billy elliot

  • Allez, Eddy (2012) *** recensie

    Pin it!

    Terwijl de ene Vlaamse film zich steeds meer spiegelt aan internationale prenten op een Hollywoodiaanse leest geschoeid, zijn er andere Vlaamse films die rond de kerktoren blijven. Maar daarom zijn ze nog niet van mindere kwaliteit. Er is immers niets mis met een blijspel op de oude vertrouwde manier gefilmd. Neen, een feel-good movie met uitgesproken karakters die bijna karikaturaal zijn, die zorgen voor de juiste stemming en context van het verhaal, is even goed.

    allez eddy,Gert Embrechts,Peter Van Den Begin,Barbara Safarian,Nanny Mcphee,Els Dottermans,Jacqueline de Goeij

    Allez, Eddy (2012) gaat over een jongetje zonder toekomst, die toch blijft werken aan zijn droom, tegen de conservatieve huis-tuin- en keukenmentaliteit van zijn omgeving, klinkt als een copie van Billy Elliot, maar dan in de Vlaamse sprookjesversie. Zoals de omschrijving op de doos van de dvd zegt: "een hartverwarmende komedie van Gert Embrechts", een regisseur die met deze film zijn langspeelfilm regiedebuut tekent. De productie is in handen van Jacqueline de Goeij, tevens de vrouw van de regisseur.

    Korte inhoud: We schrijven de jaren 70 in Langeworp. Langeworp staat synoniem voor een godvergeten plaatsje in the middle van nowhere waar de tijd blijft stilstaan en de moderne wereld aan voorbij gaat. Freddy Dermul, is de jongste zoon van slager André (Peter Van Den Begin) en Angel (Barbara Safarian). Er is iets mis met Freddy die daarom nooit alleen buiten mag en de wereld ziet passeren vanuit zijn zolderkamer. Zijn broer en zussen lopen niet hoog met hem op en hij heeft geen vriendjes. Hij deelt zijn fascinatie voor Eddy Merckx, de god van het moment, met zijn pa, maar daar blijft het bij.

    Freddy wil coureur worden en niet zoals zijn broer in de slagerij werken. Freddy houdt zich daarom bezig met trainen op zijn fiets die aan twee touwen aan het plafond hangt terwijl hij op de radio de wedstrijdverslagen beluistert waarin Merckx de hoofdrol speelt. Alles gaat zijn vredige gangetje tot er een supermarkt komt aan de rand van het dorp. André weet niet waar hij het heeft als blijkt dat de supermarkt zijn klanten afsnoept en hij in slechte papieren komt te staan. Freddy is zo nieuwsgierig naar de supermarkt dat hij er stiekem naartoe gaat en zich inschrijft voor de lokale kermiskoers. Van dat ogenblik aan neemt hij het heft in eigen handen maar moet opboksen tegen zijn vader die zich met hand en tand verzet tegen de supermarkt maar zijn ergste vijand is misschien zijn eigen 'ongemak'.

    Gert Embrechts, start de film met een ellenlange intro zoals we gewoon zijn bij kinderfilms. Barabaria Safarian doet zelfs denken een stijve Nanny Mcphee... maar naar mate de film vordert komt ze steeds beter in haar rol. Het is een voorspelbare film, maar dat geeft niet. Gert bindt er de nodige plotwendingen in om de film hier en daar toch wat uit te diepen. Vooral Els Dottermans, als Tante Marjet, het toonbeeld van de moderne stadsvrouw toont aan dat de dorpsmentaliteit toch wat achter zich aanholt. Tekenend is het beeld van André die als een wanhopige gek de vliegen van zijn bedervend vlees slaat.

    allez eddy,gert embrechts,peter van den begin,barbara safarian,nanny mcphee,els dottermans,jacqueline de goeij,billy elliotallez eddy,gert embrechts,peter van den begin,barbara safarian,nanny mcphee,els dottermans,jacqueline de goeij,billy elliotallez eddy,gert embrechts,peter van den begin,barbara safarian,nanny mcphee,els dottermans,jacqueline de goeij,billy elliot

