blood diamond

  • Defiance (2008) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Alvorens ik iets vertel over de opkomende Defiance (2008) film van Edward Zwick wil ik al de bezoekers van deze filmsite een zalige Kerst toewensen. Skynet is niet meteen het meest blogvriendelijke en vooruitstrevende blogplatvorm, maar ik blijf deze filmblog in ieder geval nog een tijdje in stand houden. En de reden hiervoor zijn de talrijke bezoekers die regelmatig een mailtje sturen of een reactie posten, en dit zowel uit Vlaanderen als uit Nederland. Soms met aanmoedigingen, met bedenkingen, met eigen inzichten of soms omdat ze het vurig oneens zijn met mij. Het zorgt voornamelijk voor pittige en interessante discussies. Jullie dragen in ieder geval bij tot het auteurschap van deze opinieblog, die ondertussen is uitgegroeid tot een heuse databank van filmartikels. Maar nu terug naar ons varkentje.

    Defiance

    Er is geen andere show dan de Academy Award Show en elk jaar merken we tot onze grote verbazing dat heel wat potentiële oscar-kandidaten in de maand december in de Amerikaanse zalen draaien. Dit jaar is dat niet anders dan andere jaren. Conventionele wijsheid leert ons dat in die periode ook een nominatieronde bezig is. Je moet als kiezer dan wel blind zijn om die honderden affiches van de film niet in het straatbeeld te zien, juist op het moment je moet kiezen voor de 5 beste films van het jaar. Het is tevens goed om weten dat films die handelen over de tweede wereldoorlog bijzonder worden gesmaakt. Dat leert ons de geschiedenis van de award-show. Maar soms heb je de indruk dat sommige prenten iets teveel proberen om genomineerd te worden, en bij geeft schept dit dan ook een averechts gevoel.

    Neem die bijvoorbeeld Defiance. Ik verdenk regisseur Edward Zwick er namelijk van iets teveel zijn films te willen modelleren in de hoop ooit erkend te worden in het rijtje van de Meesters van de Filmkunst. Zijn films Blood Diamond (2006) en The Last Samurai (2003) zijn niet meteen toonbeelden van fijnzinnigheid. Het moraliserende vingertje tussen de explosies en de vechtsequenties is nooit ver weg. De regisseur heeft hoe dan ook bewezen met Glory (1989) dat hij iets te vertellen heeft, maar de laatste jaren heb ik het gevoel dat zijn ambities iets te doorzichtig worden. Dit heeft als gevolg dat zijn films iets te manipulatief beginnen te worden. En bij oorlogsfilms kan zoiets een nare smaak nalaten.

    In de film zien we drie Joodse broers ontsnappen uit het door de Nazi's bezette Polen. Zij vluchten richting Wit-Rusland, waar zij zich aansluiten bij Russische verzetsstrijders en beginnen met het bouwen van een degelijke uitvalsbasis, die als bescherming moet dienen voor hen zelf en voor allen die in gevaar verkeren. Het is een verhaal waar we de joden afzien, in de meest erbarmelijke situatie. Ze lijden aan honger en worden achtervolg door de nazi’s. Maar Edward Zwick is niet meteen geïnteresseerd in authenticiteit en menselijkheid, maar wel in het maken van een blockbuster Oscarfilm. De smaak van een actiefilm over de Holocaust is in ieder geval een heel delicate onderneming. Nochtans heeft Paul Verhoeven geen onaardige verhaal verteld met Zwartboek (2006). Maar het verschil tussen beide films zit hem namelijk in die menselijke trekjes en details die de authenticiteit van een verhaal vergroten.

    Maar authenticiteit is niet de grootste zorg van de Amerikaanse regisseur, en dat liep al stroef met de casting van de drie joodse broers van boeren-afkomst die het verzet moeten leiden, gespeeld door de Hollywoodcast Daniel Craig, Liev Schreiber en de jonge Jamie Bell. In de film zien we de James Bond acteur een man een pak slaag verkopen, waarop iemand zegt: “Is hij werkelijk een jood?” De nagel op de kop.

