black swan

  • Mother! (2017) *** recensie

    Pin it!

    Ik ben een enorme fan van het werk van Darren Aronofsky. Het is één van de meest tallentvolle filmmakers in Hollywood, ook al zijn het vaak films waar je niet meteen opgewekt van wordt. Het lijkt wel de bedoeling van de man om ons te brengen aan de rand van de afgrond om ons vervolgens een duwtje in de rug te geven op het einde. Van ontspanning kan je niet meteen spreken, maar het is en blijft fascinerende cinema.

    mother_2017_poster02.jpg

    Met zijn debuutfilm Pi (1998) kregen we een soort Lynchiaanse thriller in de claustrofobische wereld van het hoofdpersonage. Met Requiem for a Dream (2000) daalden we af in de hel van de verslaving. In The Wrestler (2008) zagen we een masochistische en existentiële exploratie van een man op de rand van de zelfdestructie en in Black Swan (2010) zien we een gedreven vrouw die zichzelf wegcijfert in de obsessie van haar kunst. Uiteraard waren het niet allemaal meesterwerkjes, zoals het teleurstellende Noah (2014) of het melo-drama The Fountain (2006). En ik had goede hoop dat Mother! (2017) een geniale prent zou zijn, zeker na de vele positieve reacties in de States. Spijtig genoeg was het voor mij toch wel iets van een teleurstelling, zeker met de hoge verwachtingen en de Rosemary's Baby referenties.

    Korte inhoud: 'Mother' volgt een stel (Jennifer Lawrence en Javier Bardem) dat een rustig bestaan leidt. Als er op een dag onuitgenodigde gasten hun huis binnenkomen, wordt dat bestaan ernstig verstoord. Het gevolg is dat de relatie van het stel danig op de proef wordt gesteld.

    Het probleem met Aronofsky is dat hij soms blijft vaststeken op een idee en eigenlijk niet meteen de noodzaak ziet om dat idee beter uit te werken. Daar waar Nolan graag speelt met een a-chronologische structuur om het publiek op het puntje van zijn stoel te houden, zien we dat Aronofsky meer kiest voor de crescendo-methode. Een karakter is kwaad, meer kwaad, nog kwader, wordt woest, hysterie en ontploft uiteindelijk (vandaar waarschijnlijk de reden van het uitroepteken in de titel). Dat is zowat de dramatische curve van de personages. In principe verandert er niet zo gek veel met hun intenties en gevoelens, het is gewoon de temperatuur die stijgt. En op zich hoeft dit niet slecht te zijn indien de karakters ons dermate kunnen boeien, en dat is nu net het probleem van Mother!. Ik weet NIKS over Mother. De originele titel was Day 6 - wel dàt is voor mij al een heel stuk logischer.

    De film begint met de close-up van het gezicht van een vrouw. Ze staat in brand en haar vel begint van haar gezicht weg te smelten en haar ogen staan op springen. Daarna bevinden we ons in een slaapkamer waarin Mother (Lawrence) ontwaakt. Op dit ogenblik weten we niet of ze dit heeft gedroomd, of dat het een gebeurtenis is uit het verleden of de toekomst. Mother gaat naar beneden en zoekt naar Hem (Bardem). Blijkbaar was hij gaan wandelen voor wat frisse lucht om zo zijn creatieve schrijversgeest aan te scherpen. Later komen we te weten dat hij alles heeft verloren in een brand, en dat Mother er alles heeft voor gedaan om zijn huis opnieuw op te knappen zoals het was en voor hem te zorgen. Het enige wat is overgebleven is een kristal, die hij bewaart in zijn bureau, en die voor Hem van immense emotionele waarde is.

