De FilmBlog

Hij was decennialang een van de machtigste en meest invloedrijke mensen ter wereld, maar in deze biopic van Clint Eastwood kom je slechts bij vlagen te weten wie J. Edgar Hoover nu precies was. Eastwood lijkt bij momenten niet te weten wat hij met het complexe karakter van Hoover moet aanvangen waardoor J. Edgar vooral een beschrijvende film zonder al te veel controverse is geworden. Nochtans was Hoover een erg omstreden figuur die de FBI uitbouwde tot een machtige organisatie, maar tegelijkertijd ook niet vies was van enige chantage en omkoping. Oliver Stone zou likkenbaarden met zo’n onderwerp, maar in handen van Eastwood blijft het dus allemaal redelijk braaf.

Korte inhoud: J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio) werd in 1924 benoemd tot directeur van het Bureau of Investigation, de voorloper van het FBI, een functie die hij tot zijn dood in 1972 zou blijven bekleden. Gebrand op macht en aanzien neemt Hoover de touwtjes van het bureau stevig in handen. Hij duld geen tegenspraak, ook niet van zijn eigen medewerkers en kent zijn eigen methodes en werkwijzen. In de nadagen van zijn leven vertelt Hoover zijn leven en carrière aan een journalist die zijn verhaal in een biografie zal gieten.

Een van de sterkste scènes uit J. Edgar is wanneer Hoover eindelijk genoeg moed lijkt te hebben verzameld om aan zijn overbezorgde en dominante moeder Annie (Judi Dench) te bekennen dat hij meer voelt voor zijn rechterhand Clyde Tolson (Armie Hammer) dan pure vriendschap. Net dan begint zijn moeder over een jongen die zelfmoord pleegde nadat hij uit de kast gekomen was en besluit ze met de woorden: ‘I’d rather have a dead son than a daffodil’.

Woorden die bij Hoover aankomen als een mokerslag en hij slikt zijn woorden weer in waarna er niet meer over zijn vermeende homoseksualiteit werd gepraat. Het is een scène die het ambivalente in de persoon van Hoover uitstekend weergeeft: op professioneel gebied had hij de touwtjes stevig in handen en hield hij uitgebreide dossiers bij van zijn omgeving en tegenstanders om hen bij tijd en stond te chanteren, maar anderzijds worstelde hij in zijn eigen privéleven met zichzelf, en durfde hij niet ingaan tegen zijn eigen moeder. Dit aspect van zijn persoon hield hij grotendeels uit de schijnwerpers.

Onder acht verschillende presidenten jarenlang een van de machtigste mensen ter wereld zijn, en dan ook nog eens een interessant verborgen persoonlijk leven hebben, het is natuurlijk veel materiaal om in een film van 137 minuten te stoppen. Het grootste manco aan J. Edgar is dan ook dat er veel te veel bruikbaar materiaal voorhanden is waardoor er belangrijke dingen amper aan bod komen en de rest redelijk beschrijvend blijft.

Zo was Hoover geen grote fan van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging, maar kom je niet te weten waarom dit zo is, net als wat hij persoonlijk tegen Martin Luther King heeft. Hoover blijkt ook een meestermanipulator te zijn geweest die zijn eigen inbreng in enkele spectaculaire zaken (zoals de ontvoering van de baby van Charles Lindbergh en de arrestatie van John Dillinger) groter afdeed dan het geval was. Zo blijkt Hoover aan het einde van de film niet de meest betrouwbare verteller te zijn geweest.

Genoeg interessante verhalen voor een boeiende film, maar Eastwood wil te veel vertellen op te korte tijd. De regisseur speelt op veilig en wil niet te veel standpunten innemen, waardoor J. Edgar vooral een aaneenschakeling is van het Hoovers ene professionele succes na het andere, afgewisseld met zijn moeizaam privéleven.

