blue velvet

  • De 5 uitschuivers van Roger Ebert

    Pin it!

    Eén van de grootste film critici is overleden. Roger Ebert stierf op de leeftijd van 70 jaar ten gevolge van kanker. Ebert recenseerde 45 jaar voor de Chicago Sun-Times. Ook presenteerde hij tv-programma's en schreef hij boeken over films. Eberts kritieken waren zowel gegeerd als gevreesd en was zonder enige twijfel de meest prominente en invloedrijke criticus van de States. Ebert won als eerste filmcriticus ooit een Pulitzerprijs. Hij kreeg ook een ster op de Hollywood Walk of Fame. Door operaties aan die ziekte was hij jaren geleden zijn stem al kwijtgeraakt, maar hij bleef schrijven.

    Ebert was een inspiratiebron was voor heel wat filmcritici en hij heeft het mede mogelijk gemaakt dat filmkritiek zo hoog wordt aangeschreven. Een recensie kan tegenwoordig een grote impact hebben op de box-office resulaten. Soms stond de man alleen met zijn kritiek en ging hij tegen de stroom in. Zo was er heel wat discussie rond zijn 3 sterren op 4 review van Paul Blart: Mall Cop (2009) die door zowat alke andere recensent de grond was ingeboord. Ebert schreef hoe dan ook het volgende: "It's as slam-bang preposterous as any R-rated comedy you can name. It's just that Paul Blart and the film's other characters don't feel the need to use the f-word as the building block of every sentence."

    Soms kwam hij ook wel eens terug op een film en wijzigde zijn mening. Zo kreeg The Brown Bunny (2003) een betere quotering dan de review die hij schreef na de visie in Cannes. Ebert bleef er bij dat de film op Cannes een slechte cut was, maar Vincent Gallo had de controversiële prent opnieuw gemonteerd en het resultaat beviel de recensent veel meer. "Make no mistake: The Cannes version was a bad film, but now Gallo's editing has set free the good film inside. The Brown Bunny is still not a complete success -- it is odd and off-putting when it doesn't want to be -- but as a study of loneliness and need, it evokes a tender sadness."

    Ebert was zelfs een comic-fan. Hij was tevens één van die critici die The Amazing Spider-Man (2012) een uitstekende film vond met 3,5/4 quotering. "If we didn't really need to be told Spidey's origin story again, at least it's done with more detail and provides better reasons for why Peter Parker throws himself into his superhero role."

    Maar Ebert heeft ook zijn foutjes, en gezien zowat al zijn reviews toch wel spot on zijn, zijn hier 5 reviews waar hij misschien toch wel de bal mis heeft geslagen. Of niet, daar kan over gediscussieerd worden. Het getuigt in ieder geval wel van de kritische geest van de man. Hij is niet de zoveelste meeloper die eerst afwacht wat de anderen van de film denken alvorens zijn opinie openbaar te maken. RIP Ebert.

    De 5 "uitschuivers" van Roger Ebert

    1. The Raid (2011) Gareth Evans (*/****)
    Daar waar iedereen het over eens was dat The Raid een intense en inventieve actiefilm was, die zelfs bij de beste films van 2012 werd geplaatst, vond Ebert deze prent maar niks. Ebert schreef het volgende: This film is about violence. All violence. Wall-to-wall violence. Against many of those walls, heads are pounded again and again into a pulpy mass. If I estimated the film has 10 minutes of dialogue, that would be generous. Lees hier zijn review.

    roger ebert,brazil,die hard,the raid,kick-ass,blue velvet,the amazing spider-man

    2. Brazil (1985) Terry Gilliam (**/****)
    Dit wordt nog steeds gezien als één van de beste science-fiction films aller tijden. Maar Ebert had er een andere mening over. Perhaps it is not supposed to be clear; perhaps the movie's air of confusion is part of its paranoid vision. There are individual moments that create sharp images (shock troops drilling through a ceiling, De Niro wrestling with the almost obscene wiring and tubing inside a wall, the movie's obsession with bizarre duct work), but there seems to be no sure hand at the controls. Lees hier zijn review.

