butch cassidy and the sundance kid

  • Hell or High Water (2016) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik wist niet zo heel veel over Hell or High Water (2016), maar eindelijk hebben we hier nog eens een film met Jeff Bridges die de moeite is om te zien, na de wat tegenvallende verschijningen in films als Seventh Son (2014) of R.I.P.D. (2013). Jeff schittert als een Texas sheriff die op zijn laatste dagen van zijn ambt zijn tanden zet in een dossier van twee bankrovers.

    hell_or_high_water_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Na dertien jaar celstraf keert Tanner (Ben Foster) terug naar zijn familielandgoed waar zijn broer Toby (Chris Pine) en neefjes wonen. Wanneer ze dreigen hun ouderlijke huis te verliezen, beginnen de onafscheidelijke broers aan een reeks vakkundige overvallen op kleine, lokale banken. Omdat het steeds om maar kleine bedragen gaat, hopen Tanner en Toby onder de radar van de FBI te blijven. Alles loopt gesmeerd totdat officier Hamilton (Jeff Bridges), die opkijkt tegen zijn pensioen, zich in de zaak vastbijt, samen met zijn partner Alberto Parker (Gil Birmingham).

    De film heeft wel iets weg qua toon van No Country For Old Men (2007) van de Coen Brothers, ook al legt deze iets meer sociaal maatschappelijke klemtonen. We rijden langs landwegen waar bedrijven verlaten zijn, huizen vervallen en iedereen uitgeput lijkt. Het zijn bijna spook dorpjes. Los van het thriller aspect is het eigenlijk een maatschappelijk drama geworden van een familie die is getroffen door de crisis en moet zien af te rekenen met sluwe bankiers en landeigenaars die hen van hun ranch willen verjagen. Maar in tegenstelling tot een film van de gebroeders Dardenne is het allesbehalve een film waar je depressief van gaat worden. Je gaat echt meeleven mat de karakters en het verhaal begint al van bij de eerste minuten met een bankoverval.

    Regisseur van dienst is de Brit David Mackenzie (Starred Up, Perfect Sense), en het script komt van Taylor Sheridan, scenarist van het geslaagde Sicario (2015). Het duo Foster en Pine werkt perfect. Het zijn twee broers die verschillend zijn van mekaar en toch aan elkaar samenhangen. En zij brengen ook een groot stuk van de humor. Beide mannen zijn ook twee gevaarlijke individuen, en schrikken er niet voor terug om geweld te gebruiken wanneer ze bedreigd worden. Bij momenten had ik zelfs iets van een Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969) gevoel. En de film neemt zijn tijd om zijn verhaal te vertellen, met regelmatig scènes waarin de karakters niets zeggen maar gewoon rondrijden in het zonnige landschap. Maar ook de scènes met Bridges and Birmingham dompelen ons onder in die typische Texaanse sfeer met al zijn vooringenomenheid, of dat nu gaat over Latino's of Indianen.

    Het personage van Bridges moet met pensioen maar lijkt nog niet klaar te zijn om zijn badge in te leveren. Hij heeft ook zijn eigen methodiek en neemt zijn tijd om met mensen te praten of om zelfs op een stoel te zitten op uitkijk van een bankfiliaal waar hij een vermoeden van heeft dat de bankrovers zullen toeslaan. Het contrast tussen de gejaagdheid van de twee broers die een som geld op een bepaalde datum moeten zien te vergaren, en de geduldigheid die de sheriff uitstraalt, kon niet groter zijn. Ook cinematografisch springt de camera van Giles Nuttgens van een vlammende vluchtauto naar een scene met twee agenten die op een motelkamer naar een uitzending met een preker zitten te kijken.

    hell or high water,jeff bridges,ben foster,chris pine,gil birmingham,no country for old men,david mackenzie,taylor sheridan,sicario,butch cassidy and the sundance kid,giles nuttgens,dale dickey,nick cave,warren ellishell_or_high_water_2016_pic02.jpghell_or_high_water_2016_pic03.jpg
    © Lionsgate /Remain in Light

    Het leuke aan deze prent is dat zelfs de kleine rolletjes worden gespeeld door ofwel goeie acteurs (Dale Dickey) of gewoon figuren die echt wel passen in het decor, zoals een oude serveerster in een bar die haar klanten zegt wat ze moeten eten en drinken en niet veel tegenspraak wil horen. Maar uiteindelijk ligt alle gewicht op de schouders van de 3 hoofdacteurs en deze zitten perfect in hun rol. Bridges zit op bekend terrein en zijn vertolking deed wat denken aan deze in True Grit en Crazy Heart. Hij is zowat de oude Tommy Lee Jones uit No Country For Old Men. Maar naar het einde van de film gaat de acteur diep en voel je de pijn die hij ondergaat. En ik hou wel van dat minimalistische acteerwerk. Chris Pine steelt hier echter wel een beetje de show en ik zou hem dan ook liever meer in dergelijke films zien in plaats van Star Trek vertolkingen.