Het scenario van Dustin Lance Black wisselt beide kanten van Hoover slim af, en toont vooral een diep eenzame man die zich halsstarrig vastklampt aan de macht. Black had natuurlijk al ervaring met het schrijven van politieke biopics, hij heeft namelijk al een Oscar op zijn schoorsteenmantel staan voor het script van Milk. Toch weet Black hier minder te overtuigen dan met het scenario van Milk, daarvoor is J. Edgar te fragmentarisch opgebouwd waardoor het geheel al snel rommelig gaat aanvoelen en de aandacht van de kijker niet altijd wordt vastgehouden.

J. Edgar biedt wel een uitstekend portret van de verschillende generaties en tijden waarin de film zich afspeelt. Er wordt regelmatig teruggesprongen naar de jaren ’20 en ’30 wanneer Hoover zijn carrière begint uit te bouwen, terwijl hij zijn verhaal vertelt in de jaren ’60. De mensen van het decor decor en de kostuums hebben in ieder geval uitstekend werk verricht. Visueel is J. Edgar een behoorlijk donkere film die het geheel een somber toontje geeft.

Leonardo DiCaprio is uitstekend op dreef als het titelpersonage maar soms lijkt de film een langgerekte promotiecampagne om DiCaprio aan een Oscar te helpen. De acteur spreekt met een zwaar accent en zit het grootste deel verstopt onder een dikke lage make-up om van hem een geloofwaardige zeventiger te maken. IJdele moeite overigens want DiCaprio werd niet eens genomineerd voor een Oscar.

Ook Armie Hammer en Naomi Watts zijn in vele scènes haast onherkenbaar weggewerkt onder veel te veel make-up wat het allemaal ook niet echt geloofwaardig maakt en de overdaad aan oude mensenmake-up leidt de aandacht af. Hammer is echter overtuigend als Hoovers partner Tolson en ook Judi Dench springt eruit als Hoovers moeder. Watts daarentegen krijgt niet echt veel scènes om een blijvende indruk na te laten.

J. Edgar is een biopic geworden die je een beetje achterlaat met een onvoldaan gevoel. Je krijgt enerzijds wel inzichten in de complexe man die Hoover was, maar anderzijds is de man J. Edgar Hoover ook te complex om in het korte bestek van een film helemaal te ontraadselen. Het jammere is vooral dat Eastwood ook niet echt veel moeite lijkt te doen om deze J. Edgar Hoover te doorgronden. Toch een gemiste kans.

Op de blu-ray vind je één extra, namelijk de documentaire J. Edgar: The most powerful man in the world waarin de cast en crew kort ingaan op het leven en de carrière van Hoover.

En terwijl alle modefreaks ongeduldig wachten op die Gucci biopic, zijn er ondertussen concrete plannen voor een Yves Saint Laurent biopic, in navolging op Coco avant Chanel (2009), die andere film over een bekend mode-icoon.

En het is de compleet onbekende Franse regisseur Jalil Lespert die het leven van modeontwerper zal verfilmen. De vriend en zakenpartner van de couturier, Pierre Bergé, werkt mee aan de film, schrijft de Franse filmsite Allociné. "Ik heb vaak voorgesteld om een film te maken over Yves en mij", zegt Bergé in een reactie. De Franse zakenman heeft veel filmideeën afgekeurd, maar was onder de indruk van de 34-jarige Lespert. "Zijn gevoeligheid, enthousiasme en creatieve visie deden me inzien dat ik de regisseur had ontmoet. "

Lespert is van origine acteur en was te zien in films als Ressources Humaines (1999) en Ne le dis à Personne (2006). De Fransman maakte in 2007 zijn regiedebuut met twee drama’s die niet meteen film indruk hebben gemaakt.

Toen hij zeventien was verliet Saint Laurent het ouderlijk huis om voor de ontwerper Christian Dior te gaan werken. Toen Dior in 1957 stierf, kreeg Saint Laurent op 21-jarige leeftijd de leiding over het toen slecht lopende modehuis Dior. De ontwerpen van Saint Laurent waren zo vernieuwend, dat ze tot grote successen leidden. Zo bijvoorbeeld de trapeziumjurk uit 1958, die ruim viel om de taille in plaats van deze in te snoeren. Saint Laurent gebruikte zowel fel lichte, als donkere kleuren, al ontwierp hij eenmalig ook een collectie waarvan alle kledingstukken zwart waren. Tijdens de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog werd Saint Laurent opgeroepen om in het Franse leger te dienen. Na twintig dagen werd hij echter vanwege een zenuwinzinking opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis, waar hij onder andere met elektroshocktherapie werd behandeld. Vanwege zijn zenuwinzinking werd Saint Laurent de leiding over het modehuis Dior ontnomen. Samen met zijn partner Pierre Bergé begon hij daarop zijn eigen modehuis, met de later bekend geworden merknaam YSL.

