De FilmBlog

Na het zien van Jeremy Renner in The Hurt Locker (2008), The Town (2010), Mission: Impossible - Ghost Protocol (2011) en de trailer van The Avengers (2012), heb ik er geen twijfel over dat hij zijn mannetje zal staan in de Jason Bourne spin-off, The Bourne Legacy (2012).

En dit 4de deel van de Bourne franchise is geen reboot of prequel, maar wel degelijk een sequel met een nieuw karakter die hetzelfde programma heeft gevold als Jason Bourne. Bij gevolg krijgen we opnieuw te maken met Dr. Albert Hirsch (Albert Finney), Noah Vosen (David Strathairn), Ezra Kramer (Scott Glenn) en Pam Landy (Joan Allen) , naast nieuwe personages zoals Marta (Rachel Weisz), Byer (Edward Norton) en Nummer 3 (Oscar Isaac).

De trailer, die iets weg heeft van een Saul Bass montage, slaagt er in ieder geval in om onze interesse op te wekken. Het is Jason Bourne, maar dan zonder de geheugenstoornis. Renner kicks ass! Met een beetje Moby muziek en we zullen zelfs het verschil nauwelijks merken met pakweg The Bourne Ultimatum (2007) of The Bourne Supremacy (2007)

De regisseur van dienst is niet Greengrass, maar wel Tony Gilroy, regisseur van Duplicity (2009) en Michael Clayton (2007). Ik zou net meteen zeggen dat de man veel actie-ervaring heeft op zijn showreel, maar dat had Brad Bird ook niet toen hij begon aan M:I 4 – Ghost Protocol. Het zal dus afwachten zijn. Michael Clayton was een geslaagde thriller, en hopelijk is The Bourne Legacy dat evenzeer.

Nadat Jeremy Renner de Bourne franchise zal overnemen, zal hij waarschijnlijk ook de Mission: Impossible franchise verder zetten. Misschien iets teveel van het goede. Een conflict van belangen als je het mij vraagt. Misschien moeten de M:I franchise misschien maar zoeken naar een alternatief, gezien deze twee spionage-thrillers toch wel enorm op elkaar trekken.

***Related Post***
25/07/2011: The Bourne Legacy zonder Jason Bourne

Het is bijna voorbij, maar ik heb van 2011 genoten, ook al waren er niet meteen véél hoogvliegers. Toch een filmjaar met heel wat verrassingen, en naar goede oude traditie komen de beste films op het einde van de rit. Vorig jaar waren er zo 3 films die aan mijn lijstje ontbraken, maar op dit ogenblik had ik ze dus nog niet gezien. En dit jaar is het niet anders. Nope, ik heb niet ALLE films uit 2011 gezien, maar toch wel een behoorlijk aantal, en voldoende veel om een top 10 lijstje met De Beste en Zwakste Films van 2011 samen te stellen.

Films die net uit mijn top 10 van beste films vielen zijn Carnage (2011) van Roman Polanski, Rise of the Planet of the Apes (2011) van Rupert Wyatt, La Piel Que Habito (2011) van Pedro Almodovar, Rundskop (2011) van Michael R. Roskam en The Help (2011) van Tate Taylor. Onderaan de ladder heb ik getwijfeld om The Hangover part II (2011) een plaats te geven in de 'Hall of Shame', maar er waren andere kandidaten die zelfs nog zwakker deden. Ook I Am Number Four (2011) heeft net de dans ontsnapt, ook al stonk deze prent van mijlenver, en Jack and Jill (2011) vond ik zelfs de vermelding in een top-lijstje niet waard. Maar uiteraard zullen er nog wel films zijn die ik uit het oog heb verloren, maar dat zal ik wel lezen in de commentaren.

10. Fast Five (2011) Justin Lin

Ik had niet veel verwacht van nog een nieuwe Fast & Furious film. Wie wel trouwens? Maar dan kwamen ze met deze testosteron-rollercoaster, die volledig immuun is tegen alle wetten der fysica en zichzelf tevreden stelt met snelle car-races, mooie vrouwen en spierbundels. Het is misschien niet de beste film van het jaar, laat staan dat het verhaal de moeite is om na te vertellen, maar wat was dat voor een plezierrit. Fast Five is meteen ook de beste F&F film uit de reeks, en zo zie je dat de zoveelste sequel van een film niet noodzakelijk als verwerpelijk moet beschouwd worden.

9. Hugo (2011) Martin Scorsese

Hugo was een aangename verrassing en dan nog wel voor het eerste 3D project van Scorsese. In ieder geval mocht deze knappe familiefilm niet ontbreken aan deze lijst. Het is 3D-cinema zoals ik het graag zie, en reikt met kop en schouders boven frivoliteiten als Avatar (2009). Hugo is de film die je kan aanraden aan iemand die wil kennis maken met de techniek, en hopelijk zullen ze er nu mee ophouden. Ook Ben Kingsley komt terug op de voorgrond met een geweldige prestatie, maar de show wordt hier toch wel gestolen door de regisseur.

8. The Artist (2011) Michel Hazanavicius

Film-experimenten leveren ook zelden geslaagde films op, maar The Artist is hier wel een uitzondering op. Het is een feilloze recreatie van een stille film met een geweldige Jean Dujardin en Bérénice Bejo in de hoofdrol. Zonder enige twijfel de meest originele prent van 2011 die zeker wel een impact zal hebben op de komende Oscar-uitreiking in 2012. Ultiem vermaak uit de jaren stillekes.

7. Tinker Tailor Soldier Spy (2011) Tomas Alfredson

Ik had noch het boek gelezen of de tv-serie gezien, en werd dus voor de eerste keer blootgesteld aan de geneugten van een echte misdaad intrige met een ingenieus labyrint-plot. Het verhaal van Tinker Tailor Soldier Spy (2011) speelt zich af in het Londen van de jaren 70, in een verscholen draaikolk van spanningen tussen het kapitalistische Westen en de communistische Sovjet-Unie. Complotten worden gevormd, informatie doorgespeeld en gestolen, mensen worden verraden en nu en dan vallen er zelfs slachtoffers. En in een spionage-thriller van 127 minuten waar de dialogen, en niet de actie, de plot uitbouwen zijn talentvolle acteurs van cruciaal belang. En dit is hier zeker het geval. De acteurs weten dat ze de film niet mogen verzuipen in ellenlange expositie, maar verwennen de toeschouwer met geraffineerde vertolkingen. Je krijgt zelfs kippenvel wanneer Gary Oldman op een gegeven moment een monoloog opvoert.

6. Warrior (2011) Gavin O'Connor

Ik heb het normaal niet zo voor vecht-films, maar deze Warrior heeft me al evenveel kunnen bekoren als The Fighter, en dat allemaal door het scenario die zich niet tevreden stelt met karikaturen, en acteurs die de ziel uit hun lijf spelen. De plotpunten zijn herkenbaar en je weet snel naar waar deze prent naar toe wil, en toch blijf je op het puntje van je stoel. Ik kan me op dit moment geen betere MMA film voor de geest halen.

5. Midnight in Paris (2011) Woody Allen

Dit jaar zijn er geen Pixar films in mijn Top 10, maar wel een romcom. Midnight in Paris was één van de meest verfrissende komedies van 2011. Net zoals Polanski of Scorsese, is ook Woody Allen nog helemaal niet uitverteld. Maar ook Owen Wilson laat hier één van zijn meest interessante vertolkingen zien. De kracht van Midnight in Paris is de manier hoe het de spot kan drijven met de teleurstellingen van de mens, met zijn ongebreidelde verlangen naar betere tijden. Hartverwarmende en buitengewoon verrassende prent.