    Ik heb hier echt van genoten. Gevuld met geweldige vertolkingen, spannende actiescènes, karakter ontwikkeling die echt aanvoelt, en een muziekscore van Nick Cave en Warren Ellis die meer op het gevoel werkt dan op het gehoor, is deze Hell or High Water echt wel een aanrader. We zitten met deze karakterstudie dicht op de huid van die personages en lopen even mee in hun schoenen in een heist drama met diepgang.

    Hell or High Water is ondertussen uitgekomen op DVD en Blu-ray. De film was genomineerd voor 4 Oscars, waaronder Beste Film, Beste script en Jeff Bridges werd genomineerd voor Beste acteur. Spijtig genoeg kon dit drama geen enkele nominatie verzilveren.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 1 maart 2016

     

    *** Hell or High Water trailer ***

  • Butch Cassidy komt terug als Blackthorn

    Pin it!

    Ik ben verzot op westernfilms, en de laatste jaren zijn we behoorlijk verwend geweest met films als True Grit (2010), 3:10 to Yuma (2007), Appaloosa (2008) of zelfs The Proposition (2005).

    blackthorn,Sam Shepard,Eduardo Noriega,Butch Cassidy and the Sundance Kid,Mateo Gil,Miguel Barros,The Quick and the Dead,cowboys & aliens,true grit,appaloosa,the proposition,3 10 to yuma,western

    En binnenkort komt er opnieuw een film in de zalen, en dan nog wel het verhaal van de 'oude' Butch Cassidy en in mindere mate dat van Sundance Kid in Blackthorn (2011).

    Korte inhoud: Na zijn vlucht uit de Verenigde Staten werd aangenomen dat Butch Cassidy (Sam Shepard) in Bolivia in 1908 is overleden. De waarheid is dat hij zich 20 jaar heeft schuilgehouden onder de naam James Blackthorn. Hij vindt het nu tijd terug te keren naar de Verenigde Staten om zijn zoon, die hij al die tijd niet heeft gezien, te ontmoeten. Voordat zijn reis begint, ontmoet hij de Spaanse ingenieur Eduardo Apodaca (Eduardo Noriega) en ze besluiten samen op te trekken, op weg naar hun laatste avontuur.

    Het verhaal speelt zich dus af na Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969), maar zal af en toe nog wel eens terugblikken in een flash-back naar de periode waar Cassidy en Sundance Kid heel wat banken en treinen onveilig maakten. En wie de Paul Newman en Robert Redford film heeft gezien weet dat beide mannen op het einde van de film werden gedood. Maar deze prent trekt hier zich niet veel van aan. Blackthorn werd geregisseerd door Mateo Gil, en het script is afkomstig van Miguel Barros.

    Het is eerder een klassieke western, en heeft weinig te maken met die popcorn westerns zoals Cowboy & Aliens (2011) en The Quick and the Dead (1995). Wie dus hoopt op veel visueel vertier zal dus wel wat ontgoocheld uit de bioscoopzaal komen, maar diegene doe voldoening vinden in diepgravend drama en sterke karakters zullen aan deze film waarschijnlijk wel een vette kluif hebben. Er is op dit ogenblik nog geen releasedatum voor België bekend gemaakt, maar deze zou toch nog ergens dit jaar moeten uitkomen.

    *** Blackthorn trailer ***

  • Drie keer Slap Shot met de Hanson Brothers

    Pin it!

    Slap ShotEen van de leukste films uit het sportfilmgenre is zonder enige twijfel Slap Shot (1977) van George Roy Hill, die met deze film zijn derde samenwerking tekent na The Sting (1973) en Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969), met de onlangs overleden Paul Newman. Een film met met grove humor en snoeiharde actie.

    Korte inhoud: Reggie 'Reg' Dunlop (Paul Newman) is coach van de Chiefs, een derderangs hockeyteam in de lagere divisie. In de hoop een beter spel te bieden hebben ze drie vreemde spelers aangenomen, de Hanson-broers Jeff (Jeff Carlson), Steve (Steve Carlson) en Jack (David Hanson). Maar het vreemde aan die drie nieuwe vreemd uitziende nerdies is dat ze wel heel brutaal spelen, tot groot vertier van de gestaag groeiende schare fans. Dropping the Gloves was meteen een ritueeltje voor de Chiefs.