    Het hoeft geen verwondering dat de kentering er komt. Niet zonder slag of stoot. Freddy ontdekt zichzelf, bloeit open en begint voor zichzelf op te komen, niet alleen dankzij Marie, een vriendinnetje die hij ontmoet. De setting klopt. Peter Van Den Begin is van alle markten thuis en kan op zijn eentje de film dragen. Hij speelt het dorp dat tegen de verandering is maar dan toch bakzeil moet halen. De mooie zomerse kleuren hebben iets nostalgisch. De beelden van Freddy op koersend op zijn fiets, de haren in de wind met een blozende lach zijn alles bevrijdend, fel in contrast met zijn eenvoudige zolderkamer waar een schemerlamp het meeste licht geeft. Allez, Eddy is een kleine sympathieke film, die ontroert, pakt en zoals gezegd je hart verwarmt. De film trok een slordige 70'000 bezoekers naar de bios, wat niet slecht is voor een dergelijke prent, en is ondertussen te verkrijgen op dvd en blu-ray.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 16 september 2012

     

    *** Allez Eddy trailer ***

  • Extremely Loud & Incredibly Close (2011) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Extremely Loud & Incredibly Close (2011) is de Oscar-genomineerde film van Stephen Daldry (The Hours, Billy Elliot, The Reader) die je meeneemt in het hoofd van een autistische negenjarige jongen, die zijn vader verloor tijdens de 911 aanslagen. Een film die je vastgrijpt maar dit niet lang genoeg kan om je echt in vervoering te brengen. Verrassend was dan ook dat deze prent bij de negen beste films zat van 2011. Maar misschien wat dit grotendeels te wijten door de opmerkelijke vertolking van Max Von Sydow.

    extremely loud and incredibly close,stephen daldry,the hours,billy elliot,the reader,thomas horn,tom hanks,sandra bullock,eric roth,jonathan safran foer,max von sydow

    Korte inhoud: De negenjarige Oskar (Thomas Horn) ontdekt in een vaas in een kast een sleutel, een paar jaar nadat zijn vader (Tom Hanks) omkwam bij de aanslagen van 11 september. De sleutel behoorde toe aan zijn vader, daar is hij zeker van. Maar op welke van de 162 miljoen sloten in New York past hij? Dit is het begin van de zoektocht van Oskar – uitvinder, brievenschrijver en amateur-detective – door de vijf stadsdelen van New York en in de door elkaar gegooide levens van vrienden, familie en volslagen vreemden. Hij komt steeds dichter bij een familiegeheim dat vijftig jaar teruggaat, maar zal het hem ook dichter bij zijn overleden vader brengen?

    Tom Hanks en Sandra Bullock spelen samen in een drama dat aanvoelt als een typische Amerikaanse feelgood prent. Tom Hanks speelt de apetrotse vader en juwelier die graag wetenschapper was geworden. Zijn familie is alles, en het liefst brengt hij zoveel mogelijk tijd door met zijn zoon. Een perfecte rol die op het lijf van Tom Hanks geschreven staat. Ondanks de kleine rol die hij vertolkt, is zijn vertolking toch van cruciaal belang. Maar zo zijn er maar weinig films met Tom Hanks die ontgoochelen.

    De 15-jarige Thomas Horn maakt met deze film zijn debuut en doet dit naar behoren. Hij speelt het jongetje die opzoek gaat naar de mysterieuze sleutel. En doorheen de film zit je wel met de twijfel of hij nu wel of niet autistisch is. Een zeer moeilijk rol voor een jongetje van zijn leeftijd, en bij momenten speelt hij het betwetertje zo goed dat je er irritant van wordt. Op dit ogenblik besef je dat zijn vertolking van niveau is en niet moet onderdoen voor het aanwezige talent. Maar de coaching van regisseur Stephen Daldry, die ervaring heeft met het regisseren van jongeren van zijn leeftijd, zal wel van pas zijn gekomen.