In de jaren zestig en zeventig zette Yves Saint-Laurent trends zoals het broekpak en de "beatnik look" en de puntlaarzen die tot dijhoogte de benen omsloten. In 1993 werd het modehuis van Yves Saint Laurent voor ongeveer 600 miljoen dollar verkocht aan het farmaceutische bedrijf Sanofi. Zes jaar later werd het merk YSL gekocht door Gucci. Tom Ford kreeg de leiding over de prêt-à-porter-collectie, terwijl Saint Laurent de haute couture-collectie ontwierp. In 2002 werd, mede als gevolg van Laurents leeftijd, drugsverslaving, depressie, alcoholisme, kritiek op de YSL-ontwerpen en problemen met Tom Ford, besloten het couturehuis van YSL te sluiten. Hierna trok Saint Laurent zich meer en meer terug in zijn huis in Marrakesh, Marokko. Yves Saint Laurent overleed op 71-jarige leeftijd. Hij werd begraven in Marrakesh.

Als we Lisa Marie Presley mogen geloven komt er binnenkort een film over het leven van haar vader Elvis Presley. Er is ondertussen al een geslaagde film met Johnny Cash in Walk the Line (2005), Jerry Lee Lewis in Great Balls of Fire! (1989) en Ritchie Valens in La Bamba (1987). Enkel een filmversie van het leven van Roy Orbison ontbreekt nog.

Er zijn uiteraard al wat pogingen geweest maar nooit een film die indruk heeft kunnen maken. En dat is ook de mening van Lisa Marie, die nog liet optekenen: "Er is nog nooit iets fatsoenlijks over hem gemaakt." De 44-jarige Presley is dus bezig met diverse gesprekken te voeren met filmstudio's. "Het gaat zeker gebeuren." Voor haar project heeft ze een film als Walk the Line voor ogen, waarin het leven van countryzanger Johnny Cash centraal staat. Over het leven van Presley, de rock-legende met opvallend indringende stem en zijn charismatische verschijning op het podium, zijn echter niet zoveel belangrijke films gemaakt waar de figuur centraal stond. Maar hij wordt wel geregeld geciteerd.

Acteur Cary Elwes werkt momenteel aan zijn debuutfilm Elvis & Nixon (2012), over de ontmoeting tussen Elvis (Eric Bana) en president Richard Nixon (Danny Huston), een project die 15 jaar geleden al eens als tv-film werd gemaakt, Elvis meets Nixon (1997).

Lisa Marie Presley, die nauwelijks interviews geeft, is geheel uit haar comfortzone gegaan en op Graceland een tentoonstelling geopend over de popicoon gezien door haar ogen. Presley leefde tot ze 5 jaar oud was op het landgoed van haar vader, tot haar moeder Priscilla Presley bij hem wegging. "Hij was altijd volledig uitgedost", herinnert Presley zich. "Je zag hem nooit in zijn pyjama naar beneden komen." De dochter van de King of Rock-'n-Roll werkt uiteraard ook aan haar derde studioalbum, dat in mei uit moet uitkomen, dus alle aandacht kan ze goed gebruiken.

Maar ja, ik ben ook wel te vinden voor een echte biografische film, die zowel de mooie als de minder mooie kantjes laat zien, en bijgevolg denk ik niet dat Lisa Marie al teveel invloed moet hebben in de finale versie van het script. Maar de getuigenis van Priscilla zal uiteraard van groot belang zijn, gezien zij zo’n 14 jaar met Elvis samen was.

