De FilmBlog

Trek jullie niks aan van de zwakke score die het Imdb-publiek aan The Reef (2010) gaf of de felle kritiek van de plaatselijke toeristen-dienst. Deze Australische shark-attack film mag dan wel met bescheiden middelen zijn gemaakt, deze thriller is heel wat beter dan Open Water 2: Adrift (2006) die een paar jaar geleden is uitgekomen en een beetje hetzelfde verhaal vertelt. De prent was trouwens mijn eerste geslaagde film die ik op het BIFFF heb gezien, tot nu toe (en heb er ondertussen al een stuk of 7 gezien).

Korte inhoud: Voor vier Australische en Britse snorkelduikers – Luke (Damian Walshe-Howling), Matt (Gyton Grantley), Suzie (Adrienne Pickering) en Kate (Zoe Naylor) - lijkt hun droom uit te komen; ze brengen een week door bij het mooiste koraalrif ter wereld op de zeilboot van Warren (Kieran Darcy-Smith). Als hun boot omslaat, en ze aan hun lot overgelaten worden op het gekantelde boot, verandert deze droom echter in een ware nachtmerrie. Wat moeten ze nu? Op het jacht, dat ieder moment kan zinken, blijven en wachten tot er heel toevallig een boot of vliegtuig in de buurt komt? Of zwemmend op zoek gaan naar land? Een paar besluiten het laatste te doen. Maar als ze dicht in de buurt van een stuk land zijn, zien ze een grote vin uit het water steken. De vrienden realiseren zich dat ze opgewacht worden door een grote witte haai. Zullen ze de kust levend bereiken?

De beste haaien-film blijft Jaws (1975) van Steven Spielberg, maar The Reef biedt een totaal nieuwe kijk op het gegeven. In plaats van met opgezette haaien te spelen, krijgen we hier een echte haai te zien. Via point-of-view shots worden we ondergedompeld in de Grote Oceaan en krijgen we de schrik van ons leven wanneer iemand van de personages denkt iets in het water te hebben gezien. Komt daar nog bij dat het verhaal gebaseerd is op een waar gebeurd feit (de sluipmoordenaar van dienst was wel geen witte haai, maar een tijgerhaai).

Het zijn geen geroutineerde Hollywood-acteurs die we tezien krijgen, maar wel gewone mensen die met veel overtuiging spelen en hun hart en ziel in hun vertolking leggen. En het werkt! Je transporteert je als toeschouwer volledig in hun benarde situatie. Trouwens nog eens leuk om zo'n angstaanjagende prent te zien zonder veel speciale effecten, die het realistische karakter van de film enkel maar zouden ontkrachten. De regie van Andrew Traucki is dan ook zo goed als feilloos te noemen. De man voelt zich trouwens thuis in het genre want hij heeft met Black Water (2007) zijn debuut gemaakt en dat ging over een overlevingsstrijd met een hongerige krokodil.

Mijn enige puntje van kritiek is dat er weinig echt memorabele scènes in de film zitten. Als ik aan Jaws denk, zie ik meteen een aantal aangrijpende beelden. Dat is niet het geval in The Reef. Maar anderzijds krijgt alles een documentair karakter wat dan weer het thriller-gevoel versterkt. In het verhaal zien we het groepje van 4 een poging ondernemen om te zwemmen naar een eiland, terwijl de schipper op zijn gekantelde boot blijft. Het blijft voor mij een gemiste kans om zijn verhaal te kortwieken. In de eindcredits vernemen we dat het wrak nooit werd teruggevonden. Door zijn noodlot uit te werken, had je misschien wel een memorabele scène kunnen uitbouwen, alsook de spanning te verhogen bij diegene die nog in het water zitten op zoek naar vasteland. Je had hiermee tevens de duurtijd van de film boven de 90min gebracht. Maar al bij al vond ik dit een uitstekende prent.

Ik was spijtig genoeg iets te laat thuis en heb dus net de visie van Urban Explorer (2010) gemist op het BIFFF, die geprogrammeerd stond om 18u. Nochtans stond deze film op mijn 'to see lijstje', maar goed, ik zal dan maar de trailer van de film bespreken – in afwachting van de filmrelease in de bioscoop.

