brian de palma

  • Carrie (2013) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De hedendaagse horror remakes heeft al voor een paar interessante verrassingen gezorgd (Let Me In, The Crazies, Last House on the Left), maar over het algemeen slaan ze de bal toch behoorlijk mis. De hoofdreden is dat de nieuwe filmtrend alles heel psychologisch wil onderbouwen, en dat werkt niet altijd. Een realistische horrorfilm is op zich niet slecht, maar je moet de verschillen respecteren tussen horror-genre en drama. De psycho-analyse van Rob Zombie's Halloween (2007) heeft er voor gezorgd dat je snel begon af te haken. Door van Michael Myers iets teveel een mens te maken ontkracht je de horror. Regisseuse Kimberly Peirce leek dat begrepen te hebben met haar Carrie (2013) remake (hier de poster), maar bij nader inzien speelde ze het heel safe door iets teveel de originele film te imiteren in plaats van een originele remake voor te stellen.

    chloe grace moretz,carrie,julianne moore,kick-ass,brian de palma,stephen king,sissy spacek,kimberly peirce,judy greer,portia doubleday,ansel elgort,boys dont cry,lawrence d cohen,roberto aguirre-sacasa,john travolta,nancy allen

    Korte inhoud: Carrie White (Choë Grace Moretz) is een verlegen meisje die samen leeft met haar religieus-fanatieke moeder (Julianne Moore). Iedereen uit haar klas haat haar en pest haar altijd. Na een vernederend incident in de doucheruimte, straft de gymlerares (Judy Greer) al haar klasgenoten. Eén meisje (Portia Doubleday) vindt haar zielig en overtuigt haar vriend Tommy (Ansel Elgort) om met haar naar het schoolbal te gaan. Carrie is blij, maar mag niet van haar bezitterige moeder. Uiteindelijk gaat ze toch en wanneer het blijkt dat haar klasgenoten wraak willen nemen op het bal, nemen haar onbekende telekinetische krachten de bovenhand en neemt ze wraak tegen iedereen.

    De film is gebaseerd op het boek van Stephen King, en was tevens zijn eerste boek die door Brian De Palma verfilmd werd. Carrie (1976) kreeg zelfs twee Oscar-nominaties, één voor actrice Sissy Spacek die de hoofdrol vertolkte en één voor Piper Laurie die de moeder speelde. Carrie werd meteen een horror-klassieker. Maar laat me meteen duidelijk zijn, de remake zal geen Oscar-nominaties krijgen.

    De originele film was heel volwassen en eenvoudig in zijn benadering, en bijzonder efficiënt. Het hoofdpersonage was ook geen populaire actrice, maar een heel eenvoudig en mager meisje die wat ongemakkelijk in haar vel zat en moeilijk vrienden kon maken. De telekinetische krachten kwamen pas op het einde van de film. Hier hebben we Choë Grace Moretz, die wel een min-of-meer herkenbare Carrie neerzet, maar een lelijk eendje kan je haar niet echt noemen. Ze bezit ook een paar stevige schouders (waarschijnlijk afkomstig van de training als Hit Girl in de Kick-Ass films) en je zou denken dat die meid zich wel kan redden tegenover een aantal Glee-trutjes. En al van bij het begin zien we haar uitpakken met een reeks van vrij zinloze telekinetische kunsten, dat je je al snel begon af te vragen of dit wel de regisseuse was van de intense Boys Don't Cry (1999) of een debuutregisseur die zijn kunsten wou tonen.

    Maar het grootste probleem van deze remake was de herwerking van het script van Lawrence D. Cohen door en Roberto Aguirre-Sacasa, die naast een aantal tv-series en een slechte film eigenlijk geen affaire had om met zijn pollen aan het originele script te prutsen. Maar zo accentueerde hij iets teveel het nevenpersonage Sue Snell, gespeeld door de oogverblindende slanke blondine Gabriella Wilde. Maar in plaats van de "mean girls 'n' boys" uit te werken vond de scenarist het wel een goed idee om haar karakter meer naar voor te brengen. Meer nog, ze heeft meer screentime dan de moeder, en halverwege de film heb je zoiets van "Waarom ben ik in godsnaam dit personage aan het volgen?!" OK, het personage komt uit het boek, maar Brian De Palma had begrepen dat dit personage eigenlijk teveel de aandacht wegneemt van het hoofdpersonage.

    Carrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated picture
    Carrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated picture

    De Carrie 2013 is een special fx fest die geen moer lijkt te geven voor echte horror of suspense en die gewoon de originele film van De Palma probeert te kopiëren met iets betere camera's en belichting, maar zonder te ziel te vatten die De Palma in zijn film had gestoken. Het personage van Carrie werd ook veel te sympathiek in beeld gevoerd in plaats van een lichtjes autistische zonderlinge die heel weinig warmte uitstraalt, zoals het in het origineel was en veel beter werkte. En van personages gesproken, geen enkel personage uit de remake, met uitzonder van Tommy Ross, is memorabel. In het origineel had je aan een paar seconden genoeg om te weten wie de personages waren, zoals de vertolking van John Travolta als Billy Nolan, of die van Nancy Allen als Chris Hargensen. Je wist meteen wie ze waren en wat hen dreef. In deze remake heb je geen flauw idee wie deze mensen zijn.

    Beste acteur uit de remake is zonder enige twijfel Ansel Elgort. Ik had nog nooit gehoord van die kerel, maar hij steelt de show in elke scene waarin hij speelt en vertolkt zijn rol zonder in het cliché te vallen. Een acteur om in het oog te houden. Daarentegen zien we dat zijn lief, vertolkt door Gabriella Wilde, een waardeloze actrice is en misschien beter zou passen in de modellenwereld dan voor de filmcamera. Ze is mooi, en ik denk dat dit zowat de doorslaggevende reden was waarom ze in de film zat. Maar de zwakste vertolking was toch die van Julianne Moore, die helemaal niet schrikwekkend was. Ze is gewoon oud, versleten en wat geschift, iets wat haar stukken minder interessant maakte. Zij is verondersteld om een moeder te zijn die haar kind misbruikt op de meest extreme manier, maar Julianne benadert haar personage veel te ingetogen en zelfs te zacht. En bijgevolg heb je ook geen intense dynamiek tussen moeder en dochter. De remake begint ook met de geboorte van Carrie, met een vrij zinloze scène die niet in de originele film stak. De scène was tevens nogal extreem met een "echte" baby en een schaar, iets die je in een Rob Zombie prent wel zou aantreffen. Maar dit stond los van de meer brave acties die volgden, met een meer terughoudend spel. Ik begrijp dat Julianne de keuze had genomen om haar personage meer introvert te maken in schril contrast met de vertolking van Piper Laurie, maar het werkte eigenlijk maar half.

    chloe grace moretz,carrie,julianne moorecarrie_2013_blu-ray_review_pic02.jpgcarrie_2013_blu-ray_review_pic03.jpg
    carrie_2013_blu-ray_review_pic04.jpgcarrie_2013_blu-ray_review_pic05.jpgcarrie_2013_blu-ray_review_pic06.jpg

    Kortom, gezien deze remake weinig nieuwe ideeën op tafel legt kan je er niet omheen te stellen dat het origineel zoveel keer beter is, zowel op vlak van acteerwerk, de benadering van de verschillende personages en uiteraard de regie. De Brian De Palma versie is tevens een pak schrikwekkender dan deze remake. De scenes in het origineel zijn creepy, en al zeker de scene tijdens prom night waarin ze geen controle meer had over haar acties. Ze sluit haar ogen niet en we hebben de indruk dat de duivel haar lichaam heeft overgenomen. In de remake blijft ze Carrie en neemt ze zelfs de beslissing om de lerares te redden. Dit zijn verkeerde keuzes die in het geheel niet werken. Maar zij was blijkbaar iets teveel bezig met de speciale effecten. Er zit een moment in waarin de stoute Chris en haar boyfriend om het leven komen in hun auto. In het origineel wordt de auto geflipt en hup, ze zijn dood. Meer moesten we hier niet van weten, maar Kimberly Peirce koos ervoor om de dood van Chris in verschillende fases te filmen tot in het belachelijke toe. Maar het meest tenenkrullende van de gehele prent is het laatste beeld waar Carry als een soort anti-held wordt voorgesteld zoals een Freddy Krueger. Dit leverde voor mij het bewijs dat de makers noch het boek of de originele film hadden begrepen.

    Kimberly Peirce heeft een uitstekende film gemaakt met Boys Don't Cry, wat eigenlijk een veel betere Carry film had geweest, maar hier probeert ze De Palma te kopiëren met af en toe een kleine twist. Het spijtige is dat al haar nieuwe ideeën compleet van de pot gerukt zijn en dat ze op geen enkel moment het origineel heeft kunnen verbeteren. Indien jullie de originele film nog niet hebben gezien, ga deze dan bekijken. Als jullie de originele film niet lusten, dan zou het me verbazen dat jullie deze film leuk zullen vinden. Het is in essentie een (slechte) kopie van De Palma, maar met een pak meer foute keuzes.

