De FilmBlog

Acteur Brad Pitt heeft nog maar eens naast de Oscar voor Beste Acteur gegrepen. Nochtans speelde Pitt een niet onaardige rol in de onbegrijpelijke The Tree of Life (2011) van Terrence Malick, en ook die andere Oscar-genomineerde film Moneyball (2011) van Bennett Miller, een low-key verfilming van een waar gebeurd verhaal van een eigenzinnige baseball coach.

Korte inhoud: De 'Oakland Athletics' is een Baseballteam uit Californië. Wanneer Billy Beane (Brad Pitt) manager wordt van die club met geldproblemen, gebruikt hij een wel heel onorthodoxe manier om resultaten te halen. Hij gebruikt, samen met zijn assistent Peter Brand (Jonah Hill), namelijk een compleet door computer gegenereerde analyse om zijn spelers te vinden en zo een team vast te stellen voor de World Series. De film is gebaseerd op het boek Moneyball: The Art of Winning an Unfair Game van Michael Lewis.

Dit is de tweede langspeelfilm van de regisseur die eerder indruk maakte met zijn debuut Capote (2005), een film waarin Philip Seymour Hoffman met de Oscar voor beste acteur ging lopen. Brad Pitt heeft al twee Oscar-nominaties verkregen (Twelve Monkeys, The Curious Case of Benjamin Button), en iedereen verwacht dat hij toch binnenkort wel eens in de prijzen zal vallen, net zoals zijn collega George Clooney.

Maar het is niet alleen de talentvolle regisseur of de formidabele cast (Brad Pitt, Philip Seymour Hoffman, Robin Wright) die van deze prent een sterke film maken, maar zeker ook door de aanwezigheid van top-scenarist en Oscar-winnaar Steven Zaillian (American Gangster, All the King’s Men, Schindler’s List) die nog eens samenwerkt met scenarist en Oscar-winnaar Aaron Sorkin (The Social Network, Malice, A Few Good Men). Het camerawerk wordt tevens verzorgd door Wally Pfister (Inception, The Dark Knight (Rises), The Prestige, Batman Begins) die momenteel wordt aanzien als de meest invloedrijke Director of Photography van het moment. In voetbaltermen is zoiets vergelijkbaar met een aanvallende ploeg bestaande uit Lionel Messi op links, Wayne Rooney centraal en Cristiano Ronaldo op rechts. De kans op een goal is bijzonder groot.

Normaal gezien had Steven Soderbergh deze film moeten regisseren, maar Columbia Pictures was niet gelukkig met het voorgestelde scenario op basis van interviews met echte spelers. Volgens studio co-verantwoordelijke Amy Pascal (ooit gezien als de meest invloedrijke vrouw in Hollywood) dreef het script van Soderbergh te ver weg van de typische "sportfilm". De studio stond voor een moeilijke keuze om (1) het project door te geven aan Warner of Paramount, (2) wachten tot Pascal en Soderbergh tot een consensus komen of (3) Soderbergh ontslaan en hopen dat Brad Pitt zal blijven. Het laatste is dus een feit geworden.

De mensen die niets van baseball afweten, of noch van de geschiedenis ervan, zullen hier waarschijnlijk heel wat minder van genieten dan de gemiddelde fan. Zelfs diegene die een sportfilm verwachten zullen hier zwaar teleurgesteld zijn, gezien alles zich vrijwel afspeelt in de coulissen. Dit is tevens verre van de crowd pleaser zoals Jerry Maguire (1996) dat was. Moneyball is een low key biopic met weinig dramatische momenten en waar de actie ook tot een minimum is herleid. En toch blijf je de film volgen, enerzijds omdat we een waar gebeurd verhaal zien, maar anderzijds omdat de vertelstijl en de personages ons blijven intrigeren. Het is die ingetogenheid die fascineert, en alle barrières tussen de toeschouwer en protagonisten verdwijnen. We zien echte passie aan het werk in een technologisch en op cijfers gebouwde wereld.

De film werd onlangs uitgebracht op DVD en blu-ray, met heel wat extraatjes, met ondermeer een aantal supplementaire scènes, alsook een blik op de echte Billy Beane.

Net zoals ieder jaar kunnen we opnieuw klagen over de keuzes van The Academy, maar in tegenstelling tot de voorbijgaande jaren denk ik dat ze dit jaar de bal serieus hebben mis geslagen. Los van Rundskop (2011) die een verdiende nominatie kreeg, zijn het voornamelijk "veilige keuzes" die genomineerd werden. Ook al zijn dergelijke award-shows al even subjectief en representatief voor kwaliteit als pakweg het Eurosongfestival, je wil als filmliefhebber toch een aantal zaken recht zetten.