Korte inhoud: Een groepje van vier onderzoekers huurt de lokale gids Kris (Max Riemelt) in, omdat ze nieuwsgierig zijn naar wat zich onder de stad Berlijn bevindt. Ze trekken door allerlei tunnels onder de stad, maar wanneer de gids een ongelukkige val maakt gaan er twee van hen op zoek naar hulp. Denis (Nick Eversman), een jonge Amerikaan blijft achter en Armin (Klaus Stiglmeier), een voormalig Duitse grenscontroleur verschijnt zomaar uit het niets. Uit wanhoop staat Denis hem toe hen terug te leiden naar de beschaafde wereld, maar dit blijkt een slechte keus te zijn.

Deze horror/thriller is van de hand van de Duitse cineast Andy Fetscher die met deze film zijn eerste grote langspeelfilm tekent. En de trailer laat vermoeden dat het er heftig aan toe gaat. Na het zien van de trailer had ik zoiets van, dit kan een geweldige horrorprent zijn in de stijl van The Descent (2005) of kan zwaar tegenvallen. Zeker de keuze om opnieuw Adolf Hitler van onder het stof te halen en van de killer in het verhaal een neo-nazi te maken, levert meestal teleurstellende films op. Tevens, ben ik van nature altijd heel sceptisch over films die niet langer duren dan 90 minuten. Maar laten we deze Urban Explorer het voordeel van de twijfel geven.

De film is gemaakt met een productiebudget van 3 miljoen dollar, wat zo ongeveer neerkomt op het budget van een Zaak Alzheimer. De film werd gefinancierd met Duits geld, maar de voertaal in de film is wel degelijk Engels. En ook niet alle acteurs zijn Duits, zoals Nick Eversman, Brenda Koo en Nathalie Kelley. De film heeft nog geen release bij ons, maar ik veronderstel dat hij wel zijn weg zal vinden naar een paar alternatieve bioscoop-zaaltjes. Dus als jullie verzot zijn op bloed, gore, angstaanjagende achtervolgingen en claustrofobische schok-taferelen, dan moeten jullie opzoek gaan naar deze prent.

Een andere Québecse thriller/horror die op het Filmfestival van de Fantastische Film (Bifff) te zien was en die ik even in de aandacht wil brengen is Les 7 Jours du Talion (2009) van Daniel Grou. In vergelijking met die andere film, 5150, Rue des Ormes (2009), is deze alles behalve grappig. Het relaas is bitter, zwartgallig en de sombere toon van de film blijft tot het einde aangehouden. Maar het is desondanks toch een sterke prent in zijn genre.

Korte inhoud: Bruno Hamel (Claude Legault) is een 38-jarige chirurg die samen met zijn vrouw Sylvie (Fanny Mallette) en achtjarige dochter Jasmine in Drummondville woont. Ze leiden een gelukkig leven, totdat Jasmine wordt verkracht en vermoord. Als de moordenaar is opgepakt, bekruipt Bruno een gruwelijk idee. Hij zint op wraak op de moordenaar en heeft het plan gevat om hem te ontvoeren en zeven dagen lang te martelen.

Wat zou je doen als vader mocht je jonge dochter verkracht en vermoord zijn en je te weten komt waar de dader zich bevindt? Een hypothetische vraag die menig mannen met een dubbel gevoel zou benaderen, maar weinigen kunnen het zich voorstellen wat ze zouden doen mocht zoiets afgrijselijk werkelijk gebeuren. In deze film volgen we een doorsnee man, een chirurg, een rustig en tevens geweldloos wezen die waarschijnlijk geen vlieg kwaad zou doen. En gezien we met zo iemand te maken hebben, is het ook gemakkelijker om ons te identificeren met hem. De film gaat de gruwelijke en sadistische toer op, maar blijft in zekere zin geloofwaardig. En dat realistisch karakter en het ontbreken van muziek die alles zou over-dramatiseren, maakt alles net dat tikkeltje intenser.