We naderen het einde van het jaar, dus hoe kan het ook anders dat we nog een paar Oscar-waardige producten over ons heen krijgen. Te beginnen met The Iron Lady (2011) van Phyllida Lloyd (Mamma Mia!), met een wel heel opmerkelijke vertolking van Meryl Streep in de rol van Margaret Thatcher.

Korte inhoud: The Iron Lady vertelt over het verhaal achter Margaret Thatcher (Meryl Streep), die zich door de obstakels van geslacht en klasse wist heen te slaan om zo gehoord te worden als vrouw in een door mannen gedomineerde politieke wereld. Het verhaal gaat over macht en de prijs die daarvoor moet worden betaald. Tevens biedt het een portret van van een bijzondere en complexe dame.

Thatcher regeerde elf jaar, en trad aan in een periode wanneer Groot-Brittannië er slecht voor stond, met een sterk verouderde industrie en de voortdurende arbeidsconflicten die noodzakelijke vernieuwingen in de weg stonden. Er was een hollende inflatie, en het nationale zelfvertrouwen was tot een minimum gedaald. Maar de conservatieve dame zette orde op zaken, en werd beste maatjes met het Amerika van Reagan.

En je zou denken dat de entourage van de 86-jarige dame tevreden zou zijn met de eer van de verfilming, maar niets is dus minder waar. Ze hadden er zlfs geen enkel goed woord over te vertellen. Een anonieme bekende van de Iron Lady noemt de biopic in de Britse conservatieve krant The Mail on Sunday ronduit 'beledigend'. "Ik ben hier niet gekomen om een film te bekijken over een oma die doordraait", wordt er nog aan toegevoegd. De vrienden van Thatcher zagen de film bij een voorvertoning voor een testpubliek en zeggen haar niet te herkennen in de film. De conservatieve oud-premier zou worden omschreven als een egoïstische ice-queen die haar carrière verkiest boven haar man, gespeeld door Jim Broadbent.

Thatcher zelf heeft sinds 2002 een aantal beroertes gehad, en is niet meer in staat om in publiek te spreken. En nog volgens haar entourage zou de film haar fysieke toestand tot in het belachelijke hebben gedreven. Zo zou ze vaak hallucineren dat haar in 2003 overleden echtgenoot nog leeft. Hij zou voorbij paraderen in excentrieke outfits en haar bekritiseren om haar 'ongeneeslijke egoïsme'. Ook zou ze gek worden door nachtmerries over haar rol in de Falklandoorlog en de uit de hand gelopen mijnwerkersstakingen in 1984.

En gezien Thatcher zichzelf niet kan verdedigen maakt het er allemaal niet beter op. Volgens Thatchers vrienden had Denis juist veel respect voor zijn echtgenote en was hij trots op haar politieke prestaties. "Het idee dat Denis ooit gemeen tegen haar zou zijn geweest is gestoord en niet waar. Ze waren erg hecht", zegt het conservatieve parlementslid Conor Burns. "Iedere film waarin Margaret Thatcher niet te zien is als een van de titanen van de Britse politiek in de twintigste eeuw is per definitie een parodie."

Regisseur Phyllida Lloyd (pic) repliceerde dat het wel degelijk gaat over een fictie, gebaseerd op het leven van Tatcher, en dat dus niet alle details getoetst moeten worden aan de realiteit. Maar toch liet Pathé, de Frans-Britse producent van de film, weten dat het toch een 'eerlijk en accuraat' verhaal is. In de cast zien we ook nog Iain Glen, Richard E. Grant, Teresa Mahoney en Teresa Mahoney. De film komt bij ons uit op 15 februari 2012.

Kijk, als ik mocht kiezen tussen een biopic van de 4 jarige lijdensweg van Amanda Knox of de biopic van het parcours van pop-idool Lady Gaga, dan kies ik zonder de twijfelen voor het eerste verhaal. Buiten fans van Lady Gaga zie ik niet meteen in dat er interesse zou kunnen zijn in een prent over het leven van deze excentrieke dame. En toch is er een biopic in de maak over haar.