    Ondertussen zit de 16mm camera (een formaat waar de regisseur verzot op is) constant in close-up mode op Mother zodat we niets missen van haar acteerwerk in elk korrelig detail, ook al zien we uiteindelijk niet zo heel veel variatie in haar vertolking. Soms raakt ze emotioneel wanneer ze een kloppend hart voelt in de muren, of vindt ze een geheime doorgang in de kelder die ze niet verder inspecteert. Het enige acteerwerk van belang komt van de nevenpersonages, en dan denk ik aan het koppel, Man (Ed Harris) en Vrouw (Michelle Pfeiffer) die iets meer reliëf brengen. Het acteerwerk voor de rest komt niet altijd even overtuigend over, maar misschien heeft dit ook voor een groot stuk te maken met de magere en repetitieve dialogen of het feit dat je al snel het gevoel krijgt naar een toneelstuk te kijken die verre van de realiteit staat. In de film wordt de moeder ook niet gezien als "een moeder", maar eerder als een "bron van inspiratie", een volgzaam wezen die naar de pijpen van haar man danst.

    mother_2017_pic01.jpgmother_2017_pic02.jpgmother_2017_pic03.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing Belgium

    Ik kan deze review niet verder vertellen zonder *** spoilers*** dus jullie kunnen misschien hier stoppen met lezen. Halverwege het verhaal begint alles steeds meer hectisch te worden met een uit de hand gelopen familiedrama met een broedermoord (Brian Gleeson en Domhnall Gleeson) die lichtelijk geïnspireerd lijkt op het Cain en Abel verhaal uit het Genesis bijbelboek, om nadien de schrijver te zien ontpoppen als een soort Messias die het rouwende gezin opvangt. Op dit moment verliest je als kijker een beetje de band met het verhaal, want je voelt aan dat deze film uiteindelijk niet draait rond de ‘moeder’ dan wel rond de schrijver, of nog de artiest, of nog … de filmmaker Aronofsky, die zijn kunst maakt onbaatzuchtig, meedogenloos en los van de bekommernissen van zijn omgeving of zelfs zijn zwangere vrouw. Wanneer de rust een beetje terugkeert is deze van korte duur want blijkbaar heeft zijn werk de wereld beroerd en het volk stroomt toe als dieren naar de Ark van Noah. En dan komen we uiteindelijk terecht in de apocalyptische climax waarin het huis een soort universum is van menselijke lusten, agressie en offers. Toegeven, enkel deze scène is zijn ticketprijs al waard. *** end spoilers ***.

    Mother! is geen slechte film, ook al blijf ik achter met leegte. Daar waar je met een film als Black Swan een dieper inzicht krijgt in de offers die een danseres moet maken om uit te blinken in haar kunst, heb je hier een film die uiteindelijk een soort zelfverheerlijking en tezelfdertijd zelfkritiek is van een kunstenaar, volgepakt met religieuze symboliek, om alles meer gewicht te geven. Een theoretische en bij momenten steriele benadering van iets wat een boeiend drama had kunnen zijn met ‘echte’ personages. Een film bestemd voor de film recensenten, voor zij die "iets nieuws" willen zien en getrouwde koppels wiens relatie in een sleur zit. Eigenlijk moet je deze film zien als een gitzwarte komedies met een overdosis aan religieuze en cinematografische referenties. Het is compleet geschift, en misschien zal deze prent met de tijd wel blijven nazinderen. Mother! komt volgende week 13 september 2017 uit in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 9 september 2017

     

    *** Mother! trailer ***

  • Polina, Danser sa Vie voor liefhebbers van de alternatieve dansfilm

    Pin it!

    De trailer van de Franse film Polina, danser Sa Vie (2016) is me opgevallen vanwege één scene, met name deze opgenomen in de voetgangerstunnel in Antwerpen. Voor de rest lijkt het op een meer ingetogen versie van Black Swan (2010) van Darren Aronofsky.

    polina_danser_sa_vie_2016_poster.jpg

    Korte inhoud: Moskou, de vroege jaren 90. Polina (Veronika Zhovnytska) is een 8-jarige, begenadigde ballerina. Vanuit een bescheiden achtergrond sluit ze aan op de prestigieuze school van professor Bojinsky (Aleksey Guskov), die dansers traint voor het Bolshoi-ballet. Hij ziet meteen de enorme potentie van Polina en laat haar zo hard trainen dat op slechts 18-jarige leeftijd (Anastasia Shevtsova) haar droom eindelijk uitkomt en ze zich bij het prestigieuze ballet mag voegen. Dan ontmoet ze Adrian (Niels Schneider), een charmante Franse danser. Hij laat haar niet alleen met de liefde kennismaken maar ook met een nieuwe dansvorm, en zo krijgt ze les van Liria Elsaj (Juliette Binoche).