    roger ebert,brazil,die hard,the raid,kick-ass,blue velvet,the amazing spider-man

    3. Blue Velvet (2011) David Lynch (*/****)
    Het is misschien wel Lynch zijn meesterwerk, waarvoor hij tevens een nominatie kreeg voor Beste Regisseur op de Academy Awards. Ebert was niet onder de indruk. So strong, so shocking and yet so audacious that people walk out shaking their heads; they don't know quite what to make of it. Blue Velvet contains scenes of such raw emotional energy that it's easy to understand why some critics have hailed it as a masterpiece. A film this painful and wounding has to be given special consideration. Lees hier zijn review.

    roger ebert,brazil,die hard,the raid,kick-ass,blue velvet,the amazing spider-man

    4. Kick-Ass (2010) Matthew Vaughn (*/****)
    Ook al kon Ebert comic-adaptaties waarderen, vond hij Kick-Ass (2010) maar niks. Nochtans werd de film door de comic-fans op handen gedragen, alsook door heel wat toonaangevende critici. Will I seem hopelessly square if I find Kick-Ass morally reprehensible and will I appear to have missed the point? Let's say you're a big fan of the original comic book, and you think the move does it justice. You know what? You inhabit a world I am so very not interested in. Lees hier zijn review.

    roger ebert,brazil,die hard,the raid,kick-ass,blue velvet,the amazing spider-man

    5. Die Hard (1988) John McTiernan (**/****)
    Zeker in het licht van de recente Die Hard films was deze eerste film echt wel een schot in de roos. Het blijft een mijlpaal in de actie filmgeschiedenis, die zelfs tot op de dag van vandaag wordt gebruikt als blauwdruk voor actievehikels, cf. Olympus Has Fallen (2013). De mening van Ebert stond dan ook in schril contrast met de mening van de andere critici. On a technical level, there's a lot to be said for Die Hard. It's when we get to some of the unnecessary adornments of the script that the movie shoots itself in the foot. Lees hier zijn review.

    roger ebert,brazil,die hard,the raid,kick-ass,blue velvet,the amazing spider-man

  • Dino De Laurentiis (1919 - 2010) overleden

    Pin it!

    De Italiaanse top-producer Dino De Laurentiis die ons briljante spektakelfilms bracht als de Hannibal Lecter films Manhunter (1986), Red Dragon (2002) en Hannibal (2001), alsook King Kong (1976), Flash Gordon (1980), Barbarella (1968) en Conan the Barbarian (1982).

    Maar hij zal de geschiedenis in gaan voor zijn La Strade (1954) en Le notti di Cabiria (1957) van Federico Fellini en Riso Amaro (1949) van Giuseppe De Santis. Maar ook voor Blue Velvet (1986) en Dune (1984) van David Lynch.

    De Laurentiis, die op 8 augustus 1919 in Torre Annunziata nabij Napels geboren werd, produceerde meer dan 150 langspeelfilms. In het begin van zijn loopbaan werkte hij vooral samen met beroemde Italiaanse filmregisseurs als Roberto Rossellini en Federico Fellini. Daarnaast maakte hij ook grote spektakelstukken als War and Peace, Waterloo en The Bible: In the Beginning of grote commerciële successen als Three Days of the Condor (1975) van Sydney Pollack, met Robert Redford.

    Sinds de jaren zeventig, na het faillissement van zijn Italiaanse productiebedrijf Dinocitta' Studios, woonde De Laurentiis in de Verenigde Staten. Daar vestigde hij de De Laurentiis Entertainment Group, met haar eigen studio's in Wilmington in Noord-Carolina.

