De FilmBlog

Ridley Scott keert met Prometheus (2012) terug naar het sci-fi genre dat van hem één van de grootste levende cineasten op aarde heeft gemaakt. Dit na maar liefst 30 jaar (!) afwezigheid.

Zijn laatste SF film was namelijk het adembenemende Blade Runner (1982). Samen met Alien (1979) zijn dat meesterwerken die mijlpalen waren in de filmgeschiedenis. De man heeft een gave voor dit soort futuristische projecten, zoveel is duidelijk. Vandaar ook dat Prometheus een enorme hype heeft veroorzaakt. Het is de meest geanticipeerde SF film sinds zijn eigen Blade Runner, die sinds zijn release nooit werd overtroffen qua niveau. De teaser voorspelt alvast veel goeds: Het is één van de meest doeltreffende en angstaanjagende trailers sinds Alien (1979), wat trouwens de meest impactvolle trailer aller tijden is. De promo alleen zorgde voor een ongeziene fascinatie en eivolle zalen na de release.

Prometheus brengt een mooie hommage aan deze klassieker door te kiezen voor dezelfde opbouw, scherpe klanken & intrigerende beelden die weinig weggeven en veel overlaten aan de fantasie. De sfeer is zeer beangstigend, de effecten en vooral de sets zien er werkelijk fantastisch uit. Graag vermeld ik dat H.R. Giger, de geestelijke vader acht het Alien design, ook hier de creatieve leiding kreeg om zijn stempel te drukken op de uitstraling van de film.

Ridley Scott heeft trouwens voor danig wat verwarring gezorgd sinds de aankondiging van zijn nieuw geesteskind. Eerst kreeg Ridley de opdracht om voor 20th Century Fox twee prequels te maken op zijn originele Alien. Dit zag de man echter, terecht, niet zitten. Hij wilde de mythologie achter zijn meesterwerk in tact houden en niet teren op gemaakte successen.

Toch zou hij koste wat het kost terug naar zijn roots terugkeren en een nieuwe sci-fi franchise op poten zetten. Anno 2012 is het echter niet al te makkelijk (en zeker na jaren van middelmatige films/opbrengsten door Scott) om een groot budget los te krijgen bij een op cijfers beluste studio als Fox. Hij kwam gelukkig tot een consensus met de studiohoofden: Géén prequel, noch sequel maar wel een stand-alone film die zich afspeelt in het zelfde universum als Alien. Bepaalde accenten en links naar Alien werden in het scenario verweven, maar het script bevat een origineel verhaal dat op zichzelf kan staan. Om dit te realiseren werd scenarist Damon Lindelof binnengehaald. Een zeer slimme zet van Scott, want de man kan een stukje schrijven. In Lost zagen we vlagen van genialiteit in de door hem geschreven afleveringen. Enig minpuntje, hij schreef ook mee aan het script van Cowboys & Aliens (2011), maar - in zijn verdediging – hij schreef dit met 7 andere scenaristen.

Over wat gaat de film dan wel? Het weinige wat er geweten is, is dat de film handelt over een team wetenschappers die naar een verre planeet reizen, om er aanwijzingen te vinden over de origine van de mensheid op aarde. De cast omvat Noomi Rapace, bekend uit de originele Zweedse The Girl with the Dragon Tattoo (2011), Charlize Theron, Michael Fassbender (Shame, Centurion), Patrick Wilson (Hard Candy, Watchmen), Guy Pearce (Memento, L.A. Confidential) en Idris Elba (Thor, The Wire).

Een indrukwekkende cast in een indrukwekkend project. Deze film bulkt van het potentieel en is hopelijk op weg om een nieuwe mijlpaal te worden in de filmgeschiedenis. Ik ben daar alvast rotsvast van overtuigd. Deze trailer blies me gewoon van mijn stoel. Ik kan niet wachten tot hij in België op 30 mei 2012 in de zalen draait.

Update 23/02/2012: Alle nieuwe trailers tegenwoordig hebben heel veel weg van de Inception trailer, met de bombastisch dreunende beats die flarden laat zien van imposante decors en actie-sequenties, en dus ook deze nieuwe trailer. Geen alien te bespeuren, maar wel alles wat er op wijst dat ze daar zijn geweest ... en daar misschien nog steeds vertoeven. De trailer van deze alien film hebben ze zeker niet gestolen, het beloofd een helse rit te worden op een godvergeten planeet in buitenaards gezelschap.

***Related Posts***
15/12/2011: Gitzwarte posters
17/01/2011: De alien-prequels zijn dood en begraven
06/09/2010: Ridley Scott vertelt over de alien prequels
25/04/2010: Ridley Scott maakt 2 alien prequels
29/04/2009: Alien voor Ridley Scott, Predator voor Rodriguez
07/07/2008: Top 10 Best Monster
28/08/2007: Aliens vs. Predator: Requiem trailer
09/07/2005: Ridley Scott kiest voor Alien 5
10/04/2005: Alien 5 of Gladiator II
09/12/2004: Alien 5 zit er misschien aan te komen
03/11/2004: Alien vs. Predator van Paul W.S. Anderson
27/07/2004: Alien vs. Predator vs. Stupid Scientists

Ik heb onlangs de originele versie van TRON (1982) vanonder het stof gehaald en opnieuw bekeken. En ik moet toegeven dat het er nu allemaal enorm gedateerd uitziet. Het heeft met de jaren veel van zijn charmes verloren. Dit in tegenstelling tot science-fiction films als 2001: A Space Odyssey (1968) of zelfs Blade Runner (1982).