    In plaats van een menselijk drama zien we een soort modern Robin Hood verhaaltje die zichtbaar is gemaakt om ons te ontspannen. Maar datgene wat Zwick vertelt klinkt allemaal heel confuus. Onze moderne Robin Hood overvalt in de film een landbouwer die melk draagt naar de nazi’s. Het personage van Craig besteelt hem van de helft van zijn melk terwijl hij zijn wapen richt op het slachtoffer. Maar de landbouwer blijft leven, dus dat is goed, niet? Maar de landbouwer is uiteindelijk niet slechter dan de joden in het bos, want hij wordt zelf onder dwang gehouden door de nazi’s die dreigen zijn ganse familie om te brengen. Uiteindelijk zien we dat de landbouwer de nazi’s heeft geholpen om de joden te vinden, met een actie-achtervolgings-sequentie tot gevolg. Dit heeft dus weinig te maken met het Robin Hood ideaal van 'stelen van de rijken om dit te geven aan de armen', maar eerder 'stelen van de armen om te geven aan diegene die honger lijden'. In de film worden de joodse broers hoe dan ook omgetoverd tot helden, maar ze ontbreken wel de moed om te stelen van de nazi’s. Ze beroven sukkelaars die enkel nog leven omdat ze geen joden zijn. En wanneer één van die zogenaamde "verraders" wordt gedood door een Jood, wil Zwick er zeker van zijn dat niemand hier een traantje voor laat. De scène waarin de familie van die landbouwer wordt vermoord door de nazi’s is er dan ook uitgeknipt, want dit moet een heldenfilm zijn en dit past niet in het plaatje die de regisseur wil verkopen.

    defiance_001defiance_002

    De joden hebben afgezien tijdens de 2de wereldoorlog, dat ontkent geen enkel weldenkend mens. Maar om nu een actiefilm te verzinnen met de joden als vrijheidsstrijders in een Robin Hood context vind ik toch een beetje bedenkelijk. Toch zeker met deze verhaalelementen. Het probleem is dat als je een film wil maken over de Holocaust, je dit niet kan doen met het verstand op nul. De situatie was iets complexer dan datgene wat hier verfilmd wordt. Onze hoofdpersonages zijn niet zoals Oskar Schindler uit Schindler's List (1993) - tevens een Oscarfilm die in december is uitgebracht - waar hij niet alleen een gok-, drank- en vrouwenverslaving had, maar ook nog als een (bij momenten) gewetenloze profiteur werd aanzien.

    Alle menselijkheid in deze prent werd vervangen door al te evidente build-up’s zonder dat er gevolg wordt gegeven aan deze menselijke interacties. Jamie Bell komt zo in contact met een meisje die wil dat hij haar familie red. Ze is bereid om alles te doen voor hem (iets wat ze trouwens letterlijk in de film zegt). Jamie zegt: "Ik kan niet." Ik hoef jullie niet te vertellen wat de volgende scène is. Maar wordt er een gevolg gegeven aan de interactie tussen het meisje en Jamie? Nope. Het enige doel van de scène is om van de personages helden te maken. En de film zit vol van die quasi inhoudsloze emotietriggers die niet worden uitgewerkt. En voor een film van dit niveau én met deze inhoud is zoiets beschamend.

    Het resultaat is een die zich voordoet als iets met een boodschap en een authenticiteit die oscarwaardig is. De film heeft trouwens niet die epische kwaliteit van al zijn overige films. Het voelt trouwens aan als een soort tv-film met een beperkt budget die al zijn geld pompt in de actie-scènes en te weinig geld over houdt voor de rest. Maar de actie-sequenties zien er zelfs een beetje amateuristisch uit, en met name de finale confrontatie met 20 nazi’s, drie vliegtuigen en een tank. Het verschil met de film van Verhoeven is dat Zwick hier een oorlogsfilm voorschotelt voor een publiek die nog nooit van de Holocaust heeft gehoord. Dat de film dan wordt aanzien als een kandidaat Oscarfilm is gewoon lachwekkend en zelfs een beetje beangstigend. Er zijn een aantal oorlogsfilm dit jaar die de moeite waard zijn, maar Defiance hoort daar niet bij. De film komt bij ons uit op 4 maart 2009.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 25 december 2008

     

    *** Defiance trailer ***

  • Krijgt The Dark Knight een Best Picture nominatie?

    Pin it!

    Maakt The Dark Knight (2008) een kans om deel uit te maken van de vijf genomineerden voor Best Picture bij de Oscars? Dat is een vraag die me de laatste tijd bezig hield. In normale omstandigheden maakt een comic-book adaptatie zo goed als GEEN KANS om genomineerd te worden in het clubje van de Beste Films. Maar gezien Heath Ledger zo goed als zeker een nominatie voor Best Supporting Actor (en dus niet Best Actor, gezien The Joker, net als Two-Face, een bijrol hadden – ook al was hij de betere acteur) zal opstrijken, zou je kunnen zeggen dat er een trendbreuk kan geschieden. Komt daar nog bij dat in de voorbije 8 maanden niet meteen veel hoogvliegers waren.

