bilall fallah

  • Adil en Bilall regisseren Beverly Hills Cop 4 met Eddie Murphy

    Pin it!

    Je kunt er nier omheen maar het nieuws van de dag is toch wel het zalige cadeau dat Adil El Arbi en Bilall Fallah in ontvangst mochten nemen van niemand minder dan top producent Jerry Bruckheimer, met name de regie van Beverly Hills Cop 4 (2017) met... jawel... Eddie Murphy onder de vlag van Paramount Pictures.

    Van alle Belgische regisseurs kon ik zelf geen betere keuze bedenken dan die twee gasten, zeker na de regie van hun film Black (2015). Het grootste probleem met deze film was niet de aanpak, maar wel het script. En blijkbaar zou het script voor deze blockbusterfilm, geschreven door Josh Appelbaum (Mission: Impossible - Ghost Protocol), geniaal zijn. Dus mijn verwachtingen liggen wel hoog, ook al ben ik realistisch.

    adil el arbi,bilall fallah,beverly hills cop,beverly hills cop 4,josh appelbaum,jerry bruckheimer,judge reinhold,john ashton

    Het zal geen eenvoudige taak zijn voor twee jonge filmmakers zonder Hollywood-ervaring om plots een dergelijk project in goede banen te leiden. Ik herinner me nog de docu Fucking Kassovitz met de Franse regisseur Mathieu Kassovitz (een beetje hetzelfde profiel als Adil en Bilall die vooral de aandacht trok met zijn jongeren-bende film La Haine) die ook een Hollywood-project in zijn schoot kreeg geworpen met Vin Diesel. Maar Babylon A.D. (2008) werd een ware nachtmerrie. Ook het Hollywood debuut van Erik Van Looy was niet meteen een schot in de roos, maar anderzijds deed Michaël R. Roskam wel beter met de The Drop (2014), ook al flopte de film aan de box-office.

    Een beter project had een Beverly Hills Cop reboot geweest met een nieuwe acteur, zoals Michael B. Jordan. Maar dat is het dus niet. Het is een derde sequel mét Eddie Murphy, en die heeft de reputatie om alles te willen controleren. Wat Adil en Bilall zullen moeten proberen is om toch nog hun film te maken en zich niet al te snel laten overrompelen door de filmster. Hij zal wel zenuwachtig zijn, wat deze film zou zijn mogelijke nieuwe doorbraak kunnen betekenen, maar het is het soort franchise waar je niet echt gritty kunt worden zoals Black dat wel was. Voor de rest zijn er geen excuses, want hioer zal wel een pak geld tegen gesmeten worden (rond de 60 miljoen dollar). Jerry zal ook wel een publiekstrekker willen, laten we dus hopen dat het R-rated kan en niet PG-13 moet, en dat ze ver weg blijven van die kitscherige Beverly Hills Cop III (1994). De twee regisseurs nemen best Beverly Hills Cop (1984) en Beverly Hills Cop II (1987) als voorbeeld.

    beverly hills cop,beverly hills cop 2,beverly hills cop 3,eddie murphy,steven berkoff,judge reinhold,john ashton,ronny cox,brigitte nielsen,gilbert r hill,martin brest,tony scott,jerry bruckheimer,don simpson,john landisbeverly hills cop,beverly hills cop 2,beverly hills cop 3,eddie murphy,steven berkoff,judge reinhold,john ashton,ronny cox,brigitte nielsen,gilbert r hill,martin brest,tony scott,jerry bruckheimer,don simpson,john landisbeverly hills cop,beverly hills cop 2,beverly hills cop 3,eddie murphy,steven berkoff,judge reinhold,john ashton,ronny cox,brigitte nielsen,gilbert r hill,martin brest,tony scott,jerry bruckheimer,don simpson,john landis

    Er is al langer sprake van een Beverly Hills Cop IV. Ik heb hierover al geschreven eind 2006, met een Eddie Murphy die toen 45 was. Dat is dus 10 jaar geleden en de man is ondertussen 55. Maar dat hoeft geen belemmering te zijn, want Liam Neeson en Sylvester Stallone bewezen dat ze nog altijd kunnen overtuigen op latere leeftijd. Toen werd duidelijk dat Judge Reinhold (Det. William 'Billy' Rosewood) and John Ashton (Det. Sgt. John Taggart) niet zouden terugkeren, ik verwacht ze ook niet in de nieuwe film, maar de toekomst zal het uitwijzen. In ieder geval onze welgemeende proficiat aan de twee regisseurs!