Maar de film heeft ook een aantal zwaktes, vooral in de laatste 30 minuten is nogal tenenkrommend te noemen. Het leek wel of de regisseur het gevoel had dat zijn film iets te simpel was, en hij er bijgevolg poëzie moest bij betrekken met een dood hert. Ik vraag me nog steeds af wat de uiteindelijke bedoeling was. Maar ook een scène met zijn dochter die hij in zijn fantasie een bad gaf, of nog de overbodige en totaal waanzinnige kidnapping van een moeder die haar kind verloor aan de verkrachter, was een bewijs dat de cineast de pedalen had verloren. Maar het domste van al was de politie inspecteur die elke avond een tape bekeek van een beveiligingscamera waarop zijn vrouw werd neergeschoten. Belachelijk!

Maar goed, al bij al wordt hier knap geacteerd en zit je wel op het puntje van je stoel terwijl je de folteringen van een losgeslagen man aanschouwt. En ik had het gevoel dat de romanschrijver en scenarist, Patrick Senécal (die tevens ook het scenario schreef van 5150, Rue des Ormes), niet van plan was om het ‘vendetta’ gedrag goed te praten, maar laat ruimte voor debat. De film heeft bij mijn weten (nog) geen bioscooprelease gekregen in ons land. Hopelijk komt hier nog verandering in.

***Related Posts***
26/04/2010: filmbespreking 5150, Rue des Ormes
08/04/2010: 28ste Editie Fantastisch Film Festival te Brussel

Hadden jullie al gehoord van Québecse horror? Ik ook niet, tot ik er twee kreeg voorgeschoteld op het Fantastisch Filmfestival (Bifff) dit jaar. Ik zal beginnen met de bespreking van de leukste van de twee, 5150, Rue des Ormes (2009). De debuutfilm van de Canadees Éric Tessier die zijn film baseerde op het boek van Patrick Senécal.

De film is in het Frans, met een zwaar accent uit Québec. Zelfs voor Franstaligen is het soms moeilijk te begrijpen wat ze vertellen. Toch zijn de dialogen het sterke punt van de film, doordrenkt met snedige aanvallen en leuke twists, alsook de fijne karakters.

Korte inhoud: Huis nummer 5150 aan Elm's Way ligt aan het einde van een rustige straat, in een klein en rustig dorpje. Toen Yannick (Marc-André Grondin) van zijn fiets viel, klopte hij aan bij de familie Beaulieu, om hier het bloed van zijn handen te wassen. Jacques Beaulieu (Normand D'Amour) en zijn familie hadden echter andere plannen met hem. Jack is een psychopaat met als doel rechtvaardigheid; hij wil al het kwaad de wereld uit helpen. Hij is ook een fanatieke schaker. Ook al heeft Yannick niets gedaan, hij wordt vast gehouden door Jack, die in hem zijn opvolger ziet. Maar dan doet Jack hem een aanbod; hij moet van hem winnen met schaken, en hij is vrij. Yannick zal dit spel nooit meer vergeten...

Alles begint heel vertrouwelijk met de zoon die naar de filmschool trekt en een ontmoeting met een ogenschijnlijk doodgewone vader in een doodgewone buurt. Maar achter deze façade schuilt een macabere realiteit en de "gewone mensen" lijken allesbehalve gewoon: een psychopate vader, een onderdanige vrouw, een geflipte teenager en een autistisch puber. Yannick zet een voet binnen een duivelse wereld waar hij de greep met de realiteit zal verliezen. De vader beschouwt zichzelf dan weer als een rechtvaardig moraalridder die geobsedeerd is door zijn kruistocht tegen de zondaars, die hij "les non-justes" noemt. De personages zijn zo heerlijk geschreven dat je zowel sympathie krijgt voor het slachtoffer als voor de psychopaat. Hij heeft Yannick gekidnapt, maar hij is niet van plan om hem te folteren. Integendeel, hij krijgt plaspauzes, geregeld een maaltijd, mag eens de benen strekken, kan zijn documentaire afwerken, en zijn boek lezen. De grootste dreiging komt bij momenten meer van de dochter (Mylène St-Sauveur) die in Yannick een rivaal ziet.

