brian gleeson

  • Mother! (2017) *** recensie

    Pin it!

    Ik ben een enorme fan van het werk van Darren Aronofsky. Het is één van de meest tallentvolle filmmakers in Hollywood, ook al zijn het vaak films waar je niet meteen opgewekt van wordt. Het lijkt wel de bedoeling van de man om ons te brengen aan de rand van de afgrond om ons vervolgens een duwtje in de rug te geven op het einde. Van ontspanning kan je niet meteen spreken, maar het is en blijft fascinerende cinema.

    mother_2017_poster02.jpg

    Met zijn debuutfilm Pi (1998) kregen we een soort Lynchiaanse thriller in de claustrofobische wereld van het hoofdpersonage. Met Requiem for a Dream (2000) daalden we af in de hel van de verslaving. In The Wrestler (2008) zagen we een masochistische en existentiële exploratie van een man op de rand van de zelfdestructie en in Black Swan (2010) zien we een gedreven vrouw die zichzelf wegcijfert in de obsessie van haar kunst. Uiteraard waren het niet allemaal meesterwerkjes, zoals het teleurstellende Noah (2014) of het melo-drama The Fountain (2006). En ik had goede hoop dat Mother! (2017) een geniale prent zou zijn, zeker na de vele positieve reacties in de States. Spijtig genoeg was het voor mij toch wel iets van een teleurstelling, zeker met de hoge verwachtingen en de Rosemary's Baby referenties.

    Korte inhoud: 'Mother' volgt een stel (Jennifer Lawrence en Javier Bardem) dat een rustig bestaan leidt. Als er op een dag onuitgenodigde gasten hun huis binnenkomen, wordt dat bestaan ernstig verstoord. Het gevolg is dat de relatie van het stel danig op de proef wordt gesteld.

    Het probleem met Aronofsky is dat hij soms blijft vaststeken op een idee en eigenlijk niet meteen de noodzaak ziet om dat idee beter uit te werken. Daar waar Nolan graag speelt met een a-chronologische structuur om het publiek op het puntje van zijn stoel te houden, zien we dat Aronofsky meer kiest voor de crescendo-methode. Een karakter is kwaad, meer kwaad, nog kwader, wordt woest, hysterie en ontploft uiteindelijk (vandaar waarschijnlijk de reden van het uitroepteken in de titel). Dat is zowat de dramatische curve van de personages. In principe verandert er niet zo gek veel met hun intenties en gevoelens, het is gewoon de temperatuur die stijgt. En op zich hoeft dit niet slecht te zijn indien de karakters ons dermate kunnen boeien, en dat is nu net het probleem van Mother!. Ik weet NIKS over Mother. De originele titel was Day 6 - wel dàt is voor mij al een heel stuk logischer.

    De film begint met de close-up van het gezicht van een vrouw. Ze staat in brand en haar vel begint van haar gezicht weg te smelten en haar ogen staan op springen. Daarna bevinden we ons in een slaapkamer waarin Mother (Lawrence) ontwaakt. Op dit ogenblik weten we niet of ze dit heeft gedroomd, of dat het een gebeurtenis is uit het verleden of de toekomst. Mother gaat naar beneden en zoekt naar Hem (Bardem). Blijkbaar was hij gaan wandelen voor wat frisse lucht om zo zijn creatieve schrijversgeest aan te scherpen. Later komen we te weten dat hij alles heeft verloren in een brand, en dat Mother er alles heeft voor gedaan om zijn huis opnieuw op te knappen zoals het was en voor hem te zorgen. Het enige wat is overgebleven is een kristal, die hij bewaart in zijn bureau, en die voor Hem van immense emotionele waarde is.

    Ondertussen zit de 16mm camera (een formaat waar de regisseur verzot op is) constant in close-up mode op Mother zodat we niets missen van haar acteerwerk in elk korrelig detail, ook al zien we uiteindelijk niet zo heel veel variatie in haar vertolking. Soms raakt ze emotioneel wanneer ze een kloppend hart voelt in de muren, of vindt ze een geheime doorgang in de kelder die ze niet verder inspecteert. Het enige acteerwerk van belang komt van de nevenpersonages, en dan denk ik aan het koppel, Man (Ed Harris) en Vrouw (Michelle Pfeiffer) die iets meer reliëf brengen. Het acteerwerk voor de rest komt niet altijd even overtuigend over, maar misschien heeft dit ook voor een groot stuk te maken met de magere en repetitieve dialogen of het feit dat je al snel het gevoel krijgt naar een toneelstuk te kijken die verre van de realiteit staat. In de film wordt de moeder ook niet gezien als "een moeder", maar eerder als een "bron van inspiratie", een volgzaam wezen die naar de pijpen van haar man danst.

