De FilmBlog

Het zal sommigen al zijn opgevallen, dat we met De FilmBlog de laatste tijd heel wat games hebben verslonden. Dat heeft deels te maken met de kwaliteit ervan, en/of het filmische karakter. Games hechten ook steeds meer aandacht aan hun verhaal en cinematics. Een paar maand geleden was er zelfs een game die werd gelanceerd op een filmfestival. Dus ja, ze hebben zeker een plaats op deze filmblog.

Normaal gezien krijgen enkel de films een rating, maar dit game zou van mij zeker een ****½ verdienen. Na vier tergend lange jaren wachten is het eindelijk zover: Bethesda Game Studios laat zijn nieuwste virtuele schepping op de wereld los: The Elder Scrolls: Skyrim (VG 2011). Het vorige deel in de saga van The Elder Scrolls: Oblivion was meer dan een schot in de roos. Het was bijna een meesterwerk en een revolutie in het verzadigd geachte Roll Playing Game segment.

Het leek dan ook onwaarschijnlijk dat Bethesda dit succesverhaal nog eens kon overdoen. Maar ook na The Elder Scrolls IV: Oblivion (VG 2006) lukte het hen om ons te bekoren met de apocalyptische 3rd person RPG Fallout 3 (VG 2008). Echter leek het erop dat de passie van de makers toch wat zoek was gegaan omdat er - nog meer dan bij vorige games van deze studio – een plaag van bugs het spel teisterden. Dergelijke onvolmaaktheden wijzen steeds op commerciële belangen. Zonder mods en patches was de game niet speelbaar, vooral niet op de PS3. Ook de spelwereld was iets te klein en te eenzijdig ten opzichte van het aantal speluren. Dit falen kwam echter pas boven water als je de game al minstens 20 uur gespeeld had.

Pas nadat de Game of the Year edition werd uitgegeven begin 2009 kon men spreken van een topper (de bugs en irritante glitches werden weggepoetst). Het is echter bijna onvergefelijk dat dergelijke ongepolijste games de markt halen.

Wonder o wonder: Skyrim lost alle hoge verwachtingen in en krijgt amper te kampen met bovenstaande perikelen. Men slaagt erin om The Elder Scrolls IV: Oblivion te overtreffen en de bugs van het begin af te weren uit de wederom immense, nee, gigantische spelwereld. Het klopt dat er nog hier en daar wat kleine schoonheidsfoutjes het scherm vervuilen, maar het is een zeer grote verbetering ten opzichte van voorgangers. Skyrim kan ei zo na The Elder Scrolls III: Morrowind (VG 2002) evenaren (het beste game van Bethesda) door de meest epische muziekscore ooit in een game te verweven, en een spelwereld te bieden die bloedmooi oogt (het noorderlicht! De sneeuwvlakten! De mammoeten! De reuzen!...) en levensecht aanvoelt. De landschappen zijn enorm veelzijdig. De fictieve wereld is de mooiste ooit in een game. Je zou bijna denken dat God zich gemoeid heeft met deze schepping. Er werd enorm veel tijd gestoken in kleine details: veranderende seizoenen, vallende bladeren, fladderende vlinders, prachtige sneeuwstormen, uitgestreken sterrenhemels, veranderende wolkenformaties en vooral: de prachtige watereffecten. Oogverblindend mooi…

De AI van sommige NPC’s is nog steeds niet optimaal (soms wat houterig tijdens gevechten, doch ook hier een duidelijke verbetering merkbaar), maar dat wordt meer dan goedgemaakt door al de andere facetten in het game.

Korte inhoud: Skyrim speelt zich 200 jaar af na de ontwikkelingen in Oblivion. Er heerst een burgeroorlog na de moord op de koning. Je personage wordt ongewild in de oorlog betrokken: onterecht wordt je ter dood veroordeeld voor verraad van het koninkrijk, maar ontsnapt aan de dood nadat een draak plots terreur komt zaaien tijdens de executie. Je kan vluchten en begint te onderzoeken waarom er opeens draken (die enkel in legendes zouden bestaan) in Skyrim neerstrijken. Al snel ontdek je dat je ‘Dragonborn’ bent: het bloed van de mythische draken stroomt door je aderen en je kan de krachten van deze mastodonten absorberen. Je wordt door hogere krachten gestuwd naar je onvermijdelijke lot: de drakengod Alduin elimineren om zo de rust weder te laten keren…