  • Black (2015) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Zoveel lovende woorden in Vlaanderen met een publieksprijs op het Filmfestival van Gent voor Black (2015), de tweede film van Adil El Arbi en Bilall Fallah. Spijtig genoeg was de film ook 'zwart' / wit en niet echt pienter in zijn vertelling, zelfs op het randje van het racisme. Het verbaast me dan ook niet echt dat de film geen wijde bioscooprelease heeft gekregen, ondanks zijn knappe fotografie van Robrecht Heyvaert, die ook de fotografie verzorgde voor die andere Vlaamse prent D'Ardennen (2015). Misschien een tikkeltje té afgelikt gezien de inhoud van de film.

    black_2015_dvd.jpg

    Korte inhoud: Black vertelt het verhaal van de vijftienjarige Mavela (Martha Canga Antonio) - zwart en lid van de gevreesde Brusselse jeugdbende lid van "Black Bronx" uit de Matongewijk. Ze wordt brutaal gedwongen om te kiezen tussen loyaliteit en liefde wanneer ze halsoverkop verliefd wordt op de Marokkaanse jongen Marwan (Aboubakr Bensaihi) uit de rivaliserende gang '1080'. Maar één ding leert Mavela snel: ‘Eens een bendelid, altijd een bendelid; bij de Black Bronx geraak je nooit meer weg.’

    De verdiensten van beide regisseur, die hun visitekaartje hadden gegeven met hun wat tegenvallende debuutfilm Image (2014), is dat Brussel op een wel bijzonder knappe manier in beeld hebben gezet. Ook al ligt het accent misschien wel op de migrantenbuurten. Maar toch toont men niet de vuile en vervallen buurten, maar zoekt men het in de meer grafische wijken met hun grote appartementscomplexen. En op één of andere manier krijg je hierdoor het effect dat deze film niet alleen gaat over een specifieke groep in een specifieke buurt, maar krijg je wel een universeler gevoel.

    Een tweede verdienste is dat de twee regisseurs er toch in slagen om deftige vertolkingen te bekomen van twee onervaren acteurs. Elke onbekwame regisseur kan een scene doen werken met pakweg een Meryl Streep of een Gary Oldman in de hoofdrol, maar het echte talent komt naar boven wanneer ze met een onbekende cast moeten werken.

    Spijtig genoeg mist het script die werd mede-geschreven door Hans Herbots en Nele Meirhaeghe, diepgang en finesse. Alle ingrediënten zijn aanwezig maar de samenstelling levert een fletse en nasmaak achter. Ik had ook het gevoel dat de film wel op een behoorlijk eenzijdige manier werd verteld vanuit het standpunt van de Marokkanen, terwijl deze film wel 'Black' heet. Anderzijds wordt er heel weinig diepgang gegeven aan de zwarte Afrikanen en hebben de makers er een scene in gegooid waarin één van hen op tv naar de gruwel van Rwanda aan het kijken is, alsof dit ook maar iets te maken had met het psychopatisch gedrag.

    black_2015_pic03.jpgblack_2015_pic02.jpgblack_2015_pic01.jpg

    De Marokkanen zijn de (anti-) helden. Zij zondigen wel wat aan kattenkwaad door het stelen van handtassen op een zonnige dag, van idiote Vlamingen (het is cool om een boefje te zijn en flikkenwagens in brand te steken met molotov cocktails). Worden bedreigt door fascistische Vlaamse flikken (nog een geluk is er een zwarte en Marokkaanse flik) en krijgen het aan de stok met door en door gemene, gestoorde en gewelddadige zwarten. Ja het is het eeuwenoude Shakespeare verhaal van Rome & Juliet, maar ik kan me niet herinneren dat één clan de slechte waren end e andere clan de goede. Alle zwarten, met uitzondering van Mavela, zijn karikaturale psychopaten en verkrachters. En wanneer er een Marokkaans meisje verkracht wordt krijgen we dit vreemd genoeg niet te zien, maar de makers hebben klaarblijkelijk wel plezier gehad in het verfilmen van de verkrachting van het halfnaakte zwarte meisje vanuit alle mogelijke hoeken.

    Veel vernieuwing zal je hier ook niet aantreffen. Het is een film gemaakt door mannen die zijn opgegroeid met Amerikaanse cinema en deze stijl met succes hebben overgeplaatst in de straten van Brussel. Had het een commercieel succes geweest dat ging ik hier hen veel felicitaties toewensen, maar dat was het niet. Ondanks de massale promotie-campagnes, de muziek van Oscar and the Wolf met Tsar B en het Slimste Mens kroontje van één van de regisseurs. Maar ik vermoed dat het allemaal net iets te onvolwassen is voor een hedendaagse generatie, die ook al die Amerikaanse films heeft gezien en die iets wat meer vernuft en intellect verwacht van een Vlaamse film. Hoe dan ook is het altijd wel leuk om nog eens een Belgische film te zien zonder Veerle Baetens of Koen de Bouw.