    De regie van de film lag in handen van Valérie Müller en choreograaf Angelin Preljocaj die zowat 600 professionele danser hebben opgetrommeld voor een casting. Het is tevens half autobiografisch en gebaseerd op het leven van Angelin, die ook arme ouders had en uiteindelijk naar Frankrijk trok om er moderne dans te leren. En tevens ook half gebaseerd op een comic (Bastien Vivès).

    De trailer is geweldig gemonteerd, ook al denk ik dat de film op zich niet al teveel voorstelt voor mensen die niet meteen iets te maken hebben met de danswereld. Desondanks heeft de film toch kunnen rekenen op veel bijval van de pers en is de film geselecteerd geweest voor het filmfestival van Venetië. Het staat in ieder geval in schril contrast met de hedendaagse dansfilms, en op zich is dat wel iets verfrissend. Verwacht wel geen geflipte plotwendingen zoals in de film van Aronofsky, maar geniet van de prachtige choreografieën. Op dit ogenblik heeft de film bij ons nog geen releasedatum gekregen maar de DVD en Blu-ray is al uit in Frankrijk, dus ik verwacht geen bioscooprelease meer voor deze film.

     

    *** Polina, Danser sa Vie trailer ***

  • The Model met het Deense model Maria Palm

    Pin it!

    Bij ons is er nog geen releasedatum bekend voor The Model (2016) van de Deense cineast Mads Matthiesen, maar ik ben wel benieuwd naar deze prent. Het werd gedraaid met een minuscuul budget van 4 miljoen dollar maar het verhaal lijkt wel aangrijpend en de sfeer deed me wat denken aan Black Swan (2010) van Darren Aronofsky.

    the_model_2016_poster.jpg

    Korte inhoud: The Model vertelt het verhaal van Emma (Maria Palm), een jong opkomend model die haar weg probeert te vinden in Parijs. Daar wordt ze bevriend met Zofia (Charlotte Tomaszewska) en verzeilt ze in een gevaarlijke relatie met een modefotograaf genaamd Shane White (Ed Skrein).

    Het leuke aan het verhaal is dat de regisseur het risico heeft genomen om te werken met Maria Palm, een 'echt' model en tot hiertoe geen acteerervaring. En het verleden heeft ons geleerd dat de modellen die kunnen acteren een rariteit zijn. Maar toch zijn er een aantal en hiervoor verwijs ik naar onze Top 10 Acterende Modellen. Haar acteerwerk lijkt nu niet meteen geruststellend in de trailer, maar laten we niet vergeten dat het meisje van Deense afkomst is en ze hier wel goed uit de voeten kunt in Engels en Frans. Maar geluk speelt ze tegenover Ed Skrein en hij is nu ook niet meteen de beste acteur.

    Het leven van een model lijkt een droom van aan de buitenkant, maar naast de grote sterren is er heel veel miserie en exploitatie. Meisjes die uitgebuit worden voor allerhande shoots en vaak genoodzaakt zijn om bijna niet meer te eten om zo op gewicht te blijven en te kunnen concurreren met andere modellen. Seks speelt vaak ook een rol in de manier hoe bepaalde modellen opklimmen, en het zijn net dergelijke films die heel wat bestaande verhalen uit de schemerzone halen.

