brian geraghty

  • Budweiser wil zijn merk laten schrappen in Flight

    Pin it!

    Best wel grappig dat een alcoholische drank nu kost wat kost zijn naam wil camoufleren in de opkomende Robert Zemeckis film Flight (2012) met Denzel Washington in de rol van beschonken en licht gedrogeerde piloot die desondanks zijn toestand toch heel wat mensenlevens redt. Het bedrijf zou begin deze week een eis hebben ingediend bij filmmaatschappij Paramount Pictures.

    flight,denzel washington,robert zemeckis,budweiser,nadine velazquez,brian geraghty,tamara tunie,john gatins,paramount

    Korte inhoud: Whip Whitaker (Denzel Washington) is een piloot die ternauwernood zijn passagiersvliegtuig veilig aan de grond weet te brengen als de apparatuur het begeeft. Hij wordt als held onthaald, maar na onderzoek blijkt dat hij onder invloed was van drugs en alcohol. Hij gaat door een diep dal, omdat hij vindt dat hij ten onrechte tot held is gebombardeerd. De pilotenvakbond doet ondertussen zijn best om de zaak onder de pet te houden om zo de luchtvaart niet in een kwaad daglicht te stellen.

    In één scène zou het logo van Budweiser in beeld komen terwijl het personage van Washington karakter achter zijn stuurknuppel een ferme slok neemt van het drankje. Je zou denken dat in een dergelijke Hollywoodproductie van 31 miljoen dollar, zo’n zaken toch zwart op wit op papier geregeld zijn, maar dat was het dus niet. En het is allemaal nog erger. In de film komen tal van andere drankmerken in beeld. De hoofdpersoon slurpt ook aan de wodka. Drankenfirma William Grant & Sons, in de Verenigde Staten de distributeur van het wodkamerk Stolichnaya, zegt dat de filmmakers geen toestemming hebben gevraagd om het label in de film op te nemen, en dat ze die ook niet hadden gekregen als ze dat wel hadden gedaan. Een woordvoerder van regisseur Robert Zemeckis verwees verzoeken om commentaar maandag door naar filmmaatschappij Paramount. Maar die is ondertussen in druk overleg met zijn juridische dienst, want de film is ondertussen in al geprint en loopt al in een slordige 2000 bioscoopzalen. Mocht het tot een rechtszaak komen en de rechter oordeelt dat er een reukje zit aan deze productie, dat kijkt de studio op een miljoenen kost en een zeer slechte beurt aan de box-office.

    Maar gelukkig voor filmmakers bestaat er zoiets als artistieke relevantie, ook al is dit een vrij te interpreteren bericht. De studio zal dus nog spannende dagen tegemoet gaan, toch heb ik er vertrouwen in dat de rechter voldoende redelijkheid aan de dag legt. Van alcoholische dranken wordt je zat. Ik denk dat je hiermee toch geen verkeerde dingen gaat vertellen over de respectievelijke merken, net zoals je met een Colt .45 wel eens mensen mee kan neerschieten. Het zijn niet zo’n fijne manieren voor een merk om in de aandacht te komen (of juist wel), maar je kunt toch niet spreken van ‘misbruik’. De film is tevens ook R-rated en dus bestemd voor een volwassen publiek, die deze zaken wel in een bepaalde context kan plaatsen. En zie, ondertussen komt het merk nu wel heel prominent in de aandacht.

    Naast Denzel zien we ook nog Nadine Velazquez opduiken, naast Brian Geraghty en Tamara Tunie. Het scenario komt van John Gatins (Real Steel, Coach Carter). De film komt pas bij ons in de zalen vanaf 30 januari 2013.

  • Bobby van Emilio Estevez

    Pin it!

    Een film met een waslijst van bekende koppen: populaire jonge tieneridolen zonder serieuze acteercarrière (Ashton Kutcher, Lindsay Lohan, Heather Graham), ex-tieneridolen (Demi Moore, Christian Slater) en nieuw talent (Freddy Rodríguez, Brian Geraghty, Nick Cannon, Elijah Wood, Jacob Vargas, Joshua Jackson) worden er afgewisseld met vaste waarden (Anthony Hopkins, Martin Sheen, William H. Macy, Harry Belafonte) en populaire sterren (Helen Hunt, Laurence Fishburne, Sharon Stone). Zo te zien wordt elk rolletje gespeeld door een bekend gezicht en hopelijk voor ieder wat wils.

    ashton kutcher,lindsay lohan,demi moore,christian slater,freddy rodriguez,brian geraghty,nick cannon,elijah wood,jacob vargas,joshua jackson,martin sheen,william h macy,harry belafonte,helen hunt,laurence fishburne,sharon stone,emilio estevez,heather graham,anthony hopkinsashton kutcher,lindsay lohan,demi moore,christian slater,freddy rodriguez,brian geraghty,nick cannon,elijah wood,jacob vargas,joshua jackson,martin sheen,william h macy,harry belafonte,helen hunt,laurence fishburne,sharon stone,emilio estevez,heather graham,anthony hopkinsashton kutcher,lindsay lohan,demi moore,christian slater,freddy rodriguez,brian geraghty,nick cannon,elijah wood,jacob vargas,joshua jackson,martin sheen,william h macy,harry belafonte,helen hunt,laurence fishburne,sharon stone,emilio estevez,heather graham,anthony hopkins