    De Blu-ray en DVD ligt al vanaf 26 maart 2014 in de winkel, met een pak bonus-materiaal waaronder de audio-commentaar van de regisseuse. Maar ook deleted scenes, extra rushes van de stunt-double in vuur en vlam, een making-off reportage over de productie en de impact van het telekinetische aspect in de film.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 09 april 2014

    ***Related Post***
    14/10/2013: Geniale verborgen camera promo-film voor Carrie
    08/04/2013: Carrie remake pakt uit met nieuwe trailer

     

    *** Carrie (2013) trailer ***

  • David Yates klaar voor Scarface remake

    Pin it!

    Een remake van Scarface (1983) is al langer dan vandaag een natte droom van Universal, en hier concretiseren ze hun plannen. Het releasejaar van de film zou al een feit moeten zijn, Scarface (2014). Zelfs de regisseur die de remake in goede banen moet leiden lijkt al een uitgemaakte zaak. De Brit David Yates, bekend van de laatste 4 Harry Potter films, zou bovenaan de shortlist staan.

    scarface,david yates,al pacino,brian de palma,universal,Steven Bauer,michelle pfeiffer,Robert Loggia,tarzan

    En eenmaal deze filmklassieker gevallen is voor de remake-rage, zal het niet lang meer duren alvorens The Godfather op de slachtbank zal komen te liggen. Ik hoef jullie niet te vertellen dan er ondertussen heel wat verhitte on-line discussies zijn ontstaan over dit nieuws. Voor de fans is de versie uit 1932 en de 80’ties remake van Brian De Palma gewoon verboden terrein. Maar ja, de Hollywood-machine moet op volle toeren blijven draaien.

    Korte inhoud: In 1980 stond de Cubaanse regering aan zijn burgers toe het land te verlaten. Castro vond het een goed idee om alle grootste schurken uit alle gevangenissen mee aan boord te brengen. Op één van deze 3000 boten die binnen 72 uur werden verscheept, zat Tony Montana (Al Pacino) is een Cubaanse vluchteling die zich langzaam op weet te werken in het cocaïne-circuit van Florida. Na een tijdje het vuile werk van anderen hebben opgelost met zijn maatje Manny Ribera (Steven Bauer), begint hij z'n eigen imperium op te bouwen. Als het grote geld binnenstroomt wordt de inmiddels verslaafd geraakte Montana overvallen door paranoia, papt hij aan met Elvira Hancock (Michelle Pfeiffer) de minnares van zijn rivaal Frank Lopez (Robert Loggia) en hebben grote drugdealers het op hem gemunt.

    De opzet van de remake is om het verhaal relevant te maken voor een hedendaags publiek, dus is het nog niet zeker of de film zal teruggaan in de tijd, dan wel een ander soort misdadiger uit te werken. Yates is tevens ook bezig met een remake van Tarzan, dus zou het concept van het remaken van klassiekers geen probleem mogen zijn. Persoonlijk vind ik dat Scarface meer voor de hand ligt voor een remake dan The Godfather, al was het maar om dat foute ’80 ties - Push It To The Limit - nummer eruit te zwieren.

    Maar de vraag aan ieders lippen is natuurlijk wie de schoenen van Al Pacino zal vullen. Afhangend of het daadwerkelijk een Cubaans verhaal zal worden – wat ik toch zou vermoeden, zou Gael García Bernal geen verkeerde keuze zijn, met Carey Mulligan van Elvira Hancock als zijn minnares en Chris Messina als Manny. Frank Langella zie ik dan weer als een charismatische drug lord, om eens af te stappen van de Javier Bardem typecast…

    *** Scarface (1983) - dishwasher scene ***

    ***Related Posts***
    08/01/2008: Welke filmposter hangt in jouw kamer?
    12/07/2007: Scarface-mansion omgebouwd tot kliniek
    28/02/2006: Top 10 favoriete 80’ties films
    05/08/2005: Scarface: the Game

  • Carrie remake pakt uit met nieuwe trailer

    Pin it!

    Actrice Julianne Moore zal de rol van Carries moeder vertolken in de remake van de horrorfilm Carrie (1976) van regisseur Brian De Palma met Sissy Spacek in de hoofdrol. Het origineel uit 1976, gebaseerd op een de roman van Stephen King, gaat over een klein en onderdanig meisje dat ernstig is misbruikt door haar moeder Margaret en op een avond terugslaat met haar telekinetische gave.

    chloe grace moretz,carrie,julianne moore,the big lebowski,the kids are all right,kick-ass,brian de palma,dark shadows

    De 51-jarige Moore is bekend van uiteenlopende films gaande van Boogie Nights tot Magnolia, met The Big Lebowski als tussendoortje. Vorig jaar was ze nog te zien als lesbische moeder in The Kids Are All Right (2010), die werd genomineerd voor een Oscar voor beste film.

