De FilmBlog

Valentijn staat voor de deur en wat doen de meeste koppeltjes op de avond van Valentijn? Inderdaad, thuis naar een filmpje kijken. En wat beter om hiervoor een romantisch blu-ray bij de hand te hebben. En in het kader van die amoureuze festiviteiten geeft De FilmBlog met de steun van Stichting Blu-ray Disc Promotie Benelux 4 blu-ray films weg: Love Actually (2003), Romeo + Juliet (1996), Love and Other Drugs (2010) en Bridesmaids (2011). De winnaars van de Hasta La Vista quiz worden begin volgende week bekend gemaakt.

Om één van deze 4 blu-rays te winnen stuur je een mailtje naar filmblog[a]gmail.com met de correcte filmtitels op de 10 beeldvragen alsook een antwoord op de schiftingsvraag. Vermeld hierbij jullie naam, voornaam en officiële adres. (optioneel: kan je ook vermelden welke blu-ray films jouw voorkeur uitdragen) Jullie persoonlijke adresgegevens zullen niet publiek gemaakt worden of verzonden aan derden voor commerciële doeleinden.

Opgelet! Jullie antwoorden moeten verstuurd worden ten laatste op zaterdag 25 februari 2012. Jullie eerste email telt. Antwoorden ingestuurd na de deadline, of antwoorden zonder adres of zonder antwoord op de schiftingsvraag, worden niet meer in rekening genomen. Wanneer ik ook maar het minste vermoeden heb van samenwerkende vennootschappen, copy-paste mailtjes of andere oneerlijke praktijken, behoud ik mij het recht voor om de inzendingen te verwijderen. Slechts één email per persoon/familie/adres.

Elk correct antwoord levert één punt op, bij elk foutief antwoord wordt een punt afgetrokken. Facebookfans van De FilmBlog krijgen één punt extra (maximumscore is dus 11/10). In geval van ex aequo zal de winnaar bepaald worden aan de hand van de schiftingsvraag. Succes !

Schiftingsvraag: Hoeveel minuten hebben we aan deze quiz gewerkt?

Ik heb onlangs de originele versie van TRON (1982) vanonder het stof gehaald en opnieuw bekeken. En ik moet toegeven dat het er nu allemaal enorm gedateerd uitziet. Het heeft met de jaren veel van zijn charmes verloren. Dit in tegenstelling tot science-fiction films als 2001: A Space Odyssey (1968) of zelfs Blade Runner (1982).

Regisseur Steven Lisberger had te weinig oog voor karakter-ontwikkeling of zelfs voor intrige en verhaal-opbouw. De visuele wereld die hij heeft gecreëerd is uiteraard wel boeiend – ook al begint alles snel te vervelen - en de stijl van de film heeft zeker en vast de sequel TRON: Legacy (2010) van Joseph Kosinski geïnspireerd. Maar ik zou niet durven zeggen dat het origineel beter is dan de sequel, ook al heeft de sequel meer gebreken dan pluspunten. Integendeel, op visueel vlak verbluft de sequel, zelfs op muzikaal vlak kan het origineel niet op tegen het elektronisch geweld van Daft Punk.

Korte inhoud: TRON: Legacy is een high-tech 3D avontuur dat zich afspeelt in een digitale wereld zoals nog nooit eerder in de bioscoop te zien was. Sam Flynn (Garrett Hedlund), de 27 jaar oude rebelse zoon van Kevin Flynn (Jeff Bridges) doet onderzoek naar de verdwijning van zijn vader, ooit bekend als ’s werelds vooraanstaande gameontwikkelaar. Tijdens zijn zoektocht leidt een vreemd signaal, afkomstig van zijn vader, hem naar Flynn’s Arcade waar hij in de digitale wereld van TRON wordt getrokken. Dezelfde wereld waar zijn vader al 20 jaar blijkt te leven. Samen met Kevin’s vertrouweling Quorra (Olivia Wilde) komen vader en zoon in een levensgevaarlijk gevecht terecht met een meedogenloze vijand. Zij moeten zien te ontsnappen uit een prachtige visuele cyberwereld met nog nooit eerder uitgevonden voertuigen, wapens en landschappen. Een wereld die niet alleen heel geavanceerd blijkt te zijn, maar ook heel erg gevaarlijk.

Maar beide films delen ook heel wat minpunten. De twee Tron films zijn ietwat slaapverwekkend. En dit heeft wederom te maken met het gebrek aan een stevig onderbouwd scenario met karakters die de moeite zijn om 2 uur lang te volgen. De film verdient gewoon beter. Het is een leuk project om mee uit te pakken in marketing campagnes en merchandising, maar zonder karakters van vlees en bloed blijft het een steriele bedoening die de tand des tijds met moeite zal doorstaan. Nochtans begint alles heel sterk, met wat background-story en wat toepasselijke nostalgie (cf. de Tron dude abides, daar is geen twijfel over), maar na het eerste gladiatoren-gevecht zakt het het gehele zooitje in mekaar als een pudding.

