brothers

  • The Keeper of the Lost Causes (2013) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Lumière Films bezorgde me een Scandinavische spannende thriller, The Keeper of the Lost Causes (2013) van Mikkel Nørgaard. De film kwam op 20 augustus 2014 bij ons in de bioscoop, en nu is de film uit op DVD en Blu-ray. Kvinden I Buret is de Scandinavische titel.

    the_keeper_of_lost_causes_2013_blu-ray.jpg

    Scandinavische cinema had het ruim een decennia geleden enkel van vrij alternatieve trage bijna stand-still films en dergelijke. Kijk maar naar Breaking the Waves (1996) van Lars Von Trier de eerste Scandinavische regisseur die wereld beroemd werd en de deuren opende voor de films uit zijn deel van Europa. Susanne Bier is nog zo'n ferme regisseur die het menselijk drama in onze huiskamers bracht. De vloed aan meesterwerken kwam en we werden getrakteerd op een boel ijzingwekkende thrillers en detectives uit het Hoge Noorden.

    Korte inhoud: Carl Morck (Nikolaj Lie Kaas) is een nogal norse en eigenzinnige (wat hadden we verwacht?) politieman die zijn instinct volgt eerder dan de regels. Dat loopt opeens falikant af met een dode en zwaargewonde partner tot gevolg. Zijn oversten willen hem dan ook uit de gevarenzone en dumpen hem in een nieuwe afdeling Q. Waar hij oude cold cases moet klasseren. Hij krijgt ook ongewild een assistent Assad (Fares Fares). Zonder veel morren gaat Carl aan het werk en laat vooral zijn assistent het initiatief nemen. Tot zijn oog valt op de verdwijning van een jonge politica 5 jaar geleden. Hij krijgt meteen de wind van voren wordt geschorst. Niettemin bijten ze zich vast in het verleden van de politica en reconstrueren ze stap voor stap de gebeurtenissen. Langzaamaan ontdekken ze de ontstellende waarheid over de verdwijning.

    Het hoofdpersonage van Keeper of the Lost Causes, Nikolaj Lie Kaas, ken ik dan ook al van zijn film Brothers (2004) van eerder genoemde Susanne Bier. Sindsdien zag ik hem al verschillende keren verschijnen. Het grote publiek kent hem van "The Killing" (2007-2012) of eerder zelfs al van Angels & Demons (2009). Nikolaj Lie Kaas is een beetje onze Matthias Schoennaerts.

    De film is opgenomen zoals we gewend zijn van de Scandinavische cinema; vrij sober, grimmig, geen flitsende acties, lange shot, veel stills en weinig dynamische beelden. Samen met de immer norse Carl zit je meteen in de sfeer van The Bridge (2011-) en The Killing. De plot is verder vrij klassiek. De historie van de misdadiger is misschien wat ver gezocht, maar steekt niet af. Als kijker ben je altijd blij als ze weer een stapje dichter komen en je kan zelfs voorspellen wat er in dergelijk scenario zal gebeuren. Toch blijft het spannend.

    De personages zijn geen superhelden. Ze zijn mensen van vlees en bloed. Origineel is dat we een kijk krijgen op het leven van het slachtoffer. De regisseur pakt dit aan om zo de feiten te reconstrueren. Leuk gevonden. Ik zou zeggen, ik voel een serie aankomen, maar die zijn er al genoeg in dit genre.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 18 oktober 2014

     

    *** The Keeper of the Lost Causes / Kvinden I Buret trailer ***

  • Brothers (2009) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Zowel Tobey Maguire (34) als Jake Gyllenhaal (29) zijn alom bekend. Het zijn beide gerespecteerde acteurs die hun carrière gestalte gaven door hun deelname aan (voornamelijk) indrukwekkende indie-films, zoals The Ice Storm en Donnie Darko). Terwijl Maguire de eerder ontspoorde jongere vertolkte in The Cider House Rules, trad Gyllenhaal in hetzelfde spoor met The Good Girl. Later doken beiden op als homoseksuele mannen in literaire adaptaties (de ene in Wonder Boys de andere in Ang Lee’s Brokeback Mountain (2005).

    brothers,review,filmbespreking,trailer,preview,natalie portman,tobey maguire,jim sheridan,jake gyllenhaal,susanne bier,sam shepard,pearl harbor

    Als geen andere weten die twee mannen in ieder geval hoe ze een Hollywood film moet dragen. (Spider Man en The Day After Tomorrow). Maar ze hebben niet alleen hetzelfde parcours, ze trekken zelfs een beetje op mekaar. En nu zitten die twee sterren in Brothers (2009) van Jim Sheridan (hier de poster), en dan nog wel met een andere gerespecteerde actrice, Natalie Portman.