Het is de Amerikaanse tv-zender Lifetime die alles in het werk zet om een film over het leven van Lady Gaga uit te werken. Volgens het magazine Billboard gaat Fame Monster: The Lady Gaga Story over de tienerjaren van de nu 25-jarige zangeres tot haar opkomst als wereldberoemde popster. De film wordt gebaseerd op het boek Poker Face: The Rise and Rise of Lady Gaga van Maureen Callahan uit 2010.

Het scenario wordt geschreven door Norman Snider, een scenarst die meer dan 2 decennia geleden het script schreef voor David Cronenberg's Dead Ringers (1988), maar sindsdien niet meteen kaskrakers heeft geschreven. En ik heb zo een flauw vermoeden dat de kaskraker nog niet voor meteen zal zijn.

Het verhaal volgt het leven van Stefani Germanotta, die ooit begon als rocker en later werd getransformeerd tot de megaster Lady Gaga. De zangeres brak in 2008 door met haar album The Fame en is sindsdien regelmatig in het nieuws vanwege haar muziek en haar opvallende outfits. Lady Gaga zou zelf niet bij de film betrokken zijn, wat toch wel wat vreemd is. De casting begint binnenkort. Lifetime laat nog weten niet primair geïnteresseerd te zijn in een goede zangeres. De hoofdrolspeelster moet vooral fysiek lijken op Lady Gaga.

Maar ook al is Gaga niet betrokken bij de film, heeft ze toch een compleet andere opinie over wie haar zou moeten vertolken. In een interview liet ze het volgende optekenen: "I would have Marisa Tomei play me," zei de popdiva over de 46 jaar oude actrice. "All my friends call me Marisa when I get angry because my New York accent just flies out of my body."

Is er ooit een biopic gemaakt over het leven van Madonna? Ik denk het niet. Er was wel de documentaire In Bed With Madonna, en een poging van regisseuse Floria Sigismondi om nota bene met Lady Gaga in de hoofdrol een Madonna-biopic te maken (Madonna: From a Virgin to a Phenomena), maar dit lijkt op de lange baan geschoven. En hier heb je een 25-jarige zangeres die maar pas in 2009 is doorgebroken met haar single Poker Face, en nu al is er sprake van een verfilming van haar leven. Welk leven? Ze mag dan nog wel een stijl-icoon zijn die veel platen verkoopt, maar ik zou denken dat het leven van Madonna misschien wel een beter onderwerp zou zijn voor een biopic, niet?

***Related Post***
15/03/2010: Lady Gaga met Beyonce in Telephone

Steven Spielberg heeft besloten zijn presidentsfilms Lincoln (2012) over de komende verkiezingen van op 17 december 2012 te hevelen. De regisseur, die al jaren de Democratische partij steunt, wil met zijn verhaal over de tweede verkiezingsstrijd van de negentiende-eeuwse Republikeinse president de komende verkiezingen niet beïnvloeden, zei hij onlangs in de Amerikaanse krant.

Korte inhoud: Lincoln gaat over de strijd van Abraham Lincoln tegen de zuidelijke staten van Amerika die zich verzetten tegen de afschaffing van de slavernij. Zijn verkiezing tot president leidde in 1861 tot het uitbreken van de Amerikaanse Burgeroorlog, die vier jaar duurde. Lincoln werd in 1865 vermoord.

Er ligt al wat stof op het project, gezien er al sprake om de film te produceren in 2005, toen nog met Liam Neeson in de rol van Lincoln, maar ondertussen is het Daniel Day-Lewis geworden, die zijn presidentsrol zal vertolken naast Joseph Gordon-Levitt, Tommy Lee Jones, David Strathairn en Sally Field. Het scenario werd geschreven door Tony Kushner (Munich).

Maar ondertussen krijgen we een andere biopic op ons bord, met name J. Edgar (2011) van regisseur Clint Eastwood. Niet over een president maar wel over de FBI directeur J. Edgar Hoover. Hoover geldt als omstreden, aan de ene kant bouwde hij de FBI uit tot een grote professionele organisatie, aan de andere kant had hij een grote persoonlijke macht opgebouwd waaraan zelfs de Amerikaanse presidenten niet zomaar voorbij konden gaan. De presidenten Truman, Eisenhower, Kennedy en Nixon hebben allen serieus overwogen Hoover te ontslaan, (Nixon zelfs twee keer), maar steeds bleek Hoovers positie om allerlei redenen te sterk. Na zijn dood werd daarom de maximumtermijn voor de functie van directeur van het FBI gesteld op tien jaar.