Een verfilming van een boek van Jane Austen ga je ook niet veroordelen op het gebrek aan visuele effecten. Bijgevolg ben je geneigd om het gebrek aan karakter- en plotontwikkeling een beetje te vergeven. Tron is een speciale effecten extravaganza. En wordt in de sequel zeker wel uitgebuit en dit is misschien ook meteen een reden om de film alsnog op blu-ray aan te schaffen. Het visuele vertier is verbluffend. Dat mocht wel met een productiebudget van 170 miljoen dollar. Het design is van die aard dat je de prent zelf niet hoeft te zien in 3D om verleid te worden door de effecten. Het is bij mijn weten tevens de meest kinky Disney vehikel die ik ken en het is uiteindelijk nog meer uitzinnig dan de eerste Tron. Komt daar nog bij dat de muziek perfect past bij de atmosfeer. Je zilt als het ware een elektronische opera te volgen. De blu-ray ligt vanaf op 8 juni 2011 in de winkels, alsook in de Disney Store op de Meir te Antwerpen.

***Related Posts***
15/01/2011: TRON: Legacy review
12/12/2010: Movie for Life pakt uit met TRON: Legacy
13/12/2010: TRON: Legacy London Première – Live Streaming
26/07/2010: Nieuwe TRON: Legacy trailer
26/10/2010: Daft Punk goes TRON: Legacy met "Derezzed" videoclip
12/12/2009: TRON: Legacy met Jeff Bridges
13/01/2005: TRON krijgt waarschijnlijk een sequel

Het science-fiction drama "Fringe" staat momenteel op de 18e plaats in mijn Top 25 Best Tv-series, maar dit zou nog wel eens kunnen verbeteren naarmate ik het tweede seizoen zal ontdekken. De makers van de serie, J.J. Abrams en Alex Kurtzman, zijn immers geen debutanten en hebben al hun reputatie kunnen waar maken met "Alias" en "Lost". En deze Fringe is zeker het bekijken waard.

Waar executive producer J.J. zijn inspiratie haalt om de ene na de andere indrukwekkende serie uit de grond te stampen is mij een mysterie. De reeks draait rond FBI agente Olivia Dunham (Anna Tory), de verwarde maar geniale professor Dr. Walter Bishop (John Noble) en zijn zoon Peter (Joshua Jackson), die worden belast met een aantal vreemde zaken die over de hele wereld gebeuren. Al die vreemde gebeurtenissen zijn blijkbaar op de een of andere manier aan elkaar gelinkt: er is duidelijk 'een patroon' te herkennen dat over alle zaken heen loopt. Het patroon kan tevens verbonden worden aan 'Massive Dynamic', een firma die een aantal patenten houdt op een aantal nieuwe technologieën en enkele mysterieuze onderzoeken doet. Alle zaken draaien rond Fringe science, een tak van de wetenschap die zeer speculatief en omstreden is. Voorbeelden van deze tak van de wetenschap zijn levitatie, telepathie en onzichtbaarheid. Het duurt wat alvorens de serie op dreef is, maar eenmaal in de ban van het verhaal, zit je op het puntje van je stoel.

En gezien "The X-Files" een beetje van hun mojo hebben verloren komt deze serie als geroepen. En net zoals in Lost vertoond deze serie verschillende verhaalniveaus. Maar wees gerust, het blijft allemaal wel coherent, alsof de scenaristen deze keer werden blootgesteld aan een marihuana-test alvorens ze ook maar één letter voor de serie hadden geschreven (incluis J.J. Abrams). Het verhaal is meer lijnrecht zonder al teveel tierlantijntjes en overbodige flash-back-flash-forward-flash-this toestanden. Maar er zijn wel samenzweringen die andere samenzweringen aan het licht brengen die nog eens andere samenzweringen onthullen. Alle karakters hangen goed samen en het script werd tot in de kleinste details uitgewerkt. Laat jullie niet misleiden door de wat saaie eerste aflevering, deze serie heeft een zekere aanloop nodig.

Voor een science-fiction serie blijft alles wel min-of-meer geloofwaardig, en met dank aan de geweldige acteerprestaties leef je echt wel mee met de personages, en dan in het bijzonder tussen Walter en Peter die hun vader-zoon band terug te vinden. Het is op dit moment nog niet zeker of de serie evenveel succes zal kennen als The X-Files, maar ze makers zijn ondertussen al bezig met een derde seizoen en ik sta te popelen om het tweede seizoen te zien.

Op deze 5-disc Blu-ray vinden jullie trouwens heel wat behind-the-scene docu’s en interviews met makers en acteurs. En gezien de serie visueel ook wel iets te bieden heeft, is het bekijken ervan op high def zeker een aanrader.

***Related Post***
09/02/2006: Top 25 Best Tv-series

Brian De Palma is een geniaal regisseur, die in de voetsporen van Alfred Hitchcock trad en de nieuwe ‘master of suspense’ werd. Zelfs zijn minder goede films (The Black Dahlia, Femme Fatale, The Bonfire of the Vanities, Raising Cain) zijn meer dan het bekijken waard. Universal heeft onlangs de blu-ray uitgebracht van Carlito’s Way (1993), een voortreffelijke misdaadfilm met een onderhoudende Al Pacino. Het is echter niet het meesterwerk waar vele recensenten het over hebben.

Korte inhoud: Dankzij het grote vakmanschap van zijn advocaat Kleinfeld (Sean Penn), komt de harde crimineel Carlito Brigante (Al Pacino) na een aantal jaren in de gevangenis te hebben gezeten vrij. Deze keer is Carlito vastbesloten op het rechte pad te blijven. Hij wil zich terugtrekken op de Bahama's met zijn grote liefde Gail en de kost verdienen met het verhuren van auto's. De corrupte Kleinfeld wil hem wel helpen. Hij heeft een klusje waarmee Carlito een leuk startkapitaal kan verdienen. Hij noemt het slechts een kleine gunst, uit loyaliteit voor bewezen diensten. Maar als Carlito iets geleerd heeft uit het verleden, dan is het wel dat loyaliteit dodelijker is dan een kogel.