Het game biedt zoals zijn voorgangers meer dan 100 (!) speluren en een onbeperkte vrijheid in een gigantische fantasiewereld. Een epische main quest houdt je meer dan 20 uur zoet. De sidequests en het ontdekken van de landschappen, steden, kerkers, gilden en bandietenkampen kan makkelijk 80 uur duren. The Elder Scrolls houdt woord en blijft de meest non lineaire spelervaring in het hedendaagse gamelandschap. Het stemmenwerk van 2 grote personages wordt verzorgd door topacteurs Max Von Sydow en Christopher Plummer, die met passie hun steentje bijdrage aan Skyrim.

De kroon op dit werk voor de hardcore fans is het dual-wielden. Je kan nu tegelijkertijd met 2 wapens of spells te keer gaan. Dit systeem houdt je inventief (noodgedwongen experimenteren met wapens en het casten van spells tegen een waaier van vijanden) en zorgt voor meer variëteit tijdens duellen. Voor de eerste maal in de Elder Scrolls reeks kan je ook perks kiezen (het systeem van Skill optimalisatie overgenomen uit Fallout). Je kan ook ‘shouts’ verdienen na het doden van draken (Je slorpt hun krachten op). Ook zullen bevriende NPC’s je veel sneller vergezellen tijdens quests wat het dragelijker maakt als je een leger bovennatuurlijke vijanden klein moet krijgen.

De dungeons zien er ook opvallend beter uit dan in Oblivion. Werkelijk elke kerker ziet er anders uit, en er is geen detail over het hoofd gezien. Kleine stofdeeltjes, druppend water, schaduweffecten van kampvuren en fakkels, stalactieten, lichtinvallen… alles is levensecht en nooit eenzijdig. Skyrim mist misschien dat tikkeltje 'ziel' en vernieuwing dat Morrowind 10 jaar geleden bracht daar de open wereld kleiner is en de keuzemogelijkheden (tijdens gesprekken) bij quests beperkter, toch is ook dit een absolute topgame. De bovenstaande nieuwigheden zorgen voor een game dat soortgenoten op alle vlakken overstijgt. Er bestaat bijna geen discussie dat dit de beste game van het jaar is en één van de beste RPG’s aller tijden.

Afsluitend: Dit is één van de beste RPG games ooit gemaakt. Na het spelen van Skyrim wordt het pijnlijk duidelijk hoe zielloos en overgewaardeerd recente games als Rage (VG 2011) en Call Of Duty: Modern Warfare 3 (VG 2011) wel zijn. Ze vervallen in het niets als ze het moeten opnemen tegen een game dat met ziel, passie en respect voor de speler wordt gemaakt. Gewoon in huis halen dit juweeltje en het escapisme van een andere wereld in al zijn glorie ervaren.

Al een tijdje geleden dat ik nog eens een game in de aandacht bracht. Wel, hier is Wall of Duty: Modern Warfare 2 van Infinity Ward, het vervolg op het beste first-person-shooter-game van de laatste jaren, Call of Duty 4: Modern Warfare. Het game zou vanaf 10 november in de handel moeten liggen en de eerste beelden zien er in ieder geval bangelijk filmisch uit.

Deze keer speelt het zich niet af in een vorig tijdperk (zoals de 2de W.O.) maar wel in het heden. Het is een game die zowel off-line als on-line gespeeld kan worden, en een paar maanden geleden konden we al een eerste teaser bekijken met een ‘Anti grenade spam’ boodschap. Iets wat de Call of Duty-spelers zeker wel kunnen onderschrijven, gezien het kamperen in een hoekje op hard level vaak bestraft werd met een lading handgranaten. Op de officiële site vinden jullie trouwens nog een pak trailers.

Deze keer brengt de reis ons ondermeer in Russische sneeuwlandschappen, onder water, een militaire basis in Kazakhstan, een woestijn in Afghanistan én in Rio de Janeiro, waar een soldaat van een dak valt in een steegje, op de hielen gezeten door een meute relschoppers met vuurwapens. Iets wat uiteraard zal leiden naar adembenemende achtervolgingen. Net zoals Grand Theft Auto: San Andreas heeft ook dit game een +18 label gekregen. Op 28 oktober 2009 was een video uitgelekt waarin je als CIA-agent moet meedoen met de terroristen om op een vliegveld zoveel mogelijk onschuldige voorbijgangers neer te schieten, waarbij je, als ze het uitschreeuwen, ze in koelen bloede kan ombrengen. De leeftijdsgraad is dus ook niet uit de lucht gegrepen.