    Sandra Bullock speelt de rol van de moeder die maar al te graag dichter bij haar zoon wilt staan, maar er maar niet in slaagt in de wereld van haar moeilijke zoon te geraken. In tegenstelling tot Tom Hanks die hier een rol speelt die hem ligt, speelt Bullock iets waarmee ze niet vertrouwd is. En dat doet ze naar behoren. Algemeen kan je stellen dat er niets mis is met het acteerwerk over de gehele lijn, maar het is aan het verhaal waar het rammelt. Scenarist Eric Roth probeert de roman van Jonathan Safran Foer net iets te schattig te maken en slaagt er nooit echt in om diepgang te creëren.

    Een film maken over een jongetje dat opzoek gaat naar het slot waar een sleutel op past is niet meteen een premisse waar je beklijvende cinema van kan maken. Daarom lijkt het erop dat ze misschien iets te overhaast nog enkele verhaallijntjes hebben bijgesleurd, zoals de aanslag op de WTC torens, of de Duitse roots van de familie. De scène waarop Oskar zijn grootvader ontmoet, die sinds de oorlog geen woord meer over zijn lippen heeft gekregen, is het mooiste moment van Extremely Loud & Incredibly Close. Toch slagen de filmmakers erin om van een zwak verhaal toch een behoorlijke prent te maken. Op zich wel een prestatie. Maar toch zit je na het zien ervan met een gevoel van teleurstelling, zeker omdat ze met het aanwezige talent voor en achter de camera veel dieper konden graven en de lat hoger konden leggen.

    Op de Blu-ray staan een aantal interessante making-off reportages alsook een indrukwekkende documentaire van de zoon van Max Von Sydow over de vertolking van zijn vader. De film ligt al vanaf 4 juli 2012 in de rekken.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 14 juli 2012

     

    *** Extremely Loud & Incredibly Close trailer ***

  • Black Swan (2010) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Be Careful of What You Wish For zou de slagzin kunnen zijn van Black Swan (2010), de nieuwe prent van Darren Aronofsky die deze week genomineerd werd voor een Oscar in de categorie Beste Film (hier de poster).

    black_swan_2010_blu-ray.jpg

    Naast de regisseur heeft ook actrice Natalie Portman een Oscarnominatie op zak voor haar vertolking van Nina Sayers, een balletdanseres die zo graag de zwarte en witte zwaan wil spelen dat ze er mentaal ziek van zal worden. Het verhaal kwam van Andres Heinz en werd tot scenario bewerkt met de hulp van Mark Heyman (The Wrestler) en John J. McLaughlin.

    Korte inhoud: Black Swan volgt het verhaal van Nina (Natalie Portman), een ballerina in een balletgezelschap in New York City. Haar leven, net zoals dat van iedereen in dit beroep, staat volledig in het teken van de dans. Ze woont samen met haar moeder Erica (Barbara Hershey), die ooit ballerina was. Ze steunt de professionele ambities van haar dochter op zeer fanatieke wijze. Wanneer de artistiek directeur Thomas Leroy (Vincent Cassel) besluit de prima ballerina Beth Macintyre (Winona Ryder) te vervangen voor de eerste productie van hun nieuwe seizoen, 'Het zwanenmeer', is Nina zijn eerste keuze. Maar Nina heeft een rivale: een nieuwe danseres, Lily (Mila Kunis), die ook indruk maakt op Leroy. 'Het Zwanenmeer' heeft een danseres nodig die zowel de witte zwaan met onschuld en elegantie kan spelen als de zwarte zwaan, die staat voor bedrog en sensualiteit. De rol van witte zwaan is Nina op het lijf geschreven, maar Lily is de belichaming van de zwarte zwaan. Terwijl de twee jonge danseressen hun rivaliteit laten uitgroeien tot een vreemde vriendschap, begint Nina haar duistere kant steeds meer te omarmen en tot de zwarte zwaan te transformeren, met een obsessie die haar ondergang zou kunnen betekenen.