    Verdient The Dark Knight de Oscar voor Beste Film? Wel, hij verdient de oscar evenveel als Titanic (1997). Het zijn twee ambitieuze prenten met een hoge, grensverleggende entertainment waarde. Maar het zijn tevens twee films die in een periode uitgebracht zijn waar de competitie vrijwel onbestaand was (kijk naar die astronomische box-office resulaten en de zwakke films van de laatste maand). Ook genoten ze van een royaal productiebudget (tussen de 180 en 200 miljoen dollar) én hadden het publiek met zich mee via een immense acteur-hype (cf. Heath Ledger en Leonardo DiCaprio). Mocht het jaar vandaag aflopen zijn, dan zou The Dark Knight zelfs een grote kans maken op het realiseren van een clean sweep , MAAR … de laatste 4 maanden beloven heel wat Oscar-waardig materiaal voort te brengen. Films, die het misschien iets minder moeten hebben van het kinetische, dan wel van het dramatische. Het is dus verre van een uitgemaakte zaak.

    The Dark Knight 01 The Dark Knight 02

    Vooreerst is er de Ridley Scott film Body of Lies (2008). Bij het bekijken van de trailer lijkt het op het eerste gezicht een typische actie-thriller te zijn, maar de film is niet alleen gemaakt door een meester-regisseur, maar er zitten tevens twee acterende zwaargewichten in (Russell Crowe en wederom Leonardo DiCaprio). Toch betwijfel ik dat deze film een kans maakt op een Best Picture nominatie. De film komt bij ons uit op 15 oktober 2008.

    Anderzijds is er de nieuwe David Fincher, wiens Zodiac (2007) op een schandalige manier volledig over het hoofd werd gezien tijdens de vorige Oscar-editie en enkel troost vond met een nominatie voor de Gouden Palm in Cannes. Nu pakt Fincher uit met The Curious Case of Benjamin Button (2008), en de trailer belooft een prent die een serieuze indruk kan maken bij The Academy, om niet te zeggen dé grootste kanshebber op Best Picture. De beelden spreken voor zich en ook hier zitten een paar zwaargewichten, zoals Brad Pitt, Cate Blanchett en Tilda Swinton. De film komt op 28 januari 2009 bij ons in de zalen.

    Defiance Doubt Burn After Reading 01 The Curious Case of Benjamin Button

    Ook de nieuwe Joe Wright (Atonement, Pride & Prejudice) is een kanshebber voor een Best Picture nominatie. Het duo Robert Downey Jr. en Oscar-winnaar Jamie Foxx bieden elkaar weerwerk in The Soloist (2008). Foxx speelt er een schizofrene, dakloze muzikant die maar één droom heeft: een muziekvoorstelling geven in de Walt Disney Concert Hall. Het feit dat hij zowel dakloos als schizofreen is maken het hem erg moeilijk, maar als Nathaniel een man genaamd Steve Lopez, gespeeld door Robert Downey Jr., ontmoet ziet hij een kans om van zijn droom toch werkelijkheid te maken. Het lijkt een plot die is geschreven specifiek voor de Oscars. Er is op dit moment nog geen trailer beschikbaar. De film komt bij ons uit op 4 maart 2009.

    Daarnaast mag men de kracht van Defiance (2008) van Edward Zwick (Blood Diamond, The Last Samurai) niet onderschatten. Een film die gaat over joden die nazi's een pak rammel verkopen, nog zo’n plot waar een Oscar-label op staat. In de trailer zien we een overtuigende Daniel Craig, Liev Schreiber en Jamie Bell.

    Body of Lies The Soloist Revolutionary Road

    Ook Sam Mendes zal zijn stempel zetten op de oscar-ceremonie met zijn Revolutionary Road (2008). In de film zien we het Titanic-duo Kate Winslet en Leonardo DiCaprio in een persoonlijk relatie-drama verwikkeld in de jaren ‘50. Ook voor deze film is het afwachten op de trailer, maar de eerste afbeeldingen zien er goed uit.

    En voor wie er mocht aan twijfelen is deze Doubt (2008) ook zeker een contender. De film is het regie-debuut van de gelauwerde scenarist John Patrick Shanley (Alive, Moonstruck). Niet zozeer de regisseur maar wel het thema van de film kan potten breken. Het verhaal speelt zich af in 1964, rond een rooms-katholieke school in de Bronx. Zuster Aloysius (gespeeld door niemand minder dan Meryl Streep) komt voor een moeilijke keuze te staan. Er komt bewijs aan het licht tegen haar collega priester Flynn (gespeeld door niemand minder dan Philip Seymour Hoffman), die ervan verdacht wordt een leerling misbruikt te hebben. Moet zij als directrice haar vermoedens uitspreken en daarmee Flynn ten gronde richten, alsook een smet toebrengen op het katholieke geloof of is het beter om te zwijgen? Ook voor deze film is er nog geen trailer beschikbaar.