    Maria Palm legt op een bepaald moment uit dar haar spichtige blik vaak werd bespot in Denemarken, maar dat ze nu wordt begeerd in de Parijse modewereld. Zou het kunnen dat schoonheid echt in het oog van de toeschouwer zit? Toch lijkt het dat Claire Tran (die White's assistent speelt), aantrekkelijker is dan de uitgehongerde modellen met verzonken ogen die door hun baas als modevoorbeeld worden gezien. Het is misschien niet helemaal nieuw qua verhaal maar het is spijtig genoeg nog steeds bijzonder actueel.

     

    *** The Model trailer ***

  • Whiplash (2014) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het is opmerkelijk hoeveel drama en emotie je kan opwekken met een spel tussen een drummer en zijn tirannieke dirigent. Whiplash (2014) is zonder twijfel, één van de beste jazz muziek films (zo niet dé beste) die ik al ooit heb gezien. Tevens ook bij mijn weten de enige film over een drummer. En ik denk hoe meer je van jazz houdt, hoe meer deze film blijft nazinderen, zeker met die geniale finale in het alombekende Carnegie Hall in New York, waar je hart bijna het ritme van de drum wil gaan nabootsen en je ademhaling gaat versnellen. Het is één van die zeldzame momenten waarin het credo niet is: 'less is more', maar wel degelijk 'more is more'. En dat allemaal zonder blockbuster budget of cgi dino's. Meesterlijk!

    whiplash_2014_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Andrew Neimann (Miles Teller) is een beloftevolle 19-jarige drummer die studeert aan de beruchte Shaffer Conservatory in Manhattan. Hij wil echter niet zomaar een jazz-muzikant zijn, maar één van de beste muzikanten in de wereld. Achterna gezeten door het beeld van de mislukte carrière van zijn vader, die schrijver/leraar was, en de angst dat het wel eens genetisch kan zijn, droomt hij ervan om de top te bereiken. Gedecideerd om niet in de voetsporen van zijn vader (Paul Reiser) te treden oefent hij dagelijks tot bloedens toe. De druk wordt nog groter als hij wordt uitgekozen om in de schoolband te spelen onder leiding van de beruchte Terence Fletcher (J.K. Simmons), een muziekleraar die controversiële methodes toepast om het potentieel van zijn student naar boven te halen.

    Dat deze film afkomstig is van een 29-jarige cineast Damien Chazelle - die hiermee zijn 2de film maakte - is echt wel indrukwekkend. Maar het verwonderde mij niet dat deze film eigenlijk een halve autobiografische prent was. Damien was zelf een talentvol drummer en ook hij werd onderworpen aan een te gekke muziekleraar die het uiterste uit hem wou halen. En je moet zoiets meegemaakt hebben om zoveel pittige details in een scenario te steken. En alles in deze film zit hem in de details. En gezien er quasi geen fysieke actie in de film zit, zit alle emotie in de subtiele close-up shots van de blikken van de acteurs, de handen, de voetstappen, de zweetdruppels of het snelle tikken van de drumstick. Het is een betoverende en verleidelijke initiatie in de wereld van de elite jazz-muziekschool, met Oscar-waardige vertolkingen van Miles Teller en J.K. Simmons. Twee personages met een gelijkaardig doel, beiden zijn ze opzoek naar perfectie, maar waartussen zich een gespierde machtsoefening ontrolt. De leraar vertelt het verhaal van jazz soloist Charlie Parker die tot het uiterste werd gedreven om uiteindelijk een geniaal muzikant te worden, en hij is op zoek naar de nieuwe Charlie Parker.

    JK is perfect gecast als kale dirigent waarvan je nooit precies weet wanneer hij zal uitbarsten. De acteur zet op het ene moment een ontroerende prestatie neer wanneer hij de klas komt vertellen dat een groot muzikant onlangs overleden was, om nadien het beest in hem los te laten. Teller is ook perfect voor de rol en het was wel handig dat de jonge acteur ook een ervaren rockdrummer was (iets wat de regisseur niet op voorhand wist). Hij moest voor deze film wel zijn stijl helemaal aanpassen van rock naar jazz, te beginnen met de speciale manier van de stick vast te pakken. Van deze jonge acteur zullen we nog veel horen. De twee hoofdacteurs zijn bijna ook altijd in het zwart gekleed. Het personage van Teller begint wel mijn grijstinten, maar krijgt op het einde een Darth Vader zwart kostuum en dan besef je dat de leerling op hetzelfde niveau als de leraar is gekomen. Het is heel subtiel en ligt er niet western-dik op, maar het is wel voelbaar.