Regisseur Steven Lisberger had te weinig oog voor karakter-ontwikkeling of zelfs voor intrige en verhaal-opbouw. De visuele wereld die hij heeft gecreëerd is uiteraard wel boeiend – ook al begint alles snel te vervelen - en de stijl van de film heeft zeker en vast de sequel TRON: Legacy (2010) van Joseph Kosinski geïnspireerd. Maar ik zou niet durven zeggen dat het origineel beter is dan de sequel, ook al heeft de sequel meer gebreken dan pluspunten. Integendeel, op visueel vlak verbluft de sequel, zelfs op muzikaal vlak kan het origineel niet op tegen het elektronisch geweld van Daft Punk.

Korte inhoud: TRON: Legacy is een high-tech 3D avontuur dat zich afspeelt in een digitale wereld zoals nog nooit eerder in de bioscoop te zien was. Sam Flynn (Garrett Hedlund), de 27 jaar oude rebelse zoon van Kevin Flynn (Jeff Bridges) doet onderzoek naar de verdwijning van zijn vader, ooit bekend als ’s werelds vooraanstaande gameontwikkelaar. Tijdens zijn zoektocht leidt een vreemd signaal, afkomstig van zijn vader, hem naar Flynn’s Arcade waar hij in de digitale wereld van TRON wordt getrokken. Dezelfde wereld waar zijn vader al 20 jaar blijkt te leven. Samen met Kevin’s vertrouweling Quorra (Olivia Wilde) komen vader en zoon in een levensgevaarlijk gevecht terecht met een meedogenloze vijand. Zij moeten zien te ontsnappen uit een prachtige visuele cyberwereld met nog nooit eerder uitgevonden voertuigen, wapens en landschappen. Een wereld die niet alleen heel geavanceerd blijkt te zijn, maar ook heel erg gevaarlijk.

Maar beide films delen ook heel wat minpunten. De twee Tron films zijn ietwat slaapverwekkend. En dit heeft wederom te maken met het gebrek aan een stevig onderbouwd scenario met karakters die de moeite zijn om 2 uur lang te volgen. De film verdient gewoon beter. Het is een leuk project om mee uit te pakken in marketing campagnes en merchandising, maar zonder karakters van vlees en bloed blijft het een steriele bedoening die de tand des tijds met moeite zal doorstaan. Nochtans begint alles heel sterk, met wat background-story en wat toepasselijke nostalgie (cf. de Tron dude abides, daar is geen twijfel over), maar na het eerste gladiatoren-gevecht zakt het het gehele zooitje in mekaar als een pudding.

Een verfilming van een boek van Jane Austen ga je ook niet veroordelen op het gebrek aan visuele effecten. Bijgevolg ben je geneigd om het gebrek aan karakter- en plotontwikkeling een beetje te vergeven. Tron is een speciale effecten extravaganza. En wordt in de sequel zeker wel uitgebuit en dit is misschien ook meteen een reden om de film alsnog op blu-ray aan te schaffen. Het visuele vertier is verbluffend. Dat mocht wel met een productiebudget van 170 miljoen dollar. Het design is van die aard dat je de prent zelf niet hoeft te zien in 3D om verleid te worden door de effecten. Het is bij mijn weten tevens de meest kinky Disney vehikel die ik ken en het is uiteindelijk nog meer uitzinnig dan de eerste Tron. Komt daar nog bij dat de muziek perfect past bij de atmosfeer. Je zilt als het ware een elektronische opera te volgen. De blu-ray ligt vanaf op 8 juni 2011 in de winkels, alsook in de Disney Store op de Meir te Antwerpen.

***Related Posts***
15/01/2011: TRON: Legacy review
12/12/2010: Movie for Life pakt uit met TRON: Legacy
13/12/2010: TRON: Legacy London Première – Live Streaming
26/07/2010: Nieuwe TRON: Legacy trailer
26/10/2010: Daft Punk goes TRON: Legacy met "Derezzed" videoclip
12/12/2009: TRON: Legacy met Jeff Bridges
13/01/2005: TRON krijgt waarschijnlijk een sequel

Terwijl bijna elke min-of-meer geslaagde film een facelift heeft gekregen - zij het een remake, prequel of sequel - zien we dat een paar prenten gespaard blijven van deze nevenwerking. Zo is er Blade Runner (1982) van Ridley Scott, gebaseerd op de roman van Philip K. Dick. Niet meteen een eenvoudig en goedkoop vehikel, dat je zomaar niet kan heruitvinden. Komt daar nog bij dat deze science-fiction thriller in de bioscoop alles behalve een goede beurt heeft gemaakt, maar pas veel later werd aanzien als een meesterwerkje.

Korte inhoud: Los Angeles, 2019: Rick Deckard (Harrison Ford) is een 'Blade Runner': een politieagent die ingezet wordt om 'replicants' uit te schakelen, omdat onze planeet na een gewelddadige opstand verboden terrein is voor hen. Hij wil eigenlijk stoppen, maar moet z'n baantje weer oppakken wanneer vijf replicants een ruimteschip kapen en terugkeren naar de Aarde.

De donkere 'cyberpunk' stijl was van grote invloed op heel wat sciencefictionfilms (gaande van The Matrix tot Artificial Intelligence), maar Blade Runner heeft op zijn beurt zijn inspiratie gezocht in de 'film noir'. Dat nieuwe film noir genre wordt ook wel neo noir genoemd. Ik raad trouwens aan elke filmgeek het boek aan over de making off van de film, geschreven door Paul M. Sammon. Een kleine bijbel die de productie van een film volledig uit de doeken doet, met de leuke en minder leuke kantjes.