Dat je de film spontaan wil gaan vergelijken met Scarface (1983) kan haast niet anders. Het is een nieuwe samenwerking tussen De Palma en Pacino in een gelijkaardige gangsterfilm, met dit verschil dat Pacino hier een Puerto-Ricaan speelt en geen Cubaan. Maar spijtig genoeg komt deze Carlito’s Way nog niet aan de hielen van Scarface, maar dat is dan weer te danken aan het bron-materiaal van Edwin Torres en de iets te melodramatische aanpak van scenarist David Koepp. Het scenario van Scarface, neergepend door Oliver Stone, is verhaal-technisch op zoveel vlakken superieur aan deze prent.

De laatste 25 minuten van de film is buitengewoon geniaal en moet zeker niet onderdoen voor de trappenscène uit zijn The Untouchables (1987) (die op zijn beurt een hommage levert aan Battleship Potemkin). Het valt wat tegen dat we er anderhalfuur op moeten wachten en dat de regisseur het zo nodig vond om ons de afloop van die sequentie op een belachelijke manier te spoilen in de eerste minuut van de film. Daar waar deze montage-techniek een meerwaarde voorstelt bij No Way Out (1987), wordt hier de suspense voor een groot stuk beknot.

De Palma heeft voldoende goede scènes maar weet precies niet welke toon hij moet aanhouden, en hoe hij al die kleine verhaal-elementen aan elkaar moet knopen. Bijgevolg voelen heel wat scènes wat geforceerd aan. Voor datgene wat De Palma wil vertellen duurt de film voor mij veel te lang en mocht bijvoorbeeld de halfbakken romance tussen Pacino en Penelope Ann Miller de prullenmand in. Het heeft voor mij in dit verhaal nauwelijks een toegevoegde waarde. De Palma wou zichtbaar een gelijkaardige dualiteit maken als in Scarface waarbij de gevoelige kant van de crimineel wordt ontbloot, alsook zijn wil om een geweldloos bestaan te leiden. Maar de twee acteurs passen niet bij mekaar. Er is nauwelijks een vonk te bespeuren tussen beide protagonisten, en het verhaaltje van de balletdanseres / stripper / liefje van een gangster, slaat nergens op.

Carlito’s Way is een mix van geniale actie-sequenties en banaliteiten die een Brian De Palma film onwaardig zijn. Het camerawerk (vooral de steady-cam) valt op door zijn vernuftigheid - misschien iets teveel, John Leguizamo speelt een knap bijrolletje als opkomende gangster, de muziekscore van Patrick Doyle is misplaatst, het montage-werk is over-ambitieus en dient het verhaal bij momenten helemaal niet en de production design is bijzonder knap (vooral de club die als een zinkend schip in elkaar steekt). Het voelt allemaal wel een beetje gerecycleerd aan, maar desondanks een vrij geslaagde misdaadprent die mits een kortere montage nog veel beter kan zijn. Wat betreft de extras op de blu-ray, die zijn het vermelden niet waard.

In de loop van de jaren 60, was er in de Verenigde Staten een wedloop aan de gang met Rusland om de eerste te zijn om een man op de Maan te brengen. Na verschillende min of meer geslaagde pogingen tijdens de Apollo 1 tot en met Apollo 10, was het Neil Armstrong die met zijn Apollo 11 de klus kon klaren. Iedereen herinnert zich zich nog zijn eerste woorden toen hij zijn voet op het maanoppervlak zette: "That's one small step for man, one giant leap for mankind." (wat semantisch gezien onzin is, aangezien man dan dezelfde betekenis heeft als mankind). Neil Armstrong zelf was verveeld met de situatie en zei dat hij echt wel 'a man' had gezegd, maar wanneer je luistert naar de originele geluidsopname kan je met de beste wil van de wereld die 'a' niet horen.

Maar dat ruimtereizen eigenlijk wel een bijzonder gevaarlijke onderneming was, werd meteen duidelijk met de lancering van Apollo 13. De bemanning van de Apollo 13-missie bestond uit commandant Jim Lovell (Tom Hanks), piloot van de commando-module Jack Swigert (Kevin Bacon) en piloot van de maanlander Fred Haise (Bill Paxton). Na een ongeval aan boord moest de geplande maanlanding worden afgelast. Een dramatische gebeurtenis maar een hels karwei voor regisseur Ron Howard om van Apollo 13 (1995) een film te maken. Een camera zetten in een minuscule ruimtecapsule in space met technisch geleuter met Houston is niet meteen iets waar je een publiek 140 minuten lang mee kan behagen. Maar Ron weet wel hoe hij een verhaal moet verpakken.

Korte inhoud: De film vertelt het waargebeurde verhaal van de 13e Apollo missie, op weg naar de maan. De astronauten Lovell, Haise en Swigert ondervinden dat er in 1970, na de landing op de maan, nog maar weinig interesse is in de missies naar de maan. Dit verandert echter als er een aantal dingen verkeerd gaan in de Apollo, en een terugkeer naar de Aarde onwaarschijnlijk wordt.

Ron Howard, die de laatste jaren een beetje van zijn magie heeft verloren met miserabele verfilmingen zoals The Da Vinci Code (2006) of Angels & Demons (2008), zet hier een puike regie-prestatie neer en slaagt erin om het verhaal open te trekken en het bigger than life te maken. Uiteraard is dit ook wel de verdienste van de speciale effecten afdeling Digital Domain, die ons echt wel de sfeer liet opsnuiven van een ruimtereis. Maar de film slaagde vooral ook in zijn opzet door de sterke vertolkingen van de drie hoofdacteurs, alsook van Gary Sinise en Ed Harris.