    In de film heeft Andrew ook nog een ontmoeting met een meisje, Nicole (Melissa Benoist), op wie hij een oogje heeft. Maar Andrew is volledig bezeten om één van de beste drummers te worden, dat hij gaandeweg beseft dat deze relatie misschien wel iets teveel van een afleiding kan zijn. Hier ligt voor hem de grens tussen middelmatigheid en uitmuntendheid, en datzelfde krijg je te zien in de balletfilm Black Swan (2010), waarin het personage van Natalie Portman - ook begeleid door een soort drill instructor - tot bloedens toe ging trainen en zich volledig overgaf aan haar kunst. En dat is ook het knappe aan whiplash, deze prent wil niet uitpakken met een personage dat al boordevol talent heeft, maar met een jonge man die moet vechten om er te geraken. Het grootste verschil tussen Whiplash en Black Swan is dat de eerste film een rasechte acteursfilm is, terwijl de tweede meer een film waarin de regisseur (Aronofsky) zijn stempel heeft willen zetten. Maar de relatie in deze film, en de klap in het gezicht die Andrew krijgt *** spoiler *** wanneer hij te weten komt dat Nicole niet langer op hem zit te wachten en een andere vriend heeft *** end spoiler *** heeft uiteindelijk op een briljante manier zijn impact op de eindscène.

    whiplash_2014_blu-ray_pic01.jpgwhiplash_2014_blu-ray_pic02.jpgwhiplash_2014_blu-ray_pic03.jpg
    whiplash_2014_blu-ray_pic04.jpgwhiplash_2014_blu-ray_pic05.jpgwhiplash_2014_blu-ray_pic06.jpg

    Whiplash, de naam van een jazz nummer die de studenten spelen, werd opgenomen in slechts 19 dagen door DoP Sharone Meir en gemonteerd in een recordtijd van 10 dagen door Tom Cross om zo klaar te zijn voor het Sundance filmfestival. En dat was maar goed ook want de regisseur kreeg niet alleen de publieksprijs maar eveneens de Grote Prijs voor Beste Dramatische film. Damien Chazelle kreeg geen Gouden Palm of Oscar, maar J.K. Simmons, Tom Cross en de geluidsmixers vielen wel in de prijzen tijdens de Academy Awards. In totaal heeft Whiplash 86 keer in de prijzen gevallen op verschillende filmfestivals.

    De DVD en Blu-ray van Whiplash is uitgekomen op 17 juni 2015, met audio-commentaar van JK en de regisseur, naast een kleine reportage over verschillende bekende drummers die hun verhaal doen, verwijderde scènes, en de kortfilm met audio-commentaar waarop deze film is gebaseerd. Dit is zonder twijfel een 'whiplash' waarvan je zal genieten.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 19 juni 2015

     

    *** Whiplash trailer ***

  • Noah (2014) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Dat de meningen verdeeld waren over Noah (2014) van Darren Aronofsky was duidelijk. De regisseur zelf was er zelf niet geheel tevreden mee, gezien hij uiteindelijk heeft moeten vechten om de film te maken die hij wou maken tegen een meer commercieel ingestelde filmstudio. Nog voor de film aan het publiek werd vertoond werden serieuze embargo's opgelegd om niets over de film te schrijven, waarschijnlijk uit vrees voor de mogelijke negatieve terugslag. Maar die is er uiteindelijk niet echt gekomen.

