De FilmBlog

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen, dan hebben we dat ook weer achter de rug: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010) is eens te meer de donkerste film uit de reeks. Dat heeft er natuurlijk mee te maken dat het de voorlaatste film is uit de serie en de ultieme confrontatie tussen de bebrilde tovenaar en Lord Voldemort steeds dichterbij komt. Maar ondertussen is het doelpubliek natuurlijk ook weer paar jaartjes ouder, en mag het dus allemaal weer net ietsje duisterder. Dit eerste deel van de allerlaatste film dient vooral als opstapje naar Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 die deze zomer in première gaat en het sluitstuk vormt van de franchise.

Korte inhoud: Na de dood van Albus Dumbledore en de andere gebeurtenissen uit Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009) is de macht van Lord Voldemort (Ralph Fiennes) alleen maar toegenomen. Voldemort heeft nu ook de volledige controle over het ministerie van magie en heeft in één moeite Harry Potter (Daniel Radcliffe) uitgeroepen tot publieke vijand nummer één. Er wordt dus met man en macht gejaagd op Potter en de jongen kan zich niet verplaatsen zonder dat anderen daarvoor hun leven moeten wagen.

Gelukkig kan Harry nog rekenen op zijn vrienden Ron Weasley (Rupert Grint) en Hermione Granger (Emma Watson), Rons familie en enkele sympathisanten. Maar ze zijn duidelijk in de minderheid tegenover Voldemorts steeds groeiende leger, en zonder Dumbledore zitten ze eigenlijk zonder duidelijke leider. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, moet Harry samen met Hermione en Ron op zoek naar de zeven Horcruxes, of zeven artefacten die allemaal een stukje van de ziel van Voldemort bevatten en de enige kans zijn om de donkere meester te verslaan en de wereld voor eens en altijd te bevrijden van zwarte magie.

De regie is opnieuw in handen van David Yates, die ook de vorige twee afleveringen voor zijn rekening nam, en momenteel ook het laatste deel inblikt. Dat maakt dat Yates vier van de acht films voor zijn rekening neemt. En de Britse regisseur groeit duidelijk naarmate hij meer ervaring krijgt met blockbusters in het algemeen en de ‘Harry Potter’-franchise in het bijzonder. Want kon Yates met Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007) zijn stempel nog niet helemaal doordrukken, dan was dat in Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009) duidelijk al een pak zichtbaarder. Met The Deathly Hallows toont Yates zich opnieuw een stuk zekerder achter de camera, wat het beste doet verhopen voor het finale deel.

Het grootste verschil ten opzichte van de vorige films is dat The Deathly Hallows zich niet afspeelt in en rond Hogwarts, dat na Dumbledores dood in handen is van Voldemort en dus verboden terrein is voor iedereen die Harry Potter gunstig gezind is. Harry en co zijn daarentegen een ganse film op de vlucht voor Voldemort en zijn Death Eaters doorheen sombere Britse landschappen, het lijkt bijwijlen wel The Road 2. Gelukkig heeft Ron zijn transistorradio bij om af en toe berichten te krijgen van het thuisfront en zijn belaagde familie.

Doordat we vrijwel de ganse film het jonge drietal volgen, staat in The Deathly Hallows de relatie tussen Harry, Ron en Hermione centraal. Ron blijkt het moeilijk te hebben met de sterke band tussen Hermione en Harry en heeft zo zijn eigen manier om daarop te reageren. De vriendschap tussen de drie komt meermaals onder spanning te staan, en zo wordt er in Part 1 meer aandacht besteed aan de menselijke emoties dan in de vorige films.

Jammer is wel dat, omdat de nadruk zo sterk ligt op het centrale trio, een pleiade aan grote Britse namen wordt gedegradeerd tot bijrollen van sommige amper enkele minuten (zoals nieuwkomer Bill Nighy, of regulars als Alan Rickman (Severus Snape), Helena Bonham Carter (Bellatrix Lestrange), Robbie Coltrane (Hagrid), Brendan Gleeson (Mad’Eye Moody), David Thewlis (Remus Lupin), John Hurt (Ollivander), Imelda Staunton (Dolores Umbridge), Miranda Richardson (Rita Skeeter) of Julie Walters (Molly Weasley)).

Visueel ziet The Deathly Hallows er weer oogverblind uit — even werd gedacht om de film in 3D uit te brengen, maar door tijdsgebrek moesten die plannen opgeborgen worden —, de special effects zijn vakwerk, met daarbij een speciale vermelding voor de animatiesequentie waarin de geschiedenis van The Deathly Hallows wordt verteld. Misschien wel de mooiste scènes uit de hele reeks tot nu toe. Ook de beginscènes waarin Harry Potter zeven keer wordt vermenigvuldigd is een knap visueel staaltje.

Was het een goede beslissing om het laatste boek op te splitsen in twee films. Ja, want dat geeft de filmmakers iets meer ademruimte en zo kunnen ze ook enkele — vooral emotionele en poëtische — scènes aan de film toevoegen die niet in het boek staan, zoals de dansscène met Harry en Hermione. Nee, want uiteindelijk blijkt deze film met zijn 146 minuten ook net weer een tikkeltje te lang en vooral het middengedeelte had best wat gebalder gekund. De opsplitsing lijkt eens te meer een commerciële zet om de kijkers nog een tweede keer langs de kassa te zien passeren. Dat zullen ze dan ook met graagte doen, want Part 1 eindigt netjes op een cliffhanger en in Part 2 volgt eindelijk de confrontatie waar we nu al sinds 2001 op zitten te wachten: Potter vs. Voldemort.