De regisseur slaagt met deze film alles heel sober te verfilmen met voldoende zwarte humor en absurditeit om je vingers van af te likken. Ook al zijn de accenten en de scheldwoordjes soms lachwekkend, het maakt allemaal deel uit van de charmes van deze thriller/horror film. Ik had er in het begin niet zo heel veel van verwacht maar de film heeft me aangenaam verrast. Van een technisch oogpunt is de prent heel knap gemaakt, met mooie fotografie en geslaagde visuele effecten. De beeldvoering en de acteursregie is zo goed als feilloos, en de regisseur zet met deze eerste langspeelfilm meteen zijn stempel.

***Related Posts***
06/05/2010: filmbespreking Les 7 Jours du Talion
08/04/2010: 28ste Editie Fantastisch Film Festival te Brussel

Een filmpje die nu al in mijn eindejaarslijstje van Beste Films van 2010 zal zitten is deze Kick-Ass (2010) van Matthew Vaughn (Layer Cake, Stardust), gebaseerd op de Icon/Marvel comic van Mark Millar en John Romita Jr. het slimme scenario van Jane Goldman en Matthew Vaughn zelf die ruimte maakt tussen de hardcore actie en de parodie. Hebben jullie nooit eens een superheld willen zijn? Wel in deze film zet een jonge knaap zijn dromen in de praktijk. Gekleed in een groen pak en gewapend met twee stokken gaat hij de misdaad te lijf, met dit verschil dat hij NIET beschikt over bovennatuurlijke krachten. En hij is blijkbaar niet de enige verklede vigilante in de stad.

Korte inhoud: 'Kick-Ass' vertelt het verhaal van Dave Lizewski (Aaron Johnson). Dave is een sul op de middelbare school, heeft weinig vrienden, leeft alleen met zijn vader en is een enorme fan van stripboeken. Op een dag besluit hij dat hij een superheld wil worden, net als in één van zijn stripboeken. Probleem is echter dat hij geen superkrachten heeft en gedoemd lijkt om te mislukken. Zijn zelfgemaakte pak en bravoure kunnen daarom niet voorkomen dat hij in zijn eerste confrontaties met echte criminelen een flink pak slaag krijgt. Op zijn pad ontmoet hij echter enkele medestanders, waaronder de 11-jarige zwaardvechtster Hit-Girl (Chloe Moretz), haar vader Big Daddy (Nicolas Cage) en de mysterieuze Red Mist (Christopher Mintz-Plasse).

Dit is nog niet de nieuwe The Dark Knight van 2010, maar het scheelt niet veel. Deze comic-adaptatie kent een aantal zwaktes, vooral in zijn aanloop, het overaanbod aan personages en een aantal overbodige scènes, maar is buitengewoon grappig, vernieuwend en intelligent. Deze adaptatie heeft misschien wat jeugdpuistjes, maar heeft geen beugel nodig. Het comic-genre heeft zich al een aantal jaren ontpopt als een volwaardig genre met uiteenlopende facetten, maar verlegt hier nog maar eens de grenzen en neemt hiervoor geen blad voor de mond. Het is allemaal best leutig, maar deze post-moderne prent is ook spectaculair gewelddadig en grof gebekt. Duidelijk een teenager-film die bestemd is voor een eerder volwassen publiek die tegen een stootje kan. Maar het geweld is niet zomaar gratuit, integendeel, er steekt een geniale choreografie in met knip-oogjes naar de John Woo en de Kill Bill films, die volledig afstand neemt van de Jason-Bourne-shaky-camera actie-sequenties, en alles staat in functie van de analyse van de superhero-mythe die de misantrope weldoeners in onze maatschappij doorzeeft met kogelgaten en bazooka-geweld. Net wanneer je dacht dat het genre zo goed als uitgeput was, komt deze Kick-Ass. Ik hoor nog de woorden van mijn docent op de filmschool "Film is dood". Nope, it still kick's ass!

