bill clinton

  • Fed Up (2014) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Fed Up (2014) is een documentaire uit 2014 die de overdadige consumptie van suiker onder de loep neemt. Er wordt toegespitst op de Verenigde Staten, maar ook in onze contreien dringt stilaan door dat suiker een grotere boosdoener is in de obesitasplaag dan weinig bewegen en ongezond eten. Op het doosje staat trots dat Fed Up een even grote impact kende dan An Inconvenient Truth (2006), maar dat lijkt een beetje te hoog gegrepen, buiten de V.S. brak de docu weinig potten, hoewel ze vast en zeker tot nadenken stemt.

    fedup_2014_blu-ray.jpg

    Focus in deze 90 minuten durende docu ligt niet op het credo ‘wie te dik is, moet meer bewegen en minder eten’, maar vooral op suiker. Want suiker is slecht, zeer slecht. Sinds de jaren ’80 is de inname van (bewerkte) suiker fors gestegen. Eind jaren ’70 verscheen in de V.S. het McGovern-rapport waarin stond dat we te veel vet eten. Daarop begon de voedingsindustrie massaal vetarme en lightproducten op de markt te brengen. Minder vet werd gecompenseerd door meer suiker om de smaak te bewaren, en de gevolgen van jarenlang zo veel suiker eten wordt na dertig jaar duidelijk met een obesitasplaag.

    Ondertussen zijn meer en meer mensen overtuigd van de schadelijke gevolgen van suiker, maar de voedingsindustrie blijft zich met man en macht verzetten tegen alle rapporten die suiker willen bannen. Zo werd een publicatie van de WHO tegengehouden en aangepast door de voedingsindustrie. De WHO adviseerde een dagelijkse maximale dosis van 10% suiker, maar de voedingsindustrie kon dit onder druk laten aanpassen tot 25%. Meer zelfs, de dagelijkse aanbevolen hoeveelheid suiker staat nooit op de verpakking vermeld.

    De documentaire laat zien hoe de voedingsindustrie dezelfde tactiek gebruik als de tabaksindustrie decennia geleden. Ze ontkennen ten alle prijze dat hun product schadelijk is voor de gezondheid, maar ondertussen rammen ze hun verslavende goedjes er op steeds jongere leeftijd in door middel van alomtegenwoordige reclameboodschappen. Schokkend is om te horen dat suiker even verslavend is als cocaïne en heroïne.

    Het is in de V.S. al zo ver gekomen dat 60% van de scholen worden gesponsord door Coca Cola en Pepsi en de kinderen tijdens hun lunchbreak kunnen kiezen tussen frieten, een cheeseburger of een stuk pizza. Niet iedereen ziet de gevaren. Zo stelt een congreslid zelfs dat een stuk pizza een groente is… Dat het voorlopig in Europa nog niet zo’n vaart loopt, kunnen we alleen maar toejuichen, maar de situatie in Amerika laat wel zien dat de volgende generatie aan suiker verslaafde junkies zal worden.

    In de documentaire komen verschillende wetenschappers, professoren, chairmannen, voorzitters en andere belangrijke personen aan het woord. Ook ex-president Bill Clinton geeft toe dat hij tijdens zijn bewindsjaren het probleem heeft onderschat. We zien ook beelden van presidentsvrouw Michelle Obama die met haar 'Let’s move' campagne wil sensibiliseren. Grote afwezige is de voedingsindustrie die, zo leren we op het einde van Fed Up, alle medewerking weigerde.

    fedup_2014_blu-ray_pic02.jpgfedup_2014_blu-ray_pic03.jpg

    Een documentaire over zo’n onderwerp kan niet anders dan de kijker rond de oren slaan met heel veel cijfers en die krijgen we dan ook veelvuldig op ons bord. Het meest beklijvend zijn echter de verhalen van zwaarlijvige tieners die worstelen met hun gewicht, er alles aan proberen te doen om weer mager (lees: normaal) te zijn. Zij komen met betraande ogen aan het woord en ook hun ouders zien het niet meer zitten. Hoe ver is het gekomen als een 15-jarige puber van 200 kg geen andere oplossing ziet dan een gastric bypass?