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van de voormalige directeur van de FBI, J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio). De focus wordt gelegd op de schandalen in zijn carrière en zijn controversiële privéleven. Helen Gandy (Naomi Watts), de vrouw die 54 jaar lang zijn secretaresse was, had een aanzienlijke invloed op de directeur en was, naar het schijnt, op de hoogte van zijn geheimen. En geheimen had hij zeker. Zo had Hoover onder andere jarenlang een geheime relatie met zijn mannelijke assistent Clyde Tolson (Armie Hammer).

De biografische film wordt uitgebracht door Warner Bros. Pictures en is gebaseerd op een scenario van Dustin Lance Black (Milk, What's Wrong with Virginia). In de film zien we ook nog een rol voor Josh Lucas en Judi Dench. J. Edgar komt bij ons uit op 11 januari 2012.

***Related Post***
07/04/2005: Lincoln verfilming voor Steven Spielberg

Een wiedergutmachung-film dus..., want ja, zo ziet het er toch naar uit. Mel Gibson wil met Warner Bros een film maken over de Joodse held Judah Maccabee, en dit nadat Gibson een paar jaar gelden op de vingers werd getikt voor zijn antisemitische tirade in beschonken toestand en zelfs nadien aan de schandpaal genageld naar het voorbeeld van zijn Passion of Christ (2004)

De naam van Judah Maccabee was mij compleet onbekend, maar het is dan ook geen figuur die we doorgaans op de schoolbanken tijdens de geschiedenislessen te zien krijgen. Judah is een Joodse priester die in 167 voor Christus een revolte op gang bracht tegen het hellenistische Seleucidenrijk (tegenwoordig Syrië). Hij wordt beschouwd als één van de grootste krijgers uit de Joodse geschiedenis naast Joshua, Gideon en David. Het Joodse feest Hanukkah herdenkt tevens de restauratie van het Joodse geloof in de Joodse tempel na verdrijving van heidense invloeden in 165 voor Christus.

En uiteraard was het kot te klein voor de Joodse aanhang die meteen zijn ontsteltenis liet blijken over de jammerlijk keuze van Warner Bros om dit verhaal te laten vertellen door iemand die geen respect heeft voor de Joodse cultuur. In een statement liet Abraham H. Foxman van het Anti-Defamation League het volgende optekenen:

Not only has Mel Gibson shown outward antagonism toward Jews and Judaism in his public statements and actions, but his previous attempt to bring biblical history to life on the screen was marred by anti-Semitism. Rather than listen to respected religious leaders, both Christian and Jewish, who voiced concerns then about the insensitive elements of his depiction of the last hours and crucifixion of Jesus, Gibson showed contempt for those voices and refused to make changes that might have helped turn his passion of hate into a passion of love.

While we do not argue with Mel Gibson’s right to make this film, we still strongly believe that Warner Bros. should reconsider Gibson’s involvement in this project.

Zoals ik al eerder scheef op deze filmblog vind ik de hetze rond het Gibson-incident compleet overroepen. Uit ervaring weet ik dat In vino veritas niet altijd klopt. De meeste mensen die ik ken die dronken zijn zeggen meestal dingen om anderen uit hun tent te lokken. Dus waarom de man veroordelen op basis van een zatte uitschuiver. Geef de man een kans. Hij heeft anders al genoeg last met zijn Russische golddigger die hij aan de haak sloeg en die hem nu van zijn fortuin aan het pluimen is.

Ik ben zelf agnost van geloofsovertuiging, en ik lig dus zelf niet echt wakker van een nieuwe bijbelfilm, maar anderzijds heb ik al altijd iets meer willen weten over dat Hanukkah. Jon Stewart van The Daily Show praat hier vaak over. Zou leuk zijn mocht hij Jon Stewart eens kunnen uitnodigen om over de film te praten. Gibson heeft tevens al wat ervaring met historische films (Apocalypto, Braveheart, The Passion). Je kunt altijd wel discussiëren over de toon en accuraatheid van de film, maar dat kan je over bijna elke historische film zeggen. Film is nu eenmaal geen geschiedschrijving.