    Acteurs zijn waarschijnlijk 'de belangrijkste factor' in een Amerikaanse productie – daar bij ons (Europa) geld en middelen levensnoodzakelijk zijn. In de States is geld nooit echt een issue. De meest relevante vraag die men stelt: 'welke ster speelt in jouw film?' Is de acteur bankable (en die zijn schaars ten opzichte van het aantal films) dan heb je meteen groen licht en ga je in productie met de kortste deadlines en sleep je meteen ook een bioscoopdistributie in de wacht. Je mag dan al een sterk scenario hebben, maar als je de acteurs niet vindt, dan kan het jaren duren vooraleer de machinerie van start kan gaan – soms nooit. Bobby (2006) heeft dus niet echt een probleem wat dat betreft. Het lijkt een beetje op de JFK (1991) film waar je ook een gigantische lijst aan talenten had.

    Korte inhoud: Deze film is het verhaal van de moord op de amerikaanse senator Robert F. Kennedy, op 6 juni 1968. De 22 mensen die zich op die dag in hetzelfde 'Ambassador' hotel bevonden als toen hij werd gedood, worden in hun doen en laten gevolgd.

    Emilio EstevezAnthony HopkinsHelen Hunt & Charlie SheenHarry Belafonte
    Demi MooreElijah WoodLindsay LohanSharon Stone & William H. Macy

    Maar het meest opmerkelijke aan deze productie is dat deze film geschreven en geregisseerd is door het ex-tieneridool, Emilio Estevez (zoon van Martin Sheen en broer van Charlie Sheen). De laatste keer dat ik nog van hem had gehoord was 10 jaar geleden in het minuscule rolletje in Mission Impossible (1995) en nu komt hij terug met een wel heel bijzondere prent en alvast een veelbelovende trailer. Estevez begon zijn regie-carrière met de veelbelovende John Hughes-achtige tienerfilm Wisdom (1986), waarin hij zelf speelde aan de zij van Demi Moore. Maar dat was meteen ook de enige film van enig belang. Nadien regisseerde Emilio een aantal tv-afleveringen en nu pakt hij dus uit na zoveel jaar met een echte Hollywoodprent. Hij heeft in een aantal shows verklaard dat hij de film ook voor een stuk uit zijn eigen zak heeft gefinancierd, maar Emilio verschijnt wel niet als producer op de credits. In ieder geval zal het erop of eronder zijn, maar ik heb er een goed gevoel bij. Op 24 januari 2007 komt deze prent in onze bioscopen.

    ***Related Post***
    26/08/2005: Demi Moore en Anthony Hopkins in Bobby

  • Jarhead (2005) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    "Elke oorlog is anders. Elke oorlog is dezelfde." Met deze voice-over sluit Jarhead (2005) zijn pleidooi. Je zou trouwens hetzelfde kunnen zeggen van de oorlogsfilm. “Elke oorlogsfilm is anders. Elke oorlogsfilm is dezelfde.” In die zin zijn er veel verbanden te leggen met Coppola’s Apocalypse Now (1979) en Cimino’s The Deer Hunter (1978). Er zijn trouwens twee korte fragmenten te zien van deze films in Jarhead. De film gaat over de ervaringen van de soldaten in de militaire draaimolen, tijdens boot-camp en nadien op het strijdveld en hoe ze veranderen als individu. In tegenstelling tot de waanzin van het bloedvergieten in de jungle, belicht regisseur Sam Mendes (American Beauty, Road to Perdition) hier de waanzin van de inactiviteit in de woestijn tijdens Desert Shield en Desert Storm in 1990-91. Een minder knappe film dan de aangehaalde voorbeelden, maar een film die je zeker aan het nadenken zet.

    jarhead,2005,jake gyllenhaal,peter sarsgaard,brian geraghty,jamie foxx,chris cooper,dennis haysbert,sam mendes,thomas newman

    De film wordt volledig verteld vanuit het perspectief van de Jarhead’s in kwestie, verwijzend naar het kaalgeschoren en inhoudsloze hoofd van de soldaat. Het hoofdpersonage heet Swoff (Jake Gyllenhaal) en wordt opgeleid als sniper die in de frontlinies de tegenstander van op grote afstand kan bestoken. Met dit verschil dat er geen front-linie was. De Air Force van de Amerikanen was zo overweldigend dat er geen Iraki’s overbleven voor een gevecht. De enige noemenswaardige aanval die de soldaten te verduren kregen was die van de Amerikaanse luchtmacht die per vergissing een aantal Amerikaanse soldaten voor Iraki’s namen. En hoezeer ze elk een harde training hadden doorstaan, keerden vele van hen terug zonder ook maar één kogel te hebben afgeschoten. Je voelt dan ook in de film het verlangen van de soldaten om hun training in de praktijk te zetten. Ze zijn opgejut door de officieren, geschoren en gewapend, maar de oorlog bleef een soort mirage waar je alleen gek van werd. Een oorlog waar de soldaten de olievelden moesten beschermen en wachten, tot ze de eerste kogel zouden kunnen afvuren.