De blu-ray van The Deathly Hallows Part 1 bestaat uit twee schijfjes. Op het eerste vind je de film en de extra ‘maximum movie mode’ waarin je de film kan bekijken met enkele castleden en ondertussen ook fragmenten uit de vorige films krijgt om je geheugen op te frissen. Op disc 2 vind je extra’s als ‘Dan, Rupert and Emma’s running competition’, ‘The seven Harrys’, ‘On the green with Rupert, Tom, Oliver and James’ en enkele bijkomende scenes.

***Related Posts***
28/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 2 trailer
13/03/2010: Harry Potter and the Order of the Phoenix review
01/12/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 - The Videogame
07/10/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 trailer
16/07/2009: Harry Potter and the Half-Blood Prince review
11/10/2008: Twilight vervangt Harry Potter
18/08/2008: Aasgieren bij Warner Bros laten Harry Potter fans wachten
13/03/2008: Harry Potter and the Half Blood Prince teaser
08/05/2007: Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007)
26/10/2006: Harry Potter is een Star Wars rip-off !
18/02/2006: Gary Oldman in Harry Potter and the Order of the Phoenix
16/09/2005: Eerste beelden Harry Potter and the Goblet of Fire
09/05/2005: Harry Potter and the Goblet of Fire in de maak
27/09/2004: Trilogies aan de kassa

Het wordt een beetje een afgezaagd liedje telkens opnieuw te zeggen dat met elke nieuwe film de ‘Harry Potter’-reeks weer een beetje donkerder wordt. Ook Harry Potter and the Order of the Phoenix, de vijfde film in het rijtje, doorbreekt dit patroon niet, en dus is Hogwarts weer een stukje gevaarlijker en duisterder. Dat komt in deze film doordat de kracht van Harry en Lord Voldemort toeneemt, maar ook omdat Harry, zijn vrienden én het publiek ouder en volwassener zijn. The Order of the Phoenix is Harry Potters coming of age verhaal, met zijn eerste kus, maar ook met nieuwe verantwoordelijkheden.

Korte inhoud: Harry Potter keert na de zomervakantie terug naar Hogwarts voor zijn vijfde jaar aan de tovenaarsschool. Daar ontdekt hij daar al snel dat de tovenaarsgemeenschap de waarheid over zijn recente ontmoeting met Lord Voldemort (zie Harry Potter and the Goblet of Fire) ontkent. Omdat Cornelius Fudge, de minister van magie, vreest dat Dumbledore liegt over Voldemorts terugkeer om Fudges macht te ondermijnen en zijn baan af te pakken, stelt de minister met Dolores Umbridge een nieuwe leraar ‘Defense Against the Dark Arts’ aan. Umbridge moet een oogje in het zeil houden op Hogwarts en daarbij gaat haar aandacht vooral naar schoolhoofd Dumbledore. Daardoor verwaarloost ze de lessen en laat ze de leerlingen onvoorbereid achter. Harry besluit het recht in zijn eigen handen te nemen en organiseert met een aantal medestudenten geheime meetings (onder de naam ‘Dumbledore’s Army’) om zichzelf tegen de donkere krachten te beschermen.

De Brit David Yates is er in geslaagd van het dikste boek uit de hele reeks (ca. 800 bladzijden), de kortste film te maken. Met 138 minuten blijft The Order of the Phoenix, onder de speeltijd van The Sorcerer’s Stone (152 min.), The Chamber of Secrets (161 min.), The Prisoner of Azkaban (141 min.), The Goblet of Fire (157 min.), The Half-Blood Prince (153 min.) en The Deathly Hallows: Part 1 (146 min.).

In deze kortere speelduur zit meteen ook het grootste minpunt van The Order of the Phoenix want er is enorm veel interessant materiaal uit het boek gesneuveld. Het lijkt er zelfs op dat scenarist Michael Goldenberg (Contact) alle vrolijkheid uit het boek heeft weggetoverd en alleen de duisterheid heeft overgehouden. Geen spoor van de triomfen van Ron (Rupert Grint) tijdens het Quidditsch, de vriendschap tussen Harry (Daniel Radcliffe), Ron en Hermione (Emma Watson) komt zeer weinig aan bod en de ontluikende liefde tussen Harry en Cho wordt afgehaspeld met een vluchtige kus.

Veel van de terugkerende personages worden ook naar de achtergrond verschoven ten voordele van de strijd tussen Harry en Lord Voldemort (Ralph Fiennes). Severus Snape (Alan Rickman), Sybil Trelawney (Emma Thompson), Hagrid (Robbie Coltrane), Minerva McGonagall (Maggie Smith), Mad’Eye Moody (Brendan Gleeson), Remus Lupin (David Thewlis), Albus Dumbledore (Michael Gambon), de Weasley’s, de Malfoys en zelfs Sirius Black (Gary Oldman), ze lopen er allemaal een beetje voor spek en bonen bij en meer dan enkele lijnen tekst krijgen de meeste van hen niet. Als je dan ziet wat bijvoorbeeld Alan Rickman kan halen uit die paar minuten screentime, is het extra jammer dat zulke geweldige acteurs zo weinig krijgen om hun tanden in te zetten.