Je kan een kamer vol met de beste NASA-ingenieurs hebben, maar je hebt ook een portie geluk nodig, want er zijn zowat honderden zaken die op zo’n reis fout kunnen lopen. Bijgeloof is dan ook een belangrijk element in de film. Alles draait zowat rond het getal 13 (Apollo 13, lancering om 13u13 met maanlanding 2 dagen na lancering op 13 april 1970) maar ook de verloren trouwring van de vrouw van Jim Lovell laat uitschijnen dat deze missie gedoemd was om te mislukken. Het knappe aan het verhaal is dat Ron Howard niet is begonnen fantaseren en trouw is gebleven aan de feitelijke gebeurtenissen.

Dit is de Ron Howard die we kennen van films als Backdraft, Cocoon, Willow, Parenthood en A Beautiful Mind. Hij weet perfect zijn publiek te vinden. Hij slaagt er als geen ander in om licht-verteerbare popcorn om te zetten in zinderende cinema. En zoals vele andere meesterwerkjes zoas Saving Private Ryan of Shindlers’s List van Steven Spielberg, zullen we aan deze film terugdenken wanneer we spreken over de Apollo 13 reis of eender welke Apollo ruimtereis. Zijn beelden zullen op ons netvlies blijven plakken. Maar net zoals de ruimtereis vertoont deze prent ook wel een aantal zwakheden. Zo voelen we iets te weinig dat we ons in de ruimte bevinden. Er zijn heel veel shots genomen van binnen de capsule, maar ik mis dat gevoel van eenzaamheid in de ruimte. Dat moment van totale hulpeloosheid. Door constant op Houston te focussen had ik het gevoel dat alles, desondanks de chaos, onder controle was.

Universal heeft ondertussen de film gereleased op Blu-ray, met audio-commentaar van de regisseur, alsook met één van de helden van dit drama, Jim Lovell. Uiteraard zijn er ook heel wat reportages over die desbetreffende ruimtereis.

Het is even wennen, maar het is een opluchting om Matt Damon nog eens in een rol te zien waarin hij niet op het punt staat iemand onschadelijk te maken zoals in de opkomende Green Zone (2010) of iemand te verleiden met zijn onweerstaanbare looks zoals in de Ocean's Eleven films of zelfs de nieuwe Invictus (2010). In The Informant! (2009) van Steven Soderbergh speelt Damon een wel heel bizarre rol en ik heb meer van zijn acteerprestatie genoten dan van de film.

Korte inhoud: Mark Whitacre (Matt Damon) werkte zich in de jaren '90 op bij Acher Daniels Midland (ADM). Hij had een belangrijke functie binnen het bedrijf maar besloot toch om naar FBI-agent Brian Shepard (Scott Bakula) te stappen om hem de waarheid te vertellen. Hij gaf toe dat enkele belangrijke bazen van ADM (waaronder Whitacre zelf) samen met andere bedrijven afspraken hadden gemaakt om de prijs van de voedersupplement lysine te doen stijgen. Om de FBI te kunnen helpen, werd hij een informant. Hij verzamelde video- en geluidsfragmenten om de witteboordencriminaliteit aan het licht te brengen. Whitacre kreeg, in de periode dat hij voor de FBI werkte, last van een bipolaire stoornis. Hij stond op de rand van een zenuwinzinking en kon de druk niet aan. Uiteindelijk dacht de media dat hij $9 miljoen had gestolen van ADM en de andere bedrijven tijdens de periode dat hij voor de FBI werkte.

Voor de rol kwam Damon maar liefst 15 kilo bij en droeg een wel heel belachelijke snor, een nerdy bril en een onmogelijk haarkapsel. Het is niet de eerste keer dat Soderbergh het imago van Matt Damon wil …mutileren. In Ocean's Thirteen (2007) had hij de acteur een neus in de vorm van een banaan gegeven. Maar in The Informant! werkt het bijzonder wel, gezien het personage niet is wie hij lijkt te zijn. Damon is dan ook uitmuntend als een demonisch slimme kerel die heel wat mensen te slim af is.

Het is een eigenaardige, satirische komedie met een vrolijke ondertoon, en dit in tegenstelling tot het ernstige thema van de film. Het is een verhaal over bedrijfsmalversaties en corruptie maar ook over individuele hebzucht, en in het licht van de recente beurscrisis ook enorm actueel. Net zoals The Insider (1999) gaat dit over een waar gebeurd verhaal over een Amerikaanse whistle-blower die de vuile was van een bedrijf op de straatstenen wil gooien. Terwijl de film van Michael Mann een heel serieuze en gewichtige, dramatische toon aanhield is deze prent van Soderbergh “licht verteerbaar”. Maar daar waar een film als Catch Me If You Can (2002) (eveneens een waar gebeurd verhaal van een jongeman die uiteindelijk bij de FBI zou gaan werken) een mooie balans vindt tussen drama en humor, weet Soderbergh hier precies niet goed waar hij naar toe wil.