    Het verhaal is zo intrigerend dat het zonde zou zijn om er teveel over te onthullen. Je moet dit pareltje ontdekken, ook al ben je geen grote fan van ballet. Maar wees gerust, dit is geen Billy Elliot (2000). Deze film tilt het balletdansen naar een compleet nieuw en tevens angstaanjagend niveau. Swan Lake van Tchaikovsky komt op een aangrijpende manier in beeld. Maar het is het soort film die geliefd en gehaat zal worden, ook al is deze veel meer toegankelijk dan bijvoorbeeld een Lars Von Trier prent. Toch laat filmstijl van Aronofsky geen ruimte voor meligheid of romantiek, maar graaft in de diepste zielenroerselen van een jong meisje die met haar fanatieke moeder leeft en wiens leven zich hoofdzakelijk afspeelt op de balletschool. Ik had er geen idee van dat een film over ballet zo erotisch en pervers kon zijn, en tevens zo huiveringwekkend.

    black_swan_pic01.jpgblack_swan_pic02.jpgblack_swan_pic03.jpg

    Het acteerwerk van Natalie Portman is wederom uitstekend. En het waren geen gemakkelijke scènes die Aronofsky haar had voorgeschoteld. Ondermeer een scene waar Portman moest masturberen. Een episode waar de actrice met enige verlegenheid terug op blikt: "Mijn gêne was even groot tijdens de opnames als toen ik de film bekeek terwijl mijn ouders naast me zaten", zei ze in een interview met MTV. En er zat ook een lesbisch onderonsje met Mila Kunis. "Toen we samen naar de film keken, heb ik mijn vader gevraagd niet naar die scène te kijken. Geen enkele vader moet zijn dochter dat zien doen", voegde Portman eraan toe. En op de set was het niet eenvoudig voor de actrice. Black Swan had een productiebudget van slechts 13 miljoen dollar (ietsje meer van het budget van een Belgische langspeler) en voor een Amerikaanse productie waar niet kan gesjoemeld worden met de lonen van de crew, is dit peanuts. Zeker voor de ambitieuze prent die Aronofsky wou maken. Bijgevolg moest Portman haar trailer inleveren in ruil voor een dokter op de set. En die was nodig, want ze hield er een gekneusde rib en een kleine hersenschudding aan over.

    black swan mila kunis natalie portman

    Maar ook de uitstraling van Vincent Cassel is uitmuntend, zoals we dat van hem gewend zijn. Hij is tevens perfect gecast als de ballet-meester, met zijn Frans-accent en zijn imponerende gestalte, die als een echte controle-freak zijn dansers met heel wat seksuele spanning begeesterd. Enkel Mila Kunis viel bij mij uit de toon. De actrice is knap, bekijk haar pics, maar in deze film merk je toch dat ze op acteervlak niet weet te overtuigen. Haar rol komt nauwelijks uit de verf. Anderzijds passen de twee aantrekkelijke dames goed bij mekaar. Ik denk dat ze samen amper 100 kilo wegen en hebben beiden een indringende en mysterieuze blik.

    black_swan_pic04.jpgblack_swan_pic06.jpgblack_swan_pic05.jpg

    De fotografie van de Filippijnse Matthew Libatique opnieuw om van te smullen, die bengelt tussen met hallucinerende beelden in een discotheek, esthetische topshots in de balletschool en ingetogen drama tussen moeder en dochter. En dat allemaal zonder 3D-effecten. Libatique is ook genomineerd voor een Oscar, maar hij moet het opnemen tegen stevige concurrenten. De muziek van Clint Mansell maakt mooie variaties op het werk van Tchaikovsky en dompelt de film onder in die hallucinante wereld, door de track achterstevoren te spelen. Het heeft meteen een twisted kantje aan de film.

