bradley cooper

  • Guardians of the Galaxy Vol. 2 (2017) ***½ recensie

    Pin it!

    Het was geen eenvoudige klus om één van de grote verrassingen van Marvel, met name Guardians of the Galaxy (2014), te overtreffen met een sequel. Het was een film waar de verwachtingen bij aanvang niet al te groot waren en de studio eigenlijk wel torenhoge risico's mee nam, en dat gebeurt niet vaak met 170 miljoen dollar producties. Maar de film bracht maar liefst 773 miljoen dollar op en bijgevolg hebben we nu Guardians of the Galaxy Vol. 2 (2017).

    guardians_of_the_galaxy_vol_two_2017_poster02.jpg

    Korte inhoud: Guardians of the Galaxy Vol. 2 zet de avonturen van het team voort terwijl ze reizen door de buitenste regionen van de kosmos. De Guardians moeten vechten om hun familie bij elkaar te houden, terwijl ze de mysteries over Peter Quills vader ontrafelen. Oude vijanden worden nieuwe vrienden en schieten hen gedurende de reis te hulp.

    Neen, het is niet zo goed als de eerste film, maar de humor is wederom van de partij. En zoals we van deze nieuwe franchise gewend zijn, nemen de makers zichzelf niet al teveel 'au serieux', en datzelfde kan gezegd worden voor die twee andere succesvolle Marvel films, Ant-Man (2015) en Deadpool (2016). We duiken met deze film een beetje in het Flash Gordon tijdperk met een schitterende vertolking van Kurt Russell die een zalige verjongingskuur heeft gekregen tijdens de proloog en snijden het vader-zoon thema aan met Peter die er geconfronteerd wordt met het feit dat David Hasselhoff misschien toch niet zijn vader is.

    De eerste film bracht niet alleen veel geld op, het werd op handen gedragen door pers en publiek. Een schril contrast met Suicide Squad (2016). En veel had te maken met de keuzes van de regisseur, en cineast/scenarist James Gunn die zowat alle juiste knoppen had ingedrukt, en eigenlijk drukt hij zowat dezelfde knoppen in voor deze prent en dus voelt alles niet zo nieuw meer aan. Het heeft hem 3 jaar gekost deze film op de rails te zetten. En ik ga er wel vanuit dat de pers ook deze sequel goed zal vinden, ook al ben ik zelf iets meer verdeeld. Het is in ieder geval geen film die ik een tweede keer wil zien. Het duurde wat mij betreft allemaal net iets te lang en veel van de grappen zie je toch wat aankomen.

    De sequel heeft opnieuw een 70-80'ties vibe en is wederom opgebouwd op nummers van de Peter Quill’s mix tapes, 'Fox on the Run' en ' Hooked on a Feeling'. Voor de rest is het een nieuwe explosie van kleurrijke beelden, amusante mopjes, een paar grote geweren ... en Baby Groot in actie, zonder twijfel de nieuwe highlight van deze prent. Maar dat is nu eenmaal de kracht van deze franchise. Zij hebben net zoals Deadpool gigantische risico's genomen en nu lijkt het erop dat ze mogen doen wat ze willen. En in alle eerlijkheid, het publiek werd niet verliefd op Guardians omwille van zijn verhaal of de plannen van de villain. Guardians heeft vooral gescoord op vlak van sfeer, humor en de leuke vertolkingen van de aanwezige cast. En meer hoeft dat soms ook niet te zijn.

    Iedereen was meteen verliefd op de cocky Star-Lord (Chris Pratt), de sexy exotische Gamora (Zoe Saldana), de bombastische Drax (Dave Bautista), de bittere en cynische Rocket (Bradley Cooper) en uiteraard de bizarre Groot (Vin Diesel).

    guardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic01.jpgguardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic02.jpgguardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic03.jpg
    guardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic05.jpgguardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic04.jpgguardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic06.jpg
    © 2017 Walt Disney Studios Motion Pictures

    De rol van Gamora is in deze editie zo goed als onbestaand en overgenomen door haar zus Nebula (Karen Gillan). Ook de villain Ayesha, gespeeld door Elizabeth Debicki (pic) trekt meer aandacht, ook al is haar rol ook ondergeschikt aan de rest. Anderzijds is er toch iets van een onderkoelde romantic interest tussen Drax en Mantis (Pom Klementieff), ook al is het vooral komisch dan romantisch. Drax heeft buiten de begin-scène hier zelfs niet echt veel te doen. Er is zelfs een klein onbenullig rolletje voor Sylvester Stallone, maar de rol van Yondu (Michael Rooker) komt dan wel meer op de voorgrond en wordt toch één van de betere karakters uit deze sequel.