Regisseur Marc Forster (Monster's Ball, The Kite Runner) werkt aan zijn come-back na de wat teleurstellende Quantum of Solace (2008). Een de kaarten liggen goed gezien hij een wel heel boeiende actie-biopic kan maken genaamd Machine Gun Preacher (2011), over een Hells Angel biker genaamd Sam Childers (pic) die zich in de oorlogszone van Sudan ontfermt over de kinderen.

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van Sam Childers (Gerard Butler), een voormalige drugdealer en bendelid van de Hell's Angels die zich bekeerd heeft tot God. Hij richtte een weeshuis op in Soedan in de jaren '90. Nadien vormde hij een militie om te voorkomen dat de kinderen zouden eindigen als kindsoldaten of seksslaven van de Lord’s Resistance Army (LRA) die al meer dan 30'000 kinderen ontvoerden.

En wie beter om een stoere biker te spelen dan Gerard Butler? De man is dit jaar tevens ook te zien in Coriolanus (2011) waar hij ook een taaie soldaat speelt. Maar gezien deze film gebaseerd is op waar gebeurde feiten, lijkt dit project net iets interessanter. Het gegeven van een biker die het opneemt tegen de LRA heeft ook iets Rambo-achtig en verwacht dus maar heel wat heftige vuurgevechten. Een film vol drama en actie, voor ieder wat wils. Opmerkelijk is dat Gerard Butler ook staat ingeschreven als executive producer. Zo'n uitvoerend producer is niet zomaar iemand die de financiën overziet maar ook wat te zeggen heeft over het draai-proces. Wie weet zal hij Forster wel uitleggen hoe hij een actie-scène in beeld moet brengen.

In de vrouwelijke rol zien we de knappe en talentvolle Michelle Monaghan, enbij de acteurs zien we ook Michael Shannon. Een mooie cast en voor Gerard Butler zeker een beter project dan die goedkope romantische komedies (The Bounty Hunter, The Ugly Truth). Laten we nu enkel maar hopen dat Forster doet waar hij goed in is, en dat is de focus leggen op het drama gedeelte - in plaats van actie. Vraag blijft nu of scenarist Jason Keller de ware gebeurtenissen alle eer heeft aangedaan, of hij eerder heeft gekozen om het leven van Childers wat op te smukken. We zullen het binnenkort wel te weten komen.

De opnames van de film werden opgenomen in Detroit en Zuid-Afrika. Machine Gun Preacher zou in december van dit jaar in de bioscoop moeten draaien. Een prent om naar uit te kijken.

Het ziet er naar uit dat Tom Hardy, de acteur uit Warrior (2011) en Inception (2010), binnenkort in de huid zal kruipen van Al Capone in Cicero (2012) van regisseur David Yates, die we kennen van Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 (2010) en part 2 (2011).

Tom Hardy vertolkt momenteel dat andere zwaargewicht, Bane, in de opkomende The Dark Knight Rises (2012). Maar nu zou hij dus zijn Tommygun mogen opnemen met een vette cigaar in zijn mond voor de vertolking van één van de meest beruchte gangsters uit de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw. En het mocht wel eens tijd worden, want de enige langspeelfilm van belang waar Al Capone aan bod kwam was The Untouchables (1987) van Brian De Palma. En gezien Robert De Niro zo'n sterke vertolking had neergezet, stond niemand echt te springen om een nieuwe Al Capone film te maken, los van een aantal tv-series en B-films. Maar ondertussen zijn we bijna een kwart-eeuw verder en ben ik enthousiast over het nieuws dat er een echte Capone film op stapel staat.