    De Laurentiis kreeg de Oscar voor beste buitenlandse film in 1957 voor Fellini's La Strada. In 2003 kreeg hij de The Irving G. Thalberg Memorial Award, een speciale Oscar voor producenten. Hetzelfde jaar ontving hij ook een speciale Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië. Hij werd bekroond met een reeks David di Donatello's en ontving een speciale David di Donatello-oeuvreprijs in 2006 ter gelegenheid van het 50-jarige jubileum van de Davids. Twee door De Laurentiis geproduceerde films, Year of the Dragon (1985) en Body of Evidence (1993) met Madonna, werden genomineerd voor een Razzie voor slechtste film.

    barbarella.jpgconan_the_barbarian_2.jpgdune.jpgflash_gordon.jpg

    hannibal.jpgking_kong.jpgla_strada.jpgthree_days_of_the_condor.jpg

    Rest in Peace Mister De Laurentiis.

  • Mulholland Drive (2001) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    De films van een regisseur in zijn beginjaren, zijn niet meer de films die hij maakt op latere leeftijd. Het mooiste voorbeeld is Francis Ford Coppola. Ik heb onlangs nog eens Apocalypse Now (1979) gezien en ik die prent blijft zo indrukwekkend. Vergelijk dat maar eens met het beschamende The Godfather: part III (1990), of het pretentieuze en oersaaie Youth without Youth (2007). Je zou nooit kunnen denken dat deze drie films van dezelfde maker zijn. Idem dito met regisseurs als Brian De Palma, Robert Altman of Stanley Kubrick.

    mulholland_drive_bluray.jpg

    En zo is het ook wel een beetje het geval met David Lynch. Je kan er voor of tegen zijn, maar je kunt de impact niet ontkennen die ze teweeg brengen. Het zijn pareltjes van liefde en haat, tederheid en gruwel, op een fascinerende manier verteld op meeslepende en aangrijpende muziek en bedreigende geluidseffecten. Zijn beste film wat mij betreft blijft Blue Velvet (1986). Het is trouwens één van zijn meest toegankelijke films. Uiteraard zit er een dubbele bodem in het verhaal, maar alles blijft wel vrij coherent en je kunt volledig meevoelen met de karakters. Een andere toegankelijke film, maar al een tikkeltje meer afwijkend, is Wild at Heart (1990).

    Met films als Lost Highway (1997) en Mulholland Dr. (2001) ging Lynch de experimentele toer op. Een weg die hij reeds was ingeslagen met het maken van zijn adembenemende "Twin Peaks". En met Inland Empire (2006) verzeilde de regisseur in de abstracte wereld van de nachtmerrie. Maar het blijft cinema die je moet beleven, én herbeleven. Een film van David Lynch heeft minstens een tweede visie nodig, en zo ook voor Mulholland Dr. waarvan Universal de film onlangs op Blu-ray heeft gezet.

    Korte inhoud: Een mysterieuze vrouw (Laura Harring) ontsnapt aan een verkeersongeluk met een tas vol geld, maar zonder haar geheugen. Ondertussen is Betty Elms (Naomi Watts) in L.A. verschenen, in de hoop een filmcarrière te kunnen beginnen. Wanneer Betty de naamloze vrouw in haar appartement vindt, besluit ze haar te helpen. De twee vrouwen gaan op een bizarre zoektocht naar de waarheid.

    De film startte als een tv-serie eind jaren '90 gemaakt met een budget van een slordige 8 miljoen dollar. Maar het tv-station ABC was er niet meteen wild van en de show werd afgevoerd. Het Franse Studio Canal pompte nog een extra 7 miljoen in het project om de serie toch nog een slot te geven, maar het werd niet even krachtig als Twin Peaks. De filmversie heeft veel geput uit die serie en is bij momenten al even chaotisch in zijn verhaalstructuur, vooral dan de laatste 40 minuten waarin de twee bevallige dames topless in het rond hollen. Het einde van de film is trouwens al even bevredigend als het einde van de tv-serie.