Wie er wel veelvuldig in beeld komt — en terecht — is Dolores Umbridge, de nieuwe kwelduivel van Harry Potter die met duivels plezier wordt gespeeld door Imelda Staunton. Umbridge terroriseert de school met haar nieuwe regels en met elke nieuwe wet wordt haar roze outfit een tikje donkerder. Ook nieuw is het personage van Luna Lovegood die met haar piepstemmetje en mysterieuze gedrag perfect wordt neergezet door nieuwkomer — én hevig Harry Potter fan — Evana Lynch. Ook Helena Bonham Carter is nieuw als de ontsnapte gevangene Bellatrix Lestrange, maar ook haar rol is te kort en vrijwel overbodig. Lestrange zal echter nog een belangrijke rol spelen in de volgende delen.

Een deel van de kritiek kan toegeschreven worden aan regisseur David Yates die met The Order of the Phoenix zijn eerste grote film draait. Yates is misschien niet zo bekend in onze contreien, maar kreeg in eigen land veel lof voor zijn televisiewerk “State of Play” en “The Bill”. Yates moet nog een beetje wennen aan het medium film en heeft hier en daar gekozen voor ietwat vreemde montages, maar hij levert al bij al toch zeer behoorlijk werk af. De regisseur slaagt er ook in om de duisterheid die Alfonso Cuaron met The Prisoner of Azkaban in de serie introduceerde, in stand te houden. Als dank mag Yates ook de resterende drie films regisseren.

Visueel ziet het er allemaal prachtig uit, de special effects zijn wat minder aanwezig dan in de vorige films (bv. geen schepen die opdoemen uit het meer), maar voor het eerst zien we Harry en co op hun bezem langs de Big Ben en andere Londense momenten vliegen. Vooral het ‘Ministry of Magic’ is een visueel pareltje met zijn zwarte glanzende muren, onheilspellende sfeer en dictatoriale aanwezige portret van minister Cornelius Fudge. Het roept haast Orwelliaanse beelden op.

Harry Potter and the Order of the Phoenix is de film waarin Harry Potter en zijn vrienden groot worden en vormt een soort overgang naar de zesde film, Harry Potter and the Half Blood Prince (2008). Dit is misschien niet de beste film uit de serie, maar wel een noodzakelijke aangezien enkele belangrijke verhaallijnen en personages worden geïntroduceerd die in The Half Blood Prince en in The Deathly Hallows (2010) zullen worden uitgewerkt. Dit mag dan wel niet de allersterkste film uit de serie zijn, maar hij zorgt toch voor 138 minuten puur entertainment. De film had wel wat langer mogen zijn om bepaalde zaken en personages beter tot hun recht te laten komen.

***Related Posts***
28/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 2 trailer
15/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 review
01/12/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 - The Videogame
07/10/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 trailer
16/07/2009: Harry Potter and the Half-Blood Prince review
11/10/2008: Twilight vervangt Harry Potter
18/08/2008: Aasgieren bij Warner Bros laten Harry Potter fans wachten
13/03/2008: Harry Potter and the Half Blood Prince teaser
08/05/2007: Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007)
26/10/2006: Harry Potter is een Star Wars rip-off !
18/02/2006: Gary Oldman in Harry Potter and the Order of the Phoenix
16/09/2005: Eerste beelden Harry Potter and the Goblet of Fire
09/05/2005: Harry Potter and the Goblet of Fire in de maak
27/09/2004: Trilogies aan de kassa

Regisseur Paul Greengrass (The Bourne Supremacy, The Bourne Ultimatum) en acteur Matt Damon bundelen opnieuw de krachten voor een kick-ass-actieprent. Het gaat niet over Jason Bourne 4 (2011), maar wel over een gelijkaardig verhaal van een cia-agent die in Bagdad het fijne wil weten over mogelijke massavernietigingswapens.

Hoewel het om twee talentvolle filmmakers gaat hoop ik dat Damon en Greengrass niet vervallen in een soort copy-paste van de Bourne films. Green Zone (2010) is gebaseerd op het boek van The Washington Post journalist Rajiv Chandrasekaran, en het scenario is van de hand van Brian Helgeland (Robin Hood, The Taking of Pelham 1 2 3, Man on Fire, Payback).

Korte inhoud: Enkele Amerikaanse CIA-agenten onder leiding van Roy Miller (Matt Damon) gaan in de Irakese woestijn op zoek naar massavernietigingswapens. Ze krijgen daarbij het gezelschap van een buitenlandse correspondente, Lawrie Dayne (Amy Ryan). Terwijl ze van het ene gevaar in het andere tuimelen, komt er heel wat geheime informatie aan het licht. Miller bekijkt de situatie nu vanuit een andere ooghoek en beseft dat het doel van de missie op de helling staat.

De titel van de film verwijst naar de Groene Zone of Internationale Zone. Dit is een gebied van zo'n 10km² in het centrum van Baghdad. Het gebied er rond staat bekend als de Rode Zone (Red Zone) en wordt als minder veilig beschouwd. Voor de Irakoorlog van start ging, bevonden zich in de Green Zone enkele paleizen van Saddam Hoessein, enkele ministeries en militaire bases. Na de invasie van de Amerikanen werd een groot deel van de gebouwen vernield, andere gebouwen kwamen leeg te staan. Het gebied wordt hevig bewaakt en is afgezet met prikkeldraad en andere barrières.