    Korte inhoud: Carrie White is een verlegen meisje dat niet snel vrienden maakt. Iedereen uit haar klas haat haar en pest haar altijd. Na een vernederend incident in de doucheruimte, straft de gymlerares al haar klasgenoten. Eén meisje vindt haar zielig en overtuigt haar vriend Tommy om met haar naar het schoolbal te gaan. Carrie is blij, maar mag niet van haar bezitterige moeder. Uiteindelijk gaat ze toch en wanneer het blijkt dat haar klasgenoten wraak willen nemen op het bal, ontwikkelt ze voor haar onbekende telekinetische krachten die ze tegen haar klasgenoten gebruikt.

    In deze Carrie (2013) is Choë Grace Moretz te zien in de titelrol. Deze 15-jarige actrice is vooral bekend van Kick-Ass (2010) en Hugo (2011) en is binnenkort naast Johnny Depp te zien in de horrorkomedie Dark Shadows (2012).

    Er was 10 jaar geleden al eens een remake geweest, Carrie (2002), maar die film was nauwelijks het bekijken waard en werd meteen naar het kleine kastje verkast. Hopelijk zal deze Carrie remake veel beter worden en niet moet onderdoen voor het origineel van De Palma. De film had in maart van dit jaar in de bioscoop moeten draaien, maar de release is verschoven naar de onheilspellende datum 13 november 2013.

    Carrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated picture
    Carrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated picture

    Schrijver King heeft in ieder geval al zijn onbegrip over deze remake reeds opgetekend. "The real question is why, when the original was so good?" Anderzijds dacht hij dat Lindsay Lohan misschien wel een goede casting zou zijn. Met al haar plastische chirurgie denk ik dat dit net een totaal verkeerde keuze zou zijn. Zelfs Chloë Grace Moretz is misschien ook iets te knap voor de rol. Sissy Spacek was nu niet meteen een beauty queen en tevens iemand die het eerste slachtoffer zou zijn van pesters op school. Chloë is dan wel een talentvolle actrice, dus we zullen moeten afwachten.

    *** Carrie trailer ***

  • Mission: Impossible extreme blu-ray trilogy

    Pin it!

    Ter voorbereiding van Mission: Impossible - Ghost Procotol (2011) brengt Universal de 3 vorige films uit op blu-ray in een extreme blu-ray trilogy set. Een aanrader voor elke actiefan. De eerste Mission: Impossible (1996) werd geregisseerd door Brian De Palma, Mission: Impossible II (2000) door John Woo en Mission: Impossible III (2006) kwam van J.J. Abrams.

    mission impossible,mission impossible 2,mission impossible 3,brian de palma,john woo,jj abrams,mission impossible 4,Jon Voight,tom cruise,emmanuelle beart,kristin scott thomas,Emilio Estevez,Henry Czerny,Dougray Scott,Thandie Newton,Michelle Monaghan,Keri Russell,Laurence Fishburne,Billy Crudup,Philip Seymour Hoffman,Lalo Schifrin

    Korte inhoud M:I part 1: Jim Phelps (Jon Voight) en zijn elite-team bereiden in Praag een minutieus plan voor om een computerdiskette met de identiteit van de Amerikaanse spionnen uit de handen van de vijand te houden. Het team, bestaande uit Ethan Hunt (Tom Cruise), Phelps' mooie vrouw Claire (Emmanuelle Béart), Sarah Davies (Kristin Scott Thomas) en de elektronische expert Jack Harmon (Emilio Estevez), weet dat een diefstal gepland is op een ambassade-gala in Kiev. Helaas loopt het plan verkeerd af en wordt het hele team, op Hunt en Claire na, brutaal vermoord. Wanneer Hunt overstuur contact opneemt met het bureau van zijn regering, wordt hem verteld door Eugene Kittridge (Henry Czerny) dat hij beschuldigd wordt van de moorden. Hunt laat dit niet zomaar gebeuren en gaat zelf op zoek naar de echte moordenaars.

    Korte inhoud M:I part 2: Agent Ethan neemt het op tegen zijn vroegere wapenbroeder Sean Ambrose (Dougray Scott), een man die alles van hem heeft geleerd, maar nu zijn aartsvijand is geworden. Beide mannen azen op een genetisch gemanipuleerd virus, 'Chimera' genaamd. In minder dan één etmaal kan het een hele stad ombrengen. Ambrose heeft het antidotum bij de uitvinder gestolen en heeft dus al een eerste punt gescoord. Er rest hem alleen nog de hand te leggen op de dodelijke stam, die wordt geteeld in een ultrageheim laboratorium in Sidney, om één van 's werelds rijkste en gevaarlijkste mensen te worden. Om Ambrose te kortwieken doet Ethan een beroep op de ex van de misdadiger, Nyah Hall (Thandie Newton), een beeldschone dievegge...