    mother_2017_pic01.jpgmother_2017_pic02.jpgmother_2017_pic03.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing Belgium

    Ik kan deze review niet verder vertellen zonder *** spoilers*** dus jullie kunnen misschien hier stoppen met lezen. Halverwege het verhaal begint alles steeds meer hectisch te worden met een uit de hand gelopen familiedrama met een broedermoord (Brian Gleeson en Domhnall Gleeson) die lichtelijk geïnspireerd lijkt op het Cain en Abel verhaal uit het Genesis bijbelboek, om nadien de schrijver te zien ontpoppen als een soort Messias die het rouwende gezin opvangt. Op dit moment verliest je als kijker een beetje de band met het verhaal, want je voelt aan dat deze film uiteindelijk niet draait rond de ‘moeder’ dan wel rond de schrijver, of nog de artiest, of nog … de filmmaker Aronofsky, die zijn kunst maakt onbaatzuchtig, meedogenloos en los van de bekommernissen van zijn omgeving of zelfs zijn zwangere vrouw. Wanneer de rust een beetje terugkeert is deze van korte duur want blijkbaar heeft zijn werk de wereld beroerd en het volk stroomt toe als dieren naar de Ark van Noah. En dan komen we uiteindelijk terecht in de apocalyptische climax waarin het huis een soort universum is van menselijke lusten, agressie en offers. Toegeven, enkel deze scène is zijn ticketprijs al waard. *** end spoilers ***.

    Mother! is geen slechte film, ook al blijf ik achter met leegte. Daar waar je met een film als Black Swan een dieper inzicht krijgt in de offers die een danseres moet maken om uit te blinken in haar kunst, heb je hier een film die uiteindelijk een soort zelfverheerlijking en tezelfdertijd zelfkritiek is van een kunstenaar, volgepakt met religieuze symboliek, om alles meer gewicht te geven. Een theoretische en bij momenten steriele benadering van iets wat een boeiend drama had kunnen zijn met ‘echte’ personages. Een film bestemd voor de film recensenten, voor zij die "iets nieuws" willen zien en getrouwde koppels wiens relatie in een sleur zit. Eigenlijk moet je deze film zien als een gitzwarte komedies met een overdosis aan religieuze en cinematografische referenties. Het is compleet geschift, en misschien zal deze prent met de tijd wel blijven nazinderen. Mother! komt volgende week 13 september 2017 uit in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 9 september 2017

     

    *** Mother! trailer ***

  • Artificial Intelligence: A.I. (2001) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Onder aanmoediging van de ter ziele gegane Stanley Kubrick, verfilmde Steven Spielberg kort na zijn overlijden het bejubelde Science Fiction kortverhaal van schrijver Brian Aldiss, genaamd A.I.: Artificial Intelligence (2001). Aldiss schreef een soort futuristische variant op het Pinokkio sprookje. Ditmaal is de jongen een robot in plaats van een houten pop en 'Gepetto' werd vervangen door ene 'Professor Hobby'.

    ai,steven spielberg,stanley kubrick,Brian Aldiss,Close Encounters of the Third Kind,e t,William Hurt,Haley Joel Osmond,Frances OConner,Sam Robards,Jude Law,Brian Gleeson,Eyes Wide Shut,Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull,hook,Blade Runner

    De basis is vrijwel hetzelfde gebleven, enkel de setting is veranderd en het geheel (uiteraard) een stuk complexer. Kubrick’s eigen productiemaatschappij bezat de rechten op dit verhaal uit 1969, maar het was nooit zijn intentie om het werk zelf te verfilmen. Stanley zijn charme: bescheidenheid en gezond verstand, lieten de meester beseffen dat hij niet de juiste man was voor de job. Hij besteedde de regie net voor zijn dood dan maar uit aan Steven Spielberg.