    noah_2014_poster2.jpg

    Korte inhoud: 'Noah' is een herinterpretatie van een Bijbelverhaal van de ark van Noah. In een wrede wereld zonder hoop, zonder regen en zonder gewassen, die overheerst wordt door krijgsheren zoals Tubal-Cain (Ray Winstone) en hun barbaarse troepen, staat één man aan de kant van het goede; Noah (Russell Crowe) met zijn vrouw Naameh (Jennifer Connelly), zijn zonen Shem (Douglas Booth) en Ham (Logan Lerman). Hij is een doorgewinterde strijder, een magiër en een genezer, maar het enige wat hij wil is vrede voor hem en zijn gezin. Elke nacht heeft Noah visioenen over een eindeloze vloed, die het symbool is voor de vernietiging van alle leven. Gaandeweg begrijpt hij de boodschap die de Schepper hem stuurt. Deze heeft besloten om de mensheid te straffen en hen tot de laatste man te doden. Maar Hij geeft Noach een allerlaatste kans om het leven op Aarde te vrijwaren...

    Aronofsky is van het standpunt dat je moeilijk het Bijbelverhaal letterlijk kan gaan vertalen naar het witte doek voor een hedendaags kritisch publiek. Het verhaal kan je ook op duizend-en-één manieren gaan interpreteren en wat mij betreft heeft de regisseur een gewaagde maar niet oninteressante manier gekozen met een soort post-apocalyptische science-fiction, gebaseerd op een 4-delige comic die hij eerder uitbracht samen met de Canadese striptekenaar Niko Henrichon. De strip werd uitgebracht door de Belgische uitgever Le Lombard (bij deze danken we de uitgeverij voor de 4 albums!). Je zou de strips zelfs kunnen zien als een briljant uitgetekend storyboard voor de film. Aronofsky sloot een deal met Paramount om dit werk te gaan verfilmen voor 130 miljoen dollar.

    De deal werd gemaakt maar het zat er snel bovenarms op tussen die twee. De regisseur is geen mainstream filmmaker en dat had de studio moeten weten. Er zijn heel veel tegenstrijdige geruchten over deze prent alsof de regisseur belemmerd werd in zijn creativiteit en anderzijds dat hij gewoon zijn ding kon doen en zich niet veel aantrok van Paramount. Tijdens de tegenvallende eerste visie is de ruzie tussen die twee enkel maar verscherpt, maar wat Paramount kost wat kost wou vermijden was dat de regisseur zich ging distantiëren van de prent. Achter zijn rug gingen ze dus aparte test-screenings organiseren met alternatieve (lees kortere) montages. Toen de regisseur dat vernam was hij in alle staten, maar Paramount kwam tot inkeer en de film die jullie in de bioscoop zullen zien is uiteindelijk de director's cut waar Aronofsky volledig achter staat.

    Het resultaat is eigenlijk bespottelijk en zelfs een tikkeltje van de pot gerukt, maar het heeft me wel kunnen bekoren. En ik moet toegeven dat ik van zo'n aanpak duizend keer meer kan genieten dan van een veel te veilige adaptatie, zoals de recente Captain America: The Winter Soldier (2014). Hier neemt Aronofsky een groot risico en gaat hij ook in tegen alle gelovigen die misschien een meer "waarheidsgetrouwe versie" hadden verwacht van het verhaal van Noah. Het landschap is een mengeling van Lord of the Rings invloeden, met wat Planet of the Apes en zelfs een beetje Mad Max. Bij de bevolking zien we ook uiteenlopende figuren lopen met een waaier aan accenten.

    Noah 2014 animated pictureNoah 2014 animated picture

    Mijn enige puntje van kritiek is dat het hoofdpersonage Noah eigenlijk de minst interessante figuur is in de gehele film, ondanks het feit dat Russell Crowe voor de vertolking zorgt. Het is echter de tegenspelers die hem meer menselijkheid en reliëf geven, en met name Jennifer Connelly, die hier een briljante, weliswaar onderdanige, rol neerzet zelfs met veel minder screentime. Zelfs de vertolking van Emma Watson geeft meer vonken. Maar anderzijds ligt dit wel in essentie aan het personage van Noah, die zich volledig had onderworpen aan de wil van God en niet in staat was tot een compromis.