    Korte inhoud M:I part 3: Ethan Hunt is een paar jaar ouder geworden, en heeft een vriendin (Michelle Monaghan) die niet weet waar hij werkt. Hij is niet meer regelmatig actief in de IMF. Een spionne van de IMF, Lindsey Farris (Keri Russell), wordt gevangengenomen in Duitsland. Hunt wordt gevraagd door zijn superieuren (Laurence Fishburne en Billy Crudup) of hij nog een keer in actie wil komen, en krijgt hiervoor een team tot zijn beschikking. Met dat team weten ze spionne Farris te bevrijden. Farris sterft echter een paar minuten later, omdat haar ontvoerders een capsulebom in haar hoofd hebben bevestigd. Ethan heeft aanknopingspunten om de daders te pakken te krijgen, namelijk een kapotte laptop, en een microdot met informatie van Farris. Hunt gaat achter Owen Davian (Philip Seymour Hoffman) aan, het vermoedelijke brein van de criminele organisatie. Hij kan hem ontvoeren, maar Davian wordt later weer bevrijd. Vervolgens wordt de vriendin van Hunt ontvoerd in opdracht van Davian. Om haar terug te krijgen moet Ethan de "konijnenpoot", een mysterieus wapen, stelen.

    mission impossible,mission impossible 2,mission impossible 3,brian de palma,john woo,jj abrams,mission impossible 4,Jon Voight,tom cruise,emmanuelle beart,kristin scott thomas,Emilio Estevez,Henry Czerny,Dougray Scott,Thandie Newton,Michelle Monaghan,Keri Russell,Laurence Fishburne,Billy Crudup,Philip Seymour Hoffman,Lalo Schifrin

    De Mission: Impossible films volgen een afwijkend parcours. De eerste film was behoorlijk knap, met voldoende intrige en suspense. De ietwat pompeuze sequel was iets meer kinetisch maar schoot op vlak van verhaal serieus tekort. De derde film deed het dan weer veel beter, met knappe actie-sequenties en harde scènes, en naar het schijnt wordt de 4de film dé beste uit de franchise. Het grootste manco bij de eerste twee films was een deftig script, maar het derde deel deed beter door de focus van het vrij onnozel verhaal weg te halen en meer in te zetten op visueel verbluffende en adembenemende actie. Maar hoe je het ook mocht draaien, vernieuwend zijn de films nooit geweest. Op vlak van verhaal bleven ze altijd achter de 007 franchise hangen en op vlak van actie liet The Bourne-franchise zien hoe het moest.

    Het leuke aan deze set is dat de blu-rays gepaard gaan met heel wat extraatjes, zoals audio-commentaar van de regisseur over de gehele film (de enige feature van belang), making-off's, deleted scenes, reportages en nog veel meer. Zelfs al ben je geen grote fan van de franchise, het bonusmateriaal is van een filmisch standpunt toch wel interessant en filmmakers in spe zullen hier een vette kluif aan hebben. Anderzijds is het melodietje van Lalo Schifrin gewoon onweerstaanbaar.

    *** Mission: Impossible trology ***

    ***Related Posts*** 29/07/2015: Mission: Impossible 5: Rogue Nation review
    16/07/2015: Mission: Impossible 5: Rogue Nation posters

    28/12/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol filmbespreking
    29/06/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol trailer
    02/09/2010: Drie mooie kandidates voor M:I 4
    09/08/2010: Cruise ondergaat loonsverlaging
    26/03/2010: Pixar regisseur maakt M:I 4
    01/05/2008: M:I 4 voor Tom Cruise
    21/09/2006: Paramount wil Tom Cruise vervangen door Brad Pitt in M:I 4
    31/03/2006: M:I 3 spuwt vuur

  • The Devil's Double (2011) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Kan je een film beoordelen aan de hand van een trailer en wat namen van filmmakers? Ik heb hierover al ad nauseam zitten palaveren op deze filmblog, en mijn conclusie blijft: 'als je opstaat en gaat slapen met films én weet waarover je praat; dan zal je wel op basis van een trailer, een fatsoenlijk oordeel kunnen vormen die voor meer dan 80% zal overeenstemmen met de realiteit'. De FilmBlog is nog steeds (en dat ondertussen al bijna 7 jaar lang) een opinieblog, geen doorsnee filmnieuws blog. Hier kan je dus bevindingen lezen op filmnieuws, posters, trailers,… en dit door recensenten die dagelijks heel wat films verslinden. Dit belet niet dat je jouw eigen mening kan hebben over de films, maar de verschillende visies zorgen vaak voor boeiende filmgesprekken en kunnen de waardering van de films enkel maar ten goede komen (poster).