    Spielberg lijkt op het eerste zicht de geknipte man voor de regie. Close Encounters of the Third Kind (1977) en E.T.: The Extra-Terrestrial (1982) zijn 2 SF-parels die in de lijn liggen van A.I., dus de keuze lag voor de hand. Wat Spielberg echter met dit verhaaltje aanvangt, kan weinige SF-liefhebbers bekoren. Zijn film kon na de wereldwijde release op onbegrip rekenen van fans en media. In plaats van een stevig stuk spektakel op te voeren met een hart en een ziel, schotelt Spielberg hier een absurd fabeltje voor dat je halverwege de veel te lange film doet knikkebollen van verveling. Wat een sprookje van de gebroeders Grimm doet voor de allerjongsten wanneer mama voorleest, doet Spielberg voor de volwassenen. Je in slaap wiegen. De virtuele slaappil in de film is vooral het laatste half uur. Het slot wordt nodeloos lang gerekt, is debiel (aliens in vliegende prefabhuisjes die Engels praten, u leest het goed) en ontkracht het einde.

    Korte inhoud: Artificial Intelligence vertelt het verhaal over een heel speciale jongen: Een levensechte robot die ontworpen werd door een briljant professor: Dr. Hobby (William Hurt), tevens de uitvinder van de levensechte lijn robot-mensen genaamd 'Mecha'. David (Haley Joel Osmond) moet het begin worden van een baanbrekende revolutie in de Mecha-industie, want na een reeks doortastende, revolutionaire aanpassingen aan de software slaagt de prof er immers in een mechanische jongen ‘tot leven te wekken’ met kunstmatige gevoelens die angstaanjagend overtuigend blijken te werken.

    De jongen lijkt emoties te kunnen uiten zoals een mens van vlees en bloed en lijkt ondanks enkele kleine mankementen kinderloze ouders te kunnen bevredigen. David is de eerste in deze lijn van robotten en wordt verkocht aan de familie Swinton (Frances O’Conner en Sam Robards). Daar wordt hij niet echt met blijde armen ontvangen door de moeder, daar hij een substituut moet worden voor haar comateuze zoon. Dit opgedrongen door de vader als pijnverzachtende troost.

    ai,steven spielberg,stanley kubrick,Brian Aldiss,Close Encounters of the Third Kind,e t,William Hurt,Haley Joel Osmond,Frances OConner,Sam Robards,Jude Law,Brian Gleeson,Eyes Wide Shut,Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull,hook,Blade Runnerai,steven spielberg,stanley kubrick,Brian Aldiss,Close Encounters of the Third Kind,e t,William Hurt,Haley Joel Osmond,Frances OConner,Sam Robards,Jude Law,Brian Gleeson,Eyes Wide Shut,Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull,hook,Blade Runner

    David wordt uiteindelijk verstoten uit het gezin nadat de echte zoon terug uit zijn kunstmatige slaap wordt gehaald na een medische doorbraak. De moeder voelt echter dat David oprechte gevoelens lijkt te hebben en liefde kan tonen, maar kan 2 zonen mentaal niet aan en is verward. David wordt samen met zijn trouwe kompaan 'Teddy' (zijn robot-beertje) in een groot bos achtergelaten, waarbij David opengesteld wordt aan het gevaar van de buitenwereld.

    Een grote, grauwe miljoenenstad staat David te wachten waar Mecha worden gediscrimineerd en oudere modellen zelfs worden opgeblazen in arena’s voor het vertier van de moderne ‘beschaving’. De gewone mecha die onder de mensen leven, waaronder Gigolo Joe (Jude Law) worden meestal als vuil behandeld en onder andere gebruikt voor vuile klusjes en seksuele tekortkomingen. Joe en David ontsnappen samen aan de dood in de arena nadat ze gevangen worden genomen door een robotjager (Brian Gleeson) en ze op de vlucht kunnen slaan. Joe 'voelt' een band met het kind en probeert hem te helpen in zijn tocht naar ‘de magische fee’ waarover zijn moeder steeds voorlas in het pinokkio-sprookje. Van haar hoopt David te weten te komen hoe ook hij een echte jongen kan worden net als in het sprookje om daarna zijn moeder terug te vinden en haar te overtuigen dat zijn liefde oprecht is.