Soderbergh neemt een ernstig nieuwsitem en transformeert het in iets fascinerend en tevens buitensporig. En dat lukt tot op een zeker niveau. De regisseur kenmerkt zich door zijn dwingende filmstijl, maar in deze prent heb je af en toe het gevoel dat de stijl niet in functie is van de vertelling. Het lijkt wel of Soderbergh dit 90’ties verhaaltje kost wat kost in een 70’ties jasje wou duwen, maar het wringt aan alle kanten. Mocht de gebroeders Coen de film hebben geregisseerd dan hadden we nog meer kunnen genieten van het onderliggende en hartverscheurende, komische drama van een dubbelzinnig personage. Mark Whitacre was een complex figuur, een ziekelijke leugenaar en onverbeterlijke sjoemelaar … alles behalve een 'held'.

Maar het is uiteindelijk een film waar je van kan genieten. Je weet immers nooit wat je kan verwachten van deze regisseur en dat is op zich een groot pluspunt. Komt daar nog bij dat Matt Damon één van de beste acteurs is in Hollywood van het moment, en dit nog maar een keertje duidelijk maakt in een A-typische rol. Waar hij geen Oscar-nominatie kreeg is me niet helemaal duidelijk.

Op de Blu-ray vinden jullie nog wat extra beeldmateriaal maar meer belangrijk het audio-commentaar van Steven Soderbergh en scenarist Scott Z. Burns (The Bourne Ultimatum). De film wordt uitgegeven door Warner Bros.

***Related Post***
02/07/2009: The Informant! trailer

Nog een uitstekende film uit de Blu-ray Warner Bros Essentials collectie is 2001: A Space Odyssey (1968) van Stanley Kubrick. Het is een titel die klinkt als iets monumentaals en dat is de film ook. Velen kennen de film van reputatie of hebben de title wel al eens horen vallen op één of andere quiz, maar weinigen hebben de film daadwerkelijk gezien. En zij die de film uiteindelijk hebben bekeken zullen vaak verklaren dat deze langdradig en of zelfs niet geheel hebben begrepen. Wat ik dan meestal zeg tegen die laatste categorie van mensen, is om de film een tweede kans te geven. Wat typisch is voor kunstwerken is dat ze uitgesproken commentaren uitlokken. Deze filmklassieker kun je niet genoeg gezien hebben. De film uitleggen, daar begin ik niet aan, maar wat ik wel kan meegeven is dat er meer dan één grondgedachte achter deze science-fiction steekt.

Korte inhoud: Even voor het ontstaan van menselijk leven op aarde ontdekt een groep apen een monoliet. Vier miljoen jaar later wordt een gelijkaardig object ontdekt op de maan dat een signaal uitzendt naar Jupiter. Commandant Bowman en astronaut Poole vertrekken op een speciale missie met het ruimteschip Discovery en de hulp van supercomputer HAL-9000.

2001 is bijzonder onconventioneel in vorm en inhoud. De dialogen zijn tot een minimum beperkt (tot pakweg een half uurtje) en zijn eigenlijk niet zo bijzonder. Het lijkt wel een soort formaliteit te zijn. De personages vullen hun tijd nog net niet met praatjes over het weer. Uiteraard is dit bedoeld. Kubrick wilde de beelden en het geluid het werk laten doen, en het verhaal laten bepalen. Het gebruik van dialoog laat zien hoe triviaal conversaties wel kunnen zijn. De woorden die men gebruikt zijn vaak geheel overbodig, en al zeker in een futuristische context waar alles wordt geleid door computers.

De film is opgedeeld in 3 grote delen. Het eerste deel begint in de oertijd waarin twee stammen van mensapen elkander bevechten. Ze weten niet precies hoe ze hun ongenoegen kenbaar moeten maken, maar uiteindelijk neemt één van hen een stok en begint ermee te slaan. Cynisch genoeg is met dit gebaar is de mens geboren. Met geweld kan je dingen afdwingen en dat zullen ze geweten hebben en zal hun zoektocht naar eten voor een groot stuk eenvoudiger maken.

Het tweede deel heeft een eerder traditioneel verloop. Er wordt op de maan een monoliet aangetroffen, een imposante, rechthoekige tafel waar een vreemde resonantie komt. Astronauten Dave Bowman en Frank Poole gaan op onderzoek om te kijken wat er zich nog allemaal op Jupiter bevindt. Deze missie wordt in goede banen geleid door de super AI computer HAL9000 (stem van Douglas Rain). Hij spreekt met een kalme stem, en de emotie die in de stem wordt gelekt lijkt heel artificieel.HAL beweert geen fouten te maken, laat staan agressie die uiteindelijk maar toe te schrijven zijn aan mensen. Maar een artificiële intelligentie kan heel agressief zijn. En dat blijkt wanneer hij zichzelf bedreigt voelt door de twee astronauten die hem willen uitschakelen. Dave weet HAL uiteindelijk uit te schakelen, en dit is het begin van het laatste deel van de film, een spirituele reis door tijd en ruimte, die wordt weergegeven door een bijna 25 minuten durende licht-compositie, in negatief geprojecteerde landschappen en een vervreemdende, inducerende soundtrack. Dave komt uiteindelijk in een helder witte kamer met hoge muren en meubels uit een ver Victoriaans verleden. Momenten later zien we hem als oude man, die geconfronteerd wordt met die fameuze monoliet. Dave sterft, oud en versleten, waarna hij zichtbaar als foetus in de ruimte herboren wordt.

Er bestaan oneindig veel theorieën over de film– het internet alleen biedt een prachtige keur aan meningen, waaronder bijvoorbeeld een religieuze interpretatie die zegt dat de film de opperste waarheid van Krishna bevestigt - wat weinig waarschijnlijk lijkt, aangezien zowel Kubrick als schrijver Arthur C. Clarke voor zover bekend nooit met de Hare Krishna te . Dat is wellicht één van de mooiste dingen die een film ooit kan hopen te bereiken: dat men er 40 jaar later nog steeds niet achter is wat je nu precies wilde zeggen, dat er nog steeds over gediscussieerd wordt, dat het nog steeds een levend onderwerp is.