4. Mission: Impossible – Ghost Protocol (2011) Brad Bird

De perfecte actieprent van 2011 is Mission: Impossible – Ghost Protocol, van de Pixar-regisseur Brad Bird, tevens zijn eerste live-action film. De film heeft misschien iets minder charisma als de opkomende nieuwe Dark Knight film, maar het brengt al evenveel vuurwerk, stunts en heroïsme om van te rillen. Het verhaal is nog steeds 'impossible', maar net zoals Fast Five hebben de makers de franchise tot de essentie kunnen herleiden en deze tot de perfectie gebracht. Ook Tom Cruise bewijst nog maar eens dat hij nog steeds een geniaal acteur blijkt te zijn, die zijn personage nog steeds voldoende kan stofferen om er een intrigerend figuur van te maken. Zelfs al duurt deze film meer dan twee uur, de adrenaline blijft pompen in onze aderen vanaf de begincredits tot lang na de eindcredits.

3. Moneyball (2011) Bennett Miller

Ook al had ik er meer van verwacht heeft Moneyball me kunnen bekoren met een uitstekende Brad Pitt in de hoofdrol, waarvoor hij waarschijnlijk zal beloond worden op de komende Oscar-uitreiking (Tenzij George Clooney de eer wegkaapt, gezien hij zowat de chouchou blijft van The Academy). En ook al ben je geen fan van baseball, mensen die fan zijn van een goed verhaal zullen hier met volle teugen van genieten. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, werd alles verrijkt met sterke vertolkingen en een slim verhaal van de hand van Steven Zaillian en Aaron Sorkin (The Social Network). Een sportfilm die in tegenstelling tot zijn soortgenoten, niet de prestatie, dan wel de strategie op het voorplan plaatst. Iets wat alles een stuk interessanter maakt. Sterke plot + relevante inhoud + fijne dialogen en karakters + knappe vertolkingen en strakke regie + hoge ontspanningswaarde + film die blijft hangen = mijn nummer één.

2. The Girl with the Dragon Tattoo (2011) David Fincher

Wie had ooit kunnen denken dat een Hollywood remake van een geslaagde, twee jaar oude, Zweedse prent, mij zo kon omver blazen. The Girl with the Dragon Tattoo is op vele vlakken een betere film dan het origineel. En de troef van deze prent is dat je het niet gaat beschouwen als remake, dan wel als een andere adaptatie van eenzelfde boek. David Fincher voelt zich in ieder geval kiplekker met het aangereikte materiaal. En desondanks de grauwe natuur van de film, ziet Zweden er heel elegant en rustgevend uit. Maar het is een rust die ons ook wel onwennig maakt. Achter het mooie plaatje schuilt een wereld van verderf en terreur. En toch is het niet Fincher’s beste film, maar dat heeft dan weer te maken met het respect die hij had voor het bronmateriaal en hij er geen persoonlijke film wou van maken. Het is een keuze die je als regisseur moet maken, en deze is zeker wel een verdienstelijke. Maar misschien nog belangrijker dan de regisseur, zijn de acteurs die stuk voor stuk krachtige vertolkingen neerzetten. Een brutale en hard prent, die een tijdlang zal blijven nazinderen.

1. Drive (2011) Nicolas Winding Refn

Ook al heeft de schrijver James Sallis voor zijn Drive wel heel veel inspiratie gezocht bij Thief (1981) van Michael Mann, blijft het een schitterende prent, en dit dankzij de ingetogen en efficiënte filmstijl van regisseur Nicolas Winding Refn, en de ontroerende vertolkingen van Carey Mulligan en de nieuwe James Dean, Ryan Gosling. De intelligente actiefilms zijn schaars, en Drive slaagt er wonderwel in op de adrenaline-opstootjes te doseren met levenskwesties over het lot en boetedoening. Arthouse of mainstream thriller? Deze prent kan je gewoon niet in een hokje duwen. In ieder geval is dit voor mij dé beste en meest verrassende film van het jaar.

10. Green Lantern (2011) Martin Campbell

Het grootste struikelblok bij Green Lantern was misschien wel het bronmateriaal. Het basisconcept van de strip is eigenlijk wel wat LAME: Elke Green Lantern beschikt over een zogenaamde Power Ring, waarmee ze met hun verbeeldingskracht wapens, voorwerpen of structuren kunnen materialiseren. Deze ringen zijn gemaakt met zeer geavanceerde buitenaardse technologie. Een ring moet dan ook om de 24 uur worden bijgeladen (wtf?!) met behulp van een lantaarnvormig apparaat (whaaa??). Misschien hadden de makers toch iets dieper moeten graven in de verschillende Green Lantern comics, en er het beste uit gedestilleerd. Want wat nu voor ligt overtuigde mij niet. Ook al valt er op de vertolking van Reynolds niets op aan te merken, hebben we als toeschouwer geen voeling met hem.

9. Sucker Punch (2011) Zack Snyder

Visueel verbluffend en de trailer was veelbelovend, maar wat voor een zooitje was Sucker Punch. En begrijp me niet verkeerd, aan de film heeft heel wat talent gewerkt, maar net daarom verdient hij ook zijn plaats in deze list of shame. Dit rot scenario was een flauw excuus om een lange videoclip te draaien met een verzameling van fetish-scènes. Ook Kill Bill heeft zich laten gaan in een visuele manga-stijl; maar die film had tenminste nog een verhaal, en personages die de moeite waren om te volgen. En wat nog erger is, met al de aanwezige erotische spanning in deze prent is dit één van de saaiste films van 2011. Onvergefelijk!

8. The Tree of Life (2011) Terrence Malick

En de film die zelfs nog meer talent heeft achter de camera en nog dieper zinkt is The Tree of Life. Door sommigen geprezen als een geniale film, door nuchtere mensen beschouwd als een klucht. Als fan van Terrence Malick vond ik dit misschien één van mijn grootste teleurstellingen van 2011. Het had er alle schijn van dat de regisseur, net zoals bij Sucker Punch, een film wou maken waar hij zin in had zonder stil te staan bij zijn publiek...laat staan zijn eigen acteurs die nauwelijks wisten wat ze op de set deden (cf. reactie van Sean Penn). Het lijkt bij momenten wel op een studentenfilm die zichzelf heeft vast gereden tijdens een spirituele trip. Maakt mij niet veel uit dat de film de Gouden Palm op Cannes heeft gewonnen. Hun vorige winner, Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010), was nu ook niet meteen de beste film van 2010. Dit hebben gezegd verdient de cameraman een Oscar voor beste fotografie.

7. Cowboys & Aliens (2011) Jon Favreau

Cowboys & Aliens is gewoon niet goed. Het verhaal – die door maar liefst 8 scenaristen (!) werd neergepend hangt met haken en ogen aan elkaar, staat bol van de clichés (cf. Ford die een mes geeft aan een jongen en die dit mes dan gebruikt om een alien mee te "prikken", de scène waarin een barman voor schut wordt gezet door een foute cowboy met triggerfinger,...) en is ronduit bespottelijk (cf. de aliens zoeken naar goud - maar nemen nog even de tijd om mensen te kidnappen, … whatever). De acteurs (Ford, Wilde, Craig) zijn compleet verkeerd gecast en lopen er ook in rond als kartonnen borden, zonder echt te weten van welk hout pijlen te maken. En de enige pijlen in deze science-fiction western komen van een bende Indianen - Cowboys and aliens AND Indians dus - die halverwege het verhaal op vrij nutteloze wijze hun intrede maken. In de film zegt Craig op een gegeven moment "They came here for the Gold", waarop Ford antwoordt "Gold? That’s ridiculous. What are they gonna do with it? Spend it? " Een sentiment die waarschijnlijk gedeeld wordt door de gemiddelde bioscoopbezoeker.