Het meest teleurstellende is dat je nog steeds kan voorspellen welke films genomineerd zullen worden. Alles is zo voorspelbaar geworden dat studio's hun drama-films nu uitbrengen in de periode vlak voor de Oscar-nominaties. De berichten over hoe je een Oscarfilm kan ruiken van mijlenver zijn ondertussen niet meer te tellen, maar nochtans blijven ze hun zelfde koers varen, en dit al jarenlang. Waarom iets wijzigen als je weet dat de show nog steeds wordt aanzien als de ultieme award-show. Maar niets belet ons, om onze kritiek nog maar eens in de verf te zetten.

Laat ik misschien beginnen met de lijst van Beste Films. Een film als Extremely Loud & Incredibly Close (2011) is puur Oscar-materiaal, ook al is de film niet beter dan pakweg Drive (2011) die aan de lijst van Beste Films ontbreekt. En neem het niet enkel van mij aan. Deze Stephen Daldry film wordt door de critici omschreven als: "Extremely Loud and Ridiculous". De film haalt amper 46% op 123 reviews op Rotten Tomatoes en dit terwijl Drive een slordige 93% haalt op 219 reviews. Hoe in hemelsnaam kunnen de meningen van The Academy en het publiek zover uit elkaar liggen?! Ook een films als Shame (2011) of Tinker Tailor Soldier Spy (2011) zijn véél beter bevonden door het publiek dan het vrij standaard drama Extremely Loud & Incredibly Close.

Het probleem met films als Drive of Shame is dat ze niet in het plaatje passen van de Oscars. Een regisseur en producer als Steven Spielberg kent ondertussen de spelregels. Hij is jarenlang genegeerd geweest, maar sinds hij zijn eerste Holocaust film maakte is de man een eregast geworden en weet Spielberg hoe hij binnen de lijntjes van The Academy kan kleuren. Kijk bijvoorbeeld naar War Horse (2011), die al op handen werd gedragen bij de eerste trailer. Ook The Help (2011) is een veilige keuze. Het zijn allemaal films die in de spotlight komen te staan, zonder dat ze het eigenlijk nodig hebben, laat staan echt 'verdienen'.

Maar daarmee wil ik niet zeggen dat War Horse of The Help slechte films zijn? Je kunt de regisseurs van de respectievelijke films niets verwijten. Zij kunnen er niets aan doen dat een aantal pipo's met pen en papier besloten hebben om hun films als het beste van het jaar te nomineren. Vorig jaar was er ondermeer heel wat kritiek aan het adres van Tom Hooper, toen hij met zijn The King's Speech (2010) de Oscar won voor Beste Film en Beste Regie, terwijl David Fincher met zijn The Social Network (2010) een veel betere film had afgeleverd. En dit jaar had ik liever een pak andere films willen zien bij de Beste Films.

En het is niet alleen de Beste Film categorie die wat tegenvalt. Waar zit de nominatie voor Beste Actrice voor Charlize Theron met Young Adult (2011), Tilda Swinton met We Need To Talk About Kevin (2011), Kirsten Dunst met Melancholia (2011), Kristen Wiig met Bridesmaids (2011) en Elizabeth Olsen met Martha Marcy May Marlene (2011)? Maar vooral, waar zit de nominatie voor Michael Fassbender met Shame (2011) en bovenal Ryan Gosling met The Ides of March (2011) of nog Drive (2011)?

Toch ben ik tevreden dat Gary Oldman voor Tinker Tailor Soldier Spy (2011) en Rooney Mara voor The Girl With the Dragon Tattoo (2011) een nominatie op zak hebben voor hun prestatie. In het begin van het jaar dacht ik dat Brad Pitt op zijn sokken de Oscar zou winnen voor beste acteur, gezien hij in twee Oscar-waardige films speelde, maar The Tree of Life (2011) is uiteindelijk zwaar tegengevallen en Moneyball (2011) is nu ook niet meteen zijn beste vertolking.

Anderzijds hoop ik niet dat films als Hugo (2011) (11 nominaties) of The Artist (2011) (10 nominaties) alle prijzen zullen oprakelen. Het zijn twee sterke kandidaten, maar het zijn voor mij niet dé films van het jaar. Eigenlijk kan je dat over geen enkele film zeggen, en dus zou een betere spreiding van de prijzen misschien een goede zaak zijn. En mocht er al een film zijn die alles wint, dan had ik er niets op tegen mocht dit naar Drive gaan, maar spijtig genoeg werd deze film uitgerangeerd. Smaken verschillen en hierover kan nog lang gediscussieerd worden. Kiezen is verliezen en fouten zijn menselijk, dat heeft de Oscar Awardshow toch duidelijk gemaakt in het verleden (cf. Goodfellas, Alfred Hitchcock, L.A. Confidential,…). Op 26 februari 2012 is de uitreiking.

***Related Posts***
24/01/2012: Rundskop gaat naar de Oscars
16/01/2012: De 69e Golden Globes winnaars
01/10/2011: Beste Buitenlandse Films van 2011
01/03/2011: Rundskop filmbespreking

Met het uitbrengen van de Mr. and Mrs. Smith (2005) director's cut blu-ray zullen we de film even bespreken. Het is de film die niet de geschiedenis zal ingaan omwille van zijn filmische kwaliteiten, maar wel omwille van het huwelijk van Brad Pitt en Jennifer Aniston die stuk liep (althans volgens de gespecialiseerde pers).