Afgezien van de inhoud is de film ook een auditief spektakel, met klassieke muziek, buitengewone sfeerbepalende geluidstapijten van de Roemeense componist Ligeti en beangstigende stiltes. Saai is de film alleen maar te noemen volgens een conventionele standaard, die om de zoveel minuten weer een dramatische wending of grootse actie vereist. Dit is een film waar je echt voor moet gaan zitten, met een open instelling, om hem vervolgens in al zijn audiovisuele pracht op je in te laten werken. De geweldige, kleurrijke en overdonderende ruimte sequenties, de prachtige composities, de treffende klassieke muziek: het maakt van '2001' een weergaloze film die met woorden geen recht kan worden gedaan. Deze film moet je beleven, net zoals elk ander kunstwerk.

***Related Posts***
22/01/2010: A Clockwork Orange review
20/01/2010: Full Metal Jacket review
13/10/2009: The Shining review
01/01/2009: 2001 in het Amerikaans Filmarchief
07/08/2008: Wall-E maakt knipoogjes naar 2001
20/03/2008: Arthur C. Clarke overleden
23/08/2005: Een leuke analyse van 2001
19/10/2004: Top 10 Meest Invloedrijke Films

Eén van de betere films uit de Blu-ray Warner Bros Essentials collectie moet wel deze A Clockwork Orange (1971) film zijn van Stanley Kubrick. Een film die destijds aangevallen werd vanwege zijn gewelddadige karakter en de nihilistische ondertoon, die zelfs zou hebben aangezet tot echte geweldplegingen. Nu zijn de gebeurtenissen in de film zeker gewelddadig, maar niet op zo'n manier dat je na het zien van de film zin krijgt in een flinke dosis geweld. Integendeel: je blijft met een benauwend en ongemakkelijk gevoel achter.

Het overgangsproces van een amoreel boefje tot gehersenspoelde deftige burger en terug vormt de dynamische boog in de shockerende toekomstvisie die Stanley Kubrick maakte van de roman van Anthony Burgess. Onvergetelijke beelden, verrassende muzikale contrastelementen, het fascinerende taalgebruik dat Alex en zijn kompanen gebruiken, alles gegoten in één schokkend geheel.

Korte inhoud: In een niet nader beschreven toekomst is Alex (Malcolm McDowell) een jong boefje met weinig gevoel voor moraliliteit, maar een sterke passie voor muziek. Hij en zijn kompanen leven geheel volgens hun eigen wetten, met daklozen aftuigen, stelen, zingen, tapdansen, verkrachten, maar op een gegeven moment gaat Alex te ver. Hij wordt gearresteerd en heel zijn leven wordt ondersteboven gehaald op een wijze die hijzelf nooit had kunnen vermoeden.

De acties van de hoofdrolspeler zijn het toonbeeld van zinloos geweld en daarom volkomen verwerpelijk. Zonder enige reden of aanleiding slaat Alex met zijn kompanen een zwerver in elkaar en molesteert hij het huishouden van een getrouwd stel, waarbij de man wordt afgetuigd en de vrouw wordt verkracht. Het dieptepunt vindt plaats wanneer Alex op een avond wordt gearresteerd na een vrouw te hebben vermoord met een decoratieve reuzenpenis. De film roept alsvolgt heel wat vragen op. Hoe moeten we bijvoorbeeld als maatschappij optreden tegen een gemeenschap waarin bendes hoogtij vieren en er nauwelijks respect is voor de medemens? Meer politie op straat? Zwaardere straffen? Betere rehabilitatie? Onderwijs over "normen en waarden"? En welke oplossingen zijn daadwerkelijk bevorderend voor de maatschappij waarin we leven? Kubrick zei tevens in een interview hieromtrent het volgende: "Eén van de meest gevaarlijke fouten die veel politieke en filosofische denkers hebben gemaakt, is de gedachte dat de mens fundamenteel goed is en dat het de maatschappij is die hem slecht maakt."

Alex wordt berecht en opgesloten. Hij ondergaat het “normale” gevangenisleven en krijgt bijbelonderwijs. Dan wordt er een experimenteel project naar voren gebracht, de zogenaamde Ludovico Technique, wat wellicht opsluiting voor bepaalde gevangenen overbodig kan maken. De brutale en kwaadaardige Alex blijkt de ideale proefpersoon voor deze behandelingsmethode te zijn. Hij moet onafgebroken naar films kijken met de meest vreselijke geweldplegingen erin, terwijl hij geïnjecteerd is met een goedje dat hem misselijk maakt. Het gevolg is dat bepaalde afkeurenswaardige neigingen van Alex in de toekomst in de kiem gesmoord zullen worden doordat hij lichamelijk onwel wordt wanneer deze bij hem opkomen. In een demonstratie zien we hoe hij door een man verbaal en lichamelijk wordt aangevallen, maar dat hij door zijn behandeling niets terug kan doen. Hij moet zich zelfs verlagen tot het likken van de schoenzool van de man. Een procédé die uiteraard heel wat vragen omroept, gezien het wel alle de vrije wil compleet uitsluit.