Bij het bekijken van de trailer heb je heel wat moeite om niet te denken aan de Bourne films. Het lijkt bij momenten of Jason Bourne zich heeft ingelijst bij het leger. En of het nog niet genoeg was horen we ook de muziek van Moby op de klankband. Greengrass heeft voor deze film in ieder geval beroep gedaan op een Director of Photography die niets te maken heeft van de Bourne-franchise. Barry Ackroyd heeft eeder gewerkt voor Greengrass op United 93 (2006) en heeft voor Point Break regisseuse Kathryn Bigelow ook al in Irak gefilmd voor The Hurt Locker (2008).

In Green Zone zien we ook nog Jason Isaacs, Greg Kinnear en Brendan Gleeson opduiken. Op 23 juni 2010 zou de film in onze zalen moeten draaien.

Velen onder jullie hebben misschien Jean-Claude Van Damme gespot in Schaarbeek tijdens die Frans-Belgische filmopname Codename: JCVD, maar wie onder jullie heeft Ralph Fiennes en Colin Farrell aan het werk gezien In Bruges (2008)? Inderdaad, deze twee Hollywood posterboys hebben in februari tot maart van 2007 de stad onveilig gemaakt; waaronder het Minnewaterpark, de kunstacademie, de Dijver, Opus Latino aan de Garre, de markt en nog een boel andere locaties. Spijtig had ik het zelf te druk om af te dalen naar het Venetië van het Noorden, maar ik ken wel een pak mensen die met hun verrekijker op de loer lagen en die mijn mailbox nadien hadden volgepropt met verre-astands-beelden van zwanen op het water, naast een gigantisch bladerendek waartussen ik nog net het gezichtje van Colin Farrell kon ontwarren…of was het dat van een figurant. Enfin, een heuse belevenis was het blijkbaar.

Korte inhoud: De film gaat over twee huurmoordenaars, Ray (Farrell) en Ken (Brendan Gleeson), die tijdens een aanslag op een katholieke priester in Londen ook een kind doden. Ze vluchten naar Brugge waar Ray niet alleen wroeging krijgt over de dood van het kind, maar ook een meisje ontmoet, Chloë (Clémence Poésy). Terwijl ze zich gedragen als toeristen krijgen ze ondertussen ook heel wat aanvaringen met de lokale bevolking, een dwerg-regisseur uit de States en een paar Hollandse hoertjes. Maar op een gegeven moment krijgt Ken de opdracht van baas Harry (Fiennes) om zijn kompaan te vermoorden. Hier is de trailer.

Qua verhaal valt In Bruges al bij al nog mee, maar dit is een karakterfilm, en waarschijnlijk wel één van de beste karakterfilms die ik de laatste maanden heb gezien. De dialogen zijn zalig en het acteerwerk is verbluffend. Brendan Gleeson is fantastisch en Fiennes is wederom verbluffend. Er zitten heel wat interessante plotwendingen in en het einde is best wel een verrassend stukje cinema. In tegenstelling tot een film als Rovdyr (2008) hebben we hier te maken met een stortvloed aan dialogen, die verschillende relaties weet te ontbloten. We worden meegesleurd met vijanden die vrienden worden en vrienden die zich tot gezworen vijanden bekeren, en dit alles gekruid met intrige en humor. Scenarist en regisseur Martin McDonagh (die eerder de oscar-winnende kortfilm Six Shooter maakte) heeft hier zeker bewezen dat een goed scenario nog altijd aan de basis ligt van een geslaagde film, en in dit geval zijn debuutfilm die met een bescheiden 12,5 miljoen dollar is gemaakt.

Het mooie aan deze prent is dat alles nogal onvoorspelbaar is. Je verwacht een hitman-film, maar alles begint uiteindelijk na die ene 'hit' in Londen, en we krijgen een heftig drama te zien die doorprikt wordt met momenten van humor en romantiek. Alles voelde heel natuurlijk aan, alsook de veelvuldige scheld- en vloekwoordjes. Maar wat had je anders verwacht van twee mannen die mensen doden voor de kost.

Het enige minpuntje aan deze Belgische/Engelse film was zijn duurtijd, die gerust met 15 minuten ingekort had kunnen worden. Niet dat het saai was of de dialogen vervelend, maar het had allemaal voor mij iets meer gebald mogen zijn. Ook wat spijtig dat er zo weinig Belgische talent werd gebruikt in deze film, zowel in de cast als in de filmploeg. Enkel Jérémie Renier kon met veel overtuiging onze driekleur vertegenwoordigen. De film zal bij ons in maart in de bioscoop vertoond worden. Zeker wel een bezoekje waard!

Beowulf (2007) is het oudste overlevende epische gedicht in de Engelse taal en daarom verplichte kost op veel middelbare scholen. In zo’n 3000 regels wordt de legende van de krijger Beowulf verteld, en dit levert genoeg materiaal voor een bioscoopfilm die ons Beowulf & Grendel (2005) moet doen vergeten.