    the_devils_double_2011_blu-ray.jpg

    En ja, ik heb al eens mijn mening moeten herzien. Onlangs dacht ik aan de hand van de trailer van The Tree of Life (2011) dat we een bijzonder knappe metafysische trip zouden meemaken, maar het was voornamelijk verveling troef. Maar daarentegen had ik het bij het rechte eind voor The Devil's Double (2011), het was geen slechte film … maar verre van een film die ik zou willen aanraden.

    Korte inhoud: Latif Yahia (Dominic Cooper), een luitenant in het Irakese leger gestationeerd aan de Iraanse grens, heeft een buitengewone gelijkenis met de belichaming van het kwaad, Uday Hussein (Dominic Cooper), de gevreesde zoon van Saddam Hussein. Latif wordt naar Saddam Husseins inner sanctum ontboden, waar hij voor een keuze wordt gezet; de dubbelganger van Saddams zoon worden... of sterven.

    Laat ik beginnen met producent Paul Breuls te feliciteren voor zijn eerste "bekijkbare" prent. Laten we hopen dat hij op dit elan verder gaat, en berekende risico’s blijft nemen, en wie weet produceert hij weldra iets wat de moeite is om te zien. Zijn grootste blunder bij deze productie was echter de keuze van regisseur Lee Tamahori om het verhaal van Latif Yahia - de dubbelganger van Uday Hussein – te verfilmen. Tamahori heeft in het verleden bewezen (Die Another Day, Next) dat hij gewoon geen flauw besef heeft van hoe hij een verhaal moet brengen met nuance en diepgang. Twee dingen die voor deze biopic eigenlijk wel van toepassing waren. Tamahori heeft tevens geen smaak, iets waar Paul Breuls ook aan lijdt (cf. Shades, The Hessen Affair). En als ze de 'gore' toer even willen opgaan met een man wiens buik wordt opengereten (naar analogie met de kettingzaag scène uit Scarface), ziet het eruit alsof het gaat om een outtake van Night of the Creeps (1986).

    Diegene die dachten een feilloos portret te zien van Saddam Houssein, diens zoon en zijn dubbelganger, komt van een kale reis terug. Het is de makers er niet om te doen om een historisch accurate film te brengen, maar om zich badend in de clichés een ontspannende en glimmende actiefilm af te leveren. Maar 109 minuten van clichés is zelfs voor een doorsnee publiek iets teveel van het goede. Zonder personages die het karikatuur konden overstijgen, intelligente dialogen of een plot met een minimum aan intrige, werd alles een behoorlijk saaie bedoening. Het was duidelijk dat Scarface van Brain De Palma als referentie was genomen, maar de makers zijn in hun opzet toch wel tekort geschoten. Toch zijn er nu en dan wel flitsen van creativiteit, maar deze blijven toch zo zeldzaam.

    Met een beter scenario en een meer gestroomlijnde regie had dit een belangrijke kandidaat kunnen zijn voor de Oscar van Beste Buitenlandse film. Nu is deze prent zelfs niet geselecteerd, ook al scheelde alles niet veel. Maar nog erger, deze 19-miljoen-dollar-film werd een gigantische box-office flop in de States (met een recette die blijft hangen op 1,3 miljoen dollar) en het ziet er niet naar uit dat hij elders veel potten zal breken. Zelfs een film als Hasta La Vista, die het vreselijk slecht deed in de Vlaamse zalen (na 4 weken zal de film uiteindelijk stranden op 100’000 bezoekers, en dat na een mega-promotiecampagne en een wisselvallige-zomer) doet het nog beter dan The Devil's Double.

    the devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition printthe devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition printthe devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition print
    the devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition printthe devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition printthe devils double,lee tamahori,dominic cooper,die another day,paul breuls,shades,scarface,suite 16,next,philip k dick,ignition print

    De twee sterren die ik de film nog wil toekennen gaan voor een groot stuk naar Dominic Cooper. Cooper zet hier toch een behoorlijke acteer-prestatie neer met de vertolking van twee totaal verschillende individuen, en dit in hetzelfde frame. Ja, de vertolking van Uday was er vaak over (maar naar verluidt was dat de bedoeling van Lee, go figure), maar deze van Latif was dan weer met voldoende dosering en psychologie. Het laat je denken hoeveel beter deze prent had kunnen zijn, mochten alle vertolken van diezelfde aard zijn. Het is echter Cooper die ons, desondanks het frivole scenario, in beroering kan brengen. Cooper, een acteur die ik zelf niet al te hoog had ingeschat, laat hier zonder twijfel zijn beste kant zien. Uiteraard was het mooi meegenomen dat de rest van de cast nauwelijks het vernoemen waard is. Vraag Aston Kutcher om in een aflevering van de tv-soap ‘Thuis’ te spelen, en je denkt meteen dat hij goed kan acteren.