    Het verhaal zelf is vrij eenvoudig. Ik bedoel, het meisje die de zwaan incarneert in haar echte leven is niet meteen de meest complexe metafoor die je kan bedenken. De weg die ze volgt naar haar doel heeft ook niet zoveel bochten en kronkels, enkel wat obstakels die haar tot het uiterste zullen drijven. Het personage van Nina is in essentie niet zo’n boeiend personage, zelfs een beetje een saai iemand, maar het zijn de omstandigheden die alles heel aangrijpend maken. Ook ten gevolge van de sterke vertolking ga je meteen meevoelen met haar, en ook al gaan we naar een verschrikkelijke finale, zijn we vreemd genoeg tevreden met haar gerealiseerde prestatie. De film heb ik gezien nadat ik mijn top 10 had samengesteld, maar deze film verdient uiteraard ook een plaats aan de top in de lijst. En ja, er zullen wel een paar Oscars vallen voor deze prent.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 27 januari 2011

    ***Related Post***
    20/08/2010: Natalie Portman in Black Swan

     

    *** Black Swan trailer ***

  • The Reader (2008) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Regisseur Stephen Daldry is geen veelfilmer. Sinds zijn debuut Billy Elliot (2000) heeft de Brit slechts één andere film gemaakt, met name The Hours (2002). Voor beide films kreeg hij wel een oscarnominatie voor beste regie.

    Stephen Daldry,the reader,the hours,billy elliot,kate winslet,nicole kidman,David Kross,ralph fiennes,David Hare,Bernhard Schlink,Roger Deakins,Chris Menges,Nico Muhly,holocaust

    Daldry wist geen van beide nominaties te verzilveren, maar hij is er wel steeds bij, en ook voor zijn derde film The Reader (2009) kreeg hij opnieuw een nominatie voor beste regie: drie films maken en drie nominaties voor beste regie, het zijn cijfers waar Uwe Boll alleen van kan dromen. Het begint in ieder geval tijd te worden dat de regisseur voor een keertje zelf een Oscar mee naar huis mag nemen in plaats van zijn leading ladies (cf. Kate Winslet, Nicole Kidman)

    Korte inhoud: Wanneer de 15-jarige Michael Berg (David Kross) op straat plots ziek wordt, wordt hij geholpen door Hanna Schmitz (Kate Winslet), een vrouw die dubbel zo oud is als de tiener. De volgende maanden brengt Michael ziek in bed door, maar wanneer hij genezen is, zoekt hij Hanna op om haar te bedanken. De twee krijgen al snel een passionele, maar geheime affaire waarbij Michael Hannah voorleest uit de boeken die hij meebrengt uit school. Op een dag verdwijnt Hanna echter zonder directe aanleiding. Acht jaar later, in 1966, wanneer Michael rechten studeert, ziet hij haar opnieuw wanneer ze terechtstaat voor oorlogsmisdaden. Hanna blijkt tijdens de Tweede Wereldoorlog immers lid geweest te zijn van de SS en was de bewaakster van een kamp. In die hoedanigheid stuurde ze vele onschuldigen de dood in.

    Stephen Daldry wist in 2003 Nicole Kidman naar haar eerste (en voorlopig enige) Oscarwinst te loodsen, en The Reader deed hetzelfde met Kate Winslet. En dat scheelde uiteindelijk niet veel want Daldry had eerst Nicole Kidman in gedachten als Hanna Schmitz, maar omdat zij zwanger was, ging de hoofdrol uiteindelijk naar Winslet. Een actrice die je toch niet zou beschouwen als een "tweede keuze".