    Fed Up is een Amerikaanse documentaire, gefilmd the American way, verwacht je dus aan veel sentiment, tieners met waterige ogen en radeloze ouders. Maar daaronder ligt wel een keiharde boodschap: we consumeren veel te veel suiker. Nu al is een derde van de Amerikaanse bevolking obees, als er niet snel wordt ingegrepen loopt dit op tot 95% over enkele tientallen jaren. Ondertussen swingen de ziektekosten de pan uit. De generatie kinderen die nu opgroeit, zal de eerste generatie ooit zijn die niet ouder zal worden dan hun ouders.

    Fed Up werd op het Sundance festival genomineerd voor de juryprijs. Hoewel de docu vooral focust op de Amerikaanse situatie, biedt ze heel wat interessante inzichten die ook ons tot nadenken kunnen stemmen. Absoluut het bekijken waard. Remain in Light heeft de DVD inmiddels al uitgebracht met Nederlandse ondertitels.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 6 juli 2015

     

    *** Fed Up trailer ***

  • Fury of WO II door de ogen van Hollywood

    Pin it!

    Dat Hollywood wel eens de geschiedenis wil herschrijven is al langer dan vandaag bekend. Het meest pijnlijke zijn films rond de Tweede Wereldoorlog waarin de rol van de Amerikanen net iets te heroïsch wordt voorgesteld tot zelfs ronduit verzonnen. Indiana Jones bestrijdt ook nazi, maar iedereen weet dat het pure fictie is los van elke historische waarde, en daar ligt niet het probleem. Het wordt pas problematisch wanneer films zich baseren op historisch accurate gebeurtenissen en hier een loopje nemen met de feiten. Uiteraard zijn films 'Based on true events' OOK fictie, maar als regisseur zou je de morele plicht moeten hebben wanneer je historische films maakt (cf. Shindler's List, Saving Private Ryan, ...) om de waarheid geen onrecht aan te doen.

    fury,brad pitt,David Ayer,Shia LaBeouf,Logan Lerman,Jon Bernthal,michael pena,U-571,wo ii,saving private ryan,shindlers list,tony blair,bill clinton

    Komt daar nog bij dat de gemiddelde Amerikaan waarschijnlijk - mede door zijn opleiding op de Amerikaanse schoolbanken - er vast van overtuigd is dat Amerikanen WO II hebben gewonnen tegen nazi-Duitsland. Ga maar eens lezen op diverse fora en je zal geschokt zijn door stellingen alsof de Amerikanen de oorlog zouden beslecht hebben na het droppen van twee atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Los van het feit dat Hitler al lang verslagen was nog voor de bommen werden gegooid, kan je je zelfs de vraag stellen of deze bommen eigenlijk iets hebben opgeleverd. De Japanners waren meer getroffen door de Amerikaanse blokkade door de marine, die het land compleet aan het uitputten was, dan wat 100 atoombommen hadden kunnen verwezenlijken. De Japanners waren zelfs klaar om zich over te geven. Maar de Amerikanen wilden blijkbaar laten zien hoe machtig zij waren. Spijtig genoeg bewezen ze hiermee dat ze al even grote massa-moordenaars waren als hun tegenstanders. Maar door deze 'foutieve voorstelling van historische gebeurtenissen' kan je de zaken wel in een iets beter daglicht gaan plaatsen voor het thuisfront. Maar ook de veldslag in Europa is compleet anders verlopen dan wat bepaalde films zoals Fury (2014) ons willen verkopen.

    Korte inhoud: April, 1945. Terwijl de geallieerden op het Europese vasteland hun laatste offensief voorbereiden, volgen we de koppige strijd van een Amerikaanse sergeant genaamd Wardaddy (Brad Pitt) die met zijn Sherman tank "Fury" en zijn vijf-koppige bemanning op een dodelijke missie gaat achter de vijandelijke linies. In de minderheid en vrijwel kansloos, worden Wardaddy en zijn mannen geconfronteerd met het onmogelijke en zien we hun heldhaftige pogingen om toe te slaan in het hart van nazi-Duitsland.

