De FilmBlog

Het is een tijdje geleden dat we Dwayne Johnson (a.k.a. The Rock) nog eens hebben gezien in een deftige film. De laatste jaren was hij nog maar te zien in verderfelijk vertier en leek hij net zoals zijn evenknie Vin Diesel. En net zoals Vin Diesel probeert Johnson nu het tij te keren met een harde vendetta-actieprent, Faster (2010). En zo te zien lijkt het genre hem beter te liggen dan al die komediefilms.

Korte inhoud: Faster vertelt het verhaal van de getaway driver, genaamd…eu Driver (Dwayne Johnson), een man die net vrijkomt na een jarenlange gevangenisstraf. Hij zat vast omdat hij er tijdens een bankoverval is ingeluisd. Daarnaast is zijn broer toen vermoord. Nu wil Driver maar één ding; zijn broer wreken. Een flik op een paar weken van zijn pensioen (Billy Bob Thornton) krijgt de zaak in zijn schoot geworden, en samen met zijn partner (Carla Gugino) zetten ze de jacht op de ex-gevangene in. Maar ook een hitman (Oliver Jackson-Cohen) zit hem op de hielen.

De regisseur van dienst is George Tillman Jr. (Notorious, Men of Honor), die als regisseur ook wel eens zijn stempel wil zetten op een geslaagde actie-thriller. Het scenario is van Tony Gayton en diens broer Joe. De film draait hoofdzakelijk rond car-chases en vuurgechten. Hopelijk is er tussen de slachtpartijen ook nog een zweem van een verhaal te bespeuren. Laten we tevens hopen op iets meer Dwayne Johnson en iets minder The Rock.

Fans van A Man Apart (2003) zullen deze prent wel kunnen smaken. Toch zou ik aanraden om de trailer niet te bekijken. Mocht er al een verhaal zijn, laat de trailer toch wel veel zien. Als jullie het toch niet kunnen laten, dan zullen jullie tevens de sexy blondine Maggie Grace zien opduiken. Meteen weer een reden om Faster alsnog te zien op 16 februari 2011 in de bioscoop.

Acteur Andy Kaufman was iets van een rare vogel. Je wist nooit precies of hij ernstig was of hij een komedie-stunt aan het bekokstoven was. Het ging zelfs zo ver dat hij zijn eigen dood in scène had gezet toen hij te weten kwam dat hij longkanker had. Jim Carrey vertolkte hem in de biopic Man on the Moon (1999) van Milos Forman. Nu blijkt dat Joaquin Phoenix zijn inspiratie heeft gehaald bij Kaufman, en ons twee jaar aan een stuk voor de gek hield met zijn "I quit acting, I wanna be a rapper." En dit allemaal voor de documentaire I'm Still Here (2010).

Korte inhoud: We volgen Joaquin Phoenix vanaf het moment dat hij aankondigt te zullen stoppen met acteren om zichzelf opnieuw uit te vinden als hip hop muzikant. De film is een grappig, soms schokkend en fascinerend portret van een artiest die een nieuwe weg inslaat. We zien wat een creatieve moed er voor nodig is om deze keuze te maken, met de gevolgen die het leven in de schijnwerpers met zich meebrengt.

Nu de première steeds dichterbij komt, zien we dat Phoenix binnenkort verschillende filmrollen zal gaan vertolken. Zo gaat er het gerucht dat Joaquin een rol gaat spelen als schoen fetishist en ontwerper in de nieuwe Steven Shainberg film, Big Shoe. Hij zou misschien ook aan naast Jeremy Renner en Tom Cruise opduiken in Mission: Impossible 4 (2011). Het lijkt er dus sterk op dat Joaquin Phoenix nooit is gestopt met acteren.

Deze mockumentary I’m Still Here was de debuutfilm van Casey Affleck, die onlangs nog te zien was in de hoofdrol van The Killer Inside Me (2010), en hij moet waarschijnlijk op het idee zijn gekomen na die schertsvertoningen van acteurs als Steven Seagal, Keanu Reeves of Russell Crowe die een zangcarrière ambieerden. En misschien nog meer Billy Bob Thornton met zijn Boxmasters. Maar Affleck vond ook wel zijn inspiratie in I’m Not There (2007) van Todd Haynes. De film zou eind dit jaar bij ons in de zalen moeten draaien.