Tijdens de drooglegging in de jaren 20, als middel van de regering om het alcoholisme uit de Verenigde Staten te bannen, beheerste Al Capone in Chicago het leeuwendeel van de misdadige activiteiten. Hij was actief in het organiseren van prostitutie, het uitbaten van casino’s en uiteraard ook de illegale handel in alcohol, en hiervoor werd geregeld bloed vergoten door zijn manschappen. Hoewel de politie van zijn misdaden op de hoogte was, kon Capone lange tijd ongestraft zijn activiteiten voortzetten, deel omdat heel wat politiemensen werden omgekocht of gewoon schrik hadden van de mogelijke gevolgen. Uiteindelijk werd hij in de boeien geslagen en veroordeeld op beschuldiging van belastingontduiking en mocht hij zijn straf uitzitten in Alcatraz. In 1939 werd hij vervroegd vrijgelaten vanwege zijn slechte gezondheid. Al Capone stierf 8 jaar later ten gevolge van een beroerte.

Daar waar we in The Untouchables eerder het parcours van Eliot Ness volgden, gaan we in deze biopic de focus leggen op Al Capone, zijn groei naar macht en zijn uiteindelijk ondergang. Tom Hardy zal in ieder geval serieus wat mogen bijkomen voor de rol, maar dat komt wel in orde gezien hij al wat kilo’s zal mogen bijkomen voor de rol van Bane. Maar het dikke ronde gezicht van Al Capone zal de man wel nooit hebben, en dat hoeft voor mij eigenlijk ook niet. Het is in ieder geval een talentvol acteur met een goede fysiek, die tevens al wat ervaring heeft als gangster (cf. Bronson). En het scheelde niet veel want ook Nicolas Cage was in de running voor de rol, bij wat een prequel had moeten zijn op The Untouchables, waar dit feestje ging dus niet door. Thank God!

***Related Post***
16/05/2007: Nicolas Cage in Untouchable prequel?

Wanneer je de naam van Bill Murray hoort, ga je meteen beginnen denken aan komische films, maar de Groundhog Day-acteur heeft ook al bewezen dat dramatische rollen hem niet vreemd zijn. Denk maar aan Lost in Translation (2004) of recent nog Passion Play (2010). En terwijl elke fan zit te wachten op Ghostbusters 3 (2012), maakt Murray zich klaar voor een nieuwe dramatische vertolking, met misschien wel een Oscar-geurtje.

De rol die hij krijgt aangeboden is deze van President Franklin Delano Roosevelt, en dit voor de opkomende Hyde Park on the Hudson (2011) van Roger Michell (Notting Hill, Changing Lanes, Morning Glory). De film is een adaptatie van Richard Nelson op een radio-stuk. Ik heb het moeten opzoeken maar Roosevelt werd geboren in Hyde Park in New York, maar de titel komt van een ontmoeting tussen de koning en koningin van Engeland en Roosevelt aan de Hudson rivier aan de vooravond van de 2de wereldoorlog.

De democraat Roosevelt of beter bekend als FDR was de 32e president van de Verenigde Staten. Tijdens de presidentsverkiezingen van 1932 en te midden van een slechte economie versloeg hij de zittende president Herbert Hoover. Zijn presidentschap duurde van 1933 tot 1945. Roosevelt maakte als president intensief gebruik van de media om de publieke opinie voor zich te winnen en zijn beleid toe te lichten. Zijn informele off the record-stijl van persconferenties en zijn populaire fireside chats (praatjes bij de haard), op de radio voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog, zijn daar voorbeelden van. Met de New Deal initieerde hij een programma tegen de sociale en economische gevolgen van de Grote Depressie. Hij is tevens de enige Amerikaanse president die vier keer gekozen is, een record dat niet meer verbeterd kan worden omdat sedert Amendment XXII uit 1947 de president maar éénmaal herkozen kan worden. Op 12 april 1945 overleed Roosevelt aan een beroerte op 63-jarige leeftijd.

Met het enorme succes van The King’s Speech (2010), die de beste film van het jaar werd volgens de academy, zou je denken dat er nog meer verfilmingen zullen losweken van koningen en presidenten. Zo wachten we nog steeds op de Abraham Lincoln film die Steven Spielberg zou maken. Martin Scorsese is zelfs bezig met een film over die andere Roosevelt, The Rise of Theodore Roosevelt, een film die in 2013 zou moeten uitkomen.