whitaker zich geneert om dat van Brody te commanderen, maar algauw neemt het genot van de machtspositie van Barris de overhand op zijn vriendschap met Travis en escaleert hun hele relatie tot een machtspelletje. Het zijn natuurlijk twee Oscarwinnaars die hier tegenover elkaar staan, en dat zie je op het scherm.

The Experiment werd geregisseerd door Paul Scheuring die zijn weg wel kent in het gevangeniswezen, want Scheuring is ook de man achter de televisiereeks “Prison Break”. De regisseur heeft gekozen voor een flitsende stijl die meteen duidelijk wordt in de aanvangsminuten waarin je beelden te zien krijgt van allerlei diersoorten die elkaar niet al te zachtaardig te lijf gaan. Verder stouwt Scheuring zijn prent vol actie en geweld, en een beetje meer subtiliteit had best gemogen.

Kortom, The Experiment is een film over een belangrijk psychologisch experiment, maar gek genoeg zijn de makers erin geslaagd vrijwel alle psychologie uit de film te weren, ten koste van geweld en actie. Dat zal de invloed van Hollywood zijn, maar daardoor voegt de remake helemaal niets toe aan het Duitse origineel. Das Experiment is dan ook een pak beter en veel intenser dan The Experiment.

***Related Posts***
25/01/2011: Das Experiment remake

Christina Aguilera mag dan wel één van de meest talentvolle zangeressen zijn uit de pop-industrie, haar come-back was niemand echt opgevallen, en al evenmin de halve come-back van Britney Spears wat dat betreft. De reden hiervoor was de rivaliserende pop-diva Lady Gaga die alle aandacht naar zich toe trok.

Aguilera’s film Burlesque (2010), die haar terugkeer in de verf had moeten zetten, komt bijgevolg een beetje ongelegen en voelt zelf wat passé aan. De film werd gemaakt door de nobele onbekende Steven Antin, en komt een beetje in het vaarwater van Chicago (2002), maar meer recent Fame (2009) en Nine (2009), die allebei een geweldige marketing-campagne hadden. Burlesque komt dus ongelegen en véél te laat.

Korte inhoud: Ali Rose (Christina Aguilera) is een zangeres met een grote stem uit een kleine stad die vlucht voor ontbering en een onzekere toekomst om haar dromen waar te maken in Los Angeles. Ze belandt in The Burlesque Lounge, een majestueus maar in verval geraakt theater waar een bezield muzikaal gezelschap onderdak heeft. Tess (Cher), eigenares van de club en tevens ook de hoofdact, geeft Ali een baantje als serveerster. De overweldigende kostuums en de gedurfde choreografie in Burlesque verrukken de jonge zangeres, die zweert ooit zelf op het podium te staan. Met de hulp van de gevatte podiummeester Sean (Stanley Tucci) en de barman Jack (Cam Gigandet), belandt Ali vanachter de bar op het podium. Met haar spectaculaire stem herstelt ze The Burlesque Lounge in haar oude glorie, tot een charismatische zakenman met een aanlokkelijk voorstel komt.

Ik heb nog maar zelden zo’n slechte trailer gezien als deze. Het heeft alles weg van een opgekuiste familieversie van Showgirls (1995), met nog slechtere dialogen en acteurs die zelfs de moeite niet meer doen om een acteurswaardige vertolking neer te zetten. Ditalles gemonteerd door een bejaarde kwiet die is blijven hangen in de 90’ties en een soundtrack die ik nog niet op een tv-film zou plaatsen. En wie is dat ding met masker en zwarte pruik die wel een paar uiterlijke kenmerken vertoont van Cher. Deze film zou nog wel eens meer kunnen zuigen dan Glitter (2001) met Mariah Carey, en deze muziekfilm was al niet om aan te zien. De enige mogelijke reden waarom deze film toch nog een beetje zou scoren aan de box-office is Aguilera topless on high heels, I am just sayin’… Maar na het zien van de trailer, denk ik dat er op elke frame flop staat geschreven.

***Related Post***
06/05/2009: Christina Aguilera in Burlesque

Harry Potter fans hoeven niet langer in de kou te staan, nu dat hun Harry Potter 6 is uitgesteld naar de zomer van 2009, want de film Twilight (2008) lijkt wel de leegte op te vullen. Schrijfster Stephenie Meyer, was naar eigen zeggen dolenthousiast toen ze vernam dat haar boek verfilmd werd. De sympathiek overkomende auteur lijkt bovenop erg bescheiden, maar miljoenen fans over de hele wereld lopen met haar en haar personages Bella, Edward en al die andere inwoners van het regenachtige plaatse Forks weg. Geen wonder dus dat er sinds bekend werd dat Twilight verfilmd gaat worden, reikhalzend naar deze film uitgekeken wordt.