    A.I. faalt in zijn absurditeit. De ziel van deze film gaat verloren door de schabouwelijke vertolkingen van de adoptieouders van het robotjongetje: Frances O’Conner en Sam Robards. Deze ‘organische’ mensen staan hier met minder charisma te acteren dan de ‘Mechanische’… Er zit geen fut in de dialogen, geen passie in het acteerwerk en de relationele band van David en zijn ouders laat de kijker onberoerd.

    In A. I. wordt een weinig geloofwaardige gezinssituatie gecreëerd, waar een robot een comateus kind moet vervangen. Dat is not done in het echte leven en vertaalt niet goed naar de film, die tot een bepaalde hoogte niet te ver wil afdwalen van een meer realistische kijk op onze toekomst. Er vormen zich absurde emotionele situaties en onlogische handelingen van de ouders in hun omgang met hun nieuw kind: Een bizarre haat-liefde relatie ontpopt zich. David wordt de ene moment met open armen aanvaard door de vader, en de andere moment door hem vervloekt. Ook de labiele moeder behandelt het kind op een weinig koosjere manier door hem zonder schroom in een bos te dumpen zonder medeweten van de vader.

    ai,steven spielberg,stanley kubrick,Brian Aldiss,Close Encounters of the Third Kind,e t,William Hurt,Haley Joel Osmond,Frances OConner,Sam Robards,Jude Law,Brian Gleeson,Eyes Wide Shut,Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull,hook,Blade Runnerai,steven spielberg,stanley kubrick,Brian Aldiss,Close Encounters of the Third Kind,e t,William Hurt,Haley Joel Osmond,Frances OConner,Sam Robards,Jude Law,Brian Gleeson,Eyes Wide Shut,Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull,hook,Blade Runner

    Geen kwaad woord over Jude Law & Haley Joel Osmond, zij spelen zeer sterk en houden de geloofwaardigheid van hun artificiële personages overeind. Hun avonturen zijn tot op een bepaalde hoogte genietbaar. Hun vlucht uit de arena is spannend en de conflictsituaties die ze in de grote stad meemaken geven de film een positieve boost. De band tussen de 2 mecha intrigeert bovendien. Maar vanaf David besluit om ‘de magische fee’ te gaan zoeken loopt het fout. Een melige, weinig ontroerende vertoning voltrekt zich, waarbij hij onderweg de fee wel degelijk vindt en ondertussen wat aan de praat gaat met een bende E.T.’s.

    De Special Effects in deze film zijn zeker een pluspunt: enorm scherpe, realistisch ogende effecten en slim, niet-overdadig gebruik van CGI. Ik kom stilaan tot het besef dat Hollywoodiaanse special effects amper zijn verbeterd bijna 10 jaar na deze release. Ben ik als jonge knaap te hard voor deze film? Neen, ik denk het niet. Ik durfde in eerste instantie dergelijke afbreuk niet te maken op iconen Kubrick & Spielberg, maar ze laten me geen keuze. Deze twee meesters verdienen alle lof, maar als het slecht is moet het ook gezegd worden. Ze hebben genoeg steengoede films die dergelijke kritiek op hun werk tot het niets kunnen herleiden.

    Deze cineasten mogen echter niet de hemel in worden geprezen. Elke regisseur maakt wel eens mindere film. Ook Kubrick. Eyes Wide Shut (1999) bijvoorbeeld, was maar een mediocre film. En Spielberg heeft al meerdere lauwe films in zijn oeuvre staan: Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) was afschuwelijk slecht, The Terminal (2004) en Hook (1991) waren van een bedenkelijk allooi …

    Ik sta niet alleen in mijn pleidooi: op imdb is de rating zeer laag voor een grote blockbuster als Artificial Intelligence. Critici waren allesbehalve onder de indruk van dit vooral zeer dure epos. Als je een Science-Fiction film wil zien over mechanische mensen en hun plaats in een futuristische samenleving, die wél al de ingrediënten bevat voor een goede film en die toch een beetje geloofwaardig overkomt, kies dan voor Blade Runner (1982) . Deze indrukwekkende film heeft een boeiend verhaal, sterke dialogen en schetst een intrigerend beeld over onze toekomst. A.I. is gewoon veel te soft en te braaf. Concentreer je bij het kijken ervan vooral op de mooie effecten en cinematografie en niet op het verhaal want dan kom je van een kale reis terug…

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 14 februari 2011

     

    *** Artificial Intelligence: A.I. trailer ***