Maar ook deze film zal misschien nog een staartje krijgen in de vorm van een prequel of sequel. De mensen van Alcon Entertainment hebben volgens Variety hebben de tv- en filmrechten van Blade Runner gekocht. Ze mogen er alleen maar geen remake van maken… misschien maar goed ook. De science-fiction heeft trouwens een aantal versies en ik ben zelf niet zeker of ik nu uiteindelijk de 'director’s cut' heb gezien of de 'final cut' of nog de 'international cut'.

Alcon topmensen Andrew Kosove en Broderick Johnson hebben tegen Variety gezegd dat ze nog niet precies weten hoe ze het project zullen aanpakken en of Ridley Scott al dan niet betrokken zal worden: "We're at a very preliminary stage where we're still formulating strategy as to whether we'll hire a filmmaker or a writer first and whether we'll do a prequel or a sequel," zei Kosove. "The one thing for sure is that neither Broderick nor I will direct."

Ik vond het een geweldig boek en een uitstekende verfilming. Dat ze nu van plan zijn om er een vervolg aan te breien of een soort prequel, vind ik op zich wel interessant. Veel interessanter trouwens dan de alien prequels die ondertussen naar de prullenmand zijn verwezen. De wereld is zo complex dat je er alle kanten mee uit kan. De film verschilt wel wat van het boek, dus weet ik niet precies of ze zullen terugkeren naar het bron-materiaal of gewoon zullen freewheelen op het materiaal die reeds beschikbaar is in de film. In het boek is er immers sprake van een grote kernramp die de genetische code van de mensen heeft gewijzigd. Er wordt ook meer ingegaan op het personage van Deckard, enz…

Persoonlijk zou ik iets meer willen zien over de 'replicants' en of zij nu werkelijk in opstand zullen komen (…dus eerder een soort sequel in plaats van prequel). Er is voldoende informatie aanwezig om een boeiend en fascinerend verhaal te vertellen. Ik hoop alleen dat ze niet in de val zullen trappen van veel andere sequels, die eigenlijk een soort remake zijn met een paar kleine wijzigingen. Ze moeten afstappen van het plot van Blade Runner en nieuwe paden bewandelen. Een tweede mogelijke vergissing is dat ze er een domme science-fiction actiefilm van maken. De fan-base van Blade Runner zijn mensen die zowel filmgeeks als mensen die af en toe eens een science-fiction boek lezen (of op z’n minst interesse hebben in het genre). Als ze een sequel of prequel in gedachten hebben, zal het er één moeten zijn van het niveau van Philip K. Dick…

***Related Posts***
28/02/2006: Top 10 Favoriete 80’ties Film
27/08/2004: Top 10 Beste Science Fiction Film volgens wetenschappers

Onder aanmoediging van de ter ziele gegane Stanley Kubrick, verfilmde Steven Spielberg kort na zijn overlijden het bejubelde Science Fiction kortverhaal van schrijver Brian Aldiss, genaamd A.I.: Artificial Intelligence (2001) . Aldiss schreef een soort futuristische variant op het Pinokkio sprookje. Ditmaal is de jongen een robot in plaats van een houten pop en 'Gepetto' werd vervangen door ene 'Professor Hobby'.

De basis is vrijwel hetzelfde gebleven, enkel de setting is veranderd en het geheel (uiteraard) een stuk complexer. Kubrick’s eigen productiemaatschappij bezat de rechten op dit verhaal uit 1969, maar het was nooit zijn intentie om het werk zelf te verfilmen. Stanley zijn charme: bescheidenheid en gezond verstand, lieten de meester beseffen dat hij niet de juiste man was voor de job. Hij besteedde de regie net voor zijn dood dan maar uit aan Steven Spielberg.

Spielberg lijkt op het eerste zicht de geknipte man voor de regie. Close Encounters of the Third Kind (1977) en E.T.: The Extra-Terrestrial (1982) zijn 2 SF-parels die in de lijn liggen van A.I., dus de keuze lag voor de hand. Wat Spielberg echter met dit verhaaltje aanvangt, kan weinige SF-liefhebbers bekoren. Zijn film kon na de wereldwijde release op onbegrip rekenen van fans en media. In plaats van een stevig stuk spektakel op te voeren met een hart en een ziel, schotelt Spielberg hier een absurd fabeltje voor dat je halverwege de veel te lange film doet knikkebollen van verveling. Wat een sprookje van de gebroeders Grimm doet voor de allerjongsten wanneer mama voorleest, doet Spielberg voor de volwassenen. Je in slaap wiegen. De virtuele slaappil in de film is vooral het laatste half uur. Het slot wordt nodeloos lang gerekt, is debiel (aliens in vliegende prefabhuisjes die Engels praten, u leest het goed) en ontkracht het einde.

Korte inhoud: Artificial Intelligence vertelt het verhaal over een heel speciale jongen: Een levensechte robot die ontworpen werd door een briljant professor: Dr. Hobby (William Hurt), tevens de uitvinder van de levensechte lijn robot-mensen genaamd 'Mecha'. David (Haley Joel Osmond) moet het begin worden van een baanbrekende revolutie in de Mecha-industie, want na een reeks doortastende, revolutionaire aanpassingen aan de software slaagt de prof er immers in een mechanische jongen ‘tot leven te wekken’ met kunstmatige gevoelens die angstaanjagend overtuigend blijken te werken.