    Op 22 april 2016 is de DVD en Blu-ray van Black beschikbaar met een documentaire over de stadsbendes en de muziekvideo 'Black to Black.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 27 april 2016

     

    *** Black trailer ***

  • D'Ardennen (2015) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Debuut regisseur Robin Pront heeft indruk gemaakt met D'Ardennen (2015) een zenuwslopende misdaadfilm in de lijn van films als Goodfellas en A Simple Plan, en meteen zijn stempel gezet op de Vlaamse cinema.

    dardennen_2015_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Een brutale homejacking gaat hopeloos fout. Dave (Jeroen Perceval), één van de twee overvallers, moet zijn broer Kenneth (Kevin Janssens) noodgedwongen achterlaten. Vier jaar later komt Kenneth vrij en is er veel veranderd. Dave heeft zijn leven op de rails gekregen en probeert zijn broer te helpen waar mogelijk, maar kijkt met lede ogen toe hoe ongeleid projectiel Kenneth ten koste van alles zijn ex-vriendin Sylvie (Veerle Baetens) terug voor zich probeert te winnen.

    Jeroen Perceval zit zelfs aan de bron van deze film, want het verhaal is gebaseerd op een toneelstuk van hem. Het stuk had zoveel succes dat regisseur Michael R. Roskam meteen interesse vertoonde voor een verfilming met Matthias Schoenaerts in de hoofdrol. Maar de Hollywood-carrière van Schoenaerts kreeg vleugels en het werd steeds moeilijker om hem te strikken voor de rol. En toen kwam Robin aan zet en Perceval had meteen vertrouwen in de jonge regisseur die nog maar twee kortfilms had gemaakt. En zo geschiedde.

    Het bizarre is dat deze film stilistisch heel veel gelijkenissen vertoond met Rundskop (2010), met dit grote verschil dat het dialect geen Limburgs is, maar Antwerps. Ook de fotografie heeft wel iets weg van deze van Nicolas Karakatsanis, ook al heeft Robrecht Heyvaert wel zijn stempel kunnen zetten op de twee Adil El Arbi en Bilall Fallah films (Image, Black). Met de snelle montage, pittige dialogen en een beukende soundtrack van Bonzai (een Belgisch platenlabel van dancemuziek uit de jaren 90) verveelt de film in ieder geval voor geen seconde. Ook de duistere apotheose met twist is een mooie afsluiter.

    dardennen_2015_blu-ray_pic01.jpgdardennen_2015_blu-ray_pic02.jpgdardennen_2015_blu-ray_pic03.jpg

    Er was in december van vorig jaar sprake van een Amerikaanse release, maar dat lijkt er dus niet te komen. Ook de geruchten van een mogelijke remake door de gebroeders Coen, waren spijtig genoeg een aprilgrap van de mannen van Vertigo. Een geslaagde grap, want ikzelf was er toch even mee weg. In ieder geval was er al langer dan vandaag sprake van een Engelstalige remake, de toekomst zal uitwijzen of die er ooit zal komen.

    Deze week zijn de DVD en Blu-ray van D'Ardennen uitgekomen mét een audio-commentaar track van de regisseur, een making of en bloopers. Ik ben ondertussen al benieuwd naar zijn volgende film.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 2 april 2016

     

    *** D'Ardennen trailer ***

  • Vlaamse Films van 2015 kunnen bioscoopbezoekers niet overtuigen

    Pin it!

    De Vlaamse film zit in een dipje, en dit ondanks het ruime aanbod. Zoals we hier al in een vorig bericht hadden opgemerkt hebben de distributeurs al hun films in het najaar willen zetten, een periode die volgens hen voor betere resultaten kan zorgen. Maar het pakt dit jaar behoorlijk anders uit.