Tijdens de opnames kon Pitt het wel zeer goed vinden met tegenspeelster Angelina Jolie en dus werden de eerste speculaties over een mogelijke romance de wereld in gestuurd. Een paar maanden later is Jolie ingetrokken bij Pitt en zou ze ook zwanger zijn van de acteur. Geen van de sterren heeft al officieel bevestigd (of ontkend) maar er zal dan toch wel iets van aan zijn.

Feit is wel dat ook op het scherm de combinatie Pitt / Jolie vonken geeft. Moesten Meneer en Mevrouw Smith door andere acteurs gespeeld worden, dan verloor de film de helft van zijn aantrekkingskracht en charme. Beide acteurs nemen hun rol niet al te serieus en het is duidelijk dat ze er veel plezier aan beleefd hebben. Eerst zou trouwens Nicole Kidman Mrs. Smith spelen, maar zij moest zich omwille van een overvolle agenda terug trekken. En toen wilde Pitt ook niet meer meedoen, totdat Angelina Jolie tekende voor de rol van Mrs. Smith. Gelukkig maar want Angelina Jolie en Brad Pitt zijn misschien wel de meest sexy sterren ter wereld en dat is net wat Mrs. and Mrs. Smith nodig had.

Korte inhoud: John en Jane Smith zijn nog maar zes jaar (vijf volgens John) getrouwd maar er zit al een serieuze sleur in hun huwelijk. Beiden leven totaal naast elkaar want ze hebben wel belangrijker dingen te doen dan hun huwelijk redden. John en Jane zijn immers twee van de gevaarlijkste huurmoordenaars ter wereld. Maar dat weten ze niet van elkaar. Wanneer ze beiden dezelfde opdracht krijgen en elkaars geheim ontmaskerd wordt, begint een klopjacht op leven en dood.

Doug Liman is de regisseur van dienst. Eerder maakte Liman furore met het zeer vermakelijke Go (1999) en vooral de actiefilm The Bourne Identity. In vergelijking met deze laatste lijkt Liman met Mr. and Mrs. Smith eerder op automatische piloot te werken. Hoewel Liman een paar keer staaltjes van zijn kunnen laat zien, de openingsscène is bijvoorbeeld heel knap uitgewerkt. En de auto-achtervolging kan gerust naast de actiescènes van The Bourne Identity (2002) staan. Doug Liman is ook uitvoerend producent en regisseur van de serie "The O.C" en van deze set heeft hij Adam Brody meegebracht. Fans van "The O.C." en Seth Cohen zullen blij zijn want Brody speelt in Mr. and Mrs. Smith Seth Cohen met een geweer. Verder in de cast nog een uitstekende Vince Vaughn als de nog bij zijn moeder wonende vriend van Pitt.

Het scenario is behoorlijk onwaarschijnlijk en er zitten heel wat gaten in het verhaal. Het script is geschreven door Simon Kinberg die ook X-Men 3 neerpende. De dialogen zijn soms wat voorspelbaar en zitten vol clichés, maar zijn ook vaak grappig en worden met veel animo gebracht (vooral dan door Brad Pitt). Mr. and Mrs. Smith neemt zichzelf niet al te serieus, Brad Pitt en Angelina Jolie hebben zich duidelijk geamuseerd en ik ook. Conclusie: Mr. and Mrs. Smith is geen hoogstaande cinema, maar wel zeer leuk entertainment.

Als we de Amerikaanse en vooral Europese critici mogen geloven heeft Terrence Malick ons dit jaar, met zijn The Tree of Life (2011), gebombardeerd met een mijlpaal in de filmgeschiedenis. Hij heeft ons een meesterwerk bezorg dat kan wedijveren met Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssee.

Dat het merendeel van de cinemabezoekers ambitieuze, ingewikkelde filmprojecten met een traag maar gestaag verteltempo niet meer kan smaken en te ongeduldig blijkt, is de laatste jaren een understatement. Grote cineasten als Francis Ford Coppola krijgen geen budgetten meer van studio’s om nog grootse filmproject te realiseren. Sterke scenario’s moeten het afleggen tegen clichématige, risicoloze blockbusters (Twilight, Transformers). Kladbrieven met bier & koffievlekken die men scripts noemt halen probleemloos de productietafel.

Dat neemt niet weg dat, als Terrence Malick er toch in slaagt om carte blanche te krijgen van Fox voor zijn droomproject (met sterrencast), dit automatisch een win-win situatie creëert waarbij de man zichzelf overstijgt vanwege ongelimiteerde vrijheid…

Korte inhoud: De elfjarige Jack heeft twee broers en woont bij zijn ouders. Op jonge leeftijd lijkt alles hem toe te lachen. Zijn moeder (Jessica Chastain) is lieflijk en vergevingsgezind en zijn vader (Brad Pitt) probeert hem klaar te stomen voor de harde wereld. Dat de wereld inderdaad geen prettige plaats is, leert Jack als hij in aanraking komt met ziekte, lijden en de dood. Als volwassen man wordt Jack (Sean Penn) een verdwaalde ziel in een moderne wereld die op bijzondere wijze zijn weg probeert te vinden.