Ik heb veel respect voor de filmmaker Billy Bob Thornton die ondermeer verantwoordelijk is voor die schitterende Sling Blade (1996) en tevens al heel wat memorabele filmrollen op zijn naam heeft staan. Maar de laatste jaren gaat het iets minder goed met de acteur. Hij speelde in heel wat B-films en het publiek liet het een beetje afweten wat resulteerde in verschillende filmflops (School for Scoundrels, The Astronaut Farmer, Mr. Woodcock, The Ice Harvest). Daarom besliste Bad Santa om het over een andere boeg te gooien en in de voetsporen te treden van Joaquin Phoenix als wacko-zanger.

Maar het ziet er naar uit dat zijn zang-carrière in de gloednieuwe country-band The Boxmasters een kort leven beschoren is, en dat heeft dan weer alles te maken met een interview die Billy Bob gaf op de Canadese radio. Canadezen hebben veel gevoel voor humor en beschikken over het algemeen over een enorm relativeringsvermogen, maar één ding wat ze niet verdragen is dat een omhooggevallen-Hollywood-acteer-wannabe-muzikant hen uitmaakt voor “mashed potatoes with no gravy” op de nationale radio. Na het interview werd de zanger trouwens van het podium gebooed. Thornton wou zich volgens Scandalist nog verdedigen, maar de excuses voldeden blijkbaar niet.

Boo all you want, but I want to say something…. We’re really happy to be here, but I need to say something. I talked to this a–hole yesterday. I sat down and talked with this guy. He and his producers say, "We promise you we won’t discuss your acting." The very first thing they said was that. I don’t really like sensationalism. If you look someone in the eyes and promise them something, and you don’t do it, you don’t get the interview. That’s the way it goes.

Hieronder vinden jullie het integrale interview met de acteur die nogal grof tekeer gaat tegen de host, die nota bene de band in de aandacht wil brengen. Ik denk in ieder geval dat de host in zijn opzet is geslaagd.

Never Change a Winning Team zullen ze bij DreamWorks hebben gezegd, want na het succesnummer Disturbia (2007), half geïnspireerd op de Hitchcock-thriller Rear Window (1954), die zijn productiebudget van 20 miljoen dollar tijdens zijn openingsweekend al terug won, heeft Steven Spielberg opnieuw acteur Shia LaBeouf en regisseur D.J. Caruso opgetrommeld voor de kinetische actiethriller Eagle Eye (2008), en het ziet er allemaal best spannend uit. En dat is dan weer te danken aan het schrijftalent van John Glenn en Travis Wright, die tevens volop bezig zijn met de Tony Scott remake The Warriors (2010).

Korte inhoud: Wanneer Jerry Shaw (Shia LaBeouf) en Rachel Holloman (Michelle Monaghan) allebei een mysterieus telefoontje krijgen van een onbekende vrouw, komen ze door dit toeval met elkaar in aanraking. De vrouw bedreigt hen en hun familie met de dood en brengt Jerry en Rachel in verschillende levensgevaarlijke omstandigheden. Hierbij gebruikt ze de hedendaagse technologie om elke stap die ze doen te controleren. Uiteindelijk escaleert de situatie en worden deze twee gewone mensen de meest gezochte voortvluchtigen. In een race tegen de klok proberen ze er samen achter te komen wat er werkelijk gaande is en waarom hen dit overkomt.

Net als in The Matrix en recentelijk Wanted (2008), wordt het hoofdpersonage, dat weinig opwinding kent in zijn bestaan uit zijn dagelijkse routine weggeplukt door een anonieme beller die hem ineens in een wereld van angstwekkende achtervolgingen en complete chaos stort. En schijnbaar allemaal in scène gezet door die ene beller. Het zijn in ieder geval het soort verhalen die wel eens een loopje van de waarschijnlijkheid nemen. Maar als alles maar past binnen de logica van het gecreëerde kader, heb ik daar niet meteen iets op tegen.