De jongen lijkt emoties te kunnen uiten zoals een mens van vlees en bloed en lijkt ondanks enkele kleine mankementen kinderloze ouders te kunnen bevredigen. David is de eerste in deze lijn van robotten en wordt verkocht aan de familie Swinton (Frances O’Conner en Sam Robards). Daar wordt hij niet echt met blijde armen ontvangen door de moeder, daar hij een substituut moet worden voor haar comateuze zoon. Dit opgedrongen door de vader als pijnverzachtende troost.

David wordt uiteindelijk verstoten uit het gezin nadat de echte zoon terug uit zijn kunstmatige slaap wordt gehaald na een medische doorbraak. De moeder voelt echter dat David oprechte gevoelens lijkt te hebben en liefde kan tonen, maar kan 2 zonen mentaal niet aan en is verward. David wordt samen met zijn trouwe kompaan 'Teddy' (zijn robot-beertje) in een groot bos achtergelaten, waarbij David opengesteld wordt aan het gevaar van de buitenwereld.

Een grote, grauwe miljoenenstad staat David te wachten waar Mecha worden gediscrimineerd en oudere modellen zelfs worden opgeblazen in arena’s voor het vertier van de moderne ‘beschaving’. De gewone mecha die onder de mensen leven, waaronder Gigolo Joe (Jude Law) worden meestal als vuil behandeld en onder andere gebruikt voor vuile klusjes en seksuele tekortkomingen. Joe en David ontsnappen samen aan de dood in de arena nadat ze gevangen worden genomen door een robotjager (Brian Gleeson) en ze op de vlucht kunnen slaan. Joe 'voelt' een band met het kind en probeert hem te helpen in zijn tocht naar ‘de magische fee’ waarover zijn moeder steeds voorlas in het pinokkio-sprookje. Van haar hoopt David te weten te komen hoe ook hij een echte jongen kan worden net als in het sprookje om daarna zijn moeder terug te vinden en haar te overtuigen dat zijn liefde oprecht is.

A.I. faalt in zijn absurditeit. De ziel van deze film gaat verloren door de schabouwelijke vertolkingen van de adoptieouders van het robotjongetje: Frances O’Conner en Sam Robards. Deze ‘organische’ mensen staan hier met minder charisma te acteren dan de ‘Mechanische’… Er zit geen fut in de dialogen, geen passie in het acteerwerk en de relationele band van David en zijn ouders laat de kijker onberoerd.

In A. I. wordt een weinig geloofwaardige gezinssituatie gecreëerd, waar een robot een comateus kind moet vervangen. Dat is not done in het echte leven en vertaalt niet goed naar de film, die tot een bepaalde hoogte niet te ver wil afdwalen van een meer realistische kijk op onze toekomst. Er vormen zich absurde emotionele situaties en onlogische handelingen van de ouders in hun omgang met hun nieuw kind: Een bizarre haat-liefde relatie ontpopt zich. David wordt de ene moment met open armen aanvaard door de vader, en de andere moment door hem vervloekt. Ook de labiele moeder behandelt het kind op een weinig koosjere manier door hem zonder schroom in een bos te dumpen zonder medeweten van de vader.

Geen kwaad woord over Jude Law & Haley Joel Osmond, zij spelen zeer sterk en houden de geloofwaardigheid van hun artificiële personages overeind. Hun avonturen zijn tot op een bepaalde hoogte genietbaar. Hun vlucht uit de arena is spannend en de conflictsituaties die ze in de grote stad meemaken geven de film een positieve boost. De band tussen de 2 mecha intrigeert bovendien. Maar vanaf David besluit om ‘de magische fee’ te gaan zoeken loopt het fout. Een melige, weinig ontroerende vertoning voltrekt zich, waarbij hij onderweg de fee wel degelijk vindt en ondertussen wat aan de praat gaat met een bende E.T.’s.

De Special Effects in deze film zijn zeker een pluspunt: enorm scherpe, realistisch ogende effecten en slim, niet-overdadig gebruik van CGI. Ik kom stilaan tot het besef dat Hollywoodiaanse special effects amper zijn verbeterd bijna 10 jaar na deze release. Ben ik als jonge knaap te hard voor deze film? Neen, ik denk het niet. Ik durfde in eerste instantie dergelijke afbreuk niet te maken op iconen Kubrick & Spielberg, maar ze laten me geen keuze. Deze twee meesters verdienen alle lof, maar als het slecht is moet het ook gezegd worden. Ze hebben genoeg steengoede films die dergelijke kritiek op hun werk tot het niets kunnen herleiden.

Deze cineasten mogen echter niet de hemel in worden geprezen. Elke regisseur maakt wel eens mindere film. Ook Kubrick. Eyes Wide Shut (1999) bijvoorbeeld, was maar een mediocre film. En Spielberg heeft al meerdere lauwe films in zijn oeuvre staan: Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) was afschuwelijk slecht, The Terminal (2004) en Hook (1991) waren van een bedenkelijk allooi …

Ik sta niet alleen in mijn pleidooi: op imdb is de rating zeer laag voor een grote blockbuster als Artificial Intelligence. Critici waren allesbehalve onder de indruk van dit vooral zeer dure epos. Als je een Science-Fiction film wil zien over mechanische mensen en hun plaats in een futuristische samenleving, die wél al de ingrediënten bevat voor een goede film en die toch een beetje geloofwaardig overkomt, kies dan voor Blade Runner (1982) . Deze indrukwekkende film heeft een boeiend verhaal, sterke dialogen en schetst een intrigerend beeld over onze toekomst. A.I. is gewoon veel te soft en te braaf. Concentreer je bij het kijken ervan vooral op de mooie effecten en cinematografie en niet op het verhaal want dan kom je van een kale reis terug…

In een periode van crisis waar mensen vaak te snel kredieten aangaan om een huis of wagen te kopen, en nadien niet meer in staat zijn hun schulden te vereffenen, komt deze Repo Men (2010) van Miguel Sapochnik als geroepen. Het is een cynische science-fiction prent die laat zien wat de gevolgen kunnen zijn in een samenleving waar de wetten van de consumptie overheersen. Laten we hopen dat dit zwartgallig toekomstbeeld nooit een realiteit zal worden.