    Het spijtige aan deze film is dat het een uitstekende opbouw kent met hilarische momenten en veel inside hockey-stuff, maar dat naar het einde toe de film faalt om te scoren. Desondanks vertoont Slap Shot een onvoorstelbare vitaliteit en brengt Paul Newman uiteraard genoeg dramatisch vermogen dat je als kijker volledig meevoelt met de coach. En uiteraard heb je de 3 hockey-spelers die dus feitelijk geen acteurs zijn maar daadwerkelijk hockeyspelers die alledrie met een plat Noord-Centraal Amerikaans accent speken. Het verhaal is trouwens gebaseerd op de 3 hockey-spelende broers Carlson – waarvan 2 van de boers in de film meespelen. Enkel broer Jack Carlson kon niet meedoen want hij werd opgeroepen voor de WHA playoffs. De Chiefs is dan weer gebaseerd op de Johnstown Jets.

    Universal brengt de film nu opnieuw uit op DVD mét audio-commentaar, tezamen met de twee sequels Slap Shot 2: Breaking the Ice (2002) met Stephen Baldwin en Slap Shot 3: The Junior League (2008). Voor die laatste twee films moet je echt de moeite niet doen, maar die eerste film is gewoon zo'n classic die niet mag ontbreken aan jullie DVD-collectie.

    *** Slap Shot trailer ***

  • Paul Newman (1925-2008) overleden

    Pin it!

    Opnieuw een groot verlies in het filmlandschap. Paul Newman, de oscar-winnende acteur is gisteren op 83-jarige leeftijd overleden na een lange, slepende strijd tegen kanker. Dat meldt zijn woordvoerster Marni Tomljanovic. Newman was één van de grootste Hollywoodsterren ooit, een wereldicoon in zijn gloriejaren. En hoewel hij een sekssymbool was, slaagde hij erin de liefde van zijn leven sinds 1958 tot zijn dood trouw te blijven. Hij was ook een groot filantroop en schonk naar schatting gedurende zijn leven voor een half miljard euro weg aan goede doelen.

    Newman stopte de chemotherapie in augustus, en iedereen wist dat het een kwestie van weken was voordat hij zou overlijden. In mei dit jaar trok hij zich terug uit het filmproject Of Mice and Men, een film naar de roman van John Steinbeck die hij zou gaan regisseren. Toen klonk het nog vaag 'wegens gezondheidsredenen'. Eerder klonken al geruchten als zou Newman kanker hebben, maar die werden door zijn vertegenwoordiger Toni Howard weggewuifd als 'uit de lucht gegrepen'. Nochtans getuigde een buurman van de acteur dat hij vorig jaar al door de acteur op de hoogte werd gebracht van zijn strijd tegen kanker.

    Paul Newman ging in 2006 op pensioen, na een carrière van meer dan 50 jaar. Hij speelde onder meer in The Hustler (1961), Butch Cassidy And The Sundance Kid (1969), The Sting (1973), Hud (1963) and Cool Hand Luke (1967). Hij werd 10 keer genomineerd voor een Oscar en won er uiteindelijk één als ‘Beste Acteur’ voor zijn rol in The Color of Money (1986), het quasi-vervolg op de klassieker The Hustler.

    Paul Newman werd in 1925 geboren in Shaker Heights, een plaatsje nabij Cleveland, Ohio. Tijdens de Tweede Wereldoorlog ging hij bij de marine. In 1946 ging hij naar Kenyon College. Later ging hij Drama volgen bij de Universiteit van Yale. Via rollen bij de tv kwam hij in 1953 op Broadway, waar hij zijn debuut maakte in het stuk Picnic. Hierna kreeg hij een filmcontract bij Warner Bros. Zijn eerste film, The Silver Chalice (1954), was een grote flop. In 1956 had hij zijn eerste succes te pakken, met de boksfilm Somebody Up There Likes Me (1955). Tijdens de opnamen van zijn volgende film, The Long, Hot Summer (1958), ontmoette hij zijn tweede vrouw, actrice Joanne Woodward. Ze zouden hierna vaker samen in een film verschijnen. Met zijn rol in Cat on a Hot Tin Roof (1958), met Elizabeth Taylor, werd hij voor de eerste maal genomineerd voor een Oscar.