The Tree of Life is helaas vakkundig gehyped door gefrustreerde critici die maar al te graag inhakken op commerciële vehikels (meestel terecht, soms ook niet) en die daarom Tree of Life als instrument hebben gebruikt om Hollywood er op te wijzen dat ‘films met een visie en hart’ meer dan ooit broodnodig zijn in het kale, zielloze filmlandschap van de 21ste eeuw. Het is ongezien hoe Malick's nieuwste opgehemeld wordt tot ongekende hoogten door deze zelfverklarende filmguru’s. Nog onbegrijpelijker was het feit het door Brad Pitt geproduceerde drama de Gouden Palm 2011 heeft gewonnen. Totaal onverdiend.

Ik heb de plicht om als 'criticus voor de jonge generatie' u erop te wijzen dat The Tree of Life de meest overroepen film is van het jaar, en misschien wel van dit decennium. Deze film is een puinhoop en lachwekkend slecht. Een eerstejaars filmstudent had het beter gedaan dan Terrence Malick, die de pedalen duidelijk heeft verloren. Tree of Life is een incoherente en vooral extreem saaie film die nergens naartoe lijkt te gaan. Een kluwen van nietszeggende dialogen en doelloze verhaallijnen maken van de 2 uur durende film een marteling om naar te kijken. Enige lichtpuntje in deze klucht zijn de getoonde segmenten van natuurbeelden. Deze zijn even goed (en soms zelfs beter) dan de fraaiste natuurfilm ooit, anderzijds wekken ze net als de rest van de film geen greintje emoties los, daar ze met het verhaal en de karakterontwikkelingen geen samenhang vertonen.

Iedere Terrence Malick fan weet natuurlijk dat je je mag verwachten aan een kunstige, alternatieve film met een dosis poëtische beeldspraak en dialogen die als gedichten klinken. Maar als er geen coherentie is, geen vaste verhaallijn, geen rode draad, dan verlies je houvast en betrokkenheid… Je loopt verloren en kan onmogelijk meevoelen met een film die zo mooi en meesterlijk had kunnen zijn. Het is zeer frustrerend dat Malick de hoge verwachtingen niet kan inlossen. Hij heeft met ondermeer The Thin Red Line en Badlands reeds bewezen dat hij absolute wereldcinema kan maken die iets uniek brengt. De man is anno 2011 helaas volledig het noorden kwijt.

Dat zelfs Sean Penn in interviews moest bekennen dat hij niet wist wat hij in de film deed en het script niet begreep, dan moet je als kijker toch vragen beginnen te stellen bij een film die decennia lang op zich heeft laten wachten. Nochtans is de boodschap gruwelijk simpel: De mensheid is maar een nietig, nietsbetekenende zandkorrel in een oneindig, wonderlijk universum. Hij waant zich superieur aan de natuur rondom hem en stelt zich teveel vragen bij de dood en zijn persoonlijke problemen. Dit terwijl de natuur rondom hem gewoon verder gaat alsof er niets aan de hand is. Wie zijn wij om te verlangen dat we eeuwig zouden moeten leven, wie zijn wij om god te vervloeken als er een geliefde sterft.

Een zeer mooie boodschap, en de Christelijke ondertoon die deel uitmaakt van het (bijna onbestaand) plot stoort absoluut niet. Maar de vertaling naar het grote scherm mislukt compleet en ik kan gerust stellen dat Terrence Malick’s talent en visie compleet afwezig was tijdens de opnamen van dit debacle. Er valt de cast trouwens weinig te verwijten. Brad Pitt speelt erg goed als de getormenteerde vader, Sean Penn komt weinig in beeld maar maakt er het beste van, en Jessica Chastian zet een onberispelijke prestatie neer.

Malick weet trouwens van geen ophouden meer. Hij wacht meestal 5 of 10 jaar met het uitgeven van een nieuwe film, nu staan er maarliefst 4 nieuwe projecten in de steigers, allemaal kort achter elkaar. Telkens met een absolute topcast. Ook al gaat Malick met zijn The Tree of Life zwaar de mist in, toch kijk ik uit naar de toekomst. In het bijzonder dan naar Lawless (2013), een drama met Christian Bale en Ryan Gosling in de hoofdrollen. Wie deze 2 karakteracteurs kent, weet dat hier een potentiële klassieker in de maak is. Dit ensemble roept herinneringen op aan het vuurwerk tussen Robert De Niro en Al Pacino in Heat (1995).

Ik weet dat de fans van de meer alternatieve cinema The Tree Of Life toch een kans gaan geven, na het lezen van deze review. Maar bij deze zijn jullie toch gewaarschuwd: op je doodsbed zal je het jezelf nog beklagen dat je 2 uur van je kostbare leven hebt verloren.