Korte inhoud: Het is 2025 en The Union is fabrikant van hightech mechanische organen. Mensen kunnen hun leven verlengen of verbeteren, maar tegen een erg hoge prijs. De keerzijde van deze medische doorbraken is dat wanneer je de rekeningen niet op tijd betaalt je bezoek krijgt van The Union's vaardige ‘repo men' om weer in beslag te nemen wat van hen is... Zonder interesse in jouw comfort of overleving. Men moet beslissen of het kopen van meer tijd op aarde de dodelijke kosten wel waard is... Remy (Jude Law) en Jake (Forest Whitaker) zijn ervaren Union vertegenwoordigers, maar op een dag heeft Remy een zwaar ongeluk en moet een nieuw hart hebben.

De film zit verrassend in mekaar, met een sinister sausje die het geheel wat pikanter maakt. Net zoals in het Blade Runner (1982) universum, zien we een toekomstbeeld die bepleisterd is met reclameborden. De wet van het harde kapitalisme heeft uiteindelijk zijn slag binnen gehaald en een samenlevingsmodel gevormd van rijken tegenover de overgrote meerderheid die aan de rand van de maatschappij leven in armoede en miserie. Er is geen ruimte voor sociale programma’s maar de wet van de vrije markt en de hyper-comsumptie is het enige van belang.

De film is onderverdeeld in twee verhaallijnen. Een eerste verhaallijn is het werk van The Union, met voldoende bloed, brutaliteit en zwartgallige humor. De tweede verhaallijn heeft een soort Fugitive-plot. Eén van de hoofdpersonages die in eerste instantie een Repo-Man was, moet nu zelf vluchten van de mannen van de Union. Hiervoor krijgt hij de hulp van Beth (Alice Braga), een lounge zangeres waarop Remy verliefd is geworden. Spijtig genoeg is het tweede gedeelte van de film veel te weinig uitgewerkt en weet je niet precies wat Remy en Beth met mekaar gemeen hebben. Het lijkt een beetje een geforceerde relatie die nooit echt van de grond komt. Het brengt ook wat verwarring met zich mee. Soms vraag je jezelf af waar de regisseur met zijn Repo Men naar toe wil: een sadistisch orgie van bloed of eerder een poëtische maatschappij-kritische film. Geen van beide komt echter duidelijk naar voor. De film neemt zich ook iets te fel au serieus en dus is het zeker niet altijd lachen geblazen.

Los van dubbele einde van de film, wat misschien wel de twee meest idiote scènes waren uit de laatste 10 jaar, vond ik deze Repo Men nog wel meevallen. Toch zat er veel meer in. Dit had een tweede Minority Report film kunnen worden, mits er een andere regisseur aan het project verbonden werd. Repo Men zit vol met foutjes in de karakter-ontwikkeling, de opbouw, de set-up, de structuur en de afwikkeling, dat het een must is voor filmstudenten om te zien 'wat ze niet mogen doen bij het maken van een langspeelfilm'. De fotografie, de muziek van Marco Beltrami en de stijl van de film proberen ons alsnog de verblinden, maar de film stuikt toch naar het einde toe in elkaar. En ook de mooie casting kan hier niets aan veranderen. Naast de hoofdacteurs zien we nog Liev Schreiber en de Hollandse Carice Van Houten.

Op de blu-ray, uitgebracht door Universal, vinden jullie nog een interessante making-off met betrekking tot de visuele effecten van de film, alsook heel wat deleted scenes en de leuke Union commercials.

Een nieuwe comic book adaptatie is aan het oppervlak komen dobberen. En dit keer valt de eer te beurt aan een iets minder bekende comic. De strip waarop de film Surrogates (2009) is gebaseerd werd geschreven door Robert Venditti met tekeningen van Brett Weldele en is op de markt gebracht door de iets minder bekende uitgeverij Top Shelf Productions. Mensen die hun huis of job verloren door een internetverslaving waarbij ze een online personage verzonnen, bezorgde Venditti inspiratie voor zijn comic. Hij maakte er een vijfdelige serie van, die nu wordt opgepikt door T3-regisseur Jonathan Mostow.

Korte inhoud: In de nabije toekomst leven mensen in volledig isolement. De enige manier om te communiceren is via robots die dienen als surrogaat. Wanneer verschillende mensen sterven doordat hun surrogaat wordt vernietigd trekt een agent (Bruce Willis) op onderzoek uit via zijn eigen kloon. Na een bijna fataal treffen wordt die laatste vernield. De agent moet noodgedwongen zijn isolement verlaten en komt een samenzwering op het spoor.

De premisse is eenvoudigweg te herleiden tot één woord: klonen. Een bekend liedje die we al eerder zagen in The Island, The 6th Day, Total Recall, Alien Resurrection, maar het verhaal lijkt nog enigszins interessant: In het jaar 2054 kunnen aardbewoners gebruik maken van surrogaten. Kopieën die de wereld ingestuurd worden terwijl de originelen thuis in de zetel naar de Tour kunnen kijken. Helaas loopt er iemand rond die het niet zo begrepen heeft op al die dubbels en ze dan maar een kopje kleiner maakt het origineel incluis. Het Terminator Salvation (2009) duo Michael Ferris en John D. Brancato hadden de taak om deze premisse om te vormen tot een spannende en enigszins onvoorspelbare scenario. Na het zien van de 4de Terminator hoop ik dat ze iets meer het accent hebben gelegd op hun dialogen en het drama tussen de karakters, dan enkel maar de actie-sequenties.