Korte inhoud Beowulf (Ray Winstone) moet in opdracht van de Deense koning Hrothgar een einde te gaan maken aan de ellende en verwoestingen, waarvan het monster Grendel (Crispin Glover) de oorzaak is. Maar de strijd blijkt vele malen moeilijker en zwaarder dan Beowulf ooit had kunnen denken. Maar Grendel blijkt niet het enige probleem, zijn moeder (Angelina Jolie) verschijnt al spoedig ten tonele om ook strijd tegen Beowulf te leveren.

Scenaristen Neil Gaiman (juist, van de Sandman-comics) en Roger Avary stoften het oude heldendicht over Beowulf af en maakten een flitsende en gestroomlijnde versie. Ze voegden wat belangrijke verhaalelementen toe en opperden enkele interessante vragen betreffende het spanningsveld tussen legende en waarheidgetrouwheid. Dat de legende van Beowulf groter is dan de man zelf, biedt een aardige plotwending in de loop van de verder simplistische vertelling. Regisseur Robert Zemeckis (Back to the Future, Forest Gump en The Polar Express) en zijn animatieteam legden de acteerprestaties van de cast digitaal vast met wat Zemeckis graag performance capture noemt, maar in de volksmond motion capture heet. Sensoren op het lichaam van de acteurs en het lycrapak dat ze dragen, registreren iedere minieme beweging. Deze input wordt op een computer opgeslagen, en gebruikt om de personages te animeren.

Animatie is een erg passende vorm voor een verhaal met een mythologische sfeer en biedt de makers vrijheden die live-action niet makkelijk toelaat. De filmmaker is niet meer gebonden aan het fysieke voorkomen van de acteur. Zemeckis kon het monster Grendel, die gespeeld wordt door Crispin Glover, eruit laten zien zoals hij wilde. En Zemeckis trakteert de kijker op een vrijwel naakte Angelina Jolie die de rol van Grendels moeder vertolkt. Een feit waar hij alleen maar mee weg kon komen dankzij het feit dat haar ranke vormen geanimeerd zijn. In dat opzicht fungeert Beowulf als demonstratie model van wat de animatoren op dit moment uit hun hoge hoed weten te toveren.

De testosteron-tirade lijkt goed op dreef te zijn. Beowulf past goed in het rijtje van epische films die we de laatste tijd voorbij hebben zien komen: de Bored of the Rings-trilogie, Narnia (2005 + 2008), Troy (2004) en 300 (2006). Beowulf is eigenlijk een geanimeerde combinatie van Tolkiens fantasiewereldje met Frank Millers 300, waarin de driehonderd Spartaanse strijders het dapper opnemen tegen een onmogelijke overmacht. In zowel 300 als Beowulf zijn mannelijke heldenmoed en eerbelangrijke thema’s. Dappere gevechten worden afgewisseld met verbale tirades vol testosteron. Beide verhalen zijn ook meer mythe dan waarheid.

Beowulf wordt in Nederland in elf bioscopen in 3D vertoond. In België kan je terecht in de IMAX-bioscoop. Wie het epos bekijkt met een 3D-brilletje op de neus krijgt een dynamischer filmervaring dan bij bovengenoemde films. Vloeiend virtuoos camerawerk en op de kijker afvliegende voorwerpen doen je de actie beleven alsof je er heel dicht bovenop zit. cinema als attractie krijgt hierdoor een nieuwe impuls, al is het nog maar de vraag of 3D dit keer blijvend is of een tijdelijke trend. Toen de techniek in de jaren vijftig voor het eerst werd toegepast om te concurreren met de oprukkende televisie, bleek het slechts een noviteit te zijn die al weer snel uit de bioscoop verdween. Het verhaal van Beowulf zal het hoe dan ook overleven - al maakt de spectaculaire vertelvorm die Zemeckis gekozen heeft, het verhaal een stuk beter te verteren dan de tekst die tijdens de Engelse les moest worden doorgeploeterd. In de film is ook nog een rol weggelegd voor John Malkovich, Robin Wright Penn en Brendan Gleeson. De film is bij ons in de zalen vanaf 21 november 2007.

Ik geef toe, ik ben verzot op de quilty pleasure film Lake Placid (1999) met Bill Pullman, Brendan Gleeson, Oliver Platt en Bridget Fonda. Het is de premisse van Jaws maar dan met een reuzachtige krokodil … zelfs meer dan één.

Wat ik zo aantrekkelijk vond aan de film was dat de makers deze monster-prent met een vleugje ironie en sarcasme hadden gemaakt. Deze eenvoudige film is veel slimmer dan de meeste van zijn soort en veel leuker dan pakweg Snakes on a Plane (2006). Nu blijkt dat ze er een vervolg zullen op maken. Toen ik dat las dacht ik zo van, waarom niet…ik wil nog wel een ritje op de rug van dat geschubde beest.

Maar datgene waar ik een HEKEL aan heb zijn sequels met EEN ANDERE CAST en filmploeg. Neen, ze waren heus niet allemaal opgegeten door de crocs, dus ik had wel Bill Pullman en Bridget Fonda willen terug zien. Ook de regisseur van de eerste film, Steve Miner, is vervangen door een minderwaardig alternatief. Spijtig, zeer spijtig, want dit ruikt nu al naar direct-to-dvd. Deze film gaat dezelfde toer op als Road House 2 (2006) of Hollow Man 2 (2006). Het is MovieHole die met het nieuws voor de dag komt.