    En dat is het ook niet, want The Reader is vooral Kate Winslets film. Vanaf de eerste momenten dat ze in beeld komt, zuigt de Britse actrice alle aandacht naar zich toe. Winslet staat ongelooflijk sterk te acteren en weet de twijfel van haar personage perfect weer te geven. De actrice krijgt overigens uitstekend weerwerk van haar twee mannelijke collega’s David Kross en Ralph Fiennes, die resp. de jonge en oude Michael Berg spelen. Haar zesde Oscarnominatie heeft Winslet dus absoluut niet gestolen, maar de rol van Hanna Schmitz valt inderdaad misschien beter in de categorie ‘beste bijrol’, zoals sommigen beweren.

    Het scenario van David Hare, gebaseerd op een bestseller van Bernhard Schlink, zit vakkundig in elkaar en wisselt scènes uit verschillende tijdsperiodes af. De film speelt zich o.m. af in 1995, 1985, 1966 en de jaren '50 van Duitsland. Roger Deakins en Chris Menges zorgen andermaal voor de juiste cinematografie en ook de rustige muziek van Nico Muhly verdient een vermelding.

    Een van de taglines van de film luidt "behind the mystery lies a truth that will make you question everything you know" en dat is eigenlijk een uitstekende samenvatting van The Reader. Deze film roept immers heel wat vragen op en geeft het publiek heel wat zaken mee naar huis om over na te denken. Is Hanna Schmitz bijvoorbeeld doorslecht omdat ze tijdens de Tweede Wereldoorlog de Nazi’s hielp? Of maakte ze de verkeerde keuzes op het verkeerde moment?

    Stephen Daldry,the reader,the hours,billy elliot,kate winslet,nicole kidman,David Kross,ralph fiennes,David Hare,Bernhard Schlink,Roger Deakins,Chris Menges,Nico Muhly,holocaustStephen Daldry,the reader,the hours,billy elliot,kate winslet,nicole kidman,David Kross,ralph fiennes,David Hare,Bernhard Schlink,Roger Deakins,Chris Menges,Nico Muhly,holocaustStephen Daldry,the reader,the hours,billy elliot,kate winslet,nicole kidman,David Kross,ralph fiennes,David Hare,Bernhard Schlink,Roger Deakins,Chris Menges,Nico Muhly,holocaust
    Stephen Daldry,the reader,the hours,billy elliot,kate winslet,nicole kidman,David Kross,ralph fiennes,David Hare,Bernhard Schlink,Roger Deakins,Chris Menges,Nico Muhly,holocaustStephen Daldry,the reader,the hours,billy elliot,kate winslet,nicole kidman,David Kross,ralph fiennes,David Hare,Bernhard Schlink,Roger Deakins,Chris Menges,Nico Muhly,holocaustStephen Daldry,the reader,the hours,billy elliot,kate winslet,nicole kidman,David Kross,ralph fiennes,David Hare,Bernhard Schlink,Roger Deakins,Chris Menges,Nico Muhly,holocaust

    Ron Rausenbaum, de auteur van 'Explaining Hitler', omschreef de film dan ook al als de "worst Holocaust movie ever". Joodse groeperingen willen een ban op de film omdat het personage Hanna Schmitz te sympathiek wordt voorgesteld. The Reader is echter geen Holocaustfilm — natuurlijk spelen deze afschuwelijke gebeurtenissen een rol in de film —, maar eerder is dit een film over een liefde tussen twee mensen, die een fatale afloop kent door de keuzes die een van hen voordien maakte. Of zoals Roger Ebert het stelde: "it is a movie about lacking the courage to speak when we should. That’s something I think we can all identify with".