    In oorlogstijden werden dergelijke films aanzien als oorlogspropaganda en Quentin Tarantino had hierover zelfs al eens mee gespot in zijn Inglourious Basterds (2009). In realiteit waren in die periode de Duitsers in de minderheid en had dit scenario uiteindelijk veel meer accuraat geweest met nazi's die het moesten opnemen tegenover een overgewicht van Russische strijders. Maar Amerikanen hebben geen interesse om dit verhaal te vertellen, maar wel iets wat hun doelpubliek rauw lusten: Amerikaanse helden in actie om de wereld te redden van het kwade. Het is de ticket verkoop die primeert op de historische feiten, en bijgevolg creëer je dan ook een heel vertekend beeld voor de massa die nauwelijks nog boeken leest en hun geschiedenis les krijgen van Hollywood.

    soviet_union_on_top_of_the_german_reichstag.jpgww2_invasion_france.jpgrussian_soldiers.jpg

    Het feit is dat de Duitsers ondanks hun numerieke minderheid het meest performante en gedisciplineerde leger hadden . En nog een geluk dat de megalomanie van Hitler zo groot was dat hij ook nog eens een oorlog ontketende tegen de Russen, anders spraken wij hier overal Duits. Het waren de Duitsers die in 1940 in de minderheid waren en in enkele weken tijd Frankrijk hadden veroverd (wiki). De geallieerden hebben de Duitsers gestopt - niet met geniale blitzkriegs of heroïsche tactieken - maar wel met de macht van het nummer. De Russen hadden het meest chaotische leger en hun sadistische, bloeddorstige generalen - al dan niet onder invloed van de vodka - hadden er geen probleem mee om duizenden van hun soldaten naar een gewisse dood te sturen. Waarschijnlijk was deze krankzinnigheid ingegeven door de pragmatische gedachte dat op een gegeven moment de Duitsers wel zonder kogels en bommen zouden vallen. De echte morele helden in deze oorlog waren diegene in de lucht - niet die gekken van het Britse Bomber Command maar wel de The Royal Air Force in '42 en '43 die het moesten opnemen tegen een sterke Luftwaffe. Op de grond was het pure chaos en daar waar de Duitsers iets hadden veroverd op een week tijd, moesten de geallieerden vaak maandenlang strijd leveren om het terug te winnen. Dat is wat er is gebeurd, en dit verhaal vind je niet terug in de films die Hollywood ons voorschotelen.

    De Amerikanen zijn tevens maar zeer laat in de oorlog gestapt, gezien ze niet meteen betrokken partij waren, en het voor hen tevens behoorlijk goed uitkwam dat de dominante positie van Europa tot puin werd herleid. Om nog maar een voorbeeld te geven - onze filmindustrie stond veel verder dan Hollywood, maar dat is met de oorlog compleet veranderd. Amerikanen konden ondertussen genieten van Duitse technologie en plannen maken om de wereld-orde te herverdelen in hun voordeel, want vergeet niet dat de Amerikanen toen in een financiële crisis zaten en na de oorlog plots alles beter ging. Om dan om de haverklap films te zien waarin Amerikanen de strijd aanbinden als helden in het hart van nazi-Duitsland, daar krijg ik het soms van. Het zijn de Russen die het grootste gewicht in de schaal hebben gelegd en het meeste pijn hebben gedaan aan het nazi-apparaat. Het strijdtoneel van de Amerikanen tijdens WO II was de Pacifische Oceaan, waar ze met de hulp van de Britten strijd leverden met de Japanners. En niet de bommen maar wel de Russen hebben dit conflict ook beslecht (lees Hiroshima Nagasaki).