    Er wordt veel aangereikt, ook al wordt geen enkele verhaallijn echt interessant. Visueel allemaal indrukwekkend, maar waar gaat deze film eigenlijk over? In de eerste film had je meteen een duidelijke narratieve structuur. Na 45 minuten weet je nog altijd niet waarover deze film gaat. Het voelt ook heel onsamenhangend en het ritme in deze prent zit niet goed. Ook de cgi in bepaalde segmenten is zelfs ronduit cartoony (bv. het moment waarin karakter in het bos in de lucht worden geslingerd). Veel grappen voelen ook wat getelefoneerd, zeker naar het einde toe.

    Het is vreemd om te zeggen maar ondanks alles kijk ik wel uit naar een 3de deel. De eerste film was hilarisch op zich maar deze editie voelt net iets te machinaal aan, alsof je de formule voor een succesvolle film zomaar kunt herhalen. Hoewel, een slechte film kan nog steeds een hit worden, of nog, een uitstekende prent een gigantische flop. Deze film is noch slecht noch super goed. Ik heb bij momenten zwaar moeten lachen (vooral met zowat alle scenes met Little Groot) en bij andere momenten heb ik naar mijn iphone zitten staren, toch ben ik met een tevreden gevoel uit de zaal gestapt. Blijf vooral zitten in de zaal want er zijn 4 post-credit scenes - hoewel, mocht je de zaal vroeger verlaten zal je niet veel gemist hebben want neen, er zijn geen cross-over onthullingen.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 26 april 2017

     

    *** Guardians of the Galaxy Vol. 2 trailer ***

  • War Dogs (2016) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wanneer je de poster bekijkt van War Dogs (2016) van Todd Phillips zou je denken dat het gaat om een spoof Scarface (1983), maar dat is het helemaal niet. Eén van de twee hoofdpersonages is wel een grote Tony Montana fan en de verwijzingen naar de film van Brian De Palma zijn wel degelijk aanwezig in quotes, rekwisieten en zelfs een beetje in de plot. Maar de film waar het me meer deed aan denken was Pain & Gain (2013).

    war_dogs_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: War Dogs is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en volgt twee bevriende twintigers, David Packouz (Miles Teller) en Efraim Diveroli (Jonah Hill), die in Miami wonen tijdens de oorlog in Irak. Ze proberen winst te maken met een onbekend initiatief van de Amerikaanse overheid waarbij kleine ondernemingen zich kunnen inschrijven op aanbestedingen van het Amerikaanse leger. Ze beginnen klein, maar al snel lopen de bedragen op en krijgt het duo het heet onder de voeten wanneer ze op het punt staan een deal van 300 miljoen dollar te sluiten om het Afghaanse leger te bewapenen. Een deal die ze in contact brengt met een paar zeer verdachte Albanese partijen en de wat obscure figuur Henry Girard (Bradley Cooper).

    Waarom Pain & Gain? Wel het zijn beide biopics die een poging ondernemen om met sarcasme de film grappig te maken, geregisseerd door filmmakers die een beetje uit hun comfortzone treden met een biopic met hoofdpersonages waar je niet meteen sympathie voor gaat voelen. De ene is een gefrustreerde schurk die zichzelf veel te belangrijk vindt en de andere is een volger die zijn bloedmooie vrouw, gespeeld door de Knock Knock (2015) actrice Ana de Armas. De twee films spelen zich ook af in Miami, wisselen beide geweld af met shots van strippers en humor met drama. Het enige grote verschil is dat de regisseur van War Dogs Todd Phillips, net iets meer talent heeft in het vertellen van een verhaal dan de Pain & Gain regisseur Michael Bay.