That quick-snapping crocodile of Lake Placid is making a comeback to town waters. Dave Flores (Boa vs Python) is directing the sequel, which against pits a populace of innocent [and some not-so-innocent] folks against a crocodile that lurks in the local lake. Superman’s pop, ex-“Smallville” star John Schneider, will this time be left with a pair of scaly boots by films end. Co-starring with him, Cloris Leachman (Beerfest) and newcomer Chad Collins (Legion of the Dead).

De belangrijkste ingrediënten die het succes van de eerste film hadden gemaakt (cast en regie) zijn zomaar eventjes overboord gegooid. Sorry maar Cloris Leachman? John Schneider? Dit stinkt uren in de wind en de film moet nog gemaakt worden. Dit zijn zo van die pseudo sequels die teren op het succes van de eerste film en buiten de titel niets te maken hebben met het origineel. En dit is echt wel jammer, want een "echte" sequel had nog wel een goede beurt gemaakrt aan de box-office. Dit is gewoon verlies van energie, geld en tijd.

Dé film die je momenteel moet gaan zien in de bioscoop is zonder enige twijfel het nieuwe epos van regisseur Ridley Scott, Kingdom of Heaven (2005). Niet meteen een meesterwerk maar wel een film met een geweldige energie. De film kan misschien afgeschreven worden als een brok spektakel, maar is, voor wie dieper wil graven, qua film echt te smaken (mise-en-scenes, fotografie). En hoe meer men over de film nadenkt, hoe groter de filmervaring wordt. Ridley blijft voor mij heer en meester van de cinema, maar schiet toch voor een stuk tekort in deze film. Voor de mensen die Gladiator recent hebben gezien zullen bij deze film een enorm déjà-vue gevoel hebben.

De aanval op Jeruzalem is een overweldigd staaltje cinema. Wat er wel aan ontbreekt, in tegenstelling tot Gladiator, is een uitgewerkte intrige. Er staat veel minder op het spel en we krijgen vaak de indruk dat Ridley Scott eerder iets wou vertellen over ‘de natuur van de mens’, dan zich in te lijven met potwendingen. Volgens mij is dit mankement te wijten aan commerciële overwegingen, dan aan het basismateriaal (de uitgebreide geschiedenis) die voorhanden was. Het relaas is reeds uitgesponnen tot 2u25, maar je voelt toch dat alles ingekort werd. Er zat heel wat meer in. Ik denk maar aan de politieke context van het gebeuren, de diverse relaties in de film, de geloofskwestie, maar al die zaken hadden misschien jeudige-filmbezoekers hebben afgeschrikt. Ook de duur van een film speelt een rol voor de distributie in de bioscoop-complexen en heeft een impact op het saldo van de box-office.

Korte Inhoud: We bevinden ons in het jaar 1184 in het gezelschap van een nederige Franse smid Balian (Orlando Bloom), die in rouw leeft nadat hij zijn vrouw en kind heeft begraven. In deze donkere dagen wordt hij gesteund door zijn onechtelijke vader Baron Godfrey of Ibelin (Liam Neeson) - een personage wiens bestaan in de film bijna volledig verzonnen is. Godfrey zoekt toenadering bij zijn zoon, en Balian besluit om met zijn vader naar Jeruzalem te reizen voor zijn zonden te vergeven alsook die van zijn gestorven vrouw (die zelfmoord heeft gepleegd en dat was een zonde voor de katholieke doctrine). Maar tijdens een slagveld op de weg naar Messina raakt Godfrey dodelijk gewond en slaat hij zijn zoon tot ridder met de titel Baron van Ibelin. Balian zal zijn vader opvolgen als beschermer van het volk.

Maanden later, na het overleven van een - vrij belachelijke - schipbreuk, komt Balian aan in Jeruzalem. Hij ontmoet er Koning Baldwin IV (Edward Norton), die aan lepra lijdt en een zilveren masker draagt, en Tiberias (Jeremy Irons). Een van de meest invloedrijke mannen van de koning, Guy de Lusignan (Marton Csokas), vertoont meteen afkeer voor Balian, maar dat baart de jonge ridder niet meteen zorgen en hij begint een affaire met Guy’s vrouw, Sibylla, de Prinses van Jeruzalem (Eva Green). Ondertussen marcheert het 200’000 koppige leger van Saladin (Ghassan Massoud) en zijn rechterhand Imad (Alexander Siddig) naar de Heilige Stad om er Jeruzalem opnieuw te veroveren na 100 jaar bezetting door de Christenen.

Toch even verduidelijken dat de film gebaseerd is op waar gebeurde feiten, maar dit belette de scenarist, William Monahan, uiteraard niet om de feiten te romantiseren in een boeiend verhaal. Zo heeft de relatie tussen Balian en Sibylla nooit bestaan. Volgens de kronieken was zij gelukkig getrouwd met Guy en waren er geen seksuele escapades met Balian te bespeuren, die op zijn beurt een vrouw had en kinderen die nog springlevend waren. Het erfrecht op de troon ging ook niet meteen van koning Baldwin naar Sibylla, zoals dit in de film het geval is. De troon werd even bezet door de jonge zoon van Sibylla, Baldwin V. En al die wijzigingen in het verhaal maken de film uiteraard dramatisch iets sterker.