    royal_airforce_pilots.jpgatomic_bombing_of_japan.jpgluftwaffe_pilots.jpg

    Komt daar nog bij, om even terug te keren naar onze Fury film, dat de regisseur, David Ayer, in kwestie eigenlijk ook al een beetje van een recidivist is. Hij heeft zijn carrière als scenarist begonnen met U-571 (2000), een verhaal over een grootscheepse infiltratie-operatie tijdens de Tweede Wereldoorlog in 1942. De opsporingsdiensten hadden noodsignalen onderschept die afkomstig waren van de U-571, een Duitse onderzeeër die wegens technische defecten ergens op de Noord-Atlantische Oceaan dreef met aan boord de Enigma, de beruchte machine die de Duitse berichten kon ontcijferen. Maar in de film waren het de Amerikanen (met Matthew McConaughey, Bill Paxton en Harvey Keitel in de hoofdrollen) die de operatie hadden opgezet, in realiteit waren het de Britten. De Britse premier Tony Blair heeft toen openlijk gesteld dat de film een 'aanslag was op de nagedachtenis van diegene die hierbij betrokken waren'. Zelfs president Bill Clinton voelde zich gedwongen een brief te schrijven dat deze film pure fictie was. Ayer heeft toen zijn excuses aangeboden en de belofte uitgesproken deze "verminking van de waarheid" nooit meer te doen. Ayer (End of Watch, Street Kings) is een talentvol scenarist (Training Days, Harsh Times) wanneer het gaat over criminele bendes in L.A.; maar misschien moet hij zich maar in de toekomst onthouden van historische films.

    Ga deze film dus zien met meer dan een korreltje zout. Fury draait vanaf 22 oktober 2014 bij ons in de zalen. Naast Brad Pitt, treffen we er ook Shia LaBeouf, Logan Lerman, Jon Bernthal en Michael Peña aan.

    *** Fury trailer ***

  • Will Smith wil president worden

    Pin it!

    Will Smith heeft nooit weggestoken dat hij ooit de droom koesterde om president van Amerika te worden. Met een dergelijk filmproject zou hij al een eerste stap hebben genomen in de vervulling van zijn presidentschap. Smith werd door de Democratische presidentskandidaat Barack Obama gevraagd hem te vertolken in een film over Obama's leven. Obama grapte erover in 'Entertainment Tonight': "Will en ik hebben erover gepraat omdat hij dezelfde oren heeft als ik. Hij zou perfect zijn voor die rol".

    Vorige jaar maakte Smith, een geldschieter van de Democraten, zijn politieke aspiraties al bekend: "Ik wilde altijd al de eerste zwarte president worden, maar Obama heeft mijn idee ingepikt. Mij goed. Hij mag de eerste zijn, daarna waag ik mijn kans".

    Smith belooft alvast een boel veranderingen van zodra hij in het Witte Huis zit. "De basis van menselijk welzijn is fysieke overleving, dus ik zou starten met universele gezondheidszorg en opvang".

    Zit er dan een biopic in het verschiet over Obama of is dit louter een promotiestunt om nog maar eens de focus te leggen op de eerste zwarte kandidaat? Wel het zal ervan afhangen of Obama al dan niet wint. En dat is verre van zeker nu Hilary Clinton de stem van Texas heeft gewonnen als democratisch kandidaat. Maar ook Hilary Clinton’s presidentschap zou een biopic waard zijn, vooral met het geflikflooi van Bill Clinton met Monica Lewinski als voorgeschiedenis. Maar we zijn dus nog zo ver niet. En mocht Obama winnen zie ik deze film nog niet in productie gaan in de eerste twee jaar. En eerst komt volgens mij nog een George W. Bush film.

    Ik ken trouwens nog een andere kandidaat die geschikt zou zijn voor de vertolking van de rol van de eerste zwarte president. Hij is misschien iets zwarter dan Barack Obama, maar heeft als president al meer ervaring als Obama zelf.

    Update 15/03/2008: De Amerikaanse acteur Edward Norton is een documentaire aan het maken over de race van Barack Obama naar het Witte Huis. De film moet volgend jaar klaar zijn, schrijft het filmblad Variety.

    De documentaire zoomt in op de politieke strijd die Obama voert met Hillary Clinton om presidentskandidaat te worden voor de Democraten. Een speech van Obama voor het nationale congres van de Democraten in 2004 inspireerde Norton, bekend van American History X, Fight Club en Kingdom of Heaven, tot de klus.

    ***Related Post***
    21/01/2008: Oliver Stone wil een George W. Bush film maken
    13/09/2005: Di Caprio als Theodore Roosevelt
    07/04/2005: Liam Neeson als Abraham Lincoln

  • Hollywood schandaal !

    Pin it!