Korte inhoud: Bella Swan (Kristen Stewart) is altijd al een buitenbeentje geweest en doet alles op haar eigen manier. Wanneer ze verhuist naar het regenachtige Forks, verwacht ze geen veranderingen. Totdat ze de mysterieuze en knappe Edward Cullen (Robert Pattinson) ontmoet, een jongen die op dezelfde school zit als zij. Bella is meteen verliefd op Edward en het duurt niet lang voordat zij een passievolle relatie krijgen. Maar Edward is niet zoals de andere jongens. Hij kan ontzettend hard rennen, stopt rijdende auto’s met zijn blote vuisten, en is sinds 1918 geen dag ouder geworden. Edward is een onsterfelijke vampier, maar niet zoals de andere vampiers: hij drinkt geen bloed. Maar hoe closer Bella en Edward worden, hoe harder ze moeten vechten om hun onmogelijke liefde in stand te houden. En wat moeten ze doen als Laurent (Edi Gathegi) en James (Cam Gigandet), Edwards dodelijke vampiervijanden, in de stad aankomen en op zoek gaan naar Bella?

Voor de regie werd de Texaanse regisseuse Catherine Hardwicke aangetrokken. Hardwicke maakte een verpletterende indruk met haar debuutfilm Thirteen (2003), die niet alleen haar eigen, maar ook de carrière van Evan Rachel Wood lanceerde. Nikki Reed, eveneens te zien in Thirteen, keert voor een derde samenwerking terug onder leiding van Hardwicke en kreeg in Twilight een rol als Rosalie. Hardwicke is wel bekend met tienercultuur, zo maakte ze ook Lords of Dogtown (2005), over een skateboardgroep in de jaren zeventig.

In november 2007 werd bekend dat Kristen Stewart de rol van de zeventienjarige Bella Swan krijgt. Stewart maakte haar debuut in de speelfilm The Safety of Objects, maar het balletje ging pas echt rollen nadat David Fincher haar castte als dochter van Jodie Foster in Panic Room (2002). Rollen in bescheiden successen als Fierce People, Zathura: A Space Adventure en The Messengers volgden. Onlangs was Kristen nog te zien in Into the Wild (2007) en Jumper (2008). Lezers hielden hun hart vast bij de bekendmaking van de naam van de acteur die de al even zo belangrijke rol van Edward zou gaan spelen. Hoewel iedereen daar zijn eigen mening over zal hebben, de beschrijvingen van Edwards onaardse schoonheid spreken immers –letterlijk – boekdelen, lijkt de Britse acteur Robert Pattinson goed gecast. Pattinson is voornamelijk bekend als Cedric Diggory in Harry Potter and the Goblet of Fire en Harry Potter and the Order of the Phoenix.

"Tieners" en "vampieren", maar dan iets dieper dan Buffy the Vampire Killer, het ziet er allemaal veelbelovend uit. Spijtig genoeg is voor ons nog geen releasedatum bekend op dit moment, maar de film wordt toch wel verwacht in november of december van 2008.

***Related Posts***
21/12/2010: Eclipse review
01/06/2009: The Twilight Saga: New Moon trailer
16/03/2009: The Twilight Saga: Eclipse in regie van Drew Barrymore?

De liefhebbers van Street Fighter en Karate Kid kunnen zich binnenkort vergapen aan het nieuwe full contact-geweld, Never Back Down (2008). Spijtig genoeg zit je nauwelijks op het puntje van je stoel en is het huilen met de pet op qua verhaal-opbouw en regie. De film komt nog zelfs niet aan de hielen van de tienerfilm The Karakte Kid (1984). Nochtans waren de middelen aanwezig om een stevige actieprent te maken, maar regisseur Jeff Wadlow zet de lat wel erg laag, en dat was te verwachten na zijn geklungel in de horror Cry_Wolf (2005). Maar als je met enorm lage verwachtingen naar de film kijkt, kan je bij momenten nog genieten van de nonsense. Ik meen het, deze (binnenkort) straight-to-dvd film gaat er in als zoete koek.