Toch vond ik de relatie tussen Balian en Sibylla nu niet meteen het meest geslaagde. Zoals ik al eerder had vermeld, heb je echt de indruk dat er belangrijke scènes ontbreken tussen hen. Dat had je trouwens ook een beetje met de relatie tussen Lucilla en Maximus in Gladiator. Het leek alsof Ridley in het begin ervan uit ging dat deze relatie een centrale plaats zou innemen, en gaandeweg de gevechten zijn focus even verloor op het koppel en er slechts een subplot van maakte. Ook de relatie tussen Balian en Guy vervliegt als ether uit een openstaande fles. Het lot van Guy blijft ambigue en dat is toch een beetje frustrerend.

Maar deze mankementen zijn slechts akkefietjes in vergelijking met de grootsheid van de film. Kingdom of Heaven is een aangename en verrassende filmervaring. De massa-gevechten zijn gewoon uitzinnig knap. Het doet terugdenken aan de slag van de orcs bij Helm’s Deep in LotR: The Two Towers. Ridley Scott houdt zijn camera gericht op de Balian en concentreert de actie rond hem, in tegenstelling tot Oliver Stone in Alexander. Bijgevolg lijkt de film (2u25) pijlsnel voorbij te vliegen. En hoewel de film gaat over de meest intolerante periode uit onze geschiedenis, draagt Scott de boodschap van 'verdraagzaamheid' hoog in het vaandel. Het is het wederzijdse respect dat er uiteindelijk voor zal zorgen dat de Christenen en de Arabieren elkaar niet hebben uitgemoord. En uiteraard maakt Scott een link naar de huidige situatie waarin we leven: "De boodschap luidt: diegene die niet wil leren uit de geschiedenis, is gedoemd deze geschiedenis te herhalen." Scott suggereert in zijn film, althans dit is mijn indruk, dat de Moslims en de Christenen het met elkaar eigenlijk goed zouden kunnen stellen, lag het niet aan die groep van extremisten is beide kampen die de sfeer verzuren en aansturen op bloedvergieten. Iets waar we in België, tussen onze twee landsdelen, gelukkig nog niet aan toe zijn.

En wat nu met die eerste "echte" dramatische rol van Orlando Bloom, na Troy, The Lord of the Rings en Pirates of the Caribbean. Wel, zijn acteerprestatie is stukken beter, maar daarom nog niet bijzonder innemend. Ook als is Orlando geknipt voor de rol, moet hij zichtbaar opboksen tegenover betere acteurs zoals Liam Neeson en Jeremy Irons die opnieuw een aanlokkelijke en knappe prestatie neerleggen. Toch is zijn voorkomen in de film verdienstelijk en zijn toewijding om 12kg bij te komen voor de rol werpt zeker zijn vruchten af. Ook Eva Green komt niet meteen verrassend uit de hoek, na haar knappe prestatie in Bertolucci’s The Dreamers. Eva kwam nog recentelijk in het nieuws met haar ontgoocheling dat de erotische scènes tussen haar en Bloom uit de film werden geknipt. (nogmaals het bewijs van een hoofdverhaal die een subplot werd). Eva heeft minder charisma en allure dan Connie Nielsen in Gladiator.

Kortom, minder compleet en fascinerend als Scott’s peplum, maar zeker een opluchting na kwakkels als Troy en iets diepgaander in thema en geschiedenis dan Gladiator. Kingdom of Heaven heeft zijn negatieve kantjes, maar de film levert spektakel van de bovenste plank in een overweldigende fotografie van John Mathieson en prachtige decors van Arthur Max. Maar dat mocht wel voor een prijskaartje van 135 miljoen dollar. Inhoudelijk is de film geen revelatie voor het tijdperk van de kruisvaarders, dat wat ik eerder had verwacht van een Ridley Scott, maar wel een film die kan verbluffen met zijn visuele rijkdom, zijn meesterlijke mise-en-scenes en zijn kinetische energie. Dus, mis deze film niet op het grote scherm ! Maar deze film had echt stukken beter kunnen zijn.

***Related Posts***
05/09/2006: Gladiator 2: A Hero Will Rise Again
23/06/2006: Ridley Scott interesse in GUCCI film
08/05/2006: Ridley Scott denk aan Gladiator 2 & Tsunami film
09/07/2005: Ridley Scott kiest voor Alien 5
11/05/2005: Arabieren tevreden met Kindom of Heaven
08/05/2005: Kindom of Heaven review
10/04/2005: Ridley mag kiezen tussen Gladiator II en Alien 5
04/04/2005: extended trailer van Kindom of Heaven
17/08/2004: Orlando Bloom als kruisvaarder

The Village (2004), naar het verhaal uit een kinderboek Running Out of Time, speelt zich af in het dorp Covington, waar iedereen in passieve vorm spreekt en zich kleedt zoals in een pre-industriële religieuze gemeenschap, het Pennsylvania van 1897. Het begint met een begrafenis van een kind, wat misschien wel een kleine knipoog is naar Unbreakable die begint met de geboorte van een kind. Toch was de sfeer van de film eerder sprookjesachtig, en niet echt authentiek, maar dit zou later in de film een reden krijgen. So far so good.