***Related Post***
20/12/2010: Veelbelovende The Tree of Life met Brad Pitt - trailer

Wanneer ik van Meet Joe Black (1998) van Martin Brest hoor, denk ik meteen aan twee dingen; de prachtige muziekscore van Thomas Newman en de onweerstaanbare Claire Forlani. Voor de rest is mij nog opgevallen dat Brad Pitt zelden zo slecht heeft gespeeld en dat deze bijna 3 uur durende prent gerust 45 minuten ingekort mocht worden. De film is een remake van 87 minuten lange Death Takes a Holiday (1934). Meet Joe Black komt uit op blu-ray op 20 januari 2011.

Korte inhoud: De media-tycoon Bill Parrish (Anthony Hopkins) staat op het punt om zijn 65ste verjaardag te vieren. Op een dag wandelt De Dood, in het lichaam van Joe Black (Brad Pitt), zijn huis binnen om Bill met hem mee te nemen. Joe maakt echter een deal met Bill: hij stelt zijn dood nog een tijdje uit, en in ruil laat Bill hem alle geheimen van het leven zien: het aardse bestaan, de liefde en pindakaas.

Maar als jullie voor langgerekte romantische films zijn, dan heeft deze film nog heel wat verborgen troeven. Anthony Hopkins vertolkt zijn rol met heel veel overtuiging. We geloven meteen dat hij een man is van aanzien die beseft dat de dood hem letterlijk en figuurlijk in het gezicht staart. Ook zijn samenspel met Brad Pitt zit goed. Veel beter dan die tussen Brad Pitt en Claire Forlani. De fotografie van Emmanuel Lubezki is bijzonder sfeervol. De traagheid waarmee het verhaal wordt verteld en de emotionele impact van de muziek zorgt ook voor een unieke sfeer. Het is een verademing om nog eens zo’n Hollywoodfilm te zien die de tijd neemt om zijn verhaal te vertellen. Maar goed, het had toch een betere film geweest mocht deze voor een stuk zijn ingekort.

De boodschap van de film daarentegen is niet verborgen en wordt er eigenlijk met de paplepel ingegoten. We zijn allemaal zo druk in de weer dat we nauwelijks nog de tijd nemen om te leven. En nu De Dood aan de voordeur staat , komt men tot dit besef. Parrish beseft ondermeer dat hij zijn eigen dochters nauwelijks kent en dat zijn vertrouwensmensen in zijn bedrijf eigenlijk geen vertrouwelingen zijn. Het is een confrontatie met zichzelf, een conflict met zijn moraliteit.

Deze film moet het hebben van zijn mooie fotografie en niet van zijn visuele effecten. Alles blijft somber en volledig in sync met het uitgesponnen verhaal. Spijtig genoeg is de kwaliteit van de vertelling niet recht evenredig met de duurtijd ervan. Er zitten teveel onbenullige en nietszeggende scènes is en tevens ook een pak personages die compleet fout werden gecast. Mocht de regisseur echter wat meer nuance in zijn scenario gestoken en wat minder frivoliteiten en iets meer nauwgezetheid aan de dag had gelegd bij de regie, dan had dit zelfs een oscar-waardige film kunnen zijn. Wat was er geen bekendheid als Brad Pitt, dan had deze film zelfs nog meer kunnen floppen. Het productiebudget werd vastgelegd op 90 miljoen dollar, maar slechts 40 miljoen werd teruggewonnen met zijn release in de States. En de Beverly Hills Cop regisseur zal het geweten hebben, want na deze treinramp was hij 4 jaar werkloos om dan nadien harakiri-gewijs het mes in zijn eigen rug te steken met dat ander treinongeluk genaamd Gigli (2003). Het was een film met J-Lo die de helft kostte om te maken, maar met moeite 6 miljoen dollar opbracht in de States. Martin Brest weet ondertussen hoe laat het is.

Zoals we het ondertussen al een beetje gewend zijn, moeten we heel lang wachten alvorens we opnieuw kunnen genieten van de poëtische en fel dramatische beelden van regisseur Terrence Malick. En na het zien van de eerste trailer denk ik dat The Tree of Life (2011) wel eens indruk zou kunnen maken op de volgende Oscar-uitreikingen. De fotografie is wederom om in te kaderen en de plot laat vermoeden dat de diep-menselijke conflicten ons niet onberoerd zullen laten.

Korte inhoud: De elfjarige Jack heeft twee broers en woont bij zijn ouders. Op jonge leeftijd lijkt alles hem toe te lachen. Zijn moeder (Jessica Chastain) is lieflijk en vergevingsgezind en zijn vader (Brad Pitt) probeert hem klaar te stomen voor de harde wereld. Dat de wereld inderdaad geen prettige plaats is, leert Jack als hij in aanraking komt met ziekte, lijden en de dood. Als volwassen man wordt Jack (Sean Penn) een verdwaalde ziel in een moderne wereld die op bijzondere wijze zijn weg probeert te vinden.

