boys dont cry

  • Carrie (2013) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De hedendaagse horror remakes heeft al voor een paar interessante verrassingen gezorgd (Let Me In, The Crazies, Last House on the Left), maar over het algemeen slaan ze de bal toch behoorlijk mis. De hoofdreden is dat de nieuwe filmtrend alles heel psychologisch wil onderbouwen, en dat werkt niet altijd. Een realistische horrorfilm is op zich niet slecht, maar je moet de verschillen respecteren tussen horror-genre en drama. De psycho-analyse van Rob Zombie's Halloween (2007) heeft er voor gezorgd dat je snel begon af te haken. Door van Michael Myers iets teveel een mens te maken ontkracht je de horror. Regisseuse Kimberly Peirce leek dat begrepen te hebben met haar Carrie (2013) remake (hier de poster), maar bij nader inzien speelde ze het heel safe door iets teveel de originele film te imiteren in plaats van een originele remake voor te stellen.

    chloe grace moretz,carrie,julianne moore,kick-ass,brian de palma,stephen king,sissy spacek,kimberly peirce,judy greer,portia doubleday,ansel elgort,boys dont cry,lawrence d cohen,roberto aguirre-sacasa,john travolta,nancy allen

    Korte inhoud: Carrie White (Choë Grace Moretz) is een verlegen meisje die samen leeft met haar religieus-fanatieke moeder (Julianne Moore). Iedereen uit haar klas haat haar en pest haar altijd. Na een vernederend incident in de doucheruimte, straft de gymlerares (Judy Greer) al haar klasgenoten. Eén meisje (Portia Doubleday) vindt haar zielig en overtuigt haar vriend Tommy (Ansel Elgort) om met haar naar het schoolbal te gaan. Carrie is blij, maar mag niet van haar bezitterige moeder. Uiteindelijk gaat ze toch en wanneer het blijkt dat haar klasgenoten wraak willen nemen op het bal, nemen haar onbekende telekinetische krachten de bovenhand en neemt ze wraak tegen iedereen.

    De film is gebaseerd op het boek van Stephen King, en was tevens zijn eerste boek die door Brian De Palma verfilmd werd. Carrie (1976) kreeg zelfs twee Oscar-nominaties, één voor actrice Sissy Spacek die de hoofdrol vertolkte en één voor Piper Laurie die de moeder speelde. Carrie werd meteen een horror-klassieker. Maar laat me meteen duidelijk zijn, de remake zal geen Oscar-nominaties krijgen.

    De originele film was heel volwassen en eenvoudig in zijn benadering, en bijzonder efficiënt. Het hoofdpersonage was ook geen populaire actrice, maar een heel eenvoudig en mager meisje die wat ongemakkelijk in haar vel zat en moeilijk vrienden kon maken. De telekinetische krachten kwamen pas op het einde van de film. Hier hebben we Choë Grace Moretz, die wel een min-of-meer herkenbare Carrie neerzet, maar een lelijk eendje kan je haar niet echt noemen. Ze bezit ook een paar stevige schouders (waarschijnlijk afkomstig van de training als Hit Girl in de Kick-Ass films) en je zou denken dat die meid zich wel kan redden tegenover een aantal Glee-trutjes. En al van bij het begin zien we haar uitpakken met een reeks van vrij zinloze telekinetische kunsten, dat je je al snel begon af te vragen of dit wel de regisseuse was van de intense Boys Don't Cry (1999) of een debuutregisseur die zijn kunsten wou tonen.

    Maar het grootste probleem van deze remake was de herwerking van het script van Lawrence D. Cohen door en Roberto Aguirre-Sacasa, die naast een aantal tv-series en een slechte film eigenlijk geen affaire had om met zijn pollen aan het originele script te prutsen. Maar zo accentueerde hij iets teveel het nevenpersonage Sue Snell, gespeeld door de oogverblindende slanke blondine Gabriella Wilde. Maar in plaats van de "mean girls 'n' boys" uit te werken vond de scenarist het wel een goed idee om haar karakter meer naar voor te brengen. Meer nog, ze heeft meer screentime dan de moeder, en halverwege de film heb je zoiets van "Waarom ben ik in godsnaam dit personage aan het volgen?!" OK, het personage komt uit het boek, maar Brian De Palma had begrepen dat dit personage eigenlijk teveel de aandacht wegneemt van het hoofdpersonage.

    Carrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated picture
    Carrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated picture

    De Carrie 2013 is een special fx fest die geen moer lijkt te geven voor echte horror of suspense en die gewoon de originele film van De Palma probeert te kopiëren met iets betere camera's en belichting, maar zonder te ziel te vatten die De Palma in zijn film had gestoken. Het personage van Carrie werd ook veel te sympathiek in beeld gevoerd in plaats van een lichtjes autistische zonderlinge die heel weinig warmte uitstraalt, zoals het in het origineel was en veel beter werkte. En van personages gesproken, geen enkel personage uit de remake, met uitzonder van Tommy Ross, is memorabel. In het origineel had je aan een paar seconden genoeg om te weten wie de personages waren, zoals de vertolking van John Travolta als Billy Nolan, of die van Nancy Allen als Chris Hargensen. Je wist meteen wie ze waren en wat hen dreef. In deze remake heb je geen flauw idee wie deze mensen zijn.

    Beste acteur uit de remake is zonder enige twijfel Ansel Elgort. Ik had nog nooit gehoord van die kerel, maar hij steelt de show in elke scene waarin hij speelt en vertolkt zijn rol zonder in het cliché te vallen. Een acteur om in het oog te houden. Daarentegen zien we dat zijn lief, vertolkt door Gabriella Wilde, een waardeloze actrice is en misschien beter zou passen in de modellenwereld dan voor de filmcamera. Ze is mooi, en ik denk dat dit zowat de doorslaggevende reden was waarom ze in de film zat. Maar de zwakste vertolking was toch die van Julianne Moore, die helemaal niet schrikwekkend was. Ze is gewoon oud, versleten en wat geschift, iets wat haar stukken minder interessant maakte. Zij is verondersteld om een moeder te zijn die haar kind misbruikt op de meest extreme manier, maar Julianne benadert haar personage veel te ingetogen en zelfs te zacht. En bijgevolg heb je ook geen intense dynamiek tussen moeder en dochter. De remake begint ook met de geboorte van Carrie, met een vrij zinloze scène die niet in de originele film stak. De scène was tevens nogal extreem met een "echte" baby en een schaar, iets die je in een Rob Zombie prent wel zou aantreffen. Maar dit stond los van de meer brave acties die volgden, met een meer terughoudend spel. Ik begrijp dat Julianne de keuze had genomen om haar personage meer introvert te maken in schril contrast met de vertolking van Piper Laurie, maar het werkte eigenlijk maar half.

    chloe grace moretz,carrie,julianne moorecarrie_2013_blu-ray_review_pic02.jpgcarrie_2013_blu-ray_review_pic03.jpg
    carrie_2013_blu-ray_review_pic04.jpgcarrie_2013_blu-ray_review_pic05.jpgcarrie_2013_blu-ray_review_pic06.jpg

    Kortom, gezien deze remake weinig nieuwe ideeën op tafel legt kan je er niet omheen te stellen dat het origineel zoveel keer beter is, zowel op vlak van acteerwerk, de benadering van de verschillende personages en uiteraard de regie. De Brian De Palma versie is tevens een pak schrikwekkender dan deze remake. De scenes in het origineel zijn creepy, en al zeker de scene tijdens prom night waarin ze geen controle meer had over haar acties. Ze sluit haar ogen niet en we hebben de indruk dat de duivel haar lichaam heeft overgenomen. In de remake blijft ze Carrie en neemt ze zelfs de beslissing om de lerares te redden. Dit zijn verkeerde keuzes die in het geheel niet werken. Maar zij was blijkbaar iets teveel bezig met de speciale effecten. Er zit een moment in waarin de stoute Chris en haar boyfriend om het leven komen in hun auto. In het origineel wordt de auto geflipt en hup, ze zijn dood. Meer moesten we hier niet van weten, maar Kimberly Peirce koos ervoor om de dood van Chris in verschillende fases te filmen tot in het belachelijke toe. Maar het meest tenenkrullende van de gehele prent is het laatste beeld waar Carry als een soort anti-held wordt voorgesteld zoals een Freddy Krueger. Dit leverde voor mij het bewijs dat de makers noch het boek of de originele film hadden begrepen.