    Kortom, The Reader is een aangrijpende film die begint als een liefdesverhaal tussen een tiener en een veel oudere vrouw, maar halverwege omslaat in een moreel dilemma tussen juist en fout. Een krachtig verhaal waarin heel sterk geacteerd wordt. De film roept vele complexe vragen op, maar vermijdt simpele antwoorden. Nu al één van de films voor onze eindejaarslijstjes.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 21 februari 2009

    ***Related Post***
    03/01/2009: Top 10 Beste naaktscènes uit 2008

     

    *** The Reader trailer ***

  • Flashdance (1983) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik beken, ik geef toe, ik pleit schuldig. Voor gisteren had ik nog nooit gekeken naar Grease, Saturday Night Fever, Fame, Footloose of godbetert Dirty Dancing. Gisteren echter heb ik dus een deel van dit serieuze gat in mijn cultuur opgevuld met Flashdance (1983) van Adrian Lyne. Waarom heb ik zo krampachtig alle dans- en musical-achtige films gemeden in mijn leven?

    flashdance,Adrian Lyne,West Side Story,Jennifer Beals,Pam Grier,Billy Elliot,Dirty Dancing,musical

    Wel, ik heb tijdens de lessen esthetica in de middelbare school zo’n schrik gepakt van de meligheid en saaiheid van West Side Story (1961) (hoewel achteraf gezien een pubercrisis hier ook wel voor iets tussen zat) dat ik sindsdien alle films waarin ook maar één danspasje teveel wordt gepleegd of één liedje teveel in wordt gezongen, klasseer onder de noemer "te mijden". Maar ach, een mens wordt al wat milder met de jaren en sinds Baz Luhrmanns Moulin Rouge! (2001) kan een dansfilm en musical zowaar ook hip zijn.

    Korte inhoud: Alex Owens (Jennifer Beals) verdient overdag de kost als lasser op een bouwwerf. ’s Nachts werkt ze echter als danseres in een plaatselijke bar. Alex’ droom is toegelaten te worden tot het Pittsburgh Conservatory of Dance en dus spendeert ze al haar vrije momenten aan haar dansoefeningen.

    En zo bevond ik mij gisterenavond in een tijdelijke vlaag van zinsverbijstering toen ik besloot om naar Flashdance te kijken. Jennifer Beals speelt in Flashdance de "Maniac on the Dancefloor." Beals is het levende bewijs dat a) je door de jaren heen léért te acteren. In Flashdance is haar prestatie niet echt om euforisch over te worden, in televisieserie "The L Word" (2004-) speelt ze de rest van haar medecast vlotjes van het scherm (okee, ere wie ere toekomt behalve dan Pam Grier). En b) dat je er op je 40ste beter kan uitzien dan op je 20ste. (Voor de geïnteresseerden Jennifer Beals ziet er tegenwoordig zo uit: pic 1, pic 2, pic 3)

    Het verhaal van Flasdance is flinterdun: meisje heeft een grote droom, alles zit haar tegen in het begin van de film en alles zit haar mee op het einde van de film. En tussendoor wordt ze natuurlijk ook nog verliefd. Het lijkt een beetje op Billy Elliot (2000) maar dan in een vrouwelijke en een lightversie. Alles in Flashdance ademt de sfeer van de jaren ’80, de jaren van 'Let’s Get Physical', de beenverwarmers, Irene Cara, de opgang van MTV en de totaal foute kleren. Zoals gezegd is Flashdance een muziekfilm en iedereen zal ‘What A Feeling’ van Irene Cara en 'Maniac' van Michael Sembello die op de soundtrack staan wel kunnen meezingen. Op het einde van de film begon ik zelfs spontaan 'It's Raining Men' te zingen toen ik ineens besefte dat Geri Halliwell niet alleen haar nummer (van The Weather Girls), maar ook haar clipje (uit Flashdance dus) heeft gepikt.

    Het valt mij zwaar om te moeten toegeven dat ik Flashdance niet eens zo’n slechte film vond en, wacht het wordt nog erger, ik heb zelfs de soundtrack. Maar voor Dirty Dancing ben ik nog lang niet klaar want daarvoor moet ik eerst mijn Patrick Swayze-trauma nog overwinnen. Maar dat is voor een andere keer …

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 14 mei 2005

     

    *** Flashdance trailer ***