6.World Invasion: Battle Los Angeles (2011) Jonathan Liebesman

Spijtig voor de uren die het speciale effecten team heeft gesleten aan World Invasion: Battle Los Angeles, maar het is een kandidaat voor de Razzie Awards van volgend jaar. De film is één groot cliché: over de efficiënte Amerikaanse oorlogsmachine, de militaire helden die alles in het werk stellen om de bevolking te beschermen en de moordlustige aliens die alles met de grond gelijk willen maken en de wereld koloniseren. Koloniseren? Wat? Blijkbaar zijn ze uit op onze water reserves. Hoe weten we dat? Wel, CNN staat in voor de invulling van het verhaal, en het toedekken van de hiaten. En CNN was voor mij de 'enige echte held' in het verhaal, want zij slagen erin om desondanks de verschroeide en platgebombardeerde aardbol toch nog een mooie uitzending te maken met journalisten ter plaatse en statistieken over het waterpeil die blijkbaar zou gedaald zijn.

5. Conan the Barbarian (2011) Marcus Nispel

Indien jullie gek zijn van goedkope 3D effecten, halfgare dialogen, levenloze karakters en hersenloos stoot- en hakwerk, is deze Conan the Barbarian voor u bestemd. Nispel vangt niets nieuws aan met het gegeven en lijkt weinig interesse te hebben om zijn acteurs beter te coachen. Alle vertolkingen in de film zijn beschamend zwak en is de chemistry vrijwel onbestaand tussen Jason Momoa en Rachel Nichols. En dat zijn van die zaken, zelfs in een barbarenfilm, die een film om zeep kunnen helpen. Maar deze versie laat ons onberoerd. We voelen weinig voor Conan en de moord op de ouders heeft zo goed als geen impact. Kon ook niet anders als je weet dat ze achter de camera meer geïnteresseerd waren in de visuele effecten en de 3D-shots. Maar het probleem van de film ligt hem uiteindelijk niet in de 3D, dan wel is het zwak script en de ongeïnspireerde regie.

4. PotC: On Strangers Tides (2011) Rob Marshall

De meest irrelevante en zinloze sequelfilm van het jaar is Pirates of the Caribbean: On Strangers Tides . Het is ook compleet onduidelijk wat de relatie uiteindelijk is tussen Johnny Depp en Penélope Cruz. Soms hebben ze een haat-relatie, soms blijken ze elkaar niet te kunnen missen, soms wantrouwen ze elkaar, soms is er gewoon liefde, soms lijken ze elkaar nauwelijks te kennen. Zou dit geen gevolg zijn van het versnipperde script, die door een 4tal scenaristen met lijm en plakband aan mekaar is geplakt? Maar regisseur Rob Marshall kan je uiteindelijk niets verwijten. Hij heeft gedaan wat iedere filmkenner al maanden van tevoren had kunnen voorspellen: slapstick humor brengen met idiote choreografieën en cartoony actie-sequenties - geheel in de lijn van zijn vorige films. Deze PotC 4 kan enkel gesmaakt worden door kijkers die niet veeleisend zijn; zoals pubers.

3. The Smurfs (2011) Raja Gosnell

Het was meteen duidelijk dat The Smurfs (2011) niet aan mij besteed was. Ik had immers de puberjaren met succes volbracht en de makers van deze prent hadden niet meteen de interesse om een film te maken voor +16 jarigen. Maar dat zal Hollywood een zorg wezen, want zij mikken immers op deze impulsieve Teletubbie-consumenten. Toch is het een vrij smaakloze prent met enkel Hank Azaria die nu en dan een glimlach kan opwekken. Een recyclage van Alvin and the Chipmunks (2007), zonder enige toegevoegde waarde. Het pathetische is dat er nu ook nog een sequel in de maak is.

2. Season of the Witch (2011) Dominic Sena

Jullie dachten toch niet dat Nicolas Cage kon ontsnappen aan de lijst? Zijn meest opmerkelijke bijdrage is toch wel Season of the Witch. Er zitten (los van Ron Perlman en Christopher Lee) meer overtuigende vertolkingen in De Leeuw van Vlaanderen (1985) dan in deze gehele film. Maar ook al is het acteerwerk vaak om van te schaterlachen, die cgi in deze prent was gewoon ronduit lachwekkend. Mocht je niet beter weten zou je denken dat je naar een Uwe Boll film aan het kijken bent. Season of the Witch kwam uit in het prille begin van 2011, maar toen wist ik al dat deze film stand zou houden in mijn Top 10.

1. New Year's Eve (2011) Garry Marshall

En ik dacht dat Jan Verheyen de ultieme rotzooi feelgood-romcom-emsemble-film had gemaakt met zijn Zot van A. (2010), maar New Year’s Eve van Garry Marshall stinkt nog een stukje erger en spant hiermee de kroon van meest verderfelijke schijtfilm van 2011. Welk kieken bij New Line vond het een goed idee om een scenario van Katherine Fugate te gaan verfilmen? Was haar Valentine’s Day (2010) al niet voldoende qua afgang?! Straks bederft ze ook nog eens Halloween voor ons!

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Na het zien van de smaakmakende trailers en promo clips voor Mission: Impossible – Ghost Protocol (2011) waagde ik het erop om nog eens een hersenloze (?) popcornprent te gaan bekijken. Dit met een open geest en positieve ingesteldheid, zonder vooroordelen.

Tot mijn verbazing werd het een zéér geslaagde ervaring. Meer zelfs, de film overtrof alle verwachtingen. Ik wist dat cineast Brad Bird tot op heden garant stond voor kwaliteit, hij stond immers aan het roer van het bejubelde Ratatouille (2007) en het al even indrukwekkende The Incredibles (2004), beiden topanimatiefilms uit de Pixar stal.

Korte inhoud: Wanneer door terroristische aanslag het Kremlin met de grond gelijk wordt gemaakt, activeert de Verenigde Staten "Ghost Protocol" en ontmanteld het volledige Mission: Impossible team. Ethan Hunt (Tom Cruise) en zijn collega’s zijn verantwoordelijk gesteld voor de aanval, maar worden toegestaan te ontsnappen als deel van het plan om hen de gelegenheid te geven om buiten hun bureau op te treden. Hunt wordt gewaarschuwd dat indien een lid van zijn team gevangen wordt genomen, zij zullen beschuldigd worden zoals terroristen die een nucleaire aanval plannen. Hij wordt gedwongen om met FBI agent Brandt (Jeremy Renner) te werken, die veel meer over Hunt’s verleden weet dan Hunt zelf.

Net daarom baarde het me zorgen dat Bird, - die absoluut geen ervaring kent buiten het animatiegenre - werd aangesteld om het alweer vierde deel in de Mission: Impossible franchise te gaan regisseren. Een gewaagde gok van Paramount Studios, maar wel de juiste beslissing achteraf bekeken. Bird kan verbazend genoeg dezelfde kwaliteiten die hij realiseerde bij animatie, overbrengen naar een live-action film. Humor, actie, sensatie en een boeiend verhaal worden mooi tot een stevig en vooral stijlvol geheel verweven. De grootste verdienste van Bird is dat hij het project kan laten balanceren tussen het ridicule en het spectaculaire. Vele actiescènes zijn redelijk absurd, maar werken toch feilloos. De cineast legt de lat op alle vlakken tevens nog hoger dan bij de vorige 3 delen. Er is nog meer actie en spektakel zonder al te veel over-the-top te gaan. Ook opteert hij meer dan bij de vorige drie films voor een dosis humor, slim verspreid over de ruim 2 uur durende attractie. Dit maakt de film nog een stuk meer ontspannend, en brengt een zekere luchtigheid aan de intense kijkervaring.