    Kimberly Peirce heeft een uitstekende film gemaakt met Boys Don't Cry, wat eigenlijk een veel betere Carry film had geweest, maar hier probeert ze De Palma te kopiëren met af en toe een kleine twist. Het spijtige is dat al haar nieuwe ideeën compleet van de pot gerukt zijn en dat ze op geen enkel moment het origineel heeft kunnen verbeteren. Indien jullie de originele film nog niet hebben gezien, ga deze dan bekijken. Als jullie de originele film niet lusten, dan zou het me verbazen dat jullie deze film leuk zullen vinden. Het is in essentie een (slechte) kopie van De Palma, maar met een pak meer foute keuzes.

    De Blu-ray en DVD ligt al vanaf 26 maart 2014 in de winkel, met een pak bonus-materiaal waaronder de audio-commentaar van de regisseuse. Maar ook deleted scenes, extra rushes van de stunt-double in vuur en vlam, een making-off reportage over de productie en de impact van het telekinetische aspect in de film.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 09 april 2014

    ***Related Post***
    14/10/2013: Geniale verborgen camera promo-film voor Carrie
    08/04/2013: Carrie remake pakt uit met nieuwe trailer

     

    *** Carrie (2013) trailer ***

  • Tomboy (2011) **** recensie

    Pin it!

    De Franse regisseuse en scenariste Céline Sciamma, die al eerder geprezen werd voor haar film Naissance des Pieuvres (2007), gaat het met Tomboy (2011) nog een halte verder in haar onorthodoxe escapades. Maar wat haar zo uniek maakt is dat ze met haar gewaagde thema’s nooit haar toevlucht neemt in platvloers voyeurisme, melo-dramatiek of goedkope humor.

    tomboy,céline sciamma,naissance des pieuvres,zoé héran,malonn lévana,boys dont cry,hilary swank

    Korte inhoud: Laure (Zoé Héran) verhuist met haar familie naar een buitenwijk in Parijs. Wanneer ze voor het eerst de kinderen in de buurt ontmoet, doet ze zich voor als een jongen, Michaël. Ze wordt verplicht om haar nieuwe identiteit te behouden, wanneer ze beseft dat de waarheid niet meer achterhaald kan worden.

    Je wordt in het verkeerde lichaam geboren, en dat besef je wanneer je opgroeit. Als meisje speel je liever voetbal dan je nagels te lakken, of als jongen verkleedt je je liever als meisje dan te ravotten in het park. Het is de eigenaardigheid van de natuur die dergelijke dingen tot stand brengt. Een identiteitscrisis die er voor zorgt dat je je anders gaat voordoen om toch maar niet uit de boot te vallen. Michaël is één van hen, ze zit voor op haar leeftijdgenootjes en haar hormonen spelen haar parten. Ze ligt overhoop met haar zelf en kiest ervoor de identiteit aan te nemen die haar het beste uitkomt.



    Céline Sciamma brengt een psychologisch pijnpunt in beeld met speelplaats-terminologie. Zonder dat je het weet ga je akkoord met het gedrag van Laure, door de speelse manier waarop Sciamma het onderwerp naar voren schuift. Maar wanneer de moeder te weten komt dat haar dochter zich voordoet als haar zoon, word je opeens wakker geschud uit die rooskleurige sfeer. Het is leuk om de keerzijde van dit probleem door de ogen van zowel kinderen als volwassenen te zien. Op die manier weet de regisseur toch te benadrukken dat ze niet zomaar het stereotype kantje van de problematiek in beeld brengt.