    De echt geslaagde biopics kan je op één hand tellen, en dat heeft meestal te maken met het feit dat het echte leven niet altijd even dramatisch is als de filmwereld, de nevenpersonages even interessant of het einde even pakkend. Scenaristen en regisseurs willen dan vaak de gebeurtenissen dramatiseren - soms teveel, soms te weinig of soms niet goed genoeg - en daar ligt vaak het probleem. Bij War Dogs hebben Todd Phillips en scenaristen Stephen Chin en Jason Smilovic wel een loopje genomen met de feiten. De echte Diveroli is een gymrat en trekt nog maar weinig om de gezette figuur van Jonah Hill die moet betalen als hij aan een vrouw wil geraken en een Scarface-geek is.

    war_dogs_2016_pic01.jpgwar_dogs_2016_pic02.jpgwar_dogs_2016_pic03.jpg
    war_dogs_2016_pic04.jpgwar_dogs_2016_pic05.jpgwar_dogs_2016_pic06.jpg

    Todd zet dan ook al zijn energie in het zorgen dat we als kijker alle Scarface hints begrijpen, inclusief tot tweemaal toe Diveroli laten zien met een AK-47. Misschien had Todd meer tijd kunnen investeren in wat het verhaal boeiender zou maken in plaats van cooler voor een jonge generatie. Persoonlijk heb ik het zowat gehad met die Hollywood-formule van films die uitblinken in zelfspot met karakters die grof geld verdienen op obscure manieren, gladgestreken met voice-over commentaren zoals Scorsese ons dat had aangeleerd met zijn Goodfellas (1990) en sedert dan ontelbare keren gekopieerd.

    Maar het verschil met een film als bijvoorbeeld The Wolf of Wall Street (2013) is dat in War Dogs doden vallen, ook al proberen de makers dat zoveel mogelijk te verdoezelen. En bijgevolg heeft het geheel wel wat een wrange smaak - net zoals bij Pain & Gain. Todd begint de film met de kostprijs van de 'war on terror' (generaal David Petraeus spendeerde 20 miljard dollar enkel en alleen aan airco op één jaar tijd), en lijkt op dit pad verder te willen gaan, maar gaandeweg verliest hij focus en blijft het bij "war is the economy" grapjes in een stripclub waar in de achtergrond de kijker wordt afgeleid door twee strippers. Diepgaand is de film nooit voor een volwaardig drama te zijn, en er zijn te weinig grappen om er een geslaagde zwarte komedie van te maken. Maar War Dogs heeft ook zijn goede momenten. Teller en Hill geweldige acteurs en het is een plezier om ze bezig te zien, ondanks de filterdunne personages die ze vertolken. De rest van de nevenpersonages zijn zo onderontwikkeld dat ze nauwelijks memorabel zijn. Het beste van de film zijn die kleine onthutsende feiten over de prijs van oorlog, maar misschien zou dit beter uitgewerkt kunnen worden in een documentaire in plaats van een actie-komedie-drama.

    Deze geflipte American Dream is ondertussen al bij ons uit op Blu-ray, 4K UHD, DVD en Video on Demand. Er is geen audio-commentaar van de regisseur te bespeuren, maar wel 3 making-of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 30 december 2016

     

    *** War Dogs trailer ***

  • Bradley Cooper in HBO reeks rond het ontstaan van ISIS

    Pin it!

    Ik ben een grote fan van regisseur Todd Phillips, iemand die voornamelijk bekend staat voor geslaagde komedies zoals The Hangover (2009) en Old School (2009). Deze keer lijkt hij zijn energie te willen steken in een drama-reeks voor HBO mét Bradley Cooper.

    bradley_cooper_by_ian_smith.jpg

    De toon werd al wat aangescherpt met War Dogs (2016), over twee twintigers die in Miami wonen ten tijde van de Irak-oorlog die een kleinschalig overheidsinitiatief uitnuiten dat kleine bedrijven toelaat om een gooi te doen naar aanbestedingen van het Amerikaanse leger. Ze beginnen klein maar al snel stroomt het geld binnen. Maar het duo komt in de problemen wanneer ze een deal van 300 miljoen dollar binnenhalen om het Afghaanse leger te bewapenen. Een deal die hen in contact brengt met twijfelachtige figuren, niet in het minst hun eigen regering. De film komt hopelijk eind dit jaar bij ons in de bioscoop.