Ook de cast doet het uitmuntend. Het door Tom Cruise geleidde IMF team is perfect op elkaar afgestemd, dit ten verdienste van de acteurs die vol passie te werk gaan. Cruise is helemaal terug in vorm als agent Ethan Hunt. Hij speelt zoals vanouds vol vertrouwen en is energiek als nooit te voren, alsof hij terug een jonge twintiger is. Er zit evenveel vuur in als bij Top Gun of The Color of Money. Bovendien heeft Cruise de beste fysiek van zijn leven en doet hij naar goede gewoonte bijna alle stunts gewoon zelf. Hij is niet te onderschatten: Er schuilt veel meer achter de zogenaamd gekke dwerg uit de Scientology sekte. Hij is een steengoed acteur met genoeg charisma om monsterproducties als deze te dragen.

Hij wordt hierbij wel bijgestaan door - hoofdzakelijk - nieuwkomer Jeremy Renner. Deze is uitstekend als agent Brandt. Hij speelt zowat het equivalent van Ethan Hunt in de film en zorgt mee voor de nodige panache. De minder bekende Paula Patton als agent Jane Carter is in mijn ogen de meest sexy femme fatale van het laatste decennium (naast een absurd hoge sexappeal kan ze ook zeer goed acteren) en Simon Pegg is zeer amusant (zonder geforceerd over te komen) als de knullige hacker van het team.

De chemie tussen het viertal en hun samenspel tegen terroristenleider Hendrickx (een uitstekende Michael Nyqvist) is een enorme troef, die de soms zwakke schakels (al zijn het er niet bijster veel) uit het plot weten te verdoezelen. Iedereen voelt zich in zijn nopjes en alle scènes voelen natuurlijk aan. Brad Bird heeft duidelijk een sterke indruk nagelaten tijdens de productie. De in-your-face product placement van Apple en BMW stoort door het hoge niveau daarom niet en de soms ongeloofwaardige absurditeiten worden met een lach onthaald. Dit is één brok pure fun en adrenaline.

Mission: Impossible 4 - Ghost Protol is niet alleen een geslaagde opvolger van J.J. Abrahams fraaie derde deel, het is simpelweg de beste in de hele franchise. M:I 4 overstijgt warempel het eerste deel. IMF baas Tom Wilkinson is de evenknie van Anthony Hopkins, Tom Cruise zet een nòg sterkere Ethan Hunt neer en de actie is nog velen malen spectaculairder dan in de vorige hoofdstukken. De CGI wordt slim en niet overdadig gebruikt, de actiescènes zijn zeer duidelijk en gedetailleerd (geen shaky cam!). Brad Bird geeft de concurrentie het nakijken: Eat this Michael Bay!

De verhaallijn – ookal is ze niet schokkend origineel – weet te boeien, en er zijn genoeg leuke plotwendingen om gefixeerd te blijven. De kracht van deze film blijft dus de fenomenale actie op verschillende prachtige locaties. Er werd onder andere gefilmd in Dubai, Moskou en Mumbai. Kroon op het werk is de volledig in IMAX geschoten actiesequentie op de Burj Khalifa. Dit is zeer de moeite waard: een beklijvend stukje cinema toont zich, want je zit – net als de rest van de film – op het puntje van je stoel wanneer je Tom Cruise dit hoogste gebouw ter wereld ziet beklimmen. De beeldkwaliteit overtreft zelfs The Dark Knight (2008), ook al een staaltje van wat de IMAX technologie in zijn mars heeft.

Deze M:I 4 geeft echt waar voor je geld. Het is samen met Rise of the Planet of the Apes (2011) de meest entertainende blockbuster van het jaar: Een commerciële superproductie die uitzonderlijk volledig het bekijken waard is. Creativiteit, stijl en inventiviteit wordt erg hoog in het vaandel gedragen. Allemaal de verdienste van Brad Bird. Wat Christopher Nolan voor Batman betekende, hoe Nicolas Winding Refn met Drive (2011) een simpel verhaal tot kunst kon verheven, zo laat Brad Bird nu Mission: Impossible compleet herleven.

Er zijn na de lovende reacties wereldwijd trouwens plannen om een opkomend 5de deel in een stroomversnelling te stuwen. Al ben ik tegen luie cash-grabs op gemaakte successen, toch mag er voor mijn part nog een nieuw deel komen. Dit dan wel geregisseerd door opnieuw een fris talent zoals bovenstaande. Jonge belofte Duncan Jones (Moon, Source Code) lijkt mij de ideale keuze. Mission: Impossible - Ghost Protocol is elke eurocent van je dure cinematicket waard. Verstand op nul, en genieten maar…

***Related Posts***
17/12/2011: Mission: Impossible extreme blu-ray trilogy
29/06/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol trailer
02/09/2010: Drie mooie kandidates voor M:I 4
09/08/2010: Cruise ondergaat loonsverlaging
26/03/2010: Pixar regisseur maakt M:I 4
01/05/2008: M:I 4 voor Tom Cruise
21/09/2006: Paramount wil Tom Cruise vervangen door Brad Pitt in M:I 4
31/03/2006: M:I 3 spuwt vuur

De nieuwe poster van de wellicht laatste mission Impossible film met Tom Cruise als Ethan Hunt, werd zopas vrijgegeven. Mission: Impossible - Ghost Protocol (2011) werd geregisseerd door Brad Bird, de Pixar regisseur die ons Ratatouille (2007) en The Incredibles (2004) bracht, tekent met deze film zijn live-action regie-debuut. En wat meteen opvalt, hij heeft het groot geschud bovengehaald, met ondermeer opnames in Dubai, in en rond de Burj Khalifa, het hoogste gebouw ter wereld (828 meter), naast shootings in Praag, Moskow, Mumbai, en Vancouver.

Korte inhoud: Wanneer door terroristische aanslag het Kremlin met de grond gelijk wordt gemaakt, activeert de Verenigde Staten "Ghost Protocol" en ontmanteld het volledige Mission: Impossible team. Ethan Hunt en zijn collega’s zijn verantwoordelijk gesteld voor de aanval, maar worden toegestaan te ontsnappen als deel van het plan om hen de gelegenheid te geven om buiten hun bureau op te treden. Hunt wordt gewaarschuwd dat indien een lid van zijn team gevangen wordt genomen, zij zullen beschuldigd worden zoals terroristen die een nucleaire aanval plannen. Hij wordt gedwongen om met FBI agent Brandt (Jeremy Renner) te werken, die veel meer over Hunt’s verleden weet dan Hunt zelf.

In de casting zit heel wat vrouwelijk schoon met Paula Patton en de vrouwelijke antagonist Léa Seydoux. Maar in tegenstelling tot wat eerder werd gedacht zijn er ook wat dames verdwenen, met name Lauren German, Jacinda Barrett en Kristin Kreuk. Maar die laatste twee hebben de screentest niet overleefd. Spijtig genoeg zien we Maggie Q niet terug, maar wel Simon Pegg die eigenlijk niet thuishoort in dergelijke old-school-actie-vehikels.

Het productieteam moest het van Paramount met $10 miljoen minder doen dan Mission: Impossible III (2006) en Tom Cruise mocht een beetje van zijn gigantische salaris inleveren. Maar van die besparingen is niet meteen iets te merken in de eerste trailer. Niets werd dan ook aan het toeval overgelaten, en Robert Elswit (Salt, There Will Be Blood, The Town, Syriana, Heist,…), één van de meest ervaren Directors of Photography, werd gevraagd de film in beeld te zetten. De man zal binnenkort trouwens ook de Jason Bourne reboot voor zijn rekening nemen. Toch voelt alles ook een beetje anders aan in de trailer. Je kijkt net naar een stand-alone film, waar zelfs de muziek van Mission: Impossible ontbreekt en enkel maar op het einde van de trailer aan bod komt op verknipte manier. Je zou het zelfs kunnen verwarren met een Fast and Furious film.

