De FilmBlog

Ook al is Tot Altijd (2012) een betere film in vergelijking met Ben X (2007), wijst alles erop dat regisseur Nic Balthazar niet meteen potten heeft gebroken met zijn nieuwste film aan de Vlaamse box-office. De biopic van Mario Verstraete werd zoals gewoonlijk niet vertoond in het Waalse landsgedeelte, maar verdween ook nog eens supersnel van de affiche van Kinepolis Brussel. Er werden wel een aantal berichten eind januari de wereld ingestuurd dat de film de kaap van de 100'000 bezoekers bereikt heeft, iets wat met veel superlatieven werd ingekleed door weinig kritische internet magazines. Maar nadien werd het stil en kon je de krekels horen.

Hoe dan ook houdt Nic het been stijf en wil hij liever niet dat zijn drama een Nederlandse remake krijgt. De 47-jarige Vlaamse regisseur vindt het idioot dat Vlaamse films Nederlandse remakes krijgen. "We zijn elkaars film aan het remaken in dezelfde taal. Dat is toch van de beren besnuffeld", zegt de regisseur in een interview op RTL Boulevard. Het is tevens een pijnpunt die wij op deze filmblog al meermaals hebben aangekaart. Vlaamse films worden niet alleen links gelaten door het Waalse gedeelte van het land (en vice versa), maar ook nog eens door onze Noorderburen die dezelfde taal spreken (en spijtig genoeg ook vice versa).

"Het is ongelofelijk dat wij tussen Nederland en Vlaanderen onze films amper uitwisselen," vindt de Gentenaar die jarenlang voor de Vlaamse TV-zender Canvas het programma Filmfan presenteerde. "Het is alsof de Amerikanen de Engelse films zouden namaken en vice versa. Dat doen zij toch ook niet? En zij spreken ook licht anders." De Vlaamse film Loft (2008), die zomaar eventjes 1'186'000 bezoekers naar de bioscoop trok, heeft een Nederlandse versie en ook de komedies Hasta La Vista (2011) en het tegenvallende Smoorverliefd (2010) krijgen een remake. Andersom wordt bijvoorbeeld de onlangs verschenen Nederlandse film Black Out (2012) opnieuw gemaakt in Vlaanderen.

Balthazar vindt dat Nederlanders en Vlamingen elkaars films meer moeten bekijken. "Een film als Rundskop (2010) is voor een Oscar genomineerd, maar heeft in Nederland één rundskop of twee gevonden als publiek." Maar anderzijds geldt het volgens de Vlaming ook. "Komt Een Vrouw bij de Dokter (2009) heeft in Nederland meer dan een miljoen bezoekers getrokken en bij ons niemand."

Volgens Balthazar zijn Nederland en Vlaanderen elkaar op verschillende culturele vlakken uit het oog verloren. "Hoe meer we met internet en digitale televisie de wereld bij ons krijgen, hoe meer we ons eigenlijk toespitsen op een klein gebiedje." Iets waar de regisseur gek van wordt. "Zot genoeg verliezen we dan zelfs nog onze dichtste buren."

In zijn nieuwe film Tot Altijd heeft hij samengewerkt met de Nederlandse muzikant Henny Vrienten en een aantal scènes opgenomen in Nederland. En houd je vast, de pent is voor de Nederlandse markt ondertiteld. "Voor ons is het heel vreemd dat onze films in Nederland ondertiteld worden, omdat we dezelfde taal spreken." Tot Altijd draait vanaf donderdag in de Nederlandse bioscopen, dus hopelijk kan hij nog een paar honderdduizenden bezoekers overtuigen om alsnog de film te gaan zien in ’t Vlaams.