Volgens mij is dit een B-film die van de direct-to-dvd markt wordt gered door Bruce Willis die hier zijn volle gewicht in de schaal legt en dus ook het productiebudget van deze adaptatie verveelvoudigd heeft. De trailer ziet er, los van het toupetje van Bruce Willis, verrassend kinetisch en intrigerend uit. Jonathan Mostow mag dan nog een waardeloos kineast zijn, blijkbaar heeft hij de smaak te pakken gekregen voor het science-fiction genre. Hij is niet van het zelfde hout gesneden als een Alex Proyas, maar dit wil niet zeggen dat we geen plezier kunnen beleven met deze trip. Ik kan haast wachten op deze in de bioscoop te zien op 28 oktober 2009.

Ik hoop alleen niet dat we op het einde van de rit zullen merken dat de kale en dus het origineel Bruce Willis op zich zelf een cloon blijkt te zijn van een 3de Bruice Willis. Dit zou voor mij teveel ruiken naar een rip-off van Blade Runner, compleet voorspelbaar zijn en tevens een overdaad aan Bruce Willis vertegenwoordigen. De toekomst zal het uitwijzen.

Het kon niet uitblijven en het is vandaag een feit geworden. Total Recall (1990) van Paul Verhoeven, gebaseerd op het werk van Philip K. Dick, zal binnenkort ook een remake ondergaan. De science-fiction prent blijft trouwens één van de betere films van Arnold Schwarzenegger met voldoende actie, leuke visuele effecten, knappe dialogen en een valse Sharon Stone.

Het haalt niet het niveau van een Blade Runner (1982) maar deze prent behoort zeker tot de betere Sci-Fi uit recente filmgeschiedenis. Verder was de film genomineerd voor de Oscars voor beste effecten en voor beste klank en kreeg hij de Special Achievement Award voor speciale effecten. De film bracht ook een slordige 261 miljoen dollar op wereldwijd met een productiebudget van 60 miljoen. FirstShowing komt met het nieuws.

Power producer Neal H. Moritz is currently developing a "contemporary version" of Total Recall at Columbia Pictures.

Total Recall is one of only a handful of films (Blade Runner being another) based on a short story by sci-fi author Philip K. Dick. "We Can Remember It for You Wholesale" follows a man haunted by a recurring dream of journeying to Mars who buys a literal dream vacation from a company called Rekall Inc., which sells implanted memories.

Met een dergelijke producer aan boord kan je meteen aannemen dat dit in geen geval een straight-to-dvd-remake zal worden, maar wel degelijk een blockbuster film, dus verwacht ik ook "grote" namen in de cast en in de regiestoel. Deze supergewelddadige roller-coaster was toen R-rated en ik ben benieuwd of ze het even gortig zullen houden als het origineel. Ik herinner me nog scènes met hoertjes met 3 borsten van Eroticon 7, mutanten met levende embryonale wezens die uit de bui steken, en een neustang die een chip uit de hersenen kon halen en als puber hebben die beelden echt wel indruk op me gemaakt.

Korte inhoud: De bouwvakker Douglas Quaid (Arnold Schwarzenegger), die hem geen reis kan betalen naar Mars, besluit een 'fictieve reis' te kopen van het bedrijf Rekall; een reis die niet echt is doordat enkel de herinnering eraan geïmplanteerd wordt in de hersenen. Nadat deze herinnering is geïmplanteerd, lijkt er iets mis te gaan. Hij is als het ware een ander persoon geworden en infiltreert in een rebellenkolonie op Mars. Of zijn avontuur echt is of gewoon het product van 'Rekall', wordt aan de toeschouwer overgelaten.

Is deze film wel rijp genoeg voor een remake? Wel (1) Het origineel is goed genoeg voor een remake - CHECK, (2) het is ook geen meesterwerk waar je best met je pollen vanaf blijft - CHECK, (3) het origineel zal op het moment dat de nieuwe in de zalen draait ouder zijn dan 20 jaar - CHECK, (4) de film moet geregisseerd worden door een bekwaam iemand – dat valt nog af te wachten maar het ziet er goed uit (5) de film moet de ambitie hebben met de nieuwe technieken een betere film te maken - CHECK. Ik heb er dus niet echt iets op tegen. Ik bedoel, mocht ik hier elke remake afbreken dan zou ik consequent moeten zijn en ook de nieuwe Batman films moeten afbreken. Er zijn heel was slechte remakes, maar af en toe kunnen ze het oorspronkelijke werk nog pittiger maken en wie kan daar nu tegen zijn.

Welke acteur zou in aanmerking komen voor de rol van Douglas Quaid, wel, na het zien van Taken (2008) zou ik er niets op tegen hebben mocht Liam Neeson in aanmerking komen voor de rol. Hij bezit over alle dramatische en fysieke mogelijkheden om de film in goede banen te leiden. Maar wat denken jullie? Zien jullie een Total Recall wel zitten? En wie zou voor jullie een geschikte acteur zijn voor de hoofdrol? …en komt niet af met Nicolas Cage!