Ik heb er een goed gevoel bij en dit zal misschien wel Fast Five (2011) van de troon stoten als beste actiefilm van 2011. Gelukkig weet Brad Bird als geen ander om een basis-idee in poëzie om te toveren. Anderzijds heb ik bedenkingen bij dit van de pot gerukt plot. Je begint je stilaan af te vragen wie dergelijke onzin verzint en waarom ze om de haverklap moeten terugvallen op cliché agent-on the-run premissen. En Ethan Hunt die aan gebouwen bengelt, waar heb ik dat nog gezien?? De gebruikte muziek van Eminem in de trailer pompt de film wel goed op tot een punt van explosie die eigenlijk nooit echt komt. Maar ik heb in ieder geval de indruk dat het beter zal worden dan de vorige film. De film komt bij ons uit op 14 december 2011.

*** Léa Seydoux HQ picture gallery ***

*** Mission: Impossible - Ghost Protocol trailer ***

***Related Posts***
28/12/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol filmbespreking
17/12/2011: Mission: Impossible extreme blu-ray trilogy
29/06/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol trailer
02/09/2010: Drie mooie kandidates voor M:I 4
09/08/2010: Cruise ondergaat loonsverlaging
26/03/2010: Pixar regisseur maakt M:I 4
01/05/2008: M:I 4 voor Tom Cruise
21/09/2006: Paramount wil Tom Cruise vervangen door Brad Pitt in M:I 4
31/03/2006: M:I 3 spuwt vuur

En terwijl de Scream 4 (2011) vol loopt met knappe actrices, zien we net hetzelfde gebeuren op de set van de nieuwe Mission: Impossible IV (2011) van Brad Bird. Het hoofdpersonage is nog steeds Tom Cruise en zijn metgezel en toekomstige opvolger zal Jeremy Renner worden.

Er zijn momenteel drie niet-onaardige dames in onderhandelingen voor de vrouwelijke hoofdrol van jonge speurneus. Het zou gaan om Lauren German (Hostel part II), Paula Patton (Mirrors) en de Canadese Kristin Kreuk (EuroTrip). Het valt nog af te wachten wie van de drie in de armen van Cruise en Renner zal belanden.

Ik ben benieuw hoe ze de film zullen noemen. MI4 zou misschien iets teveel lijken op een serie-product, terwijl de franchise eigenlijk in de voetsporen van James Bond wil treden en niet wil afgeschilderd worden als de zoveelste actie-sequel. Trouwens mag je MI niet verwarren met MI5 of de James Bond sectie MI6, die deel uitmaken van de Britse Militaire Inlichtingendienst. Dit zou misschien wel eens voor verwarring kunnen zorgen.

***Related Posts***
28/12/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol filmbespreking
17/12/2011: Mission: Impossible extreme blu-ray trilogy
29/06/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol trailer
09/08/2010: Cruise ondergaat loonsverlaging
26/03/2010: Pixar regisseur maakt M:I 4
01/05/2008: M:I 4 voor Tom Cruise
21/09/2006: Paramount wil Tom Cruise vervangen door Brad Pitt in M:I 4
31/03/2006: M:I 3 spuwt vuur

Ondanks de enorme promotiecampagne heeft Knight and Day (2010) niet meteen kunnen overtuigen aan de box-office, en dat is een streep door de rekening van Hollywood-ster Tom Cruise. Paramount Pictures is bijgevolg een beetje onrustig geworden bij de financiering van Mission: Impossible IV (2011) en hebben beslist om het salaris van de acteur (25 miljoen dollar) wat naar beneden te herzien. Dat stond immers te lezen op ScreenRant.

Everyone is suffering in these tough economic times and Hollywood is no different. The execs at Paramount are wary of fully financing the Brad Bird directed film to the tune of $135 million, so they’ve been looking for ways of offsetting that cost.

Cutting Cruises upfront fee shaves a lot off the film on paper - think about it, would you want to be shelling out $135 million or $160 million in these tough times? However, this doesn’t mean that Cruise won’t be getting paid. Sources close to Cruise state that he will "get a nice back-end after cash break-even," meaning that if the film is profitable then he’ll get a big paycheck.

Betekent dit dat Tom Cruise vergane glorie is? Nope, in geen geval. Cruise blijft een zwaargewicht, maar net zoals een Harrison Ford, George Clooney of een Brad Pitt slaagt hij er niet meer in, op basis van zijn naam alleen, een aardverschuiving teweeg te brengen bij de opening van de film. Nadat heel wat sterren jarenlang gekozen hebben voor een vette pay cheque in dubieuze komedies of B-actiefilms, is hun blazoen toch wat aangetast. Bezoekers kiezen ook steeds meer voor het verhaal en de speciale effecten, in plaats van de cast. Maar de studio weet ook dat zwaargewichten als Tom Cruise wel degelijk geld in het laatje kunnen brengen op langere termijn. Knight and Day en Valkyrie (2007) hebben misschien een trage en teleurstellende start gekend, toch hebben ze internationaal voldoende opgebracht en zullen ze ook wel op de dvd-markt kunnen bevestigen.

***Related Posts***
28/12/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol filmbespreking
17/12/2011: Mission: Impossible extreme blu-ray trilogy
29/06/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol trailer
02/09/2010: Drie mooie kandidates voor M:I 4
26/03/2010: Pixar regisseur maakt M:I 4
01/05/2008: M:I 4 voor Tom Cruise
21/09/2006: Paramount wil Tom Cruise vervangen door Brad Pitt in M:I 4
31/03/2006: M:I 3 spuwt vuur

Eén van de betere TV2Movie creaties is zonder twijfel de Mission: Impossible franchise. Strak scenario met veel intrige en spionage, een dure en flamboyante production design, talrijke gadgets, altijd in beeld gezet door een talentvolle regisseur (Brian De Palma, John Woo, J.J. Abrams), voldoende humor en uiteraard heftige actie-sequenties. Maar laten we ook de dynamische vertolking niet vergeten van Tom Cruise. Bijna twee jaar geleden was er al sprake van een M:I 4. Ondertussen worden de plannen voor de Mission: Impossible IV (2011) sequel geconcretiseerd en Brad Bird wordt aangeduid als nieuwe regisseur. De mensen van HeatVision schrijven het volgende:

The writer-director wrote and directed The Iron Giant (1999) and The Incredibles (2004) as well as Ratatouille (2007) (the latter two earned Oscars for best animated picture), but he has never helmed a live-action feature.

On the other hand, nabbing Bird would be inspired. He is praised for his storytelling skills and is known for his strengths in staging thrilling and intricate action set-pieces as well as fusing the action with large dollops of heart and emotion.

"Komt dit goed? De man heeft nog nooit een live-action feature geregisseerd!" Klopt. Maar hij – in tegenstelling tot heel wat regisseurs die uit de videoclip, pub of post-productie wereld komen – weet als geen ander hoe hij een verhaal moet vertellen met beelden. Zijn animatiefilms zijn pareltjes in het genre en worden bovenal gezien als trendsetters. Dus ja, ik ben volledig te vinden voor het idee en kijk hier echt wel naar uit. Indien de acteurs-regie al even overtuigend is als de karakter-regie van zijn geanimeerde personages denk ik wel dat hier iets moois kan uit voortvloeien. Komt daar nog bij dat de man wordt bijgestaan door acteur én producer Tom Cruise die op vlak van actiefilms best wel van aanpakken weet. Ik denk dat Cruise niet alleen heeft gekozen voor een talentvol verhalen-verteller die niet bang is om grenzen te verleggen, maar tevens iemand die hij kan sturen (gezien dit de eerste keer zal worden dat Bird met een filmploeg zal moeten samenwerken).