Ik ben zelf niet echt in de wolken van Hollandse cinema, maar de laatste jaren heb ik het gevoel dat ze bezig zijn aan een soort heropleving, ook al zie ik nog niet meteen een Oscar-waardige film in het verschiet. Maar je hoeft onze noorderburen niets te leren van hoe ze de aandacht moeten trekken met hun filmproducties. Denk maar aan films als New Kids Turbo (2010), The Human Centipede (2009) of Sint (2010). En hier pakken ze opnieuw uit met een soort Guy Ritchie/Joe Carnahan-achtige heist film, genaamd Black Out (2012).

Korte inhoud: In een ver verleden was Jos Vreeswijk (Raymond Thiry) een notoire gangster, maar hij is inmiddels een brave burger geworden die op het punt staat in het huwelijksbootje te stappen met Caroline (Kim van Kooten). Hij heeft alle banden met zijn misdaadverleden de rug toegekeerd. Althans, dat is zijn impressie. Want op de dag van zijn huwelijk ontwaakt hij wakker met een lijk naast zich in bed. Hoe dat levenloze lichaam daar terecht is gekomen, weet hij niet. Wie het is en waar dat pistool vandaan komt, weet hij evenmin. Compleet radeloos besluit hij de hulp in te schakelen van twee oude bekenden (Bas Keijzer en Renee Fokker). Al snel blijkt dat een aantal gure figuren het op de arme Jos gemunt hebben, mensen die hij nog kent uit zijn verleden als crimineel. Als wordt beweerd dat Jos 20 kilo sos (cocaïne) gestolen heeft, stapelen de problemen zich op. Zelfs de vader van Caroline, topadvocaat Rudolf (Ursul de Geer) heeft nog een appeltje met hem te schillen. Als hij de femme fatales Petra (Birgit Schuurman) en Charity (Katja Schuurman) achter zich aan krijgt die werken voor een hoogbejaarde drugsbaas (Edmond Classen), alsook een Russische drugsdealer en voormalig balletdanser Vlad (Simon Armstrong), moet Jos rennen voor zijn leven. Zelfs de politie (Alex van Warmendam) heeft nog iets in te brengen in deze explosieve cocktail.

De regisseur van dienst heet Arne Toonen, die twee jaar geleden niet meteen kon overtuigen met de familiefilm Dik Trom (2010). Nu heeft hij met de medewerking van co-scenarist Melle Runderkamp zijn filmcarrière over een compleet andere boeg gegooid. De film lijkt een soort Hollandse kopie te zijn van Smokin' Aces (2007), met een vleugje van Snatch. (2000). Het is een ensemble-film (cf. Pulp Fiction) waarin we van de ene gekke situatie in de andere belanden, met één hoofdpersonage die zijn geheugen even kwijt is. Het klinkt allemaal niet bijster origineel, maar het lijkt wel een verstand-op-nul plezierrit te worden.

Qua verhaal, die al zo origineel is als de titel, verwacht ik hier en daar wel een aantal inconsistenties en hiaten, maar dat heb je vaak bij actie-vehikels die met flash-backs aan elkaar zijn geplakt. En ook al is er heel wat acteertalent aanwezig, zoals een Kim van Kooten, verwacht ik niet dat we er veel van zullen zien. Daarentegen is er aan over-acting voor ieder wat wils. Black Out moet het vooral hebben van zijn leuke actie-scènes en pittige Hollandse one-liners ("stop eens met pijpen jongen er komt alleen maar gelul uit je mond." Om er maar eentje te citeren), iets waar het thuispubliek waarschijnlijk wel gek op is. Of deze Black Out bij ons zal aanslaan is nog maar de vraag. Ik betwijfel het. De film heeft bij ons nog geen release gekregen en het zou wel eens kunnen dat deze meteen op dvd zal uitkomen.

Ondertussen is wel bekend geworden dat er misschien een Belgische remake staat aan te komen (ja, tegenwoordig verstaan we elkaar zijn taal niet meer, cf. Loft). De Vlaamse thrillerschrijver Luc Deflo gaat de Belgische versie van het scenario schrijven. De bedoeling is dat de film nog dit jaar in de bioscopen te zien is. In Nederland leverde de film in het eerste weekeinde al meer dan een ton op.