    De serie zou draaien rond de terreurorganisatie ISIS en gebaseerd zijn op het 2016 Pulitzer Prize-winnende boek Black Flags: The Rise of ISIS van Joby Warrick. Volgens de collega's van Deadline zou Bradley het boek hebben gelezen en het hebben voorgesteld aan Todd. Maar niet alleen Todd, ook scenarist Gregg Hurwitz en tv-serie regisseur Timothy Van Patten (Boardwalk Empire, Game of Thrones, The Sopranos).

    Warrick's boek schetst hoe een groep militante islamfanaten de terreurbeweging een gezicht hebben geven, nadat ze gevangen waren in een afgelegen Jordaanse gevangenis, en met de onrechtstreekse steun van twee Amerikaanse presidenten uiteindelijk hun ideologie vorm hebben gegeven. Het boek vertelt tevens het verhaal van de reis van terroristische meesterbrein Abu Musab al-Zarqawi, die aan de basis stond van ISIS, maar ook de Amerikaanse en internationale middelen die werden ingezet om ISIS te stoppen.

    Er zijn al een paar films en tv-series geweest waarin ISIS een cruciale in rol speelt, maar toch blijf ik het een delicate zaak vinden om een film te maken met deze mediageile gekken. Niet zozeer omdat ze zelf een bedreiging vormen, maar wel omdat hun aanhangers die versnipperd zijn in Europa niet veel nodig hebben om gebrainwashed te worden. Hoe meer de media deze terreurbeweging in de aandacht brengt - ook al tonen ze alle gruwel - hoe meer gekken er hun inspiratie in zullen vinden. Anderzijds kan je niet omheen dat de gruwel die deze mannen veroorzaken niet meteen bestemd zijn voor een mainstream HBO drama-reeks. Todd is ook een regisseur die vooral sterk is in komediefilms, en dit lijkt net iets meer een project voor een regisseur als Paul Greengrass. Maar de toekomst zal uitwijzen hoe dit er zal uitzien.

  • Joy (2015) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wanneer je de trailer van Joy (2015) bekeek, had je meteen een idee waarover de film ging en hoe het zo ongeveer zou aflopen. Wat meteen opviel was dat regisseur David O. Russell opnieuw zijn lievelingsacteurs had ingezet voor zijn nieuwe drama. Deze keer draait het rond Joy, het personage vertolkt door Jennifer Lawrence (pics), die we zien opgroeien als een machtige vrouw gedurende vier generaties.

    joy_2015_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: JOY is het tumultueuze verhaal van een gezin doorheen vier generaties en richt zich op het meisje dat vrouw wordt die een gigantisch bedrijf uit de grond stampt en op haar manier matriarch wordt. De weg wordt geplaveid met verraad, bedrog, het verlies van onschuld en de littekens van de liefde. Het is een intense emotionele en menselijke komedie over hoe een echte baas te worden van een familie en het bedrijfsleven, geconfronteerd met een wereld van meedogenloze commercie. Bondgenoten worden tegenstanders en tegenstanders veranderen in bondgenoten, zowel binnen als buiten het gezin, terwijl het emotionele leven van Joy en haar felle verbeelding haar door de storm leidt.

    Het valt me op dat The Fighter en Silver Linings Playbook veel betere films waren dan deze Joy, nochtans zijn het grotendeels dezelfde formules die gehanteerd worden. Ik denk dat de oorzaak misschien wel te vinden is aan de kwaliteit van het script, want neem de vertolking van Jennifer Lawrence weg, en met wat blijf je over? En dan heb ik het nog niet over de schoonheidsfoutjes; zoals die vreselijke lip-sync van Edgar Ramirez. Maar ik heb het hoofdzakelijk problemen met het verhaal die nergens naar toe lijkt te gaan. En dan heb je nog een hele reeks zinloze subplots, die enkel het luchtledige in het hoofdverhaal in de verf zetten. Maar af en toe zijn er ook geslaagde scènes, en dan voornamelijk de rustige scènes die iets meer diepgang bezorgen.

    Deze biopic is gebaseerd op het leven van Joy Mangano (pic), president van resident of Ingenious Designs, LLC. en uitvinder van de 'Miracle Mop', alsook een alleenstaande moeder van drie kinderen. En we hebben opnieuw een ensemble cast! Naast Jennifer Lawrence zien we rollen voor Robert De Niro, Bradley Cooper, Edgar Ramirez, Isabella Rossellini, Diane Ladd en Virginia Madsen. Net als de vorige films van David O. Russell, gaat deze film over familie, loyaliteit en liefde. Het verschil met de vorige films is dat deze iets grootschaliger lijkt, ook al blijft de filmstijl heel herkenbaar. Het lijkt wel een soort duet van de vorige 2 films: American Hustle (2013) en Silver Linings Playbook (2012).