Update 24/08/2010: Volgens de mensen van Deadline is acteur Jeremy Renner in gesprek met Paramount Pictures voor een rol in Mission: Impossible IV. Volgens de filmblog zoekt de studio naar een ster die de MI franchise verder kan dragen nadat het karakter Ethan Hunt (Tom Cruise) niet langer het hoofdpersonage is of zelfs voorgoed zal verdwijnen in toekomstige vervolgen. De populariteit van Tom Cruise is niet meer wat het geweest was. De teleurstellende recette van Knight and Day (2010) is daar nog maar eens het bewijs van en Paramount heeft dus zijn budget ietwat moeten bijstellen voor de nieuwe sequel.

Na zijn rol in het Oscarwinnende The Hurt Locker is het de tweede grote rol die Renner mogelijk bemachtigt. Hij werd onlangs gecast als de superheld Hawkeye in The Avengers (2012) van Marvel Studios. Hij is overigens binnenkort ook te zien in The Town (2010) van Ben Affleck. De nieuwe Mission: Impossible zal gefilmd worden in Vancouver, Praag en Dubai.

***Related Posts***
28/12/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol filmbespreking
17/12/2011: Mission: Impossible extreme blu-ray trilogy
29/06/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol trailer
02/09/2010: Drie mooie kandidates voor M:I 4
09/08/2010: Cruise ondergaat loonsverlaging
01/05/2008: M:I 4 voor Tom Cruise
21/09/2006: Paramount wil Tom Cruise vervangen door Brad Pitt in M:I 4
31/03/2006: M:I 3 spuwt vuur

Er waren dit jaar heel wat films die noch super slecht nog super goed waren en die dus niet werden opgenomen in deze lijst. Ik denk dan maar aan films als My Blueberry Nights, The Hoax, Transformers, Spider-Man 3, The Host, Grindhouse, Live Free or Die Hard, Paranoid Park, Fracture, Ocean's Thirteen, I Am Not There, Beowulf, The Kingdom, A Mighty Heart, …

Veel films die echter genomineerd zullen worden voor de oscars zullen echter niet in deze lijst zitten, gezien veel van die films bij ons simpelweg nog geen release hebben gehad (Into the Wild, The Savages, No Country for Old Men, Juno, Charlie Wilson's War, Before the Devil Knows You're Dead, Atonement, There Will Be Blood,…).

Ik moet tevens bekennen dat ik Letters From Iwo Jima, Away From Her, We Own the Night en Le Scaphandre et le papillon nog steeds moet zien, dus vergeef me moest ik deze films over het hoofd hebben gezien in de Top 10 van Beste Films. Maar dit was zeker wel het jaar van de thrillers.

Deze BlogTalk wordt ook samengesteld door Timothy, Kenneth, Tagoean, Karen en een aantal andere filmbloggers (van zodra deze hun lijst on-line zetten, zal ik hier ook naar hun lijstjes linken). Ga dus ook maar even een kijkje nemen bij deze filmblogs en hun respectievelijke top 10. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

10. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) Andrew Dominik
The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford is niet meteen een titel waar je het grote publiek mee kan verleiden, maar misschien maar goed ook, want deze 160 minuten lange western is een beetje zoals luisteren naar muziek van Liszt of Chopin. Het voelt even lang als de titel. Maar als je in de mood geraakt, ga je meteen op in deze langzame en knap geregisseerde ballade met ingetogen acteurs die zich voortbewegen in prachtig uitgestrekte landschappen. Op narratief vlak laat de film voor mij zo af en toe een steek vallen. Het blijft vaak iets teveel op de vlakte dobberen alsof de makers het verwachtbare einde voor de kijker iets meer willen vermommen. Maar erg diep wordt er toch niet echt gegraven. Toch zeker een vermelding waard in de Top 10 Beste films van 2007.

9. Sunshine (2007) Danny Boyle
Het gebeurt niet vaak dat ik zo onder de indruk was van de spectaculaire en verblindende production design in een film. Het zou me niet verbazen dat we binnenkort horen: … and the Oscar goes to Mark Tildesley for Sunshine. Het is niet zozeer een vernieuwende science-fiction thriller, maar Sunshine deed mijn hart hevig kloppen, mijn trommelvlies trillen en mijn ademhaling stokken. De vertolkingen (Cillian Murphy, Cliff Curtis, Michelle Yeoh) en het intelligente, spirituele en metafysische plot van Alex Garland waren om van te smullen. Spijtig dat Danny Boyle iets teveel "pulp" gesnoven had bij de laatste 20 minuten, maar het bleef hoe dan ook fun om naar te kijken. Het was tevens ook een zuivere bioscoopfilm (om niet te zeggen een Imax-film), vooral omwille van de impact van die gigantische zon, de soms claustrofobische momenten en het oorverdovende geluid. Het is misschien een prent die slechts een kleine minderheid zal bekoren (vooral de SF-fans), maar het is voor mij nu al een classic.

8. American Gangster (2007) Ridley Scott
American Gangster heeft één zwakte; zo mocht het personage van Russell Crowe iets meer op de voorgrond treden. Maar de vertolking van Denzel Washinton deed ons dat gemis vaak vergeten. Het is een voortreffelijke vertelling over gangsters in een kapitalistische wereld, verfilmd door een meesterstilist. Scott neemt de tijd om zijn karakters uit te diepen, waardoor het conflict tussen 'goed en kwaad' niet wordt herleid tot een clichématige zwart-wit principes. Met deze film heeft Ridley dan ook zijn eerste maffia-film op zijn curriculum staan. Het is niet van het kaliber van The Godfather, maar het is zeker in de buurt van Goodfellas. De film zal in ieder geval de geschiedenis ingaan voor de chinchillabontjas van Denzel. Priceless! Meteen voor mij een contender voor de Oscar van Best Picture.

7. 300 (2007) Zack Snyder
En ja, ook dit jaar zit een comic-adaptatie in mijn top 10, en spijtig genoeg was dat dus niet Spider-Man 3, maar wel 300, naar een strip van Frank Miller. De verbluffende en vernieuwende visuele stijl laten bijna de Shakespeariaanse kwaliteiten vergeten in het verhaal. Het conflict is niet enkel extern, maar ook intern aanwezig, met op de voorgrond een koning die gedreven wordt door eer, liefde voor zijn land en nog meer door de liefde van zijn vrouw. Hoogmoed, egoïsme, arrogantie, schaamte, wreedheid en heldenmoed zijn de ingrediënten van dit epos - vol plotgaten die met genoeg testosteron worden opgevuld - maar in volledige overeenstemming met de verwachtingen na het zien van de trailer. Het moet trouwens de eerste geweldfilm zijn waar menig vrouwelijk schoon zich op heeft zitten vergapen. Zeg dat het niet zo is!

6. Michael Clayton (2007) Tony Gilroy
Het mag dan misschien een formulefilm zijn, maar deze Michael Clayton maakt de politieke-thriller-formule staalhard met een uitstekende downbeat vertolkingen en een aangrijpend verhaal. Je hebt wat tijd nodig om met de intrige mee te zijn, maar eenmaal zover ben je volledig gegrepen door de ingenieuze regie en de dramatische paranoïde. Ik denk niet dat Clooney dit jaar opnieuw een Oscar voor deze rol op zak zal steken hoezeer het verdiend zou zijn, maar mijn geld staat op de nevenrollen Tilda Swinton en Tom Wilkinson.

5. Das Leben Der Anderen (2006) Florian Henckel von Donnersmarck
De beklemmende spionage-thriller Das Leben Der Anderen is ongetwijfeld de sterkste Duitse film sinds Der Untergang (2004), en dat is voor een regiedebuut toch wel indrukwekkend. De regisseur distantieert zich van al te gemakkelijke karikaturen van totalitaire regimes, maar geeft toch op een indringende manier een beeld van een donkere bladzijde uit de Duitse geschiedenis. Er wordt veel geconverseerd, en er is bitter weinig fysieke actie – en dit in tegenstelling tot een film zoals Verhoeven’s Zwartboek (2006). Maar de acteurs zijn dermate sterk dat je bij aanvang van de film volledig in het verhaal wordt gezogen op de atmosferische muziek van Gabriel Yared en de efficiënte groen/grijze scope fotografie van Hagen Bogdanski.