    Volgens het VAF (Vlaams Audio-Visueel Fonds) gingen er vorig jaar 2.650.753 bioscoopbezoekers naar een Belgische film kijken, maar 2015 zou in vergelijking wel eens een rampjaar kunnen worden voor de Vlaamse films, en met uitbreiding ook een slecht jaar voor de bioscoopuitbaters die vorig jaar toch konden rekenen op een aantal kleppers zoals Het Vonnis (2013) met 375'000 bezoekers, Marina (2013) met 372'000 bezoekers en De Behandeling (2014) met meer dan 140'000 bezoekers. Volgens de cijfers van Kinepolis hebben ze in het voorjaar van 2015 10% minder bezoekers in vergelijking met vorig jaar, terwijl in Frankrijk de omzet steeg met 2,3% en in Spanje met maar liefst 37%. In ons land was enkel de Vlaamse film Bowling Balls (2014) van Mark Punt nog een redelijk succes met iets meer dan 100'000 bezoekers, de ondergrens om van een hit te kunnen spreken.

    cafe_derby_2015_poster.jpglee_and_cindy_c_2015_poster.jpgtrouw_met_mij_2014_poster.jpg

    De rest van de films presteerde ondermaats. Nu kan je gaan discussiëren of dit de fout is van de distributeurs die iets teveel Vlaamse films bij elkaar hebben gepropt, de verkeerde keuzes van het VAF bij de toekenning van subsidies (van 100.000 tot 400.000 euro) of ligt de reden gewoon bij de tegenvallende kwaliteit van de filmproducties. Een komedie als Trouw Met Mij (2014) kijkt gemakkelijk weg, maar is verre van een film die je in de bioscoop moet gaan zien. Zoiets kon een perfecte tv-film zijn. En dan was er nog de arthouse film Lucifer (2014) van Gust Van den Berghe, die filmtechnisch wel een verrassende prent is om te bekijken met Tondoscope framing (zie making of), maar inhoudelijk en thematisch eigenlijk zo goed als niets zinnigs weet te vertellen over de val van de duivel in 3 hoofdstukken. Een ideale prent voor een filmfestival, maar weegt net iets te licht voor een multiplex release. Beide films halen een paar duizend bezoekers, en dat was eigenlijk voor een groot stuk voorspelbaar.

    Daarnaast waren er nog een aantal debuutfilms met verdiensten, maar geen grootse cinema, zoals Lee & Cindy C. (2015) van Stany Crets, een onevenwichtige liefdesverhaal tussen twee muzikanten met een pak vervelende personages die de boel behoorlijk verpesten. Ondanks de positieve recensies moest de film het stellen met slechts 6000 bezoekers. Café Derby (2015) van Lenny Van Wesemael is misschien wel de beste debuutfilm van het jaar, maar ook deze film strandde op 26.000 bezoekers. Ook Matteo Simoni en zijn Terug Naar Morgen (2015) van debuutregisseur Lukas Bossuyt ging zwaar uit de bocht met slechts 20'000 bezoekers. Deze Vlaamse Back to the Future was dan ook een gigantische tegenvaller, met vlakke personages en een script met ronduit slecht geschreven dialogen en een regie dat op geen enkel moment de dramatiek weet aan te scherpen. En uiteindelijk was er ook nog Paradise Trips (2015) met Gene Bervoets als de norse en oerconservatieve reisbus-chauffeur, die ook bleef steken op een 20'000 bezoekers. De film was dan ook geen voltreffer met een verhaal die ons nauwelijks kon bekoren en cameravoering om zeeziek van te worden, maar erger nog wat dat de makers geen idee leken te hebben om de personages tot leven te laten komen.

    black_2015_poster.jpggalloping_mind_2015_poster.jpgdardennen_2015_poster.jpg

    Ook de magisch realistische Galloping Mind (2015), het regiedebuut van de choreograaf Wim Vandekeybus, moet het na een maand in de cinema met nauwelijks 3.000 bezoekers stellen. En eigenlijk was dat nog veel gezien de film eigenlijk met haken en ogen aan elkaar hangt. De film werd gefinancierd door verschillende Europese landen via de Tax-shelter en de regisseur slaagt er nauwelijks in om een samenhangende film te maken met al die vreemde culturen. Het voelt allemaal ook behoorlijk pretentieus aan en op geen enkel moment heb je voeling met de personages of het verhaal. Ik vrees echter dat dergelijke films bezoekers in de toekomst gaan beïnvloeden in hun keuze om naar een Amerikaanse of Vlaamse film te gaan.

    Maar laten we afsluiten met een positieve noot. Er zijn nog twee veelbelovende films die het niveau wat kunnen optrekken en hopelijk meer bezoekers naar de bioscoop kan trekken. Zo is er Black (2015) van Adil El Arbi en Bilall Fallah, maar zeker ook de politie thriller D'Ardennen (2015) van Robin Pront. Twee films die één ding gemeen hebben, de geslaagde fotografie van Robrecht Heyvaert. Black komt uit op 11 november 2015 en D'Ardennen komt bij ons uit op 14 oktober 2014.