    Joy Jennifer Lawrence animated pictureJoy Jennifer Lawrence animated pictureJoy Jennifer Lawrence animated picture

    Ik hou wel van het werk van David O. Russell, maar waarom werkt hij niet eens met een andere cast. Hij moet één van de betere acteur-regisseurs zijn in Hollywood dus zou hij in principe geen risico's nemen met een voltallige nieuwe cast. Ik snap dat een regisseur graag met dezelfde acteurs werkt wanneer het 'klikt' - ook al komt het op de set soms tot zware schreeuwdiscussies - maar ik had zo nu en dan een déjà-vu gevoel.

    Joy is uitgekomen op DVD, Blu-ray en er is zelfs een 4k versie voor diegene die het beste van het beste willen. Er is geen audio-commentaar van de regisseur, wat toch wel een spijtige zaak is. Maar er is wel een interview beschikbaar met de regisseur en zijn hoofdactrice, naast een making of over de film. Niet voor niets won Jennifer dan ook de Golden Globe in de categorie Beste Actrice, en kreeg ze ook nog een nominatie voor een Oscar die ze uiteindelijk niet won.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 29 mei 2016

     

    *** Joy trailer ***

  • Nieuwe Jane Got a Gun trailer met Natalie Portman

    Pin it!

    Ik hou wel van een goeie western, en als deze western ook nog eens bezet wordt door talentvolle acteurs, dan kan ik haast wachten de film te zien. En dat geldt voor Jane Got a Gun (2015) van regisseur Gavin O'Connor (Warrior, Pride and Glory) met Natalie Portman (pics) in een schietende en strijdvaardige hoofdrol. Het script komt van Brian Duffield en stond op de Black List van 2011.

    jane_got_a_gun_2016_poster.jpgjane_got_a_gun_2016_poster02.jpgjane_got_a_gun_2016_poster03.jpg

    Korte inhoud: Jane Hammond (Natalie Portman) is een voorbeeldige vrouw die getrouwd is met Bill (Noah Emmerich), een van de slechtste mannen die er in de stad rondloopt. Als Bill zich tegen zijn eigen bende keert en op een dag halfdood thuis komt met acht kogels in zijn rug, neemt Jane zelf een wapen ter handen om orde op zaken te stellen. Om haar familie van de meedogenloze bendeleider Colin McCann (Ewan McGregor) en zijn wraakzuchtige metgezellen te redden, probeert ze hulp te krijgen van Dan Frost (Joel Edgerton), een revolverheld en voormalig liefde van haar. Dat deze hulp er komt, is te danken aan Dans liefde voor Jane, die maar nipt groter is dan de bijna net zo sterk aanwezige haat voor haar zwaar gehavende man Bill, die hij nu voor haar in bescherming zal moeten nemen.

    De productie van deze film liep allesbehalve vlotjes. De film was eerder in regie van Lynne Ramsay (We Need to Talk About Kevin) met Michael Fassbender in de rol van Dan Frost. Maar die twee konden het echt niet vinden met elkaar. Eén week voor de shooting trapte Fassbender het af en werd Edgerton gecast. Op dag één van de productie kwam Lynne niet opdagen op de set! En een dag later werd regisseur Gavin O'Connor om deze productie uit het sop te halen. En of het allemaal nog niet erg genoeg was, stapte Jude Law ook op omdat hij een contract had met Lynne als regisseur en niet O'Connor, en werd de rol van John Bishop overhandig aan Bradley Cooper, maar hij verliet ook het project. Zelfs de cameraman Darius Khondji koos het hazenpad. Natalie Portman deed er ondertussen alles aan om Hollywood acteurs te overtuigen om deel te nemen aan de film, maar velen (Tobey Maguire, Joseph Gordon-Levitt, Tom Hiddleston, Jake Gyllenhaal) hebben toch geweigerd.