4. Eastern Promises (2007) David Cronenberg
Eastern Promises is verre van de beste Cronenberg-film, ik vroeg me zelfs af of Cronenberg wel achter het verhaal stond, maar het resultaat mag er best wezen en bij nader inzien zit er toch heel wat Cronenberg-materiaal in verwerkt, zoals de homo-erotische spanningen en de voorliefde voor het vlees. Al van bij de eerste minuten wordt iemand’s keel overgesneden op een gruwelijk onhandige manier en de rest is al van een gelijkaardig allooi. Spijtig dat het scenario niet altijd waterdicht was, maar het zou niet de eerste keer zijn dat deze prent zijn geheimen pas prijsgeeft na een drietal kijkbeurten. Het is geen klassieke gangsterflick zoals American Gangster, maar een diep verontrustende beschouwing over de morele grenzen tussen 'goed' en 'kwaad', alsook over de lust naar agressie en seks.

3. The Bourne Ultimatum (2007) Paul Greengrass
The Bourne Ultimatum maakt de Bourne trilogie tot één van de beste trilogies ooit. Het sluitstuk is opnieuw een snelle en brutale prent met genoeg actie-sequenties om uw adrenalyne-te voelen pompen in uw aderen. Paul Greengrass heeft niet zomaar een sequel gecomponeerd maar eventjes de mood-board opgemaakt voor alle Bond, John McClane en Jack Ryan-films die nog mogen volgen. Dit is hands-off dé beste actiefilm van de laatste jaren. Als er nog sequels moeten volgen zal het haast onmogelijk zijn deze drie te overtreffen.

2. Ratatouille (2007) Brad Bird & Jan Pinkava
Dit zou wel eens Pixar’s beste film ooit zijn. Ratatouille is in ieder geval de meest indrukwekkende en postmoderne animatiefilms van de laatste jaren die voor een Disney-achtige animatieprent toch verbluffend realistisch is. Vreemd genoeg was John Lasseter niet tevreden met het werk van de Tsjech Jan Pinkava dat hij de regisseur na 3 jaar zwoegen de laan instuurde. De regisseur werd vervangen door Brad 'The Incredibles' Bird. Maar hoe dan ook is deze animatieprent veel beter dan The Incredibles. Je zit met wijd opengesperde mond en ogen te kijken naar geniale en superieur mooie animatie en een verhaal die veel rijker is dan bearnaise sause en verfrissender dan een Italiaanse sorbet met vers zomerfruit. Het stemmenwerk is voortreffelijk, het script is slim, de conflicten tussen de karakters en de achtervolging-scènes zijn om van te smullen. Misschien wordt het eens tijd om een animatieprent te nomineren voor Best Picture.

1. Zodiac (2007) David Fincher
Maar de film die voor mij het meeste indruk heeft gemaakt - waarschijnlijk ook omdat ik dit nooit had zien aankomen - is toch wel Zodiac. Na het zien van de film was de impact dermate groot dat ik toch even niet meer zo goed wist waar de uitgang van de cinema was. David Fincher brengt ons opnieuw een onversneden thriller, deze keer over één van de meest intrigerende en onopgeloste moordzaken van de VS, vertolkt door een stel talentvolle acteurs (Jake Gyllenhaal, Robert Downey jr., Mark Ruffalo). Fincher brengt met deze film niet alleen sfeer en ethetiek, maar bovenal een zeer intrigerende en existentiële thriller die geen portrettering wil maken van een gestoorde freak maar wel op het lijf zit van een detective en cartoonist en hun aartsmoeilijke speurtocht naar die kille serie-moordenaar. De 158 minuten lange film was trouwens essentieel om het gevoel van jarenlange frustratie van de speurders over te brengen. In Zodiac is er geen plaats voor achtervolgingen of shootouts, maar ligt de nadruk op het falende methodologische werkmethode van het politiewerk. Geen film over het monster, dan wel onze fascinatie ervoor. Laat het aan Fincher om de serial-killer-movie heruit te vinden.

10. Ghost Rider (2007) Mark Steven Johnson
Laten we de lat laag leggen voor deze worst movies Top 10, te beginnen met de comic Ghost Rider. Dat Nicolas Cage nog slechter kon presteren dan The Wicker Man (2006) had niemand durven denken. Nog meer over-acting van Cage zou zijn hoofd in vuur en vlam zetten, en kijk, we kunnen de vuurexplosie aanschouwen in Ghost Rider. Bij het zien van de trailer dacht ik nog een leuke rollercoaster comic te zien, maar de teleurstelling was groot toen ik deze troep voorgeschoteld kreeg. Voor de zoveelste keer een prent die maar geen keuze kan maken tussen thriller/horror en komedie, en dit heeft als gevolg dat je meestal lacht wanneer je niet hoort te lachen. Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de comic eigenlijk ook al niet zo goed was.

9. 4: Rise of the Silver Surfer (2007) Tim Story
Fantastic Four 2 is zo slecht dat je zou denken dat de studio nu wel door zouden hebben dat ze best de franchise stop zetten of de gehele filmploeg en cast ontslaan en nieuwe mensen aan het werk laten voor een REBOOT. Ik heb er niets op tegen dat een film is onderbouwd met simpele conflictjes tussen personages, maar dat deze geen enkele emotie uitstralen is onvergeeflijk. Voor een film die verondersteld is om rollercoaster-fun te brengen heb ik mij mateloos verveeld en geïrriteerd. Het scheelde niet veel of ik had net als 'The Thing' mijn zakdoek genomen om in tranen uit te barsten. Ik ben er zeker van dat er een veel betere film kan gemaakt worden met enkel en alleen de 'Silver Surfer'.

8. Balls of Fury (2007) Robert Ben Garant
Idiote komische films kunnen vaak heel goed bevallen, ik denk dan aan The ‘burbs (1989) of de films van de Farrelly Brothers of zelfs het verrukkelijke Hot Fuzz (2007). Maar te dwaas trekt ook op de ballen, en deze Balls of Fury spant op het gebied van flauwe en onnozele grappen toch wel de kroon. Was het niet voor Christopher Walken en Maggie Q had ik de film zelfs nooit uitgezien. De Razzies zullen voor deze ping-pong-slapstick niet uitblijven.

7. Rush Hour 3 (2007) Brett Ratner
Rush Hour 3, bestaande uit gerecycleerd materiaal van de twee vorige films, is de zoveelste aanslag op de goede smaak. En de zichtbaar verdikte Chris Tucker mocht dan nog 25 miljoen dollar gekregen hebben, zijn performance blijft op maat van een debutant die zijn typetje niet weet te overstijgen. Rush Hour mag dan nog een formule zijn die geld in het laatje brengt, dit derde luik is en blijft oersaaie en domme cinema. Ik hoop gewoon dat de makers met deze prent genoeg geld hebben verdiend om nooit meer terug te komen met een 4de deel. Waarom Roman Polanski zich voor deze vermoeiende buddy-movie heeft laten strikken blijft voor mij één groot raadsel.

6. I Know Who Killed Me (2007) Chris Sivertson
Torture porn blijkt 'in' te zijn. Terwijl Hostel II (2007) uiteindelijk nog meeviel, is I Know Who Killed Me gewoon veel te dom dat het bijna bezwaarlijk wordt. Dat Lindsay Lohan niet kon acteren wisten we al (ook voor haar zal dit jaar wel een Razzie klaar liggen), maar dat de makers met deze film de 'infantiele kitsch' in het leven hebben geroepen, tart alle verbeelding. Was de film nog maar een beetje spannend of schrikwekkend, maar zelfs dat kon er niet van af. Deze film is de reden waarom mensen oogleden hebben.