Ook al zijn er iets teveel personages, en is het misschien wat wennen bij een eerste visie, zijn de uitwerkingen van de karakters is hilarisch. Het hoofdpersonage, is vreemd genoeg misschien wel het minst interessante personage van allemaal. Maar toch, Dave Lizewski alias Kick-Ass, zit opgesloten in het keurslijfje van de knullige, nerdy student die regelmatig ten prooi valt aan boefjes die zijn gsm en drinkgeld afpakken. Zijn zelfvertrouwen is volledig in zijn schoenen weggezakt, en de enige uitlaatklep waar de hormonen kunnen uitspatten, is in zijn fantasieën – over de rondborstige lerares maar ook zijn grote liefde voor de comic-helden. En op een dag neemt hij de beslissing om tot actie over te gaan en een dubbel leven te leiden, en op te komen voor diegene die onderdrukt worden. En regisseur Vaughn benadert het personage ook lijnrecht zonder hem ongekende superkrachten toe te schrijven. Het duurt dus niet lang tot het personage met zware breuken bij de spoeddiensten belandt. Het wordt meteen duidelijk dat Kick-Ass geen doorsnee comic-film wordt. Alle clichés zijn overboord gegooid en het genre wordt nog maar eens heruitgevonden.

En toch zitten we niet ver van de Peter Parker comicbook mythe – over de onderdrukte en gefrustreerde student die de wereld wil gaan redden – maar alles krijgt een andere invulling. Dave was niet gebeten door een radioactieve spin, maar werd wel zo hard geslagen dat hij zo goed als gevoelloos werd op bepaalde plaatsen van zijn lichaam. Maar hij blijft een gewone teenager en dat zorgt ervoor dat wij met hem zullen meevoelen en dat we volledig achter hem staan wanneer hij een YouTube/MySpace fenomeen zal worden. Kick-Ass is GEEN superheld, verre van. Hij is het prototype van de wannabe-held met een buitengewoon talent om zich in de problemen te werken. Maar hij wordt een held door de beeldvoering die er is gebeurd op de sociale netwerk platforms.

Maar er zijn ook "echte helden" in de film. De Batman-lookalike Damon Macready alias Big Daddy gespeeld door een efficiënte Nicolas Cage is geen gewone kerel. We weten allemaal dat de acteur bijna Superman was geworden, maar hier zet hij toch wel een niet-onaardige vertolking neer van een superheld. DIT is de rol die Nicolas Cage weer in de spotlight zal zetten, na tal van miskleunen. Hij neemt het op tegen de schurk van dienst, de maffiabaas en drug dealer Frank D'Amico (Mark Strong), en bij momenten ziet hij er gevaarlijker uit dan The Dark Knight himself. De sequentie in het warenhuis waar hij op de muziekvan John Murphy uit 28 Weeks Later (2007) een schoonmaak operatie doorvoert zal nog een lang tijdje blijven plakken in ons filmgeheugen. Maar het personage die de show steelt in de film is Mindy Macready alias Hit Girl, de dochter van Damon. Een uber-geweldadig 11-jarig meisje die een meester blijkt te zijn in martial arts en vuurwapens. Opgegroeid in ongewone omstandigheden is ze een would-be-assassin van de ergste soort. En dit alter-ego zit schuil achter het gelaat van een lief, vertederend meisje met vlechtjes. Maar schijn bedriegt, want achter dit schattig uiterlijk schuilt een misleidende killer, die niet op haar tong is gevallen en intellectueel en fysiek op scherp staat. ZIJ IS DE WARE KICK ASS in de film. Ik ben zelfs niet zeker dat de film ooit van de grond had kunnen komen zonder haar aanwezigheid. Maar nu denk ik zeker dat we nog van dit personage zullen horen in mogelijke sequels. De tijd van de lieve Fannings meisjes is bij deze ook goed voorbij. Zelfs in horrorfilms, zoals Orphan (2009), duiken lieve meisjes op die eigenlijk niet zo lief zijn.