Korte inhoud: Jake Tyler (Sean Faris) is een rebelse tiener die samen met zijn familie naar Florida verhuist, omdat zijn jongere broer daar een professionele tenniscarrière begint. In zijn vorige woonplaats was Jake een sterspeler in zijn football-team, maar in zijn nieuwe woonplaats is hij een buitenstaander met geen goede reputatie. Als hij door zijn klasgenoot Baja (Amber Heard) wordt uitgenodigd op een groot feest lijkt Jake een kans te krijgen om misschien een beetje in te burgeren en vrienden te maken. Eenmaal op het feest wordt Jake vernederd door Ryan McCarthy (Cam Gigandet) in een gevecht waar hij tegen zijn zin in is verwikkeld. Na deze vernedering maakt hij kennis met een andere klasgenoot Max (Evan Peters) die hem vertelt over vechtclub waar ze de sport Mixed Martial Arts beoefenen. Jake is erg nieuwsgierig en gaat op zoek naar de vechtclub waar hij Jean Roqua (Djimon Hounsou) ontmoet. In eerste instantie is deze niet geïnteresseerd in Jake, maar na een tijdje neemt hij hem toch onder zijn hoede en leert hij Jake de kneepjes van het vak. Hier vind je de trailer.

Ik zeg er meteen ook bij dat "echte" martial art freaks op hun honger zullen zitten bij het zien van deze prent. Verwacht niet al teveel techniek, want deze film is bestemd voor een duidelijk doelpubliek van 15 tot 20 jarigen die nog op de schoolbanken zitten. Als je een zuivere martial art actiefilm willen zien die de brokken van het scherm slaat raad ik Donnie Yen’s Honk Kong geweld Flash Point (2007) (Dao Huo Xian) aan, over een undercover agent die infiltreert in een criminele bende geleid door drie Vietnamese broeders. Een briljante mix van diverse stijlen, van boksen, kung fu, karate, muay thai tot judo. Prachtig en geniaal in beeld gezet.

Deze Never Back Down trekt in ieder geval ook wel de kaart van de MMA (Mixed Martial Arts) action, maar verpakt alles in een afgelikte stijl met mooie jonge mensen die elkaar kreupel willen slaan. Maar ik had het gevoel dat de film ook niet meer dan dit wou zijn. Het opzet is bescheiden, maar de makers brengen zondermeer datgene wat ze voor ogen hadden, en dat is dan weer een verdienste. De regisseur pakt af en toe wel uit met onverwachte shots, zoals het point-of-view van iemand die met een football-helm aan het lopen is, of shots die afkomstig zijn uit een doos of een plas water. Het ruikt allemaal wel een beetje naar een poging om alles dynamisch genoeg te maken voor een jong publiek, maar als de verwachtingen laag liggen maakt het niet veel uit. Wees gerust, er zijn geen seks-scènes met deze filmtechniek (thank god).

De relaties in de film zijn van de eerste graad, maar ze zijn er wel, tegen alle verwachtingen in. Jake’s relatie tot zijn kleinere broer Charlie is trouwens niet onaardig uitgewerkt, met veel eerlijkheid en menselijkheid. Ook de dialogen willen nu en dan meevallen. Wanneer de moeder van Jake naar de gym komt om te zien wat haar zoon uithangt vertelt ze de leermeester: "Make sure he keeps all his teeth; my dental plan doesn't kick in for another six months." En dat is dan weer de verdienste van scenarist Chris Hauty.

De acteurs mogen er zijn. Sean Faris heeft iets weg van Ralph Macchio/Tom Cruise en Amber Heard trekt wel een beetje op Charlize Theron/Scarlett Johansson. Heard was eerder te zien in de hoofdrol van All the Boys Love Mandy Lane (2006) en blijft een aanstekelijke verschijning om naar te kijken. Gigandet, die de rol van de schurk moet vertolken, zag er opvallen mager uit en Honsou is voortreffelijk in de rol van de vader-figuur/trainer.

Uiteraard bulkt de film van de clichés en weet je al na een half uur hoe de film zal uitdraaien. Heard wordt op een veel te doorzichte manier opgevoerd als eye-candy (er is zelfs een gehele scène met als doel de boezem van Heard of diverse manieren te fotograferen) en de toeschouwers van de gevechten zien er alles behalve geloofwaardig uit. Maar het ultieme gevecht met de soundtrack van Kayne West/Daft Punk ontgoochelt niet. Never Back Down is een flashy wegwerpfilm, maar bij momenten zeer genietbaar. Ik betwijfel dat deze film een bioscoop release zal krijgen bij ons, maar je weet maar nooit.