    Uiteindelijk is er nog W. (2008) van Oliver Stone, maar hier verwacht ik niet zo veel van eigenlijk. En Terrence Malick’s Tree of Life (2009) met Brad Pitt en Sean Penn, die momenteel in post-productie zit, haalt volgens mij nooit de deadline. Idem dito voor Michael Mann’s Public Enemies (2009) met Christian Bale en Johnny Depp. Wat betreft Burn After Reading (2008) van de gebroeders Coen is een komedie, en komedies doen het niet al te best bij de Oscars.

    Update 16/11/2008: Maar het is alvast duidelijk dat The Dark Knight in februari geen kans zal maken op een Oscar in de categorie Beste Filmmuziek. De Academy of Motion Pictures Arts and Sciences heeft de score gediskwalificeerd omdat er te veel componisten aan samengewerkt hebben. Dit was ook al het geval bij Batman Begins. De Academy is er niet van overtuigd dat de hoofdcomponisten James Newton Howard en Hans Zimmer meer dan 70 procent van de filmmuziek hebben verzorgd. Dat komt doordat er nog drie andere namen zijn opgegeven in verband met de score van The Dark Knight: Alex Gibson, Mel Wesson en Lorne Balfe.

    ***Related Posts***
    25/11/2008: Heath Ledger voor Best Supporting Actor
    01/08/2008: The Dark Knight review

  • 24 Redemption in Afrika

    Pin it!

    Na de grote malaise van het 6de seizoen stort het "24" zich met volle overtuiging in een nieuwe dag, met als toetje een bijna 90 minuten lange proloog, genaamd 24: Redemption (2008).

    24,redemption,sean callery,blood diamond,proloog,kiefer sutherland

    Je kunt bijna spreken van een film, hoewel alles wel aanvoelt als een typische aflevering met de tijdklok en de splitscreens. Toch is het allemaal net dat tikkeltje ambitieuzer met een shoot in Afrika, waar we Jack Bauer zien die het leven van onschuldige jongeren wil redden én Washington waar er opnieuw misdadige spelletjes worden gespeeld op het hoogste niveau. En misschien een beetje tot spijt van de makers heeft Hilary Clinton de verkiezingen niet gewonnen, want zij hebben in ieder geval wel gekozen voor een vrouwelijke president.

    Korte inhoud: De film vindt in real time plaats tussen 3 en 5 uur 's middags op een dag in 2017, waarop de eerste vrouwelijke president van de Verenigde Staten, Allison Taylor, haar ambtseed aflegt. Tegelijkertijd vindt er in het fictieve Afrikaanse land Sangala een militaire staatsgreep plaats. Hiervoor hebben de rebellen kindsoldaten nodig, die ze uit de Sangalese school van Carl Benton willen halen. Ondertussen is Jack Bauer de hele wereld overgereisd om zijn arrestatiebevel te ontvluchten (in verband met de opheffing van CTU en de bijbehorende rechterlijke vervolgingen) en is hij aanbeland bij de school van Benton, waar hij juist op het moment van de staatsgreep naar elders wil vertrekken. Jack Bauer besluit om met zijn vriend Benton de kinderen te redden.

    24: Redemption ontpopt zich dan ook tot een zeer aangrijpende en spannende episode met veel bekende koppen, waaronder Jon Voight en Robert Carlyle. Huiscomponist van "24" Sean Callery heeft voor deze gelegenheid ook een bangelijke score geschreven. Voor de serie moest de componist de klus klaren synthesizers en elektronische muziek. Maar gezien het productiebudget voor 24: Redemption groter was, kreeg Callery ook de mogelijkheid om de grote muziekartillerie uit de kast te halen, wat resulteert in een soundtrack die zijn weerga niet kent. Het zijn deze keer de Afrikaanse percussie die de bovenhand krijgen op de elektronische muziek die we gewend zijn, ditalles met een emotioneel strijkersarrangement en een koor. Het is een score die gerust naast Blood Diamond (2006) mag staan van componist James Newton Howard.

    Laten we hopen dat Sean Callery deze stijl kan aanhouden voor de nieuwe aankomende serie van "24", seizoen 7. Uiteraard zal er minder geld worden uitgegeven voor de 24 episodes, maar misschien kan Sean zijn arragement nog gaan verwerken in de diverse episodes. We zullen het in januari 2009 wel horen.