    En wanneer je maanden lang in de gloeiende hitte uitkijkt op een eindeloze witte woestijn, begint de confrontatie met jezelf, de vriendin die thuis op iemand anders is gevallen, de vriend die psychologisch door het lint gaat, de verveling. De Irak oorlog krijgt hiermee een gezicht die we nog nooit eerder mochten ervaren. Ik was dan ook enorm onder de indruk van de cinematografie in deze film, van DOP van de Coen Brothers, Roger Deakins. Een operator die wel handheld camera’s gebruikt maar die daarom niet de noodzaak heeft om er geweldig mee te schudden. Maar met de rust in de film heeft de monteur van Jarhead, Walter Murch ook wel iets te maken. Hij heeft trouwens ook Apocalypse Now gemonteerd, en dat zegt al genoeg.

    Hoezeer de film over verveling gaat, heb je af en toe van die momenten waar je echt verlangt om eens een gevecht te mogen meemaken. In die zin kom je, volgens mij, ook dichter te staan bij de soldaten en hoe zij zich wel moesten voelen. Maar dit heeft uiteraard als risico dat heel wat toeschouwers deze "verveling" ook negatief zullen ervaren in de bioscoop. Het is niet de typische politiek getinte anti-oorlogsfilm zoals Platoon (1986). Het gaat echt meer over de personages en wat ze meemaken, hoe ze leven in hun nieuwe biotoop, weg van de bewoonde wereld. Had Oliver Stone deze film gemaakt dat ging hij waarschijnlijk het accent hebben gelegd op het dilemma of het leger niet beter meteen had doorgetrokken tot in Baghdad. Maar dat komt misschien nog in de toekomst.

    jarhead,2005,jake gyllenhaal,peter sarsgaard,brian geraghty,jamie foxx,chris cooper,dennis haysbert,sam mendes,thomas newman

    De acteursregie is om van te snoepen, maar dat komt hoofdzakelijk door het aanwezige filmtalent. Jake, die fors wat kilos en spieren heeft bijgekomen, zet hier een van zijn beste vertolkingen neer. Zijn acteerspel is nooit evident, maar zit verweven in een mengeling van eigen spontaniteit en zichtbaar maandenlange psychologische voorbereiding. Het resultaat is al even geloofwaardig als dat ze complex is. Ook Peter Sarsgaard speelt voortreffelijk de rol van de vriend die het psychologisch steeds zwaarder te verduren krijgt. En dan heb je nog Jamie Foxx, Dennis Haysbert en Chris Cooper die stuk voor stuk fantastisch gecast zijn in hun kleine interventies doorheen de film.

    De enige kritiek die ik zou hebben is dat de regisseur er teveel is in geslaagd om de verveling over te brengen naar de toeschouwer. Ik wil daarmee niet zeggen dat de film saai is, maar als je – als mezelf – al 101 oorlogsfilm hebt gezien en nogmaals herbekeken, dan is je verwachtingspatroon net iets groter. Zeker voor een Sam Mendes film. Een andere oorlogsfilm die een gelijkaardig pad bewandelt van de innerlijke monoloog, maar die veel dieper graaft is uiteraard Apocalypse Now, maar tevens ook Malick’s The Thin Red Line (1998). Toch vind ik de voice-overs in Jarhead niet slecht. Ze reflecteren duidelijk de geest van de jongere en brengen je dichter bij het "echte" verhaal die zich binnenin afspeelt.

    Kortom, Jarhead mag er wezen en bewijst dat de oorlogsfilm nog vele terreinen mag/moet/kan bewandelen. De film doet, vooral in het begin, terugdenken aan de scènes uit boot camp uit Kubrick’s Full Metal Jacket (1987). En dat vond ik helemaal niet slecht want dit bewijst nog maar eens dat niets is veranderd sinds de Vietnam oorlog qua militaire indoctrinatie. Maar waar deze prent in uitblinkt is zijn portrettering van de geslepen soldaat, alleen in de woestijn, die wacht op iets wat niet komen zal op de muziek van Thomas Newman. De film is ambigue, maar zo zijn ook de motieven van de soldaten in de film. Maar helaas zit er naast deze intellectuele denkoefening ook niet meer in dan dat. Jarhead schraapt luid zijn keel, trekt de aandacht, maar heeft dan niet zoveel te vertellen. "Bedankt voor de moeite, jongens."

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 19 januari 2006

     

    *** Jarhead trailer ***