Het acteerwerk van Malcolm McDowell is zo goed als feilloos. Hij kan zowel afkeer opwekken als sympathie. De soms overdreven theatrale optreden en het gekunstelde taalgebruik sluit volledig aan met de wereld waarin dit drama zich afspeelt.De compositie van de shots is vaak prachtig, evenals de sets, belichting, de kleding, de make-up en vooral ook de begeleidende elektronische synthesizer muziek van Wendy Carlos. Alex houdt van de muziek van Beethoven, wiens 9de symfonie als een leidmotov de prent aan elkaar knoopt. De muziek-composities zorgen soms voor een surreëel en vervreemdend effect, vooral wanneer de pracht in contradictie is met de inhoud van de scène. Maar er is toch geen sprake van het verbloemen van gewelddaden. Enkel bij momenten waarop de bendeleden met elkaar op de vuist gaat, wordt het artistieke register volledig opengetrokken met duidelijk geënsceneerde beelden en imposante achtergrondmuziek. Het zinloos geweld van Alex tegenover zijn onschuldige medemens, worden rauw en in-your-face in beeld gebracht, en creëren hiermee het gevoel van onbehagen en afkeuring.

Niet alleen inhoudelijk maar ook visueel is dit één van de betere films van Kubrick. En zoals bij heel wat films neemt de techniek een belangrijke plaats in. Hij filmt hier voor het eerst met een speciale zoomlens, die hem toelaat om bijvoorbeeld het openingsshot – een zoombeweging vertrekkende vanuit een extreme close-up van Alex en zeer langzaam uitzoomend naar een wide-shot van hem in de melkbar – mogelijk maakt. Sommige beelden blijven nog tot op de dag van vandaag onvergetelijk alsof ze op onze retina zijn gebrand. De oogklem die de oogleden openspert van Alex; het beginschot van het hoofd van Alex die, gekleed met een bolhoed en een geschilderde “wenkbrauw” rond zijn rechteroog, een demonische grijns laat zien; het shot van de vier bendeleden onder een brug, of de scène in de gestileerde maar decadente melkbar. Sociale satire, dilemma’s over vrije wil versus geconditioneerde reacties – zware kost, maar wel het soort van thema’s die tegenwoordig als typisch Kubrickiaans worden beschouwd. Een tijdloze en meesterlijke shock-opera met een demonische en satirische toekomstvisie, die ofwel afschuw en haat zal oproepen of verbijstering en adoratie.

Op de Blu-ray vinden jullie de audio-commentaar van Malcolm McDowell alsook 2 making-off documentaires.

***Related Posts***
26/01/2010: 2001: A Space Odyssey review
20/01/2010: Full Metal Jacket review
13/10/2009: The Shining review

Er zijn geen extra’s te vinden op de Blu-ray van Full Metal Jacket (1987), maar dit kon me uiteindelijk niet veel schelen gezien de film uiteindelijk geen extra’s van doen heeft. Stanley Kubrick wilde de Vietnam-film op een compleet andere manier benaderen dan zijn vorige oorlogsfilm, Paths of Glory (1957), die wat meer straight-forward was. Full Metal Jacket geeft ons een les in de absurditeit van de Amerikaanse-oorlogsmachine tijdens de Vietnamoorlog.

De meeste mensen zullen zich nog de eerste helft van de film voor de geest kunnen halen, en dit is voornamelijk te danken aan de buitengewone acteerprestaties en de unieke vertolkingen van de 'echte' drillsergeant R. Lee Ermey, die nota bene zo goed als geen acteerervaring had. Maar gezien hij uiteindelijk een personage moest spelen die hij in zijn dagelijkse leven elke dag speelde, was hij de meest geschikte persoon voor deze job. Ten tweede opmerkelijke rol is die van Leonard, gespeeld door Vincent D'Onofrio, die heel wat kilootjes is bijgekomen voor deze rol. Hij speelt de dikke, emotionele Leonard met brio, en zijn vertolking brengt ons meteen in verroering. Op gegeven ogenblik steekt hij zijn wapen in mekaar met heel veel liefde alsof hij zijn geliefde aanraakt en met haar praat.Op een ander ogenblik marcheren de mariniers door hun slaapzaal in hun ondergoed maar met hun geweer, één hand op het pistool, de andere hand houdt hun geslachtsdelen vast. "This is my rifle, this is my gun – this is for fighting, this is for fun."

Korte inhoud: Een uit twee segmenten bestaande kijk op het effect van militaire gedachten en oorlog op mariniers uit het Vietnam-tijdperk. De film is opgebouwd uit twee helften. De opleiding van de mariniers in een trainingskamp, waar ze in feite worden afgebroken en weer opgebouwd en geprogrammeerd tot de perfecte marinier, is het eerste gedeelte. Het tweede gedeelte vindt plaats in Vietnam, waar we de handelingen van de overgebleven mariniers in daadwerkelijke oorlogssituaties meemaken.

De film zit vol bedoelde tegenstrijdigheden wat meteen duidelijk maakt dat ‘oorlog voeren’ niet eenduidig is. Zo is iedereen zo politiek incorrect als maar kan, hoewel ze dat niet zo ervaren. Het hoofdpersonage vol dualiteiten is tevens een vredesactivist én oorlogsmachine. Het hoogste goed is niet het menselijk leven, dan wel de militaire unit waarin je je bevindt. De Vietnam-oorlog is ook een media-event is. Het is deels een geconstrueerde oorlog, en eentje waarvan de doelen en details niet altijd even duidelijk zijn: we kennen de oorlog alleen door wat ons wordt verteld, waarvan de soldaten zich bewust zijn. Een tekenende scène hiervoor is het moment dat een filmploeg gehurkt langs vechtende soldaten trekt, die vaak nog even naar de camera lachen en iets meedelen – zonder twijfel een knipoog naar Francis Ford Coppola’s Apocalypse Now (1979).