Een onderwerp dat op de voorgrond treedt in Eagle Eye, alsook in Spielbergs Minority Report en D.J. Caruso's Disturbia, is het gegeven van de allesbeheersende en regulerende technologie, en daarbij aansluitend ook de inbreuk op privacy. In de film zal een enkeling alle elektronica in de stad naar zijn hand zetten en voor slechte doeleinden manipuleren, en dat doet dan weer denken aan Die Hard 4 (2007). Alles draagt uiteindelijk bij tot de boodschap dat die innoverende technologie, slechte gevolgen kan hebben en averechts kan werken. Dat zelfs de communicatie en de maatschappij er niet efficiënter en veiliger van worden en dat we best beroep doen op ons gezonde verstand. Diepzinnig en origineel lijkt het allemaal niet, maar dit levert vast wel 2 uur buitensporig vermaak op.

In de film is ook een rol weggelegd voor. Billy Bob Thornton die de meest snedige one-liners moet spuien. We zien ook de M:I 3 babe Michelle Monaghan en de exotische vlam Rosario Dawson opduiken, twee actrices die best wel kunnen acteren en het niet alleen moeten hebben van hun uiterlijk. Verwacht hier dus een lekker vlotte en vermakelijke prent met leuke personages, heftige actiescènes, opzwepende muziek, en hier en daar wat pogingen tot diepgang en maatschappijkritiek. De film is bij ons in de zalen vanaf 1 oktober 2008.

Ik moet zeggen dat de verfilmingen van de boeken van Bret Easton Ellis niet altijd resulteren in boeiende films. Less Than Zero (1987) staat in bijna alle aspecten haaks op het boek en de film is nog nauwelijks vermakelijk voor zijn cheesy jaren ’80 nostalgie en de kleine cameo van Brad Pitt. Ook The Rules of Attraction (2002), over het reilen en zeilen van drie studenten op de kunstacademie Camden in New Hampshire, was één van de zwakste Roger Avery films. Enkel American Psycho (2000) van Mary Harron kon er nog net door en dat was hoofdzakelijk te danken aan de geflipte vertolking van Christian Bale. Zonder te vervallen in het dwaze cliché van 'het boek is beter dan de film', moet ik toegeven dat de film minder goed werkt zonder de stortvloed aan beschrijvingen van een every 80’ties man die in het boek voorkomt. De vraagt blijft of het boek wel de moeite was voor een verfilming.

Maar regisseur Gregor Jordan (Buffalo Soldiers, Ned Kelly) heeft hoe dan ook zijn gedachten gezet op Ellis' minder bekende literaire werk The Informers (2008). Dit zal de vierde verfilming zijn van een Ellis boek. Laten we hopen dat de verfilmingen alsmaar beter worden.

Korte inhoud: 'The Informers' speelt zich af in Los Angeles van de jaren ’80 waar filmproducent William Sloan (Billy Bob Thornton) en diens vrouw (Kim Basinger), een nieuwslezer (Winona Ryder), een rockster, een kidnapper (Mickey Rourke) en de vampier Jamie (Brandon Routh), er vrolijk op los leven zonder enige regels in acht te nemen.

The Informers is niet meteen een meeslepend epos, maar volgt net als Less Than Zero een groep immorele zielen in Los Angeles in de jaren ‘80 - weer in dezelfde stijl die Ellis' voor- en tegenstanders lijnrecht tegenover elkaar zet. The Informers is een soort bundel van dertien verhalen die losjes met elkaar verbonden zijn. En voor deze verfilming besloot de schrijver met nieuwkomer Nicholas Jarecki het script voor hun rekening te nemen. Een verstandige zet; met Less Than Zero nog in het geheugen wilde Ellis er blijkbaar zeker van zijn dat het publiek zijn afschildering van het 80’ties gevoel in Los Angeles nu wél in de film herkent.

Van de 13 verhalen zijn er 7 in het script verwerkt. Misschien wel één van de meest vermakelijke van deze segmenten gaat over vervallen rockster Bryan Metro, die - terend op het succes van zijn oude band - nu solo door Tokyo toert. Door alle drank en drugs lijkt hij er zelf weinig van mee te krijgen. Zijn manager probeert hem enigszins op de been te houden, wat tot dolkomische situaties leidt.