    Paul Newman heeft uit zijn eerste huwelijk met Jackie Witte drie kinderen en ook uit zijn tweede huwelijk met Joanne Woodward ontsproten drie kinderen. Zijn vijf dochters schonken Newman acht kleinkinderen. Zijn eerste huwelijk duurde van 1949 tot 1958. Toen trouwde hij met actrice Joanne Woodward. Een relatie die duurde tot zijn dood. Newman koos er dan ook voor niet te leven in wat hij de 'Hollywood environment' noemde. Hij settelde in Westport, Connecticut. Gevraagd waarom hij zijn Joanne al die jaren trouw was gebleven terwijl zovele vrouwen hem aanbaden, antwoordde hij: "Waarom ergens een hamburger gaan eten als je thuis steak krijgt." De jaren 60 ging hij in als een grote ster. Hij speelde in een rij kassuccessen, zoals Exodus (1960), The Hustler en Hud. Voor de laatste twee kreeg hij zijn tweede en derde Oscarnominatie. Na een dipje van twee jaar keerde hij terug met Hitchcock's Torn Curtain (1966).

    The VerdictThe Hudsucker ProxyRoad to PerditionShadow Makers

    In 1968 kreeg hij zijn vierde Oscarnominatie, voor Cool Hand Luke. Datzelfde jaar volgde zijn regiedebuut, Rachel, Rachel (1968), met Joanne Woodward in de hoofdrol. Hij kreeg een Oscarnominatie voor Beste Film, en werd door de New York critics uitgeroepen tot beste regisseur van 1968. Datzelfde jaar voerde hij samen met zijn vrouw campagne voor Eugene McCarthy, de presidentskandidaat voor de Democraten. Hierdoor kwam hij op de "Enemies list" van Richard Nixon, de Republikeinse tegenkandidaat terecht. In 1969 kwam hij voor de eerste keer in aanraking met de autosport, in de film Winning. Wat begon als een hobby, leidde tot een tweede carrière. Vanaf 1972 doet hij aan professionele wedstrijden mee. In 1979 werd hij tweede in een Porsche 935 in de 24 uur van Le Mans, en in 1995 won hij op zeventigjarige leeftijd de 24 uur van Daytona. Door Newmans passie voor wagens konden de makers van Cars (2006) hem strikken om de stem te doen van Doc Hudson. Hij richtte in 1983 Newman-Haas Racing op, een erg succesvol raceteam dat ondermeer meedeed in de champcar en indycar-series, de Amerikaanse versies van Formule 1.

    In 1969 speelde hij met Robert Redford in de western Butch Cassidy and the Sundance Kid. Het werd de meest succesvolle western aller tijden, en betekende de grote doorbraak van Redford. In 1973 speelde hij weer samen met Redford in The Sting, die de Oscar voor Beste Film won. Andere succesvolle films uit de jaren zeventig waren de rampenfilm The Towering Inferno (1974) en de sportfilm-parodie Slap Shot (1977).

    The Color of MoneyThe StingThe Towering InfernoHud

    In 1971 richtte hij samen met Barbara Streisand en Steve McQueen de productiemaatschappij First Artists op, waarvoor hij enkele films regisseerde. In 1978 stierf zijn enige zoon Scott Newman aan een overdosis. In zijn naam stichtte hij de Scott Newman Foundation, een stichting die zich inzet voor het genezen van drugsverslaafden. In de jaren tachtig speelde hij nog in een enkele succesvolle films, waaronder Absence of Malice (1981) en The Verdict (1982), waarvoor hij zijn zesde en zevende Oscarnominaties kreeg. In 1986 werd hij door de Academy geëerd met een ere-Oscar. Voor The Color of Money van Martin Scorsese met Tom Cruise, de sequel van The Hustler, kreeg hij uiteindelijk zijn eerste echte Oscar. Na Shadow Makers (1989) deed hij het iets rustiger aan. In 1995 kreeg hij nog een Oscarnominatie voor Nobody’s Fool (1994), en nadien voor Road to Perdition (2002). Hij speelde ook een merkwaardige rol in de Coen Brother's The Hudsucker Proxy (1994).

    In de jaren tachtig begon Newman ook een nieuwe carrière. In 1982 startte hij Newman's Own, een bedrijf dat verscheidene voedselproducten produceert, waaronder saladedressing, pastasaus en popcorn. De winst van het bedrijf wordt geschonken aan goede doelen, voornamelijk aan kinderen met kanker. Newman gaf zo meer dan 250 miljoen euro weg. Het was slechts één van de goede doelen die hij steunde. Op 25 mei 2007 verklaarde hij nog in een interview met de Amerikaanse zender ABC dat hij zou stoppen met acteren omdat hij "niet meer kan werken op het niveau dat ik zou willen", en omdat hij naar eigen zeggen zijn geheugen, zijn vertrouwen en zijn vindingrijkheid begon te verliezen. Hij wilde zich voortaan concentreren op zijn restaurant en op projecten voor terminaal zieke kinderen.

    Rest in Peace.