De muziek-score in het game is trouwens van niemand minder dan Hans Zimmer himself. De stemmen in het game zijn ondermeer van Rome-acteur Kevin McKidd, 50 Cent, Keith David (The Quick and the Dead, Platoon) en Barry Pepper (Saving Private Ryan). Ik kan in ieder geval haast wachten om dit spel binnen te halen :)

Low-budget filmproducties kunnen niet opboksen tegen Hollywood. Hun films raken met moeite in de bioscoop en hun beperkte middelen maakt het voor hen vrijwel onmogelijk om veel geld te besteden aan een ‘broodnodige’ promotie-campagne. Daarom moet men vaak heel creatief tewerk gaan of met een stunt de aandacht te trekken (denk maar aan de naakte fietsers in Cannes ter promotie van De Helaasheid der Dingen).

De Noorse nazi-zombie prent Dead Snow (2009) van Tommy Wirkola is zich bewust van de impact die een geslaagde marketingcampagne kan hebben op het succes van een film. Daarom bracht hij niet alleen een reeks van indrukwekkende filmposters met afgehakte hoofden van nazi-zombies. Deze splatter-horror film zou niet onopgemerkt de revue passeren. De game-fans onder jullie zullen waarschijnlijk meteen denken aan Call of Duty: World at War – Nazi Zombies, ik heb dit nog uren aan een stuk zitten spelen. Buitengewoon verslavend!

Korte inhoud: In 1945 werd in Øksfjord de lokale bevolking door de Duitsers afgeslacht. Ze vluchtten hierna de bergen in, waar ze doodvroren. Jaren later is een groepje vrienden op weg naar een huisje in Øksfjord. Met ski's en een ongelofelijk hoeveelheid bier zijn ze voorbereid op een gezellig weekend. Sara (Ane Dahl Torp) is het best bekend in de bergen. Ze heeft een andere route naar het huisje gekozen, maar niemand kijkt op als zij eerder arriveren dan haar. Misschien zat ze vast door het slechte weer. Niemand vermoedt echter dat ze het slachtoffer zou kunnen zijn van het kwaad dat zich al jaren in de bergen verbergt. Dat verandert al snel wanneer de hut omringd wordt door een bataljon bloeddorstige Duitse zombiesoldaten...

Als je verzot bent op zombies, bloeddorstige nazi’s en een gezonde dosis kitsch, dan is dit uw film. Maar eenmaal je voorbij de clichés bent zal deze film waarschijnlijk zwaar tegenvallen, want je kan al van mijkenver voorspellen wat er zal gebeuren. Het enige grote verschil met de zombie-films die we gewend zijn, is dat het dit keer een film is afkomstig van Noorwegen. Regisseur Wirkola, die eerder al een parodie maakte op Kill Bill met Kill Buljo: The Movie (2007), is een grote fan van Quentin Tarantino, maar zichtbaar ook van Sam Raimi en George Romero. Spijtig genoeg heeft hij tot op heden nog niet bewezen ook maar in de buurt te komen van het talent van deze drie filmmakers. Maar hij slaagt er wel in zijn films in de aandacht te brengen, net zoals Uwe Boll dat klaarspeelt met zijn miserabele filmpjes. Het enige verschil tussen beide heren is dat Wirkola veel meer geslepen is dan de Duitse worstendraaier.

Om de promotie van de film enigszins nog aan te wakkeren loopt er een sexy viral-videoclip met een flirtende jonge deerne die haar bloot kontje staat te zwingen op een melodie die ons met de neus "tussen" de feiten duwt. En terwijl deze Benny Benassi-achtige videoclip loopt wordt even de aandacht verlegt naar de nieuwe horror-prent. Nu ben ik niet zeker of iedereen wel zal letten op de bordjes. Doe de test en oordeel zelf hoe efficiënt deze viral-clip wel is. Maar één ding kan je moeilijk ontkennen, 'seks trekt de aandacht'.