***Related Posts***
18/09/2008: Paul Verhoeven laat zijn oog vallen op Jeanne d’Arc
22/06/2007: Tanya Van Graan in Starship Troopers 3
30/05/2006: Hollow Man 2 straight-to-dvd
22/01/2006: Basic Instinct 2 pics
19/11/2005: Robocop krijgt misschien een remake
03/07/2005: Geruchten over Showgirls 2

Toch een beetje van een verrassing. Volgens het volkje van de Daily Press zou de Library of Congress 25 films gekozen voor opname in het US National Film Registry, het nationaal filmarchief van de VS. Bedoeling is dat "cultureel, historisch of esthetisch relevante prenten" voor de eeuwigheid worden bewaard. Met de opname van het nieuwe pakket telt het archief nu precies 500 titels. Het leuke is dat zowaar The Terminator (1984) van James Cameron tot de prestigieuze lijst is opgenomen.

One of Arnold Schwarzenegger's most famous one-liners will be back for generations to come, now that 1984's "The Terminator" has been selected for preservation in the nation's film archive. The low-budget film directed by James Cameron set a new standard for science-fiction and made Schwarzenegger, now California's governor, a star. The Library of Congress announced Tuesday morning that it's one of 25 films being added to the National Film Registry. The formal unveiling was scheduled for 8 a.m.

Al sinds 1989 wordt de keuze gemaakt uit nominaties van het publiek, alsook van leden van de National Film Preservation Board, waartoe onder andere topregisseur Martin Scorsese behoort, de director of photography Caleb Deschanel, de Mexicaanse regisseur Gregory Nava en de bekende filmcriticus Leonard Maltin. Dat er nood is om de levensduur van films te verlengen, moge blijken uit de vaststelling dat van alle Amerikaanse films gemaakt voor 1950 ongeveer de helft als 'verloren' mag worden beschouwd. Voor prenten uit de periode van de zwijgende film loopt dat verlies op tot 90 procent. Van de films die nieuw in het archief worden opgenomen, is Foolish Wives (1922) van Erich von Stroheim uit 1922 de oudste. Meer bekendere films zijn ondermeer en Deliverance (1972) van John Boorman, The Invisible Man (1933) van James Whale, In Cold Blood (1967) vanRichard Brooks en The Pawnbroker (1964) van Sidney Lumet. Hier is de volledige 2008 aanwinst.

Deze films zullen de reeds opmerkelijke lijst van filmklassiekers vervoegen zoals: 2001: A Space Odyssey, Alien, Apocalypse Now, Back to the Future, Badlands, Ben-Hur, Blade Runner, Blazing Saddles, Casablanca, Chinatown, Citizen Kane, Close Encounters of the Third Kind, The Conversation, Fargo, The Godfather I & II, Goodfellas, The Graduate, The Great Dictator, Manhattan, North by Northwest, Raiders of the Lost Ark, Rear Window, Schindler's List … en ga zomaar door. De lijst heeft dus ook heel wat populaire namen zoals Back to the Future, Halloween, Jaws en Rocky dus past The Terminator eigenlijk wel best in dit lijstje.

Deze films zullen niet enkel digitaal worden opgeslaan met de hoogst mogelijke resolutie, maar tevens zullen originele filmkopieën met diverse methoden worden beschermd. Spijtig dat Europa nog niet aan zo een instituut toe is, maar het zou er toch wel eens van moeten komen. Zeker gezien wij hier eigenlijk de filmkunst tot stand hebben gebracht met pioniers als Georges Méliès, Friedrich Wilhelm Murnau en Fritz Lang.

Filmregisseur Ridley Scott heeft via de productiemaatschappij Fox 2000 de filmrechten gekocht van de SF-roman The Forever War van Joe Haldeman uit 1974. Dat meldt het vakblad Variety. Fox nam ook een optie op de strip-versie van het boek. Die strip, de trilogie De Eeuwige Oorlog, is van de hand van Vlaams striptekenaar Marvano. De auteurs zijn uiteraard in de 7de Hemel, maar hoeveel ze er aan over houden is niet precies bekend.

Ridley Scott liep al langer rond met plannen voor een verfilming van de sf-roman van Joe Haldeman, maar hij kon de filmrechten maar niet verwerven, omdat deze in handen waren van Richard Edlund, een special fx artist die zijn debuut wou maken met dit verhaal. Hij kocht de rechten toen op voor een slordige 400’000 dollar. Maar het project kwam maar niet van de grond. Ridley Scott zei aan Variety: "Ik ben er al 25 jaar op uit om dit verhaal te verfilmen en het is almaar meer relevant geworden". The Forever War wordt de eerste sf-film van Scott sinds Alien (1979) en Blade Runner (1982).

Haldeman baseerde zijn boek op zijn ervaringen tijdens de oorlog in Vietnam, maar situeerde zijn verhaal in de ruimte. Marvano volgde het verhaal inhoudelijk zeer getrouw. "Scott heeft een optie genomen op de strip, die van kracht zal worden indien zaken uit de stripversie in de film gebruikt worden", zei Marvano.

"Scott wil de roman verfilmen, niet de strip, maar men wilde voor alle zekerheid de rechten binnenhalen om zich in te dekken. Indien de optie gelicht wordt, dan wordt het pas interessant", voegde hij er aan toe. De rechten op de trilogie Een Nieuw Begin (Forever Free), het vervolg op De Eeuwige Oorlog, zijn eveneens in het contract vervat. Uitgeverij Dupuis heeft net de drie delen van De Eeuwige Oorlog gebundeld op de markt gebracht in de reeks Vrije Vlucht.