    Acteurs en regisseurs in Hollywood zijn tegenwoordig vaste klanten in de rechtbank. Van de slagen en verwondingen toegebracht door onze "gladiator" van dienst, Russell Crowe, worden we stilaan gewoon. Dat Bond-regisseur Lee Tamahori werd opgepakt voor prostitutie, daar kunnen we nog om lachen. Maar dat nu ook actie-regisseur John McTiernan (Die Hard, Predator, The Hunt for Red October) aangeklaagd werd voor liegen tegen de FBI en betrokkenheid bij het afluisterschandaal rond privé-detective Anthony Pellicano, tart alle verbeelding.

    Wie is Anthony Pellicano? Wel, hij is geboren in 1944 nabij Chicago onder de naam Anthony Pellican Jr., maar hij heeft die veranderd nadat zijn privé-detective kantoor failliet ging in 1974 en waarschijnlijk om een Siciliaans tintje te geven aan zijn naam…en activiteit. In 1985 verhuisde hij naar Los Angeles. Daar werd hij een P.I. (private investigator) voor de Hollywood sterren. Hij werkte ondermeer voor producer Don Simpson en actie-acteur Steven Seagal. Hij deed zelfs een pitch voor een aflevering van Magnum P.I..

    Het leven zag er rooskleurig uit voor Pellicano, tot dat er beschuldigingen opdoken van illegale afluisterpraktijken, terroristische dreigingen, afpersing, alsook slagen en verwondingen. Zijn specialiteit was om niet-zo-flatterend-materiaal over de sterren op te ruimen of om dergelijk materiaal net te gebruiken op aanvraag van een andere Hollywood celebrity. Hij werd tevens gezien als het brain achter de intimidaties van verschillende Los Angeles Times reporters die kritische artikels hadden geschreven over Steven Seagal en Julius Nasso.

    Na een huiszoeking bij de privé detective vond de politie handgranaten in zijn safe alsook C-4 explosieven waarmee je gemakkelijk een commerciële jet mee kon doen ontploffen. Pellicano werd gearresteerd op 22 november 2002 voor het bezit van die wapens en kreeg 30 maanden celstaf. Hij had op 4 februari 2006 moeten vrij komen, maar werd op 3 februari opnieuw ingerekend voor illegale afluisterpraktijken en afpersing en mocht in tussentijd opnieuw de cel in. En het zou best mogelijk zijn dat een aantal Hollywood-sterren hem zullen vergezellen in de Los Angeles County jail.

    Pellicano luisterde gesprekken af tussen Nicole Kidman en Tom Cruise, tijdens hun scheiding en al dan niet met de goedkeuring van één van beide partijen. Ook Sylvester Stallone werd afgeluisterd, en private politie-documenten over Stallone doken ook op in het huis van de P.I., naast opnamebandjes van acteurs Garry Shandling, Keith Carradine en Kevin Nealon. Verschillende prominente figuren hebben de diensten van Pellicano ingeroepen. De FBI had eerder al Warren Beatty en Michael Jackson ondervraagd, en er was zelfs een onderzoek naar president Bill Clinton die discrediterende informatie had willen opvissen over Gennifer Flowers en Monica Lewinski om ze te intimideren. Ja, het is een echte Hollywood soap aan het worden.

    Regisseur John McTiernan beweerde niet te weten dat Pellicano filmproducent Charles Roven heeft afgeluisterd, terwijl de FBI aanwijzingen heeft dat McTiernan hiervoor zelf de opdracht had gegeven. Roven produceerde eerder de flop Rollerball (2002) die werd geregisseerd door John McTiernan. Rover is geen onbelangrijke producent in Hollywood. Hij is niet alleen verantwoordelijk voor Batman Begins (en binnenkort de sequel), maar ook voor Twelve Monkeys en Three Kings. Als McTiernans verklaring inderdaad vals blijkt te zijn, riskeert de regisseur een gevangenisstraf van vijf jaar.

    Update 20/09/2007: John McTiernan is uiteindelijk schuldig bevonden nadat hij gelogen had tegen de FBI. Hij moet hiervoor 4 maanden achter de tralies en 100'000 dollar betalen. De advocaat van McTiernan zei dat ze in beroep zullen gaan.

    ***Related Posts***
    03/06/2006: Russell Crowe ontslagen van het Luhrmann project
    03/02/2006: Bond-regisseur Lee Tamahori opgepakt
    08/06/2005: Russell Crowe opgepakt