    Lee zag dat Pacino in Scarface ook een intense relatie had met Michelle Pfeiffer en besloot om er ook nog een liefdesverhaal bij te sleuren, die spijtig genoeg nergens op sloeg. De Franse actrice Ludivine Sagnier (Swimming Pool) liep er bij - met bengelende heupen - voor spek en bonen. De verboden relatie was al iets te voorspelbaar na de eerste introductie, en haar bizarre gedrag op het einde komt ook compleet ongeloofwaardig over. Maar zoiets komt wel meer voor bij films die hun prioriteiten niet op een rij hebben. De rest van de cast is ook niemand echt opgevallen, en valt zelfs wat tegen in vergelijking met de casting van de mini-serie House of Saddam (2008).

    Kortom, The Devil’s Double is een ware puinhoop met een script die kant noch wal raken en bevolkt met houterige amateur-acteurs onder begeleiding van een mooie beeldjesmaker. Dat de film allesbehave waarheidsgetrouw is, zal je wel snel door hebben. De Irak-oorlog wordt hier gebruikt als arena om platvloerse actie te brengen, en dit met personages en gebeurtenissen die uit de werkelijkheid zijn gegrepen. Op het einde van de film is er een aanslag tegen Uday, die er ook is geweest. Maar in realiteit was het een aanslag van iemand die zijn vrouw wou wreken, en dus niet een wraak-actie van zijn dubbelganger. Maar wat kan het de makers schelen. En als kijker zou ik er nog mee kunnen leven als het verhaal enigszins steek hield, maar dat is hier nauwelijks het geval. Zelfs met popcorn tussen de tanden is het een fletse bedoening.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 11 oktober 2011

    ***Related Posts***
    19/09/2011: De FilmBlog stuurt 5 duo’s naar The Devil’s Double
    22/07/2011: The Devil’s Double wint verrassend een prijs in Rusland

     

    *** The Devil's Double trailer ***

  • The Black Dahlia (2006) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vier jaar liet Brian de Palma het filmpubliek wachten op de opvolger van het onderschatte Femme Fatale, maar met The Black Dahlia (2006) is de regisseur van o.a. Scarface, The Untouchables en Mission: Impossible weer helemaal terug. De Palma toont dat hij zijn streken helemaal nog niet verleerd is en levert met The Black Dahlia opnieuw een visueel oogstrelende film af. Ondertussen is het na tussendoortje Redacted overigens alweer vier jaar wachten op een nieuwe De Palma, dat zou dan de prequel The Untouchables: Capone Rising moeten worden.

    the_black_dahlia_2006_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Los Angeles, jaren ’40. Bucky Bleichert (Joh Hartnett) en Lee Blanchard (Aaron Eckhart) zijn naast voormalige bokskampioenen twee talentvolle agenten bij de LAPD. Wanneer op een dag het gruwelijk verminkte lijk van wannabe-actrice Elizabeth Short (Mia Kirshner) wordt gevonden, worden Bleichert en Blanchard op de zaak gezet. Short krijgt in de pers al snel de bijnaam ‘The Black Dahlia’ naar de film The Blue Dahlia met Veronica Lake en Alan Ladd in de hoofdrollen.

    Blanchard raakt meer en meer geobsedeerd door de zaak en gaandeweg moet ook zijn privéleven en zijn relatie met vriendin Kay Lake (Scarlett Johansson) eraan geloven. Ondertussen maakt Bleichert kennis met de mysterieuze Madeleine Linscott (Hilary Swank), die meer van de moord weet dan ze in eerste instantie wil vertellen. De zoektocht naar de moordenaar van Elizabeth Short brengt Bleichert en Blanchard heel diep in een wereld van pornografie, femme fatales, corrupte agenten en criminelen.

    De Palma gebruikte als basis voor The Black Dahlia het gelijknamige boek van James Ellroy, die op zijn beurt vertrok van de waargebeurde moord op Elizabeth Short in 1947. Ellroys romans zijn geen hapklare brokken om te verfilmen en je moet bij boek én film goed opletten om niet het noorden kwijt te raken (zie ook L.A. Confidential) van Curtis Hanson. Ellroy werkt graag met verschillende verhalen die door elkaar lopen om dan uiteindelijk in een climax bij elkaar te komen. De Palma en scenarist Josh Friedman hebben geprobeerd hier een mouw aan te passen door een paar subplots en nevenverhalen te schrappen en hier en daar wat aanpassingen te doen.