    jane_got_a_gun_2016_pic01.jpgjane_got_a_gun_2016_pic02.jpgjane_got_a_gun_2016_pic03.jpg
    jane_got_a_gun_2016_pic04.jpgjane_got_a_gun_2016_pic05.jpgjane_got_a_gun_2016_pic06.jpg

    Het behind-the-scenes drama leek op zich boeiender te gaan worden dan het uiteindelijk script, want zo kwamen geruchten naar boven dat Lynne geen vertrouwen had in de producers en dat ze haar een onmogelijk draaischema hadden opgelegd - waarschijnlijk omdat ze de film afgewerkt wilden hebben eind 2015 om zo nog te kunnen meedingen naar een mogelijke Oscar. Toen ze uiteindelijk op dag 1 haar biezen nam, ook al was haar salaris 750'000 dollar met extraatjes, werd ze met een schadevergoeding van maar liefst 850'000 dollar opgezadeld. Uiteindelijk werd er tussen te partijen iets geregeld achter de schermen, maar de release van de film werd noodgedwongen verschoven naar eind januari.

    Ik ben benieuwd wat uiteindelijk het resultaat zal zijn van dat circus. De film komt op 29 januari uit in de States met de hulp van The Weinstein Company en hier is de nieuwe trailer. En deze trailer valt eigenlijk nog wel mee, ook al weet ik op dit moment niet in welke richting deze western wil gaan: eerder een soort John Ford drama of een Sergio Leone shootout. Op dit moment is er nog geen releasedatum bekend voor België.

     

    *** Jane Got a Gun trailer ***

  • American Sniper (2014) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Toen ik de film voor het eerst zag dacht ik gaandeweg waarom American Sniper (2014) was genomineerd voor een Oscar voor Beste Film - dit is meestal geen goed teken wanneer je aandacht in het midden van een film begint weg te deemsteren - , maar toen schoot het me te binnen met de impact van een sniperkogel: Dit is een Clint Eastwood prent, die zowat de Meryl Streep van de regisseurs is geworden. De film won uiteindelijk slechts één oscar, deze van Beste Geluidsmontage. En achteraf bekeken denk ik dat deze prent zelfs geen enkele nominatie verdient.

    american_sniper_2015_poster2.jpg

    Met Flags of Our Fathers (2006), was meteen al duidelijk dat Eastwood een vlaggenzwaaier was en patriottisch heroïsme een belangrijk gegeven is. En deze prent is het ergste in zijn soort. Het wordt verkocht als een waar gebeurd verhaal, maar het is onversnedeb propaganda. Enkel spijtig dat de scenarist Jason Hall zo'n flauw script heeft afgeleverd, gebaseerd op het waar gebeurde momenten van misschien wel de meest beruchte sniper uit de SEAL geschiedenis. American Sniper is een recruteringsfilm, net zoals vele andere oorlogs én zelfs anti-oorlogsfilms. Anderzijds is het personage Chris Kyle niet zonder schaduwzijde. Het is bekend dat hij niet altijd de waarheid vertelde (hij zou verschillende kills hebben geclaimed die niet gebeurd zijn of geen enkele getuige of bewijs voor zijn. Er zou ook een verhaal zijn dat hij tijdens de overstromingen van Carolina looters zou hebben neergeschoten.). Hij had tevens een oud Seal beschuldigd (met name Jesse Ventura) van allerlei zaken en hij zou Jesse op een waken van een collega in elkaar geklopt hebben. Met dat verhaal heeft hij op verschillende talk shows geweest. Later is gebleken dat het verhaal waarschijnlijk verzonnen was, terwijl Ventura's carrière in elkaar dook. Daarnaast kan je je ook de vraag stellen of het niet wat bitter is om een "overheids-soldaat die mensen neerschiet" uit te roepen als held.

    Korte inhoud: Het verhaal van Navy SEAL Chris Kyle (Bradley Cooper), de dodelijkste schutter aller tijden die door zijn vijanden "de duivel" wordt genoemd. Van 1999 tot 2009 vestigde hij een record met de meeste moorden als scherpschutter in de geschiedenis van het Amerikaanse leger. Kyle leerde de fijne kneepjes van het vak al toen hij een kind was en zou een prominente rol gaan spelen in de strijd tegen het terrorisme in Irak, die na 9/11 van start ging. En bij zijn terugkeer naar zijn vrouw (Sienna Miller) en kinderen zou hij de oorlog nog moeilijk achter zich kunnen laten.