    noah_2014_review_pic01.jpgnoah_2014_review_pic03.jpgnoah_2014_review_pic02.jpg

    Mijn tweede puntje van kritiek is het overvloedige gebruik van cgi. Enerzijds heb je indrukwekkende shots van massa's dieren die zich naar de ark begeven, maar anderzijds heb je ook cgi wezens (The Watchers - engelen die veranderd zijn in stenen reuzen) die eigenlijk iets teveel uit een fantasy-wereld komen geschreven door J.R.R. Tolkien. Gezien ze toch vertrokken zijn van een imaginaire wereld, hadden ze dit misschien beter op een andere manier ingevuld. Zelfs de veldslagen, bedoeld om een episch karakter te geven aan deze prent, zijn ernstige misrekeningen en komen behoorlijk gekunsteld over en staan in schril contrast met de veldslagen in regie van een Peter Jackson. Er zit ook geen spanning in deze scènes gezien je als kijker toch weet dat hij zijn Ark zal kunnen veilig stellen. En met een speelduur van 138 minuten ga je hierbij toch een beetje van wriemelen in je stoel. Mijn laatste puntje van kritiek is de vertolking van Methuselah, gespeeld door Anthony Hopkins, die hier toch wat uit de toon valt.

    Kortrom, Noah is geen slechte film maar laat iets teveel steken vallen om echt als meesterwerk aanzien te wordenn. Ik respecteer het risico van Aronofsky om dit bijbelverhaal op deze manier te benaderen, maar de hit-and-miss cineast had mits een paar kleine aanpassingen toch een veel betere film kunnen afleveren. Maar de grote thema's uit de Bijbel zijn ook in deze film aanwezig en tevens ook nog een nieuwe ecologische dimensie. Daarnaast heb je ook nog eens een huiselijk melodrama tussen een vader en zijn geadopteerde dochter, en een psychologische reflectie op een manier die enkel maar door een regisseur als Aronofsky kan gebracht worden. Laat ik ook even de geslaagde muziekscore onderstrepen van Clint Mansell. Hij schreef ook al de muziek van Black Swan (2010). Voor Noah ruilde hij de klassieke inheemse instrumenten in - die je zou verwachten bij een Bijbelverfilming - voor een meer moderne aanpak met elektrische gitaren en synthesizers. Het is Noah voor een publiek van de 21ste eeuw, in ieder geval het ontdekken waard.

    Noah is vanaf 13 augustus 2014 beschikbaar op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D. En mcht er al een film zijn waar de 3D eigenlijk geen echte meerwaarde heeft, dan is het deze film wel. Aronofsky zelf wou eigenlijk niets horen van 3D, maar Paramount Pictures (die mannen het een goed idee vonden om een de release van een film op 11 september te promoten met een exploderende wolkenkrabber) heeft achteraf een 3D conversie besteld. Het zal jullie niet verbazen dat er geen audio-commentaar van de regisseur te vinden is op de film, maar er zijn wel een aantal interessante making-off filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 30 juli 2014

    ***Related Posts***
    15/11/2013: Noah wordt geen gewone Bijbelfilm
    21/06/2012: Aronofsky in de clinch met Paramount over Noah
    12/03/2013: Emma Watson kiest de Bijbel boven het sprookje
    01/11/2012: Noah-film stil gelegd vanwege storm Sandy
    21/06/2012: Heel wat bijbelverhalen in de maak

     

    *** Noah trailer ***

  • Aronofsky in de clinch met Paramount over Noah

    Pin it!