Ik zal niet in detail treden over bepaalde scènes, want dit is het soort film waar de boodschap geleidelijk aan duidelijk moet worden via de verschillende verrassende plotwendingen en alles een verband heeft met elkaar. De film gaat over opgroeien, de overdreven obsessies van populariteit en idolen, de hedendaagse onverschilligheid, de "virtuele vrienden" die graag kijken hoe je in elkaar wordt geslaan, de nieuwe generatie gsm-nieuwsmakers die alles ongecensureerd uploaden op YouTube,…de prent is gewoon ontzettend actueel. Het is bijna een soort anti-superhero film, die al begint bij de aanvang van de film met een misgelopen stunt van een wannabe-superheld. Een beeld die los van zijn komisch karakter, meer diepte heeft dan wat je op het eerste gezicht zou kunnen denken. Waar zijn de superhelden met verheven idealen in onze maatschappij?

Maar alle lof ook aan de regisseur die met deze film bewijst dat hij beschikt over een talent om zowel actie in beeld te brengen alsook beschikt over een exceptionele komische timing. De film was de afsluiter op het Filmfestival van de Fantastische film (Bifff) en is al vanaf 21 april te zien in onze zalen. Ik kan deze prent alleen maar aanraden, het barst van de zwarte humor, buitengewoon nerdy, slim, schattig, vol met crowd-pleasing-rollercoaster-actie, terzelfdertijd absurd, super gewelddadig, en bovenal onvoorstelbaar COOL! Politiek incorrecte entertainment van de bovenste plank!

***Related Post*** 21/02/2012: Kick-Ass filmbespreking
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
14/03/2010: Een Kick-Ass poster collectie

Eindelijk ben ik nog eens op het BIFFF in Tour & Taxis geraakt en dan nog wel voor een Zuid-Koreaanse film. Bij de Zuid-Koreanen moet je zijn voor geniale keiharde actiethrillers, wraakzuchtige zich traag voortslepende door merg en ziel snijdende horror of poëtische melodrama's die zich als aaneen geweven stillevens in je hart nestelen.

Dit keer had Thirst (2009) van Chan-wook Park (Oldboy) onze voorkeur. Een priester die vampier wordt dat zou nogal wat geven, dachten we.

De sfeer op het BIFFF zat er al goed in. Om de beste plaatsen te veroveren sprongen we op de zetels en plaatsen ons neder naast de mensen die tussen de rijen aan het spurten waren om ons voor te zijn. De presentator kondigde in drie talen de een of andere bekende screamqueen Dee Wallace aan uit Kansas die al de eerste amusante vrolijke noten zette van de avond. Het gejoel bleef de hele film duren. Wij saaie Vlamingen moeten misschien ook meer lawaai maken tijdens de film. Nu op zo'n festival als BIFFF werkt het niet altijd storend en draagt het eerder bij tot de sfeer.

Korte inhoud:. Sang Hyeon (Kang-ho Song) is een priester die iets wil bijdragen tot de mensheid in plaats van zijn contemplatieve leven dat enkel uit bidden bestaat bij ziekenhuisbedden. Hij besluit naar een duister laboratorium te trekken waar ze op mensen experimenteren om het vreselijk kwaadaardige Emmanuel-virus onder controle te krijgen. Sang Hyeon sterft uiteindelijk aan de gevolgen van de ziekte, maar dat bleek blijkbaar maar een schijndood. Hij geneest op wonderbaarlijke wijze en wordt als een heilige aanbeden door de bevolking. Hij laat het kloosterleven achter zich en ontmoet een bont allegaartje dat samenhokt als hij weer moet gaan bidden bij een zieke. De zieke is een kinderlijke onvolwassen loser die bij zijn autoritaire moeder woont die haar schoondochter licht tiranniseert. Sang Hyeon voelt zich onmiddellijk aangetrokken tot Tae-Ju (Ok-bin Kim), maar dat is niet het enige wat in hem verandert. Hij wordt een vampier.