Dit is één film waar ik naar toe zal kijken. Niet alleen inhoudelijk zal het ons treffen maar ook visueel zal deze prent verbluffen. Net zoals Christopher Nolan in The Dark Knight (2008), heeft Malick zijn budget kunnen opkrikken om bepaalde delen van de film te draaien op de peperdure 70mm pellicule. Je zou denken dat in een tijdperk waar digitale High Def camera’s uit de grond schieten en waar zelfs de nieuwe generatie foto-camera's zich op het terrein van de cinema begeven, dat een filmmaker de pellicule voor bekeken zou houden. Maar Malick trekt zich van dit niets aan. Hij is een eigenzinnige filmmaker die zich niet zoveel laat beïnvloeden door de mode-trends. Hoewel,… naar verluidt werden ook een aantal beelden gedraaid op de digitale Red camera.

Ik ben zelf een grote fan van zijn films, ook al vond ik zijn vorige prent, The New World (2005), ietwat tegenvallen. Maar ook bij zijn mindere films blijf je bewondering koesteren voor zijn tegendraadse aanpak. Malick heeft een eigen filmstijl. Ook al lijken bepaalde beelden uit de trailer op 2001: A Space Odyssey (1968) van Stanley Kubrick, de poëtische benadering van zijn personages, het gebruik van voice-over, de impact van de natuur en het tijdsloze aspect van het verhaal zijn allemaal eigen aan de filmmaker. Hij vertelt zijn verhaal op basis van nostalgische beelden die bij momenten bijna aanvoelen als een droomsequentie, maar tezelfdertijd een hyper-realiteit vertegenwoordigen.

Malick heeft een Oscar-nominatie gekregen voor zijn oorlogsfilm The Thin Red Line (1998), maar kon tot op heden geen verzilveren. Dit jaar zou het wel eens anders kunnen uitdraaien…was het niet dat de film pas in mei 2011 zal uitkomen, lang na de oscar-uitreiking. Vreemd, want bij het zien van de trailer zou je denken dat de film zo goed als afgewerkt moet zijn. Er is dan nog altijd 2012, maar oscar-kandidaten brengen best hun film uit op de vooravond van de nominaties.

En voor de liefhebbers zijn hier de eerste 5 minuten van de Megamind (2010) film in regie van Tom McGrath voor DreamWorks. Voor mensen met een goed gevoel voor humor zal dit wel een leuke animatiefilm worden. En dit voor een niet-Pixar film. Wat betreft die eerste 5 minuten, het ziet er allemaal niet slecht uit. Nu maar hopen dat de overige 85 minuten dezelfde kwaliteit hebben.

Korte inhoud: Megamind (Will Ferrell) en diens aartsvijand Metro Man (Brad Pitt) zijn aliens die tijdens een crisis hun planeten moeten verlaten. Megamind, een echte superschurk, probeert op allerlei manieren de macht in Metro City over te nemen. Maar elke poging faalt dankzij Metro Man, die een volksheld wordt. Het lijkt erop dat aan de strijd tussen de twee nooit een eind zal komen, totdat Megamind zijn vijand plotseling vermoordt. Hij doodt Metro Man bij een van zijn vele pogingen om verslaggever Roxanne Ritchi (Tina Fey) te gijzelen. Bevrijd van zijn rivaal neemt Megamind de macht over in Metro City. Langzaam maar zeker begint hij zich echter te realiseren dat hij zonder vijand geen levensdoel meer heeft. Om een depressie tegen te gaan, besluit hij van Roxanne's eenzame cameraman Hal (Jonah Hill) een nieuwe superheld te maken, Titan. Maar helaas, Titan keert zich tegen de mensheid uit wraak voor zijn vroegere leven dat hij heeft moeten leiden als verschoppeling. Hierdoor is Megamind - tegen de verwachting in - genoodzaakt de heldenrol op zich te nemen. Samen met Minion (David Cross), die al sinds zijn jeugdjaren zijn vaste sidekick is, trekt Megamind ten strijde tegen Titan, die een spoor van vernieling achterlaat.

***Related Post***
21/09/2010: DreamWorks brengt Megamind uit

Een film die verondersteld is om een karrenvracht aan bezoekers naar duizenden bioscopen te lokken is de animatiefilm en potentiële crowd-pleaser Megamind (2010) van DreamWorks in regie van Tom McGrath (Madagascar 1 & 2). De premisse van de film was de volgende: "Wat als Lex Luthor Superman had verslagen?"