    Zoé Héran die de rol van Laure/Michaël speelt, levert één van de beste acteerprestaties af die ik van een kind al heb gezien. Het gaat zelfs zo ver dat je niet weet of de rol nu door een jongen of een meisje wordt gespeeld. Voor haar leeftijd lijkt ze de emotionele moeilijkheden van haar karakter zeer goed te begrijpen. Het jongere zusje, gespeeld door de schattige Malonn Lévana, zet de ijzersterke acteerprestaties in deze film extra in de verf.

    tomboy,céline sciamma,naissance des pieuvres,zoé héran,malonn lévana,boys dont cry,hilary swanktomboy,céline sciamma,naissance des pieuvres,zoé héran,malonn lévana,boys dont cry,hilary swanktomboy,céline sciamma,naissance des pieuvres,zoé héran,malonn lévana,boys dont cry,hilary swank

    In Tomboy wordt er een onderwerp benadrukt waar normaal gezien een heel drama zou worden rond gebouwd. Maar Céline Sciamma brengt dit onderwerp in beeld op een manier waarop kinderen dit zouden afhandelen. Ze ontwapent ons door het verhaal low-key te houden en ta laten afspelen in het Parijse banlieue en dat maakt het mogelijk om alles heel natuurlijk en geloofwaardig te houden. Tomboy is geen Amerikaanse Hollywoodprent die zoekt naar goedkope antwoorden, maar vraagt zich af waarom geaardheid zo definitief moeten zijn. En het lijkt er wel op dat enkel vrouwen dergelijke onderwerpen kunnen aansnijden. Denk maar aan het aangrijpende Boys Don't Cry (1999) van Kimberly Peirce met een fenomenale Hilary Swank. Laten we hopen dat Zoé Héran een gelijkaardig filmparcours mag afleggen.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 21 juli 2012

     

    *** Tomboy trailer ***

  • Nicole Kidman transseksueel in The Danish Girl

    Pin it!

    Naar verluidt zou Nicole Kidman voor haar nieuwste film The Danish Girl (2009) in de huid kruipen van een transseksueel. Dat meldt het Amerikaanse filmvakblad The Hollywood Reporter.

    Charlize Theron is de tegenspeelster van Kidman in de film, die ook door de Australische actrice wordt geproduceerd.

    De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van het Deense kunstenaarsechtpaar Einar en Greta Wegener. Nadat schilderijen van Greta waarop Einar als vrouw was afgebeeld immens populair werden, stimuleerde Greta haar man om zich ook in het echte leven voor te doen als vrouw. Einar verloor zich zo in zijn metamorfose dat hij in 1931 uiteindelijk een transseksuele chirurgische operatie onderging, en echt vrouw werd. Kidman speelt de rol van Einar, Theron de rol van Greta. De regie van The Danish Girl is toevertrouwd aan Anand Tucker, die ook de niet onaardige Shopgirl (2005) regisseerde, met acteur/scenarist Steve Martin.

    Dat Kidman één van onze betere actrices is in Hollywood zal niemand ontgaan zijn. Ze heeft niet alleen acteertalent, maar ze heeft een bijzonder charisma en kan zowel komische als dramatische rollen aan. En dit lijkt op een oscar-rol, zeker wanneer de acteur in kwestie een metamorfose moet ondergaan. Dat mocht Felicity Huffman ook ervaren toen ze werd genomineerd voor een Oscar voor Beste Vrouwelijke Hoofdrol in Transamerica (2005) waar ze een transseksueel speelt. Felicity won zelfs een Golden Globe voor die rol en werd de film opgepikt door tientallen filmfestivals.

    Ook Boys don't Cry (1999) kreeg veel lof, waarin Hilary Swank de rol speelt van een meisje die zich gedraagt als een jongen. Hier won Hilary effectief een Oscar voor Beste Vrouwelijke Hoofdrol, naast een Golden Globe en nog tientallen erkenningen en nominaties op uiteenlopende filmfestivals. Het zou me dus niet verbazen mocht deze The Danish Girl nu al wordt klaargestoomd voor de oscars in 2010.