Ridley Scott zal meteen een scenarist aanstellen om het boek om te vormen tot een filmisch verhaal. Ondertussen maakt hij zich klaar voor de verfilming van Nottingham (2009) met Russell Crowe als Robin Hood en Sienna Miller als Maid Marion. Ook de thriller Child 44 ligt klaar voor verfilming gebaseerd op het script van Richard Price (Freedomland, Ransom, Clockers, Mad Dog and Glory). Ook van de Gucci film wil Scott nog werk maken, over de moord op Maurizio Gucci. Het scenario van deze film is van de hand van Charles Randolph (The Interpreter, The Life of David Gale).

Al wie Mathieu Kassovitz (La Haine, Assassin(s)) kent weet dat de man een aantal uitzinnig knappe films heeft geregisseerd en dat hij als acteur best wel zijn mannetje staat (Amen, Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain, Munich). Maar als regisseur van Amerikaanse blockbusters had hij toch wat meer moeite (remember Gothika). Nu heeft de Franse cineast 5 jaar lang al zijn energie gestoken in de Frans-Amerikaanse Babylon A.D. (2008), gebaseerd (en dus geen echte adaptatie) op de comic van Maurice G. Dantec (Babylon Babies).

Het bleek echter een zenuwslopende productie te worden want de geruchtenmolen dat Vin Diesel het niet gemakkelijk maakte voor de Franse regisseur, dat hij zijn budget nauwelijks in bedwang kon houden (Kassovitz was ook producent), dat hij tijdens de montage heel wat scènes heeft mogen wegknippen,… draaide op volle toeren. En hoewel Mathieu er alles aan deed om al deze geruchten de kop in te drukken, zie je gewoon het teleurstellende resultaat op het scherm.

Korte inhoud: Europa in de nabije toekomst. De wereld wordt geteisterd door oorlogen en andere narigheid. Oorlogsveteraan Toorop (Vin Diesel), nu huursoldaat, wordt geronseld voor een gevaarlijke klus. Hij moet een meisje en haar begeleider via Rusland naar New York loodsen, dwars door het geteisterde Azië. Toorop komt er al snel achter dat het meisje een geheim met zich meedraagt, een geheim waar de halve wereld achteraan zit. De huurling zal alles op alles moeten zetten om haar en haar geheim veilig en zonder al teveel kleerscheuren in New York te krijgen.

Net zoals in Alfonso Cuaron’s Children of Men (2006) zien we hier een post-apocalyptische wereld waarin een jong meisje naar een bestemming moet worden gebracht. Maar waar het in Children of Men om een zwanger meisje ging dat een volledig onvruchtbare wereld weer hoop moest geven, blijven in Babylon A.D. de herkomst en missie van het meisje lange tijd onbekend. En precies dit gegeven maakt Babylon A.D. in ieder geval een stuk meer intrigerend.

Helaas kan ik Babylon A.D. niet echt aanraden, gezien hij de bal op heel wat vlakken laat vallen. Het acteerwerk is troosteloos, Vin Diesel die binnenkort opnieuw te zien is in de Fast and Furious (2009) sequel, speelt op automatische piloot en zelfs de ervaren Michelle Yeoh en Gérard Depardieu liepen inspiratieloos in het rond en vreselijk out-of-place. De enige acteurs die min of meer overeind blijven zijn de jonge Franse actrice Mélanie Thierry en de altijd betrouwbare Charlotte Rampling. Maar zij kunnen het zinkende schip nauwelijks redden. De portrettering van de apocalyptische samenleving overtuigt evenmin. De wereld waarin iedereen leeft ziet er rijkgevuld uit, maar is gewoon "too far fetched" en een productiebudget van 60 miljoen dollar is gewoon tegenwoordig te krap om alles een futuristische touch te geven. Terwijl het universum van Blade Runner nog steeds herkenbare elementen bevat van onze huidige samenleving, is de visuele wereld in Babylon A.D. iets te artificieel. De bombastische muziek, samen met het constante geschreeuw en hysterie maakt alles nog erger.

Maar het grootste probleem, en dit bij tal van films, is de zwakte van het script. Terwijl de eerste act van de film veelbelovend is, valt de tweede act als een kaartenhuisje in elkaar. Charlotte Rampling mag dan wel één van de betere acterende mensen zijn op het scherm, haar personage is één van de pijnpunten in de film. Ook de eindsequentie is een gemiste kans die veel meer verdiende dan die overdaad aan slow-motions en visuele effecten. En ik begin het stilaan op mijn heupen te krijgen om in Franse actiefilms "jumpers" aan te treffen. Sinds Yamakasi (2001) loopt het de spijgaten uit met rondspringende klimmers. Zelfs nu al Amerikaanse producties (Casino Royale, The Bourne Ultimatum,...).

Toch moet Babylon A.D. het voornamelijk hebben van zijn actie-sequenties. Het eerste half uur is een langgerekte aaneenschakeling van grof geweld, uitzinnige gevechten en oogverblindende explosies. De fotografie van de film van Thierry Arbogast is bij momenten bijzonder knap, waardoor je nooit het gevoel krijgt dat de film langdradig is, hoewel veel actie-sequenties veel te donker waren dat je nauwelijks kon zien wat er precies gebeurde. Ook veel gevecht-scènes verliezen aan kracht omdat de camera de verkeerde hoeken uitkiest en alles iets te haastig gemonteerd is. Spijtig dat de film op veel vlakken hetzelfde pad bewandelt als Children of Men en dat deze laatste op vele vlakken de betere film is. Maar zet het verstand op nul, zak door in je bioscoopzetel, en geniet van de kinetische energie en de mooie plaatjes. De film is bij ons in de bioscoop vanaf 27 augustus 2008.