Korte inhoud: Megamind (Will Ferrell) en diens aartsvijand Metro Man (Brad Pitt) zijn aliens die tijdens een crisis hun planeten moeten verlaten. Megamind, een echte superschurk, probeert op allerlei manieren de macht in Metro City over te nemen. Maar elke poging faalt dankzij Metro Man, die een volksheld wordt. Het lijkt erop dat aan de strijd tussen de twee nooit een eind zal komen, totdat Megamind zijn vijand plotseling vermoordt. Hij doodt Metro Man bij een van zijn vele pogingen om verslaggever Roxanne Ritchi (Tina Fey) te gijzelen. Bevrijd van zijn rivaal neemt Megamind de macht over in Metro City. Langzaam maar zeker begint hij zich echter te realiseren dat hij zonder vijand geen levensdoel meer heeft. Om een depressie tegen te gaan, besluit hij van Roxanne's eenzame cameraman Hal (Jonah Hill) een nieuwe superheld te maken, Titan. Maar helaas, Titan keert zich tegen de mensheid uit wraak voor zijn vroegere leven dat hij heeft moeten leiden als verschoppeling. Hierdoor is Megamind - tegen de verwachting in - genoodzaakt de heldenrol op zich te nemen. Samen met Minion (David Cross), die al sinds zijn jeugdjaren zijn vaste sidekick is, trekt Megamind ten strijde tegen Titan, die een spoor van vernieling achterlaat.

Megamind is de tweede animatiefilm van DreamWorks dit jaar, na de niet onaardige How to Train Your Dragon (2010) die een behoorlijke recette maakte zowel in binnen- als buitenland. Het verhaal is geïnspireerd op de Superman mythologie , maar in plaats dat er maar één kind wordt gered van de planeet die in stukken barst, zij het er deze keer twee (Metro-Man en Megamind). Het Lois Lane karakter wordt vertolkt door Roxanne, gespeeld door Tina Fey.

In de trailer krijgen we een introductie van de karakters, maar of de film de moeite zal worden valt nog te bezien. In de twee laatste trailers hebben de makers wel veel plotpunten weggegeven. Maar uiteindelijk is het duidelijk dat het een familiefilm zal worden. Toch zou ik de marketeers aanraden om iets minder van hun plot te onthullen in hun trailers, zeker wanneer je te maken hebt met een verhaal vol met plottwists. Hieronder vinden jullie de trailer, maar weet dat het misschien beter is om deze niet te bekijken en gewoon te wachten op de release. De film komt bij ons uit op 15 december 2010, uiteraard in 3D.

***Related Post***
15/10/2010: De eerste 5 minuten van Megamind

Cleopatra is hot, zover is duidelijk. Een kleine twee jaar geleden kwam Steven Soderbergh nog naar buiten met het idee om een Cleopatra-musical te maken, genaamd Cleo (2011), met Catherine Zeta-Jones als de Egyptische koningin en Ray Winston als Julius Caesar. Maar net zoals met de Marilyn Monroe biopic, zijn er gelijkaardige filmprojecten die op hetzelfde moment de kop opsteken.

Producent Scott Rudin (No Country For Old Men) had in 2006 de rechten gekocht van een recente biografie over Cleopatra van Stacy Schiff en wil snel een film van de grond krijgen. De mensen bij The Wrap schreven het volgende:

Oscar winner Angelina Jolie is attached to star in the Cleopatra (2011) movie that Oscar-winning producer Scott Rudin has been developing since 2006, according to USA Today. At a lunch this week in Manhattan to promote Pulitzer Prize-winning biographer Stacy Schiff's new book, "Cleopatra: A Life," Little, Brown publisher Michael Pietsch said Rudin envisions Jolie starring as the Queen of the Nile.

Rudin's office then confirmed that the project "is being developed for and with Jolie," who Schiff describes as having "the perfect look" to play the character.

Met Angelina Jolie als Cleopatra zou je kunnen verwachten dat de meest evidente keuze voor Cleopatra’s lover, Brad Pitt zou zijn als de Romeinse generaal Marcus Antonius. Maar gezien het er misschien een beetje te dik op ligt zal de toekomstige regisseur misschien wel zoeken naar een alternatief, kwestie om de voorspelbaarheid niet in de hand te werken. Ik moet bekennen, ik heb Cleopatra (1963) met Elizabeth Taylor in flarden en stukken gezien op tv, een beetje tussen de soep en de patatten.

Ik lag er nooit echt wakker van, tot ik de serie "Rome" zag. Ik denk dus echt wel dat er meer te doen is met het personage dan louter romantisch geleuter. Ik kijk er zelfs meer naar uit dan die Soderbergh musical. Ik val niet alleen in slaap bij musicals, maar ik denk tevens dat Zeta-Jones niet de beste actrice is voor de rol. Het zou me trouwens verbazen mocht dit project ooit het daglicht zien. De hit-and-miss reputatie van Soderbergh zal ook het vertrouwen in het project niet vergroten. Aan de vooravond van de productie van Moneyball (2011) werd Soderbergh trouwens ontslaan als regisseur omdat de studio vond dat het script niet goed genoeg was, en vervangen door een regisseur met zo goed als geen relevante ervaring. Pittig detail, de producer van Moneyball is eveneens Scott Rudin.