Mijn favoriete scène uit het iets mindere tweede gedeelte is de sequentie waarin de soldaten belaagd worden door een vrouwelijke scherpschutter. Niet enkel is de beeldvoering zo efficiënt maar ook de muziek van de dochter Vivian Kubrick bespeelt op efficiënte wijze onze gevoelens. Het hoofdpersonage Joker (Matthew Modine) maakt ook zijn eerste slachtoffer en dat is meteen ook een hoogtepunt in het verhaal. De scène drukt verschillende dingen uit. Het is een daad van genade, maar tegelijkertijd is het de transformatie van Joker tot Killer. Hij schudt hier voorgoed zijn onschuld van zich af. Tezamen met het zingen van de mariniers in het laatste shot van de film zorgt dit voor een ongemakkelijk gevoel bij de toeschouwer.

Het feit dat Kubrick koos voor een film in twee helften zorgt er ook voor dat we met een gevoel zitten dat de film niet “volmaakt” is. Maar gezien de context is dit misschien nog zo geen verkeerde aanpak. Een constante doorheen Kubrick’s werk is zijn obsessie met machinerie, en met de relatie tussen mens en machine, en deze boodschap laat ons wederom perplex achter. De mariniers komen aan op Parris Island en het eerste dat we zien gebeuren, is hoe hun haar wordt afgeschoren. Hun identiteit afgenomen – ze worden allemaal hetzelfde: moordmachines. Het is niet Kubrick's beste film, maar toch wel een film die zal blijven nazinderen, zeker het geniale eerste gedeelte van de film.

***Related Posts***
26/01/2010: 2001: A Space Odyssey review
22/01/2010: A Clockwork Orange review
13/10/2009: The Shining review

Wie de naam van John Woo (Face-Off, Mission:Impossible II) hoort vallen denkt vaak aan shoot-outs met acteurs die schietend in de lucht springen terwijl witte duiven op de voorgrond wegvliegen. Maar dat de cineast ook in staat is om epische films te maken bewijst hij met Red Cliff (2008), een film die heel even in 2008 bij ons te zien was maar die quasi niemand gezien heeft.

Maar gelukkig kan je de film (her-)ontdekken in alle pracht en glorie op Blu-ray, uitgebracht door Warner Bros. Er bestaat trouwens al een sequel van deze film, Red Cliff II (2009), die bij ons nog geen filmrelease heeft gekregen. Het verhaal is deels gebaseerd op echte feiten en deels op de historische Chinese roman De roman van de drie Koninkrijken:

Korte inhoud: In de laatste dagen van de Han dynastie overtuigt minister Cao Cao (Fengyi Zhang) keizer Han om de koninkrijken van Xu en Wu de oorlog te verklaren en zo het verdeelde China voor eens en altijd te verenigen. Met Cao Cao zelf als bevelhebber valt het grote keizerlijke leger het Wu koninkrijk binnen. Sun Quan (Chen Chang), heerser van dit koninkrijk, is radeloos en zoekt hulp bij zijn rivaal Liu Bei (Yong You). Ondanks het grote ondertal van de alliantie gaan Sun Quan en Liu Bei samen de strijd aan tegen de sluwe Cao Cao. Daarbij schakelen ze de hulp in van strateeg Zhou Yu (Tony Leung Chiu Wai), die list na list verzint en handig gebruik weet te maken van de diverse strijdtonelen en weersomstandigheden. Wat volgt is een lange en hevige oorlog die China voorgoed zal veranderen.

Woo verwent het publiek met massa-sequenties en prachtige choreografieën. Het is niet nieuw. We werden al eerder verwent met films als Zhang Yimou’s prachtige Hero (2002). Maar het voelt toch weer geheel anders aan en in de manier hoe alles in beeld wordt gezet herkennen we ook wel de hand van de cineast. Woo wil imponeren en als hij tien explosies kan gebruiken in plaats van één, zal hij dat niet nalaten te doen…ook al komt dit soms de narratie niet ten goede. Maar je zal je niet vervelen, zoveel is duidelijk. Sommige sequenties zijn zo mooi dat je ze zou kunnen inkaderen. Om de overmacht van Cao Cao's leger behapbaar te maken, gebruiken Zhou Ye en de zijnen op een gegeven moment een ouderwetse, maar zeer effectieve strijdmethode genaamd de schildpad. Dit houdt in dat je door de schilden van de manschappen op ingenieuze wijze te manoeuvreren de vijand in kleine groepen insluit in smalle gangen en ruimtes waaruit deze afzonderlijke groepjes en individuen niet kunnen ontsnappen. Spannend, spectaculair en wondermooi in beeld gebracht.

De film heeft een productiebudget van 80 miljoen dollar wat in China zowat alle records met de grond gelijk maakt, en is hiermee tevens één van de duurste én meest succesvolle Aziatische film ooit. En vreemd genoeg zou dit misschien wel de beste film kunnen zijn van de actie-regisseur bij uitstek. Dit is in ieder geval een belangrijke vertegenwoordiger voor de Oscar van Beste Buitenlandse Film. Een prent bij uitstek die jullie moeten zien in HiDef op een breedbeeld beeld met surround systeem! Enkel spijtig dat ik deze film in de bioscoop heb gemist.