    Korte inhoud: Brothers, is een remake van Brødre (2004) van Susanne Bier, vertelt het verhaal van twee broers: de succesvolle marinier Sam (Tobey Maguire) en vrijbuiter Tommy (Jake Gyllenhaal). Hun vader Hank (Sam Shepard), een eervol onderscheiden Vietnamveteraan, laat tijdens het afscheidsmaal van Sam voor de zoveelste keer openlijk blijken van welke van zijn twee onderling zo verschillende zoons hij meer houdt en dat is niet de sociale mislukkeling Tommy. Als Sam uiteindelijk op een missie in Afghanistan vermist wordt en er weinig hoop is dat hij levend terugkeert. Sam zit maandenlang gevangen in een hol onder de grond, ze worden daar door de Talibanstrijders alleen uit gehaald om te worden gefolterd of om voor de camera de Amerikaanse missie in Afghanistan te veroordelen. In de veronderstelling dat Sam dood is probeert Tommy het verlies van zijn broer op te vangen door de verantwoordelijkheid voor Grace (Natalie Portman) en de kinderen op zich te nemen. Tegen de verwachting in groeien Tommy en Grace steeds meer naar elkaar toe. En dan komt Sam terug...

    Waar hebben we dat verhaaltje nog al eens gehoord. Oh ja, Pearl Harbor (2001). Net zoals elke Amerikaanse remake van een Europese of Aziatische film is alles gemaakt voor een mainstream doelpubliek. Maar de cruciale modificaties in de plot zijn echter geheel te rechtvaardigen, met iets minder 'emo' en net dat tikkeltje meer 'tragiek'. Het positieve aan deze prent is dat hij in tegenstelling tot heel wat andere films waar Amerikaanse militairen oprukken, niet al te fel begint te zwaaien met de Amerikaanse vlag, maar ruimte laat voor een herkenbaar menselijk drama.Het is een nederig verhaal over hoe grote gebeurtenissen het leven van gewone burgers overhoop kan halen.

    Toch kent deze prent één groot tekort. Tussen Tobey Maguire en Natalie Portman is de chemistry compleet zoek. Er zijn zo goed als geen vonken tussen die twee; niets, nougabollen. en daardoor is het vaak ongeloofwaardig dat hij, om bij haar terug te keren, in gevangenschap zijn menselijke fatsoen prijsgeeft. Het heeft veel weg van een bedaard verstandshuwelijk, meer dan een passionele relatie tussen twee individuen die niet meer van elkaar kunnen blijven. De chemie tussen Natalie Portman en Jake Gyllenhaal zit wel een stuk beter, net de exacte dosering van gevoeligheid waardoor je kan inschatten hoe kwetsbaar de toenadering wel is. Ook tussen Tobey Maguire en Jake Gyllenhaal voel je een sterke band, hoewel de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit vooral te danken is aan Jake Gyllenhaal die opnieuw een prestatie van formaat levert met de prachtige vertolking van deze lastige rol. Tobey heeft wel in de tweede helft van de film iets meer dramatische scènes, maar het heeft allemaal wel een reukje van over-acting en ik bleef me afvragen waarom hij zo expressief moest overkomen (kijk zelf en je zult zien).

    Natalie Portman Maguire & Gyllenhaal pic

    Sheridan heeft resoluut gekozen voor een visueel meer verzorgde, gepolijste film , in tegenstelling tot het op 'Dogma 95' geïnspireerde origineel. Hier is geen sprake meer van schokkende hand-held-camera of de zware korrel. Over het algemeen heeft Sheridan gewoon Brødre een facelift gegeven en in een meer fraaier omhulsel verpakt, met enkele bekende Hollywood-namen. Hollywood recycleert nu eenmaal beter dan wie ook. Wat Brothers toch de moeite maakt - ondanks het feit dat het origineel uiteindelijk maar 5 jaar oud is - is het puntige tegenstelling tussen de eenvoudige en rustige uitstraling van Sam en zijn familie en anderzijds zijn militaire carrière in een afgelegen land.

    Eenmaal aan het thuisfront zie je hoe moeilijk hij het alledaagse leven ondergaat als de kwellingen die hij te verduren kreeg in gevangenschap. Hij voelt zich niet meer thuis en weet zich ook moeilijk aan te passen. Hij heeft gevochten voor vrede in een ver land, en daarvan getuigen de medailles op zijn militair uniform, maar eenmaal het uniform in de kleerkast beland, lijkt hij op zoek naar zichzelf. Toch is het niet de bedoeling dat Brothers de morele toer opgaat, maar eerder een spiegel voorschotelt waarin de personages zichzelf kunnen bekijken en zich de vraag stellen wat hier allemaal uit voortvloeit. Een aangrijpende prent die een gevoelige snaar bespeelt in de militaire machine. De film draait momenteel in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 22 september 2011

    ***Related Post***
    14/08/2007: Things We Lost in the Fire van Susanne Bier

     

    *** Brothers trailer ***

  • Dream House van Jim Sheridan

    Pin it!

    En hier is dan uiteindelijk de trailer van Dream House (2011), de nieuwe Jim Sheridan film (In America, My Left Foot, In the Name of the Father, The Boxer). Geen independent drama deze keer, maar wel een mainstream spooky thriller, in het genre The Amityville Horror (2005) meets Insidious(2010).