***Related Post***
26/10/2008: Catherine Zeta-Jones als Cleopatra

Death Proof (2007)

Als Quentin Tarantino een film maakt dan weet je meteen dat je iets ongewoons zal aantreffen. Net zoals elke filmgeek is de regisseur ook verzot op filmgenres en met deze nazi-film vond hij het een uitstekend idee om er een western van te maken. En enkel Tarantino komt hier ook mee weg. De muziek, de kadrages, de opbouw en sfeer van Inglourious Basterds (2009), alles klopt. Maar de film is meer dan een genrefilm die blijft steken op het niveau van hommage of parodie. Er wordt niet alleen voortreffelijk geacteerd door Mélanie Laurent en Christoph Waltz, maar door de voltallige cast, die ook voldoende ruimte krijgen om hun personages een gezicht te geven. De originaliteit, de kwaliteit van de dialogen en de set-up van elke scène zijn buitengewoon fascinerend. Misschien had hij hier en daar de sequenties naar het einde wat mogen inkorten, maar het blijft toch één van de betere Tarantino films.

Korte inhoud: In het door Duitsers bezette Frankrijk is Shosanna Dreyfus (Mélanie Laurent) getuige van de brute moord op haar familie, onder leiding van nazi-kolonel Hans Landa (Christoph Waltz). Ze weet maar net te ontsnappen en vlucht naar Parijs, waar ze een nieuwe identiteit aanneemt en een filmtheater gaat runnen. Ondertussen, ergens anders in Frankrijk, neemt een joodse groep soldaten, onder leiding van Lt. Aldo Raine (Brad Pitt) wraak op de nazi's. De groep die bij de vijand bekend staat als 'The Basterds', zaait angst door de nazi's op brute wijze te vermoorden. Met de hulp van de Duitse actrice Bridget von Hammersmark (Diane Kruger) ondernemen ze een missie om de leiders van het Derde Rijk uit te schakelen bij een Duitse filmpremière in het filmtheater van Shosanna Dreyfus, waar ook Shosanna zelf haar kans schoon ziet om wraak te nemen...

Een bekende uitspraak van Tarantino is: "Ik vind dat je rustig mag stelen als de film er beter van wordt. Als je betrapt wordt, kun je altijd nog zeggen dat het om een hommage gaat". En daar heb je het. De titel The Inglorious Bastards (1978) van Enzo G. Castellari werd dan ook een klein beetje gewijzigd maar er is een duidelijke verwijzing, alsook naar de beruchte klassieker The Dirty Dozen (1967), een mijlpaal in het actie-oorlogsgenre. Maar Tarantino maakt hier toch wel een hoogst persoonlijke prent van en verliest geen seconde vertelstijl.

Niet alleen het acteerwerk van de acteurs maar ook het camerawerk van Robert Richardson is uitmuntend. Tarantino heeft zijn reputatie als regisseur van eigenzinnige cinema hiermee weer eens bevestigd. Zwarte humor en veel vette knipogen, het is allemaal heerlijk om te volgen. Voor een film over de 2de WO blijven de explosies en de adrenaline-sequenties tot een minimum beperkt. Hoewel de scalpen met de regelmaat van de klok worden gesneden en de baseball-knuppel soms als terreurwapen wordt ingezet blijft het allemaal binnen de perken, ook al is het af en toe even schrikken. De kolderieke opzet staat echter voorop. De soundtrack wordt aangeleverd door niemand minder dan western-componist Ennio Morricone en levert een opmerkelijke bijdrage, ook hier ee paar verwijzingen naar de muziek van diens spaghettiwesterns.

Kortom, Inglourious Basterds is een uitstekende film, en had nog stukken beter geweest mocht hier en daar de scenes wat korter geknipt zijn. Maar uiteindelijk verveelt de film nauwelijks en dat voor een prent van 153 minuten, wat op zich ook al een prestatie is. De dialogen komen op de voorgrond en de krankzinnige plot werd geregisseerd door een volwassen iemand die verzot is op cinema. Daar waar het zwakke Death Proof (2007) eerder een ontdekking was naar de ‘exploitation film’ is Inglourious Basterds eerder een traditionele film, met een eigen wereld waarin mensen een specifiek taalgebruik hebben en waar de taal een essentieel element vormt in de film. Een taal kennen kan deuren opnemen, en wie de taal niet meester is kan tijdens de oorlog in gevaar komen. Er zit ook heel wat name-dropping in de film met Duitste cineast maar dat zit geheel binnen de sfeer van de film en komt in geen geval opschepperig over. De film bevestigt voor mij de terugkeer van een meester die hier bewijst dat hij ook meer is dan een regisseur van gestileerde en gewelddadige actie thrillers.

Op de Blu-ray vinden jullie heel wat making-off filmpjes, de volledige en hilarische propagandafilm met soldaat Zoller (Daniel Brühl); alsook alternatieve en geknipte scènes. Jawel, u hoort het goed, de film kon nog langer zijn…véél langer.

***Related Posts***
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies 2009
07/10/2009: Quentin Tarantino interesse in Kill Bill 3
17/07/2009: Inglourious Basterds poster
12/02/2009: Inglourious Basterds trailer