Liefhebbers van de bloederige pagina's in American Psycho zullen zich zeker vermaken met de aanwezige zwarte humor en het personage van de vampier. Net als in American Psycho is ook hier niet duidelijk of de hoofdpersoon zijn daden echt uitvoert, of dat ze slechts in zijn gedachten afspelen. Nog gruwelijker is het verhaal over drie junks die een jochie in een groezelig hotel kidnappen om van het geëiste losgeld hun drugsschulden te betalen. Dat loopt niet zoals gepland …

Het is afwachten hoe de zeven verhalen tot één film worden gesmeed. Filmt Gregor Jordan ze simpelweg achter elkaar, of worden ze verweven met elkaar zoals in Magnolia (1999)? Bret Easton Ellis heeft als scenarioschrijver vast en zeker alles uit zijn eigen materiaal gehaald wat er in zit. The Informers kan zoals het nu lijkt heel goed als beste van de 4 Ellis-verfilmingen uit de bus komen. Het volgende Ellis' boek die staat te wachten op een verfilming heet Lunar Park. Heeft iemand van jullie dit werk al gelezen?

De knappe exotische Oscar-winnares Halle Berry en de Oscarwinnaar (voor beste script) Billy Bob Thornton, de twee sterren die in Monster's Ball (2001) de pannen van het dak speelden, zullen na 6 jaar opnieuw samen in een film verschijnen. Tulia (2008) wordt de nieuwe film van John Singleton (Boyz 'n the Hood, Shaft, Four Brothers, 2 Fast 2 Furious) en is een verfilming van de roman van Nate Blakeslee over het Texaanse stadje Tulia die na een reeks arrestaties tien procent van haar zwarte inwoners in de gevangenis zag belanden. Maar het gebrek aan bewijs tegen de veroordeelden zet kwaad bloed bij de zwarte bevolking, die massaal in opstand komen.

Berry zal de rol van advocaat Vanita Gupta op zich nemen. Zij zal strijden voor de rechten van de (ten onrechte) veroordeelden. Het is nog onbekend welke rol Thornton zal spelen. John Singleton zou de film maken in co-realisatie met Carl Franklin, die de eerste episode van de serie "Rome" regisseerde, alsook High Crimes (2002) en Out of Time (2003) met Denzel Washington. Het einde van dit jaar zullen de opnames van start gaan.

Sinds Halle Berry haar Oscar won, heeft ze geen rol van belang meer gespeeld. Sinds Monster's Ball stapelde ze het ene "monster" na de andere op (Catwoman, Gothika, Die Another Day). Het lijkt wel of een Oscar krijgen voor 'Beste Actrice' betekent dat je vanaf dat moment geen moeite meer hoeft te doen om karakterrollen te spelen (cf. Sharon Stone of Julia Roberts). Het verhaal lijkt op zich een geëngageerde prent te worden over racisme en in het gezelschap van een Billy Bob moet dit wel indruk maken. Maar het blijft afwachten, want de regisseur van de film heeft ook zo zijn ups and downs.

Todd Phillips, de regisseur en scenarist van Road Trip (2000), Old School (2003) en Starsky & Hutch (2004), is terug met een knettergekke prent, School of Scoundrels (2006) met in de hoofdrollen Billy Bob Thornton en Napoleon Dynamite-acteur Jon Heder.

Korte inhoud: Een jongeman begint een heel speciale school te bezoeken. Hem wordt daar geleerd hoe hij andere mensen zó kan gebruiken dat hij er zelf enkel winst van heeft. Hij leert hoe hij vrouwen zou kunnen verleiden, hoe hij voordeel kan halen uit elk willekeurig gesprek en hoe hij kan winnen van een betere tennisser eenvoudigweg door hem dol te maken. Maar dan begint hij zijn lessen in praktijk te brengen, dat wil zeggen, zou hij dat wel durven?