Het beheersen van zijn begeerte en het onderdrukken van zijn opkomende bloeddorst zijn schitterend verfilmd. Even komisch als tragisch weet Chang-Wook Park de sfeer te scheppen. De aantrekking tussen Tae-Ju en Sang Hyeon, de erotische spanning, het zich uiteindelijk overgeven aan mekaar leidt tot een duistere beslissing met kwalijke gevolgen.

De film bouwt zich zoals iedere Aziatische film in dat genre traag op maar je wordt beetje bij beetje meegesleurd in de leefwereld van deze vampier die worstelt met zijn menselijke gedaante en zijn principes als diepgelovig priester. De femme fatale van dienst leidt uiteraard tot de ondergang van de trotse fiere man. Het is in de geschiedenis nooit anders geweest. De liters bloed vloeien rijkelijk maar niet op een verschrikkelijke manier. Het is komisch, grappig, entertainend. Ik vind deze film niet meteen geniaal en niet meteen de beste in het genre. Het is een originele invalshoek en de telkens veranderende relatie met Tae-Ju vormt een knap element in deze dramatische love-story.

***Related Posts***
08/04/2009: 28ste Editie Fantastisch Film Festival te Brussel
08/11/2008: Mogelijke Oldboy remake
08/04/2009: Sympathy for Lady Vengeance

Het is zover, het 28ste Festival van de Fantastische Film gaat vanavond van start met de openingsfilm The Fourth Kind (2009) in het enorme depot van Tour & Taxis te Brussel. En van wat ik heb vernomen zou dit wel eens het laatste jaar kunnen zijn op deze locatie. En dat is een spijtige zaak want de organisatoren waren maar net vertrokken uit de Passage 44 aan de Botanique. Als jullie nog niet in T&T zijn geweest, doe het dan zeker dit jaar, al was het maar om deze unieke sfeer om te snuiven. Het is een gigantische zaal met een comicbook winkeltje, body tatoo shop, bar, make-up set, diverse workshop exhibities, vip-ruimtes, interview sets en uiteraard een zaal met iets meer dan 1000 zitjes (In de Passage waren er slechts 900).

Ok, ik geef toe dat de openingsfilm allesbehalve een geslaagde opener is. The Fourth Kind (hier de trailer) is een beetje van een voorspelbare thriller over ontvoerde mensen door buitenaardse wezens, met als enige hoogtepunt de verschijning van de bevallige actrice en ex-model Milla Jovovich. De prent is niet alleen inhoudelijk teleurstellend, maar ook technisch laat de film heel wat steken vallen. Prutser van dienst, regisseur Olatunde Osunsanmi, is trouwens niet aan zijn proefstuk toe want hij bewees met WithIN (2005) de ballen kent van hoe je een aangrijpend verhaal moet vertellen met beelden. Ik had nooit gedacht dat ik bij het zien van deze Fourth Kind zou smeken naar de terugkeer van Fox Mulder. De openingsfilm zou wel eens de zwakste film van het festival kunnen zijn, tezamen met Ghost Machine (2009). Bij deze zijn jullie gewaarschuwd.

Er zijn heel wat film die ik zou kunnen aanraden, zoals de intelligente horrorfilm Pontypool (2008) van de Canadees Bruce McDonald. Grant werkt bij een radiostation, dat uitzendt vanuit de kelder van de kerk in het kleine stadje Pontypool. De saaie werkdag veranderd al snel in een ware nachtmerrie als hij en zijn collega's vast komen te zitten. Ze komen erachter dat er een dodelijk virus heerst. Een platterprent met figuurlijk meer brains dan letterlijk, iets wat we normaal niet gewend zijn van het zombiefilm-genre (zie hier de trailer).

Kijk ook uit naar 1 (2009) van Pater Sparrow (hier de trailer trailer), over een boekhandelaar die ontdekt dat alle boeken in zijn winkel vervangen zijn door duizenden exemplaren van hetzelfde werk. Een geniale en vindingrijke satire over werkelijkheid en verbeelding, naar een essay van