    Clint is nog steeds verzot op wapens en scherpschutters, en de scènes waarin we Bradley in het oorlogsgebied zien zijn echt wel adembenemend. Voornamelijk omdat alles heel realistisch en allesbehalve over-the-top in beeld werd gezet. Daar waar een Ridley Scott (Black Hawk Down) zijn Amerikaanse helden in een vagevuur van kogels zet met rondvliegende helikopters in een afgelikte fotografie, benadert Clint Eastwood zijn Amerikaanse held met enige terughoudendheid in een documentair-achtig setting. Maar beide regisseur brengen wel degelijk fictie, waarin de Amerikaanse helden het moeten opnemen tegen een duivels volk. Het lijkt wel of elke Irakees een handlanger is van Abu Musab al-Zarqawi en elke Amerikaanse soldaat een blanke, volwassen koorknaap wiens benen zijn afgeschoten.

    Politiek gezien is het duidelijk een film die vooral in de smaak zal vallen voor Amerikaanse Republikeinen en de National Rifle Association. Eastwood, zelf een Republikein, heeft in 2012 nog opgekomen voor de republikeinen tegen Barack Obama met een wel heel mislukte speech die grandioos werd neergesabeld door Jon Stewart. Nochtans was hij zelf tegen de oorlog in Irak en tegen de politiek van George W. Bush. Maar Eastwood draagt wel de militairen in zijn hart en het is eraan te zien. Het lijken allemaal doodeerlijke mensen die elke dag de baarlijke duivel trotseren. Hij is zo verzot op zijn militairen, dat de vijand zelfs nauwelijks aan bod komt in deze prent. En een beetje zoals een scherpschutter de wereld ziet door de loop van een McMillan TAC-338A sniperpistool, bekijkt Eastwood het levensverhaal van de scherpschutter met tunnelvisie en worden er nauwelijks vragen geopperd over het 'waarom' van hun aanwezigheid. We krijgen de beelden te zien van 9/11 en zien hen strijden in Irak, maar op geen enkel moment is er een twijfel waarom ze nog maar eens een deur instampen om de inwoners met hun wapens op de grond te dwingen.

    american_sniper_2014_pic01.jpgamerican_sniper_2014_pic02.jpgamerican_sniper_2014_pic03.jpg

    Bradley Cooper zet een sterke vertolking neer, ook al komt zijn personage nooit echt van de grond. Maar de acteur doet wat hij kan met datgene wat hij aangereikt krijgt. Hij is zelfs 18 kilo bijgekomen voor de rol. Het enige interessante aan zijn personage is het feit dat hij een talentvolle scherpschutter is. Voor de rest is hij niet meteen een figuur die je wil volgen of waarvan je een afschuw hebt. Hij laat ons allemaal koud. Aan de andere kant is er Sienna Miller (pics) die de ondankbare rol heeft om thuis te blijven en te zitten snotteren aan de telefoon.

    Al bij al heb ik me toch niet verveeld, al had ik hier heel wat meer van verwacht. Het is een iets te braaf eerbetoon aan de militairen. Er zitten momenten in van efficiënte cinema en de acteurs maken dit hele verhaal bijna tastbaar met hun kwetsbaarheid. Is American Sniper een pro-oorlogsfilm à la Scott of een anti-oorlogsfilm à la Stone? Eigenlijk wil de film niet meteen de oorlog verheerlijken, maar laat het duidelijk zijn: American Sniper is een oe aan de Amerikaanse soldaat en laat geen spaander heel van het Iraakse volk (met zijn moordenaars, terroristen, kindermishandelaars en verklikkers). En dat is misschien wel de grootste teleurstelling. Normaal had Steven Spielberg de film moeten regisseren, en dit had misschien een meer evenwichtige film kunnen worden. Maar desondanks de inhoud weet Clint nog steeds hoe hij een verhaal moet vertellen en in beeld zetten.

    American Sniper komt volgendeweek dinsdag 30/06 uit op DVD, Video on Demand en Blu-ray. Op de Blu-ray vinden jullie een 'The Making of American Sniper' naast een reportage over de dag van een Amerikaanse sniper. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 25 juni 2015

    ***Related Post***
    13/11/2014: Clint Eastwood brengt ode aan de American Sniper

     

    *** American Sniper trailer #2 ***