    mulholland_drive_01.jpgmulholland_drive_02.jpg

    Mulholland Dr. gaan analyseren zou behoorlijk zinloos zijn. Net zoals bij Lost Highway kan je er wel een theorie aan vastknopen, maar uiteindelijk is niet één maar zijn er verschillende verklaringen mogelijk. Net zoals een schilderij ook verschillende emoties kan oproepen, ligt de sleutel tot het werk van David Lynch in de persoonlijke ervaring en ontleding. Je moet er wel voor open staan, anders zal je snel verveeld worden door de van-de -hak-op-de-tak-aanpak. Alles heeft zijn reden, maar wanneer je niet bereid bent om Lynch te volgen lijkt niets een reden te hebben en is alles bedoeld als sfeerschepping of zelfs als grap. Het is de logica van een droom-sequentie, die uiteraard de deur open zet voor film snobisme en van de pot gerukte hineininterpretierung waar Lynch zelf in alle waarschijnlijkheid nog nooit had aan gedacht. De film was trouwens beschouwd als de Beste Film van het decennium door Les Cahiers du Cinéma. Maar de film leidt op deze manier wel een eigen leven en dat is op zich ook verdienstelijk. En indien jullie toch benieuwd zijn naar die wilde theorieën, dan kunnen jullie een kijkje nemen op 10 Clues to unlock Mulholland Drive.

    Spijtig genoeg zullen jullie op de blu-ray geen verklaringen horen van Lynch. Hij praat niet graag over zijn films, en dat is geheel te begrijpen gezien het genre. Maar je vindt er wel heel wat theorieën van diverse journalisten en filmcritici. Er is ook een making of en uiteraard heel wat info over de opmerkelijke muziekscore van Angelo Badalamenti. Het is misschien geen film voor een groot publiek, maar het is wel een indrukwekkende en stijlvolle prent, waarvan de eerste 80 minuten kunnen omschreven worden als uitstekende cinema.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 18 september 2010

     

    *** Mulholland Drive trailer ***

  • Dennis Hopper (1936-2010) overleden

    Pin it!

    Acteur Dennis Hopper is een paar uur geleden overleden aan de gevolgen van prostaatkanker. In januari 2010 was reeds bekend dat Hopper niet meer te behandelen was en terminaal ziek zou zijn. Hopper was 74 jaar. Volgens een vriend waren familie en vrienden aanwezig bij zijn dood in Los Angeles. Hopper was al een tijdje ernstig ziek, maar ging niettemin naar de Hollywood Walk of Fame om er zijn ster in te huldigen.

    Dennis Hopper was een veelzijdige acteur en regisseur die vooral bekend stond voor zijn culthit Easy Rider (1969) die hij zowel regisseerde als in acteerde aan de zij van Peter Fonda. Fonda had net zoals Hopper geen idee waar hij aan begon. Ze hadden nog geen half miljoen dollar aan budget beschikbaar en een idee over motoren, een drugsdeal en een LSD-trip. De film bracht wereldwijd niettemin veertig miljoen dollar op en de bravoure van de twee outsiders brak het Hollywoodbastion open, iets waar een nieuwe generatie filmmakers van Martin Scorsese tot Steven Spielberg de vruchten van plukte.

    Maar de filmfans zullen hem zeker ook wel kennen van zijn eigenzinnige vertolking in Apocalypse Now (1979) van Francis Ford Coppola, Speed (1994) van Jan de Bont en Blue Velvet (1986) van David Lynch. Of nog de roadmovie Red Rock West (1993), het sport-drama Hoosiers (1986), alsook zijn klein maar merkwaardig rolletje in True Romance (1993) van Quentin Tarantino.

    In zijn over 5 decennia overspannende loopbaan won Hopper nooit een Oscar maar kreeg wel 2 Oscar-nominaties (Easy Rider, Hoosiers) en twee Golden Globe-nominaties (Blue Velvet, Hoosiers). Dennis Hopper heeft ook een paar misstappen begaan, waaronder deze van Waterworld (1995) van en met Kevin Costner, waarvoor hij meteen een Razzie Award kreeg. Dennis is hoe dan ook te zien in een kleine 200 films, wat toch uitzinnig veel is. Zijn vertolkingen zullen om ons netvlies blijven plakken. RIP.

    *** Scene uit True Romance - Christopher Walken & Dennis Hopper ***