    Maar zelfs dan mag je als kijker je aandacht niet laten verslappen of je zou wel eens een belangrijk deel van de ontknoping kunnen missen. Ik kan mij voorstellen dat het scenario bij sommigen overkomt als een rommelig boeltje en veel te ingewikkeld in elkaar zit. Maar in het boek kijkt Ellroy ook niet neer op een verhaallijntje of een zijsprongetje meer of minder. Toch vertrekken diegenen die het boek gelezen hebben, zeker met een voorsprong. Bovendien is The Black Dahlia vanwege zijn complexe vertelstructuur een film die je eigenlijk meer dan één keer moet bekijken om alle finesses te begrijpen.

    Dat is meteen ook zowat het grootste probleem van films van Brian De Palma, hij laat soms al te vaak de vorm boven de inhoud primeren. Maar die vorm mag er dan ook absoluut zijn, want The Black Dahlia is een genot om naar te kijken. Elk shot, elke camerabeweging of elke montage klopt tot in de kleinste details. De sfeer van de jaren ’40 wordt knap gecreëerd door een sepia-filter en ook aan de kostuums, decors en rekwisieten is heel veel zorg besteed. Je zou af en toe graag het beeld kunnen stilzetten om ten volle te genieten van elk frame.

    Technisch hoogtepunt en een typisch De Palma shot is een lange kraanbeweging waarin we vertrekken bij de wagen van Bleichert en Blanchard, langs de gevel van het gebouw dat zij in de gaten houden gaan, over het dak trekken naar het weiland achter het gebouw waar net op dat moment het lijk van Elizabeth Short wordt gevonden door een vrouw met een kinderwagen (bemerk de knipoog naar de trappenscène uit The Untouchables). Daarna keert de camera terug naar de voorkant van het gebouw waar ondertussen een vuurgevecht aan de gang is. En dat allemaal in één beweging.

    En Brian De Palma haalt ook zijn andere typische technieken uit de kast. Geen ordinaire cuts dus, maar beelden die in elkaar overlopen, elkaar 'wegduwen' en veel slow motion. Alleen zijn typische split screen lijkt hij vergeten te zijn. In The Black Dahlia zijn ook vrijwel alle favoriete thema’s van de regisseur aanwezig: manipulatie, voyeurisme, paranoia, gevaarlijke vrouwen, het dubbelganger-motief, en de gevaarlijke combinatie van seks en geweld.

    The Black DahliaThe Black Dahlia

    Over de cast van The Black Dahlia is er heel wat inkt gevloeid, niet het minst over hoofdrolspeler Josh Hartnett. Hartnetts onderkoelde stijl van acteren en voice overstem past, wat mij betreft, perfect bij de sfeer van de film. Scarlett Johansson wordt dan weer van het scherm ‘ge-femme-fataled’ door Hilary Swank, die bewijst dat ze niet ten onrechte twee Oscars op haar schouw heeft staan.

    Alleen Aaron Eckhart lijkt in zijn pre-The Dark Knight dagen niet echt te weten wat hij met zijn rol van Lee Blanchard moet aanvangen en loopt er soms wat verloren bij. Verder valt nog Mia Krishner te vermelden die als Elizabeth Short enkel in zwart-wit flashbacks in beeld komt. Kirshner weet de hopeloze actrice — ondanks haar promiscuë levensstijl — toch een zekere sympathie mee te geven. Bovendien heeft Kirshner een paar van de sprekendste ogen uit Hollywood en ze weet ze goed te gebruiken om haar personage tragedie mee te geven.

    Voor de filmliefhebbers (of beter filmfreaks) zitten in The Black Dahlia verwijzingen naar het oude Hollywood en films uit de oude doos. Er zitten echter ook enkele verwijzingen naar De Palma’s eigen films in. Dat de regisseur een fan is van trappenhuizen weten we al sinds The Untouchables waarin Kevin Costner achter een van de trap donderende kinderwagen aan sprong. Deze keer zijn het twee personages die van een paar verdiepingen hoog naar beneden sukkelen in een spannende achtervolgingsscène.

    Kortom, The Black Dahlia is geen makkelijk te consumeren film, maar wat mij betreft blijft Brian De Palma toch één van de betere regisseurs die er in Hollywood rondlopen. Ik kijk dan ook altijd uit naar zijn volgende film.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 22 april 2011