5. In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale (2007) Uwe Boll
Oh ja, de film is slecht. Schrikwekkend slecht. Maar wat had je anders verwacht van 'The King of Bad Taste' Uwe Boll. In the Name of the King verscheen bij ons op het Bifff en zal nadien straight-to-dvd in de videotheek belanden. Neen, ik heb niet betaald om deze te zien, en maar goed ook. Ik had me anders op de koop toe nog slecht hebben gevoeld voor deze geldverspilling en voor de kleine financiële bijdrage aan een bedorven cinema.

4. Captivity (2007) Roland Joffé
Roland Joffé was ooit een beloftevolle filmmaker. Tegenwoordig staat hij garant voor ordinaire en vaak vulgaire platvloersheid, en met Captivity maakt hij geen uitzondering. Het is trouwens de zoveelste torture porn film uit 2007 die niet kan overtuigen. Als "24" fan keek ik vooral uit naar Elisha Cuthbert, maar het is allemaal zo saai en niet-plausibel dat zelfs dat niet meer kan bekoren. Het is in het beste geval een slechte Saw rip-off.

3. Epic Movie (2007) Jason Friedman & Aaron Seltzer
Inderdaad, er zijn twee regisseurs nodig geweest om deze drek te produceren. Het enige punt die de film maakt is dat een parodie maken van een parodie (Snakes On A Plane, Borat, Jack Sparrow) NIET WERKT. De film is allesbehalve een epische film, maar eerder een samenraapsel van grappen uit B-films die er tijdens de montage werden uitgeknipt omdat ze niet leuk waren. Kortom, er zit meer talent in de uitwerpselen van een straatkat, dan in deze Epic Movie.

2. Evan Almighty (2007) Tom Shadyac
Naast The Golden Compass (2007) zal Evan Almighty de geschiedenis ingaan als de grootste flops van 2007. Daar waar die eerste film nog min of meer indrukwekkende scènes kon afleveren alsook een paar leuke grappen, faalt de tweede film grandioos. Men kan zich zelfs afvragen waar die 175 miljoen dollar naar toe is. Evan Almighty is niets meer dan een oersaaie sitcom. Nochtans was er met de premisse veel meer mee aan te vangen, maar dan met een ander scenario, andere regisseur, andere acteur, andere … en trouwens met veel minder geld. Dat alle acteurs op het einde van de rit "Everybody Dance Now" staan te zingen en dansen, staat garant voor het puberale niveau van de prent.

1. Pirates of the Caribbean: At World's End (2007) Gore Verbinski
Vorig jaar stond The Da Vinci Code op nummer één van de Slechte Films uit 2006, dit jaar geef ik alle eer aan het zeemonster At World's End. Voor mij was het tevens dé grootste ontgoocheling, want de film had zich gemakkelijk bij de beste trilogies kunnen nestelen uit de filmgeschiedenis. Maar de regisseur verlaagde zijn niveau aan dat van Jack Sparrow en het aapje van Captain Barbossa met een onsamenhangend of onbestaand verhaal (maak uw keuze). Er werden in At World's End trouwens zoveel pacten gesloten en verbroken, onderhandeld over akkoorden en voorwaarden of nog van kamp verwisseld, dat het meer dan eens leek alsof wij naar een overkill-versie aan het kijken waren van onze regeringsonderhandelingen. Buiten de hallucinerende belevenissen van Jack Sparrow in Davy Jones' Locker en het scheeps-treffen in een woedende draaikolk, is het oeverloos staren naar zwaardgevechten tussen 'half-dode mannen', die niet eens van een zwaard kunnen sterven en lustig het plot proberen uit te leggen aan elkander. Na dit sluitstuk is het misschien tijd om de zeilen op te plooien, de luiken te schalmen en het anker uit te gooien, want ik betwijfel dat Jack Sparrow een betere scenarist en/of regisseur zal vinden nabij The Fountain of Youth.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Eén van de meest indrukwekkende en postmoderne animatiefilms van de laatste jaren was zonder enige twijfel de retro-futuristische The Incredibles (2004). Nu trekt Oscarwinnaar Brad Bird (The Iron Giant) opnieuw de aandacht met Ratatouille (2007), naar het typische Franse gerecht van gestoofde groetjes. Ratatouille zal de achtste Pixar-film worden. Niet meteen te vergelijken met het aantal Disney-prenten, maar Pixar staat wel garant voor kwaliteit (Toy Story 1 & 2, A Bug’s Life, Monsters & Co, Finding Nemo). Hoewel, hun vorige prent Cars (2006), toch maar een teleurstellende bedoening was.

Korte inhoud: Remy (stem van Patton Oswalt) is een rat die constant zijn leventje in een duur Frans restaurant op het spel zet. Niet alleen vanwege zijn liefde voor lekker eten, maar ook omdat hij dolgraag zelf topkok wil zijn. Wanneer een jonge jongen, die ondanks zijn gebrek aan talent een baan in de keuken krijgt aangeboden, de talenten van Remy ontdekt, is dit zijn kans om z'n droom uit te laten komen.

Ratatouille is in Amerika niet meteen de grootste hit geworden aan de box-office (179'904'396 dollar – verre van een flop dus). De "iets" kleinere recette dan verwacht was volgens een aantal bronnen te wijten aan het slecht scoren van animatiefilms met 'ongedierte' – waarschijnlijk verwijzend naar de recente Flushed Away (2006). Maar dan vergeten ze wel het ongedierte waarmee alles is begonnen voor Disney, nl. Mickey Mouse. Volgens mij is het een aaneenschakeling van diverse factoren, waaronder de keuze van de 'Franse titel' die voor heel wat Amerikaanse jongeren waarschijnlijk niet zo gemakkelijk in de mond ligt, de duur, de bescheiden promotie i.v.m. de vorige prenten,... Heeft Pixar dan met deze Ratatouille zijn magische recept verloren voor succes? Helemaal niet! Deze animatieprent is om van te smullen en staat momenteel in mijn lijstje als één van de beste films uit 2007 (tot nu toe).

Regisseur Brad Bird was vanaf het begin betrokken bij Ratatouille. Hij bedacht het verhaal samen met drie andere Pixar-schrijvers en schreef vervolgens zelf het script, terwijl hij de film ook regisseerde en het stemmentalent begeleidde. Net als bij The Iron Giant en The Incredibles toont hij zich opnieuw een perfectionist, die niet tevreden is totdat elke detail liefdevol is geanimeerd (let bijvoorbeeld op de animatie van het haar). Het is met gemak de beste animatiefilm van het jaar, ja zelfs nog net voor The Simpsons Movie (2007). Het zal een spannende race worden tussen deze twee prenten voor de Oscar - en misschien haalt er één wel een nominatie binnen voor 'Beste Film'.

Het lijkt een animatie te zijn voor de allerkleinsten in vergelijking met The Incredibles, maar dat is het dus niet. Deze Pixar-prent is bestemd voor zowel jong en oud. Het verhaal steekt knap in elkaar en is met heel veel passie voor de diverse karakters verteld, met een niet onaardige Amerikaanse knipoog naar de Franse cultuur en de traditionele Disney-films. Het enige minpuntje is volgens mij de duur van de film (110 min). Het mocht allemaal wel iets korter. Waarschijnlijk waren de makers zo gecharmeerd door Ratatouille dat ze er met moeite in konden knippen. De film is bij ons al in de bioscoop sinds 1 augustus 2007. Go and see it! ****½ op *****