Rond het dorp is een enorm woud waar verschrikkelijke monsters leven, of Those We Do Not Speak Of. Vreemd genoeg blijft het een continu terugkerend onderwerp van gesprek, wat trouwens het enige was buiten de typische groepstaferelen van het samen eten, feesten en drinken, die mij nog een beetje kon intrigeren. Het gevaar kwam van de rode kleur, the bad colour. Alles wat rood is (zelfs bloemen), wordt uit het dorp verbannen omdat het de geheime creaturen zou aantrekken. Geel is 'de goede kleur' en biedt bescherming.

Lucius Hunt (gespeeld door Joachim Phoenix) besliste, waarschijnlijk na het zien van de film The Truman Show, om de grens tussen het dorp en het woud te verbreken, en daardoor the gates of hell open te zetten. Er gebeurt iets verschrikkelijks met iemand uit het dorp, zodat uiteindelijk niemand anders dan de blinde dochter van de patriarch Edward Walker (William Hurt) het bos in wordt gestuurd om medicijnen te halen in de stad. Waarom de patriarch niet zelf om het medicijn ging, blijft een van de zovele raadsels in de film. En vanaf dit moment slaan alle stoppen door en stuikt het hele verhaaltje in elkaar door het gewicht van zijn eigen pretentie. In de film zien we ook nog een belangrijke rol weggelegd voor de dorpsidioot Noah (Adrien Brody), de moeder van Lucius (Sigourney Weaver – die duidelijk ook wel een gouden beeldje wil veroveren).

Shyamalan is gekend om actiehelden te casten voor iets softere rollen. Zo zagen we in eerdere films Bruce Willis als kinderpsycholoog en Mel Gibson als ex-priester. In The Village mag Alien-butcher Sigourney Weaver komen opdraven als keurige huisvrouw. Het vraagt altijd wel een kleine aanpassing voor de acteurs en de ene slaagt er iets beter in dan de andere. Hier zou geen sprake zijn van automatische piloot, maar dit betekent nog niet een garantie voor een goed acteursspel. Maar het brengt de toeschouwer altijd wel op het verkeerde been, iets waar Shyamalan een stijlvorm van maakt. Er is ook nog het blinde meisje Ivy (Bryce Dallas Howard), die voor een blinde wel erg goed kan lopen, vechten en mensen voelen die zelf niet hebben bewogen (behalve als die zich schuil houden in de kast).

M. Night Shyamalan weet hoe hij een zinderende sfeer moet neerzetten in een film en weet heel goed waar hij zijn camera moet zetten. Dat was althans mijn overtuiging bij het zien van zijn vorige films. Maar in The Village is hij, buiten zijn klein Hitchcock-cameootje, compleet afwezig. Elke vorm van spontaniteit tussen de karakters is verdwenen en we krijgen moment-opnamen te zien tussen verschillende personages die nauwelijks worden uitgewerkt. Mijn verbazing was groot, zeker van een regisseur die tot nu toe bijna feilloos was in zijn acteursregie. Maar in The Village, “We see dead people”. Ook de dialogen zijn saai en droog, in vergelijking met de intelligente en grappige dialogen in Signs.

*SPOILERS*Je blijft eveneens met een heleboel vragen over; zoals: waarom werden de bewoners geterroriseerd na de ontdekking van de gevilde dieren? Iets wat compleet onlogisch is. De ouderen van de stad zouden integendeel moeten hebben ingezien dat hun propaganda-machine aan reparatie toe was. Ook de zwarte kisten met de krantenartikels die gespaard zijn gebleven van nieuwsgierige ogen is ongeloofwaardig. Het toppunt is een scène waar Lucius dreigt de kist open te doen. Zijn moeder verbiedt het hem en verlaat de ruimte. En…NEEN, hij opent de kist NIET!?!, wat compleet tegen zijn karakter ingaat.

Op het einde van de film is de enige echte ontmaskering die van de regisseur, die met deze film bewijst dat hij toch ook maar een product is van de Hollywood machine. Een schoolvoorbeeld van een regisseur die teveel bezig was met de sfeer van zijn film, en te weinig met het drama, de interactie tussen de acteurs en bovenal zijn verhaal.

Kortom, de film is traag, oninteressant, vervelend en geeft een frustrerend en hoofdschuddend gevoel bij afloop. De twists in de film werken niet en komen net zoals de muziek geforceerd over. Het wordt meteen duidelijk hoe slecht alles is geconstrueerd. Nochtans kon de film, naast zijn visuele rijkdom die genoeg aan bod komt, opgetild worden tot een politiek-sociaal kritische film, die misschien een secure analyse zou kunnen geweest zijn van onze samenleving (en vooral ook die van de regering Bush) waar de propaganda-machine vaak de mensen bang wil maken. Maar in tegenstelling tot dit is het bij de puber-leeftijd en de Nacho's met kaas gebleven. De film zal zeker wel zijn box-office quota halen, maar binnen een paar maanden zijn we die compleet vergeten. Ik hou mijn hart vast voor zijn volgende project, …

***Related Posts***
30/06/2006: Shyamalan heeft moeite met kritiek
11/05/2006: Lady in the Water trailer
25/03/2005: De eerste beelden van Lady in the Water