bruce greenwood

  • The Secret Man (2017) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het Watergateschandaal uit 1972 is een van de pijnlijkste politieke episodes uit de Amerikaanse geschiedenis. Het leidde uiteindelijk tot het aftreden van de republikeinse president Nixon in 1974 nadat bekend raakte dat deze betrokken was bij de inbraak in het hoofdkwartier van de democraten in het Watergategebouw. Talloze films zijn er al gemaakt over het schandaal, gaande van All the Predident’s Men van Alan J. Pakula in 1976 tot meer recenter The Post van Steven Spielberg. Je zou denken dat de Watergate-affaire nu wel voldoende belicht is, maar nu verschijnt The Secret Man (2017) (in de USA uitgebracht als Mark Felt: The Man Who Brought Down the White House), die bewijst dat er nog degelijke films over het onderwerp gemaakt kunnen worden zonder in herhaling te vallen.

    the_secret_man_2018_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Mark Felt (Liam Neeson) was onderdirecteur van de FBI ten tijde van het presidentschap van Richard Nixon begin jaren ’70. Wanneer de grote baas van de FBI J. Edgar Hoover sterft nadat hij de FBI meer dan vijftig jaar geleid heeft, wordt niet Felt, maar buitenstaander L. Patrick Gray (Marton Csokas) de nieuwe directeur. De ronde gaat dat Gray meer in de pas zal lopen dan Felt.

    Dat blijkt al snel wanneer de eerste politieke schandalen aan het licht komen maar meteen in de doofpot worden gestoken. Als bekendraakt dat vijf personen hebben ingebroken in het hoofdkwartier van de democratische partij, wil Felt meteen een diepgaand onderzoek opstarten. Dat blijkt niet simpel want Felt wordt teruggefloten door zijn eigen directeur en het Witte Huis.

    Felt krijgt steeds meer last van zijn geweten en ondanks zijn liefde voor ‘the bureau’ spreekt hij in het geheim af met journalist Sandy Smith (Bruce Greenwood). Geheime informatie komt zo in de media, waarna het politieke gesjoemel in de openbaarheid komt. De anonieme informant van de pers krijgt de naam ‘Deep Throat’, maar pas dertig jaar later komt aan het licht dat Deep Throat niemand minder dan Mark Felt is.

    Hoewel in onze contreien het Watergateschandaal iets minder invloed heeft gehad op de geschiedenis, is het gegeven hier – ook vanwege de vele films over het onderwerp – toch niet geheel onbekend. De naam Mark Felt is misschien niet echt bekend, maar ‘Deep Throat’ moet toch een belletje doen rinkelen. Anders dan in bv. All The President’s Men of The Post waarin de affaire wordt bekeken vanuit het standpunt van de journalisten, krijgen we hier een beeld vanuit het standpunt van de FBI zelf en dat laat een andere dimensie zien.

    Regisseur Peter Landesman (Parkland, Concussion) kiest voor zijn derde film bewust voor een donker en kil kleurenpalet. In deze film is geen plaats voor vrolijkheid, het serieuze onderwerp wordt extra in de verf gezet door de serieuze kleuren. Zelfs privé is de personages geen geluk gegund, Felt en zijn vrouw Audrey (Diane Lane) zijn al meer dan een jaar op zoek naar hun dochter Joan (Maika Monroe) die van huis is weggelopen en dat weegt zwaar op hun huwelijk.

    Landesman schreef zelf het scenario dat hij baseerde op een boek van Mark Felt en John D. O’Connor. Het zal wellicht niet verbazen dat dit een film is met weinig actie en heel veel dialoog. Vergaderingen, persconferenties, meetings, geheime afspraakjes, interviews… er wordt wat afgebabbeld in The Secret Man. Gelukkig weet Landesman het boeiend te houden en gaat de film nergens vervelen.

    the_secret_man_2018_blu-ray_pic01.jpgthe_secret_man_2018_blu-ray_pic02.jpgthe_secret_man_2018_blu-ray_pic03.jpg
    © 2017 Remain In Light Home Entertainment

    Liam Neeson is een acteur die altijd overtuigt en zijn indringende blik gecombineerd met grijze haardos past uitstekend bij het personage. Je ziet hoe moeilijk Felt het heeft om zijn liefde voor de FBI opzij te schuiven voor het grotere Amerikaanse belang. Neeson weet deze innerlijke strijd heel goed weer te geven.

    De cast bestaat verder uit een keure aan mannelijk Hollywood. Naast Neeson zien we ook nog Tom Sizemore, Tony Goldwyn, Bruce Greenwood, Noah Wyle, Michael C. Hall, Martin Csokas, Josh Lucas of Ike Barinholtz. Voor een kleinschalige film als deze, is dit een behoorlijk indrukwekkende cast. Vrouwen spelen slechts een bijrol in The Secret Man enkel Diane Lane krijgt enkele scènes en knipper met je ogen en je mist Kate Walsh.

    Ook al speelt de film zich af in 1972, de gebeurtenissen hebben nog steeds relevantie voor de huidige samenleving. Het is niet echt moeilijk om het toenmalige politieke klimaat te vergelijken met het bewind van de huidige Amerikaanse president. De dvd van The Secret Man is reeds verkrijgbaar. Helaas geen extra’s, en dat is met een onderwerp als dit jammer want hier moet toch heel veel materiaal over te vinden zijn.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 7 mei 2018

     

    *** The Secret Man trailer ***

  • The Post (2017) ***½ recensie

    Pin it!

    Een andere Oscar-film die binnenkort bij ons in de bioscoop uitkomt is de nieuwe film van Steven Spielberg, die voor de verandering nog eens een film maakt voor volwassenen. Spijtig genoeg was The Post (2017) geen slechte film, maar wel één van de saaiste die we in 2017 te zien kregen. Het was geen eenvoudige taak om 115 minuten lang wakker te blijven, en dit ondanks de 87% Fresh rating op Rotten Tomatoes.

    the_post_2017_poster001.jpg

    Korte inhoud: Begin jaren 70 komt de Washington Post in het bezit van geheime documenten van het Amerikaanse ministerie van Defensie. Deze documenten, beter bekend als de 'Pentagon-Papers', geven een beeld over de achtergrond op de gebeurtenissen tijdens de oorlog in Vietnam. Journalist Ben Bradlee (Tom Hanks) en uitgever Kay Graham (Meryl Streep) proberen vervolgens de documenten te analyseren, en overwegen om het al dan niet te publiceren met alle gevolgen vandien.

    Dit is de zoveelste film van 2017 waar de vrouw op de voorgrond treedt (Molly’s Game, Wonder Woman, Atomic Blonde, Lady Bird, …). Het draait hoofdzakelijk rond een vrouw die een bedrijf in de schoot kreeg geworpen na het overlijden van haar man, en dan belangrijke beslissingen moet nemen die het voortbestaan van een krant kunnen bedreigen. En de mannen rondom Kay Graham onderschatten haar en zouden liever de touwtjes zelf in handen nemen. De reden waarom we het wat saai vonden was omdat de film meer weg heeft van een documentaire die de feiten weergeeft, dan een echte emotionele rollercoaster van wat die vrouw meemaakt. Op geen enkel moment kruip je in haar huid of voel je wat ze moet gevoeld hebben.

    De film is wel nog bijzonder actueel. Toen was er een discussie of de redactie al dan niet staatsgeheime documenten mag publiceren nadat ze overtuigd zijn dat het publiek het recht heeft om dit te weten. Tegenwoordig heb je een overvloed aan artikels, tevens heel wat fake artikels. Je hoeft echter niet zo heel ver te reizen om landen te zien waar de pers aan banden wordt gelegd. In veel landen anno 2018 is vrije meningsuiting toegelaten voor zover ze politiek correct zijn (bvb Duitsland, Zweden, ...) of de lijn van de regering volgen (bvb Turkije, ...). De acties die we ondernemen als mensen kan bepalend zijn voor onze geschiedenis, en wat deze film duidelijk heeft gemaakt is dat de beslissing van deze vrouw ervoor gezorgd heeft dat er maanden nadien twee journalisten genaamd Bob Woodward en Carl Bernstein hun stempel hebben gezet op de Amerikaanse politiek. Anderzijds laat de film ook zien tot wat de politiek in staat is om het volk voor te liegen om hun politiek voort te zetten. Politici die meer wakker liggen van peilingen en imago, dan van pakweg de wereldvrede. The Post is misschien niet zo onthullend als All the President's Men (1976), maar roept toch heel wat vragen op.

    the_post_2017_pic01.jpgthe_post_2017_pic02.jpg
    © 2017 Entertainment One Benelux

    Het script van Liz Hannah en Josh Singer lijdt wel een beetje aan overdreven expositie-ijver waarbij karakters elkaar voortdurend dingen vertellen die ze al kennen ten behoeve van het publiek. De helft van de scènes met Streep begint met het vragen aan iemand: "Herinner je je die keer toen je zei ..." Eén of twee keer is geen probleem maar op een zeker ogenblik begon het toch wat op mijn zenuwen te werken. Hanks en Streep zijn wel twee zelfverzekerde en ouderwetse filmsterren die een telefoonboek kunnen aflezen en nog steeds entertainend zijn. Daarnaast zijn er nog heel wat bekende koppen zoals Sarah Paulson, Bob Odenkirk, Bruce Greenwood, Alison Brie en Jesse Plemons.

    Toch ben ik zelf niet echt overtuigd dat deze film een instant classic zal worden, ook al is het leuk om deze twee titanen in één film te zien, en ik kan haast niet geloven dat het nog nooit eerder is gebeurd. De film raakt wel alle gevoelige snaren in de discussie over de vrijheid van de pers, maar het blijft koud en afstandelijk. We zien de gebeurtenissen, maar hebben niet het gevoel dat we er deel van uitmaken. Het is een film die ik meer bewonder dan dat ik er echt van heb genoten. Toch zullen cinefielen The Post wel op handen dragen en ja, deze prent zal wel wat Oscar-metaal binnenhalen. Vanaf 24 januari 2018 is de film bij ons te zien.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 5 januari 2017

     

    *** The Post trailer ***

  • Dirty Dancing krijgt een hedendaagse remake

    Pin it!

    Kom dat tegen, 30 jaar na datum werkt scenariste Eleanor Bergstein als producer aan een sequel van Dirty Dancing (1987). Blijkbaar heeft ze er ernstig over zitten nadenken en heeft ze nu blijkbaar tot de actie overgegaan. Dat zei ze tijdens een interview op BBC Radio 4.

    dirty_dancing_1987_poster.jpg

    Ondertussen zou ze al werken aan een tv-film/musical Dirty Dancing (2017) voor Lionsgate, geschreven door Nerve (2016) scenariste Jessica Sharzer en geregisseerd door Wayne Blair. De casting ziet er in ieder geval veelbelovend uit, met Abigail Breslin als Baby, en Colt Prattes als Johnny Castle. Daarnaast zien we nog Sarah Hyland als Lisa, Katey Sagal als de moeder, Bruce Greenwood als de vader en Nicole Scherzinger als Penny.

    Het origineel verhaal speelt zich af in de zomer van 1963 en vertelt over een tienermeisje Frances 'Baby' Houseman, die een turbulente en korte affaire krijgt met haar dansleraar Johnny Castle. De rollen waren toen vertolkt door Jennifer Grey en de in 2009 overleden acteur Patrick Swayze. Die twee kwamen zelf niet zo goed overeen op de set, maar dat zag je gelukkig niet in de film, en deze won zelfs een Oscar voor de Beste Soundtrack (I've Had) The Time of My Life.

    Verder in het BBC-interview zegt Bergstein dat Dirty Dancing onderwerpen aansneed die nog steeds actueel zijn, zoals abortus. ''We gingen er vanuit dat we deze strijd gewonnen hadden, maar dit debat is weer helemaal terug van weggeweest. Baby is een vrouw die zich tegenwoordig bezig zou houden met vrouwenrechten, en zou haar stem laten horen in betogingen zoals deze van Black Lives Matter."

    Dirty Dancing was een succesverhaal en bracht destijds wereldwijd 214 miljoen dollar op. In 2004 kwam echter het veel minder succesvolle vervolg uit, Dirty Dancing: Havana Nights (2004), waarin hoofdacteurs (Diego Luna, Romola Garai) NUL chemistry hadden. Of de nieuwe film een betere cast zal vinden moet nog bezien worden, want ik ben nog niet geheel zeker dat deze prent er ooit zal komen. Ik begrijp anderzijds wel dat Eleanor wakker is geschoten na het succes van de musical La La Land (2016), maar de dame heeft nog maar 3 films geschreven en de twee anderen (It's My Turn, Let It Be Me) zijn niet om aan te zien. Gelukkig heeft ze het scenario-schrijven overgelaten aan Brad Falchuk en Maria Maggenti, en zou de film geregisseerd worden door Kenny Ortega.

  • Elephant Song (2014) *** DVD recensie

    Pin it!

    De Canadese thriller Elephant Song (2014) was vooral te zien op filmfestivals. In België werd hij vertoond op het Luikse Festival International du Film Policier, maar een algemene bioscooprelease kreeg de film niet. Enerzijds begrijpelijk want er doen wel enkele bekende koppen mee, maar echte publiekstrekkers zitten er niet in de cast. Waarschijnlijk had de productiemaatschappij een kleiner marketingbudget waardoor de film een straight-to-dvd-release kreeg in de meeste landen. Gelukkig kunnen we Elephant Song alsnog op dvd ontdekken, want deze film heeft toch enkele aardige troeven in huis.

    elephant song,xavier dolan,bruce greenwood,catherine keener,carrie-anna moss,charles biname,colm feore,nicolas billon

    Korte inhoud: Psychiater Dr. Lawrence (Colm Feore) komt niet opdagen voor zijn werk in een inrichting waar zware psychiatrische patiënten verblijven. Eén van hen is de manipulatieve Michael Aleen (Xavier Dolan) die Dr. Lawrence als laatste in leven heeft gezien. Dr. Toby Green (Bruce Greenwood) is ervan overtuigd dat Aleen iets met de verdwijning van Dr. Lawrence te maken heeft, en staat erop om hem zelf te ondervragen. Maar Aleen wil niet zomaar informatie prijs geven en er ontstaat een psychologisch kat-en-muisspelletje tussen de twee.

    Aleen ziet de kans schoon om te onderhandelen over meer privileges in ruil voor zijn kennis over Dr. Lawrence. Dr. Green wil vooral eerst te weten komen of Aleen überhaupt iets weet over de verdwijning van zijn collega. Verpleegster Susan Peterson (Catherine Keener) die dagelijks met Aleen werkt, waarschuwt Dr. Green meermaals om Aleen niet te dicht te laten komen. Maar toch kruipt de jongeman beetje bij beetje onder de huid van de ervaren psychiater.

    Grote troef van Elephant Song is de vertolking van de toen 25-jarige Canadees Xavier Dolan. Het is niet simpel om een geloofwaardige psychiatrische patiënt te spelen, over the top acteren is verleidelijk maar niet altijd de beste keuze. In Elephant Song kiest Dolan voor een meer ingetogen manier. Er zijn wel enkele tics en aanwijzingen dat Aleen niet helemaal spoort, maar als je hem op straat zou tegenkomen, zou je aanvankelijk toch niet meteen je hoofd omdraaien.

    Desondanks voel je wel dat er iets mis is met Aleen en het is door Dolans subtiele acteerspel dat je je steeds oncomfortabeler voelt bij deze man. Net als dokter Green voel je het gevaar, maar je wordt meegesleurd door het verhaal en voor je het weet heeft Aleen je te grazen genomen. Knap gedaan van Dolan van wie we hopelijk in de toekomst nog meer zullen horen.

    Het is jammer dat de voorgeschiedenis van Aleen niet echt heel uitgebreid in beeld komt. In de eerste scènes zien we een kind dat door zijn moeder, een gevierd operazangeres, wordt genegeerd en weinig liefde krijgt, en later vertelt Aleen zelf nog wat over zijn jeugd en verleden. Maar ik had toch graag nog wat meer achtergrond gekregen over Aleen en hoe hij de man is geworden die hij in de film is.

    Dr. Green wordt gespeeld door de ervaren Bruce Greenwood, die de rol wegkaapte voor de neus van Philip Seymour Hoffman en Colin Firth. Ook Greenwood speelt zijn personages op een rustige, ingetogen manier, en geeft daardoor Dolan de kans om met de meeste aandacht te gaan lopen. Catherine Keener als verpleegster Peterson én de ex van Green en Carrie-Ann Moss als de huidige partner van Green vervolledigen de cast.

    De film is gebaseerd op een theaterstuk van Nicolas Billon die ook het scenario van de film schreef. Billon heeft ervoor gekozen om de setting van een theaterstuk te behouden in de film, namelijk weinig verschillende decors. Vrijwel de gehele film speelt zich af in de spreekkamer van Dr. Lawrence. Dat draagt enkel bij tot het beklemmende sfeertje dat Aleen met zijn aanwezigheid creëert.

    De regie is van Charles Binamé die overigens in België werd geboren. Binamé heeft voornamelijk afleveringen van televisieseries op zijn actief staan, zoals “Reign", “Flashpoint" of “Rookie Blue". Binamés regie is weinig opvallend, maar dat geeft ook de ruimte aan de personages om centraal te staan. Het grootste gedeelte van de film bestaat uit conversaties tussen Aleen en Dr. Green waarin ze elkaar testen hoever de ander wil gaan.

    Enkele kleinere minpuntjes zijn de rol van Carrie-Ann Moss die niet zo veel bijdraagt aan het verhaal. De film speelt zich af op kerstavond 1966 en Moss ‘rol lijkt er vooral in te bestaan om Green van zijn werk te houden met telefoontjes met vragen waar hij blijft voor het kerstdiner. En het feit dat je dr. Lawrence niet ziet aan het begin van de film maakt het iets moeilijker om je zijn verdwijning erg aan te trekken.

    Daartegenover staat wel een sterke ontknoping die perfect past bij de rest van de film. Wie houdt van psychologische thrillers waarin niet de actie maar de interactie tussen de personages centraal staat, is met deze Elephant Song aan het juiste adres. Deze film had misschien wel iets meer verdiend dan een straight-to-dvd lot maar gelukkig kunnen we de film toch nog ontdekken. De dvd ligt inmiddels in de winkel, er staan helaas geen extra’s op.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 6 mei 2016

     

    *** Elephant Song trailer ***

  • Good Kill (2014) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De oorlog in Afghanistan blijft voor inspiratie zorgen in de filmwereld. Deze keer is het de Nieuw-Zeelander Andrew Niccol die zijn licht laat schijnen op de strijd tegen de Taliban. In Good Kill (2014) volgen we de oorlog niet mee op het strijdtoneel zelf, maar in snikhete containers in de woestijn nabij Las Vegas waar bestuurders van drones vanop afstand hun wapens afvuren. Dat zorgt voor een heel andere kijk op oorlog voeren, eentje waar we niet direct bij stilstaan. Het zorgt ook voor een aardige, zij het net iets te brave film.

    good kill,andrew niccol,ethan hawke,bruce greenwood,zoe kravitz,january jones

    Korte inhoud: Tom Egan (Ethan Hawke) heeft als straaljagerpiloot een handvol missies meegemaakt met het Amerikaanse leger. Nu werkt hij in eigen land als bestuurder van drones. Met die drones voert het Amerikaanse leger op afstand oorlog met de Taliban. In containers in de buurt van Las Vegas zitten Egan en zijn team met een joystick in hun hand dodelijke bommen af te vuren met de hulp van satellietbeelden.

    Aanvankelijk vindt Egan zijn nieuwe job veel praktischer dan vliegen boven Afghanistan. Hij kan meer tijd doorbrengen met zijn gezin en belandt niet meer in gevaarlijke conflicten. Toch verlangt hij ernaar om weer in de cockpit te kruipen. Dan krijgen Egans oversten onder leiding van kolonel Jack Johns (Bruce Greenwood) geheimzinnige orders van de CIA. Deze overheidsinstantie neemt het iets minder nauw met de morele vragen die het bombarderen vanop afstand oproept en Egan en zijn teamleden krijgen het steeds lastiger om de orders blindelings uit te voeren. Dit zet ook zware druk op de relatie met zijn vrouw Molly (January Jones).

    Andrew Niccol is een regisseur die mij altijd al heeft weten boeien omdat de regisseur de ethische kwesties niet uit de weg gaat. Zo vind ik zijn debuutfilm Gattaca over de gevaren van genetische manipulatie (ook al met Ethan Hawke) behoorlijk onderschat en ook In Time over eeuwige jeugd, Lord of War of wapenhandel en S1mOne over de creatie van een digitale droomvrouw vind ik interessante films. Alleen met The Host sloeg Niccol de bal behoorlijk mis, maar ook regisseurs hebben recht op een offday.

    Ook met Good Kill roept Niccol vragen op over de morele consequenties die oorlog voeren vanop afstand stelt. Het is een heel interessant vertrekpunt waarmee Niccol aan het werk gaat. Wat doet het bombarderen vanop afstand met de mensen die de bommen effectief lanceren? Je zit dan wel niet middenin oorlogsgebied en blijft zelf relatief veilig, maar het drukken op een knopje in een ander land kan evengoed onschuldige burgers en kinderen doden.

    Zolang het gaat om militaire doelwitten en aangetoonde misdadigers kunnen Egan en co hun dodelijke acties plaatsen. Maar zodra de CIA zich ermee gaat bemoeien en er steeds meer burgerslachtoffers vallen, zie je Egan en zijn collega’s het steeds lastiger krijgen. Dat vreet aan hen, en heeft ook zijn weerslag met de mensen rondom hen. Egan kan zijn emoties niet uiten, kan niet praten over wat hem dwarszit en daardoor begint zijn huwelijk serieuze barsten te vertonen. Wat mij betreft had Niccol zelfs nog iets meer mogen inzoomen op de mentale toestand van Egan.

    Of zoals een van de lesgevers bij het begin van hun opleiding aan de rekruten meegeeft: jullie zijn allemaal bijzonder sterk met een joystick in jullie hand, maar dit is geen videogame, jullie spelen nu met echte mensenlevens. Dat moet je als kijker ook altijd in je achterhoofd houden. De film speelt zich af in Las Vegas en ook de glamoureuze The Strip en zijn weelderige casino’s komen regelmatig in beeld, maar dit is wel degelijk een oorlogsfilm.

    good_kill_2014_blu-ray_pic01.jpggood_kill_2014_blu-ray_pic02.jpggood_kill_2014_blu-ray_pic03.jpg

    Een oorlogsfilm waar je het geweld niet rechtstreeks ziet, maar er wel getuige van bent op een klein schermpje. Niccol weet dit gegeven heel knap en indringend in beeld te brengen en de drone-aanvallen zijn levensecht. Tegenover de dreiging van de drones plaatst Niccol luchtbeelden van de wijk waarin Egan en zijn vrouw wonen. Visueel hetzelfde principe als de beelden van de drones. Je zou van minder paranoia worden…

    Ethan Hawke laat zien dat de erkenning die hij kreeg sinds Boyhood zeer terecht is. Hij speelt Egan op een gekwelde manier en langzaamaan zie je hem de dieperik in gaan. Weerwerk komt er van zijn nieuwe collega Vera Suarez die net als Egan vragen begint te stellen bij hun werk. Suarez wordt gespeeld door Zoë Kravitz die uit de schaduw van haar ouders Lenny Kravitz en Lisa Bonnet treedt. De ervaren Bruce Greenwood schudt de rol van kolonel Jack Johns moeiteloos uit zijn mouw en ook January Jones overtuigt als Molly Egan.

    Good Kill is net zoals de meeste films van Niccol een prent die je aan het nadenken zet. Deze keer over een weinig belicht onderdeel van oorlog voeren. Knap in beeld gebracht, goed geacteerd, alleen hadden voor mij de personages nog iets meer uitgewerkt mogen worden en had er best nog wat meer controverse en kritiek op de Amerikaanse visie op oorlog voeren mogen inzitten. Maar Good Kill biedt alleszins wel een meer genuanceerd beeld dan het zeer patriottische American Sniper.

    De film is reeds beschikbaar op Blu-ray en dvd, op de schijfjes staan geen extra’s.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 29 oktober 2015

    ***Related Post***
    06/01/2015: Ethan Hawke als drone piloot in Good Kill van Andrew Niccol

    *** Good Kill trailer ***

  • Ethan Hawke als drone piloot in Good Kill met January Jones

    Pin it!

    Regisseur Andrew Niccol zal opnieuw gaan samenwerken met Ethan Hawke, nadat ze al eerder hadden samengewerkt op zijn debuutfilm Gattaca (1997) en de Nicolasd Cage film Lord of War (2005). Vandaag is een nieuwe trailer uitgekomen van Good Kill (2014).

    good_kill_2014_poster.jpg

    Korte inhoud: Een voormalig straaljagerpiloot Thomas Egan (Ethan Hawke) uit Las Vegas is nu een piloot van een drone. Twaalf uur per dag vecht hij tegen de Taliban met een afstandsbediening, waarna hij naar huis gaat en de andere twaalf uur ruziet met zijn vrouw (January Jones) en kinderen. De piloot begint de missie echter in twijfel te trekken. Hij heeft het vermoeden dat hij meer terroristen creëert dan vermoordt.

    Er valt in ieder geval veel te zeggen over deze nieuwe vorm van oorlogvoeren. Wanneer je de beelden bekijkt van "piloten" die een drone besturen, dan lijken ze wel een videogame te spelen. In principe zouden echte gamers waarschijnlijk ook beter geschikt zijn om die dingen te besturen. De keerzijde is dat het vernielen van gebouwen en/of doden van mensen niet zo heel veel verschillend is als de emotie die je voelt bij het spelen van een game. En zoiets kan wel problematisch zijn, om nog maar te zwijgen over het verhoogde risico op onschuldige slachtoffers. Ook voor de piloten is dat een compleet andere situatie. In principe zou een piloot de job kunnen uitoefen parttime op een boogscheut van zijn eigen woonst. Hoe betrokken ben je dan als soldaat in het oorlogsgebied?

    De commandant van de basis wordt gespeeld door Bruce Greenwood en Ethan's co-piloot wordt gespeeld door Zoë Kravitz. De muziek werd dan weer gecomponeerd door de Canadees Christophe Beck (The Hangover, Frozen, Edge of Tomorrow).

    De trailer heeft dan weer heel wat problemen. Enerzijds zet hij niet meteen aan om de film te gaan zien. Anderzijds is er geen echte spanningsopbouw, de dialogen zijn niet allemaal even geslaagd, ik heb een hekel aan trailers die in stukken worden gehakt met pancartes, en ik krijg het op de heupen van promo-campagnes die een film verkopen met 'From the Producers of' wat in essentie NIKS wil zeggen. De beelden op zich zien er anders wel 'ok' uit. Toch denk ik dat het geen hoogvlieger zal worden. Niccol is al een paar jaartjes op zoek naar een nieuw Gattaca-succes, maar dat is er tot op heden niet van gekomen. Zijn laatste film The Host (2013) was toch maar een zware teleurstelling. Deze Good Kill zou ergens in 2015 bij ons moeten uitkomen, maar tot op heden nog geen exacte releasedatum.

    *** Good Kill trailer ***