Todd Phillips lijkt op dezelfde filmschool te hebben gezeten als Jay Roach (Meets the Parents). Ze hebben beiden dezelfde humor en zijn niet bang om slap-stick op hun manier heruit te vinden. In dezelfde lijn maar iets extremer vinden we de broers Bobby en Peter Farrelly (Dumb & Dumber, Kingpin, There’s Something About Marry) terug. Het zijn regisseur die graag met de acteurs werken van de nieuwe Hollywood Rat Pack.

Deze film lijkt in ieder geval veel van hetzelfde. De trailer belooft een pak situationele humor en een aantrekkelijke vertolking van Billy Bob. Het enige mogelijke minpuntje die ik nu al zie aankomen is de casting van Jon Heder. Een acteur, met een opmerkelijk gebit, die na Napoleon Dynamite (2004) eigenlijk heeft bewezen dat hij eigenlijk NIET KAN ACTEREN.

Ik vond Napoleon Dynamite een vreemde maar zeer aantrekkelijke filmervaring. Heder dook op uit het niets en hij bracht een heel eigenzinnige vertolking. Maar later bleek dat Heder niets anders kon dan Napoleon spelen. Jullie moeten maar even The Benchwarmers (2006) gaan zien. Heder heeft er een kleine rolletje, maar het is barslecht gespeeld. Ook al in Just Like Heaven (2005) was het pijnlijk om naar zijn vertolking te kijken. Het lijkt alsof de acteur moeite heeft om emoties over te brengen. Dit is al even gek als een blinde regisseur of een dove klankman. En ik denk dat Todd Phillips zich dit maar al te goed beseft, maar het contract was snel getekend na de hype van Napoleon Dynamite, en nu moest hij het maar zien te klaren.

Hoe dan ook, de regisseur heeft talent en zou het beste moeten kunnen halen uit Heder. Als dit opnieuw een teleurstelling zal zijn, vrees ik dat Napoleon de veldslag in Hollywood ook zal verliezen. Wat denken jullie?

Gisteren The Ice Harvest (2005) gezien, een misdaadkomedie van Ghostbusters-acteur Harold Ramis (foto) die veel faam behaalde met de regie van komedies zoals Groundhog Day (1993) en Analyze This (1999). Het scenario van The Ice Harvest is gebaseerd op een boek van Scott Phillips.

Hoofdrolspelers John Cusack en Billy Bob Thornton kenden elkaar al van het komische drama Pushing Tin (1999). Andere rollen zijn voor Connie Nielsen (Gladiator), Randy Quaid (Brokeback Mountain, Kingpin) en Oliver Platt (Flatliners, A Time to Kill).

Korte inhoud: Het is kerstavond in het regenachtige en ingevroren Wichata in Kansas, en dit jaar heeft Charlie Arglist (John Cusack) misschien wel eens wat te vieren. Charlie, een advocaat die de smerige zaakjes van Wichata behandelt, en zijn weerzinwekkende en onwrikbare partner Vic Cavanaugh (Billy Bob Thornton) hebben meer dan twee miljoen dollar weten te verduisteren van een grote baas uit Kansas City. Toch is Charlie's echte kerstwens om er vandoor te gaan met de mooie Renata, de eigenares van een stripclub. Als buiten de storm opsteekt, begint iedereen zich af te vragen wat Charlie in zijn schild voert. De komende twaalf uur maakt Charlie de vreemdste capriolen op glad ijs. Hier is de trailer van de film en de officiële site.

Het verhaal en de talrijke plotwendingen zijn niet om over naar huis te schrijven, maar wel spannend genoeg om de aandacht erbij te houden. De regisseur pleziert ons met een aantal onderkoelde humor, maar is een stuk grimmiger dan de films die we van hem gewend zijn.

Als je de film gaat vergelijken met Fargo (1996), de al even onderkoelde film van de gebroeders Coen, dan is dit maar een magere “oogst”. Maar Fargo is dan ook ééntje in de duizend. Maar het zijn de knappe acteerprestaties die van deze film een slimme prent maken. Geen hoogvlieger, maar zeker een film die mag gezien worden. De film kwam in februari bij ons in de zalen maar is reeds te huur in de dvd-theek.