    Het scheelde niet veel of dit had de eerste Hollywoodfilm kunnen worden van Erik Van Looy, die in de running was voor de regie, maar spijtig genoeg moet hij het stellen met de zoveelste remake van Loft (2012).

    Korte inhoud: De succesvolle uitgever Will Atenton (Daniel Craig) stopt met zijn baan in New York om, samen met zijn vrouw Libby (Rachel Weisz) en twee dochters, te verhuizen naar een schilderachtig dorpje in New England. Maar dan komen ze erachter dat in hun perfecte huis een moeder en haar kinderen zijn vermoord. Het hele dorp is van mening dat haar man, de enige overlevende, de dader is. Wanneer Will deze tragedie onderzoekt, komt zijn enige aanwijzing van Ann Paterson (Naomi Watts). Zij is een buurvrouw die goed bevriend was met de familie. Will en Ann proberen samen het verontrustende mysterie op te lossen.

    De film had eigenlijk al maanden geleden moeten uitkomen, maar gezien Daniel Craig niet vrij was voor de noodzakelijke reshoots (producers waren blijkbaar niet tevreden met de ruwe montage), werd de releasedatum verschoven. Van wat ik kan uitmaken uit de trailer lijkt het me een standaard thriller waar de drie hoofdacteurs de opdracht kregen om het voorspelbare scenario van David Loucka toch interessant genoeg te maken met sterke acteurprestaties. Komt daar nog bij dat de trailer opnieuw iets teveel van de plot verklapt (alsof drie plottwists nog niet genoeg waren).

    Wat echter minder voorspelbaar is, is de regisseur Jim Sheridan. Hij wordt naast Neil Jordan beschouwd als één van de beste regisseurs van Ierland, en pakt de laatste jaren soms uit met aangrijpende drama, zoals Brothers (2009), maar soms ook met platvloerse pulp zoals Get Rich or Die Tryin’ (2005). Het wordt dus afwachten in welke categorie deze Dream House zal vallen, maar mijn gevoel vertelt me dat het een film uit de laatste categorie zal worden. Los van de ietwat lullige tagline vind ik de filmposter wel iets hebben, hoewel het idee niet geheel nieuw is. Zo herinner ik me nog dit shot uit de film Garden State (2004). Vanaf 5 oktober 2011 kunnen we deze drama/mysterie/thriller verwachten in onze zalen.

    *** Dream House trailer ***

    ***Related Posts***
    25/06/2009: Daniel Craig trekt in het Dream House van Jim Sheridan
    25/03/2006: Erik Van Looy getipt voor Dream House

  • Things We Lost in the Fire van Susanne Bier

    Pin it!

    In de States, in tegenstelling tot bij ons, is het niet altijd zo dat een regisseur controle heeft op de montage van een trailer. En dat is vaak vragen om een vertekend beeld van de film.

    Things We Lost in the Fire poster

    Drie zaken zijn buitengewoon irritant bij trailers: enerzijds wordt vaak (1) te veel van het plot onthuld. Monteurs willen de “mooie beeldjes” in hun trailer steken en die zitten vaak in de staart van de film. Een andere bron van irritatie is (2) de keuze van muziek die te weinig aansluit bij het verhaal of gewoon regelrecht fout is. En wat mij soms nog meer stoort zijn die (3) overtallige fade-to-black sequenties. De trailer van Things We Lost in the Fire (2007), de nieuwe film van de Deense Susanne Bier (After the Wedding, Brothers), zondigt aan deze drie regels. De knoeier van dienst die dit filmpje in elkaar heeft gestoken, waarschijnlijk hetzelfde kieken die de trailer van Hitman heeft gemaakt, zouden ze ter plekke moeten offeren aan de weergoden.

    Korte inhoud: Na een afschuwelijke tragedie proberen twee mensen hun leven opnieuw vorm te geven. Wanneer Audrey Burke (Halle Berry) haar echtgenoot in een daad van willekeurig geweld verliest, smeedt zij een onwaarschijnlijke verhouding met Jerry Sunborne (Benicio Del Toro), de beste jeugdvriend van haar overleden echtgenoot. Jerry is een dramatische heroïnegebruiker - alles wat in zijn leven ooit belangrijk was heeft hij door zijn verslaving vernietigd. Als Audrey ontdekt dat Jerry de enige persoon is die haar kan helpen haar verlies te overleven, vindt Jerry de kracht om zijn eigen problemen te overwinnen.

    Ik ben wel benieuwd naar deze prent. Brothers (2004) van Susanne Bier was een pareltje van een film die ons niet probeerde te paaien met mooie beeldjes, maar eerder de kijker meesleepte in een aangrijpend drama over wat het betekent om een vriend te zijn, een broer of een echtgenoot. Ook al heeft Halle Berry de laatste tijd niet zo heel veel kunnen imponeren met haar acteertalent, brengt Benicio Del Toro vertrouwen. Hopelijk valt Bier niet in de kuil van de Hollywoodiaanse voorspelbaarheid. Deze Hollywood-trailer doet me in ieder geval twijfelen. Wanneer de film precies bij ons in de zalen verschijnt, is alsnog niet bekend.