    Het stond in de sterren geschreven dat regisseur Darren Aronofsky in de clinch zou geraken met Paramount Pictures tijdens de productie van de mainstream blockbusterfilm Noah (2014). Aronofsky is geen mainstream-regisseur en een studio die zijn lessen niet heeft geleerd na de hobbelige productie van The Fountain (2006) moet nu maar op de blaren gaan zitten.

    noah,darren aronofsky,jennifer connelly,russell crowe,Douglas Booth,Logan Lerman,Black Swan,the fountain,Anthony Hopkins,Ray Winstone,paramount

    Korte inhoud: Volgens het verhaal over de zondvloed in het boek Genesis, is Noah (Russell Crowe) de stamvader van alle huidige mensen, omdat hij met zijn vrouw Naameh (Jennifer Connelly), zijn zonen Shem (Douglas Booth) en Ham (Logan Lerman) en hun vrouwen, als enige de vloed overleefde. In de Bijbel wordt verteld hoe God aan Noah de opdracht gaf een ark te bouwen. Want er zou een grote vloed komen die alle leven zou vernietigen, omdat er groot onrecht en ongeloof onder de mensen was ontstaan. Van elke reine diersoort moest Noah zeven mannetjes en vrouwtjes - en van elke onreine diersoort één mannetje en één vrouwtje meenemen aan boord van de ark. De ark ongeveer 150 meter lang, 25 meter breed en 15 meter hoog, telde drie verdiepingen en was gebouwd van hout. Van binnen en van buiten moest de ark met pek worden bestreken. En zoals voorspeld begon het nadien veertig dagen en veertig nachten zeer hevig te regenen en ontstond er een grote vloed die alles vernietigde. Alles wat leefde kwam om, behalve Noah en zijn familie, en de dieren die bij hen in de ark waren. Honderdvijftig dagen lang werd de aarde door water bedekt. Toen begon het water te zakken en kwam de ark op de berg Ararat vast te zitten. Langzaam aan werden ook de toppen van andere bergen zichtbaar.

    De film is gedraaid maar na een wat tegenvallende testscreening lijkt het erop dat Paramount belangrijke aanpassingen wil aan de montage, iets wat voor de regisseur heel moeilijk ligt. Dat Aronofsky een bekwaam regisseur is, daar gaat niemand over discussiëren, zeker niet in het licht van zijn Black Swan (2011). Maar los van deze film is hij niet meteen de regisseur die de grote massa naar de bioscoop kan trekken, en wil nu net dat de studio graag zijn 260 miljoen dollar (productie + promotie) wil recupereren tijdens zijn bioscooprelease, en als het nog even kan dit bedrag zelfs verdubbelen. Iets wat hen waarschijnlijk wel gaat lukken met een Russell Crowe, Jennifer Connelly, Ray Winstone en Anthony Hopkins in de hoofdrollen.

    De vicevoorzitter van Paramount, Rob Moore, zegt dat de aanpassingen een normale fase zijn in de afwerking. Een niet nader benoemde persagent van een van de partijen beweert evenwel dat Aronofsky niet geschikt is voor het maken van studiofilms. "Hij is zeer eigenwijs en geeft niets om de mening van Paramount." De films van Aronofsky zijn meestal intiem, grimmig en choquerend met sterk acteerwerk, en hier wordt van hem een spektakelfilm gevraagd met CG zondvloed en dieren.

    Wat ik me afvraag is in hoeverre Aronofsky het Bijbelverhaal heeft gevolgd. In het bijbelhoofdstuk Genesis overleven Noah en de zijnen de zondvloed, maar ik ben niet zeker of hij die ark niet ergens zal laten tegen kletsen en of er in tussentijd geen paardenkop onthoofd zal worden. De Bijbel op de voet volgen zou misschien maar een saaie film opleveren. Anderzijds zal hij ook niet te veel mogen afwijken, anders zal het publiek hier misschien niet meteen mee weg zijn en het geheel misschien als belachelijk gaan bestempelen. De film zou ergens volgend jaar in april in de zalen moeten draaien.

    *** Behind the scenes pics ***

    ***Related Posts***
    10/04/2014: Noah review
    15/11/2013: Noah wordt geen gewone Bijbelfilm
    12/03/2013: Emma Watson kiest de Bijbel boven het sprookje
    01/11/2012: Noah-film stil gelegd vanwege storm Sandy
    21/06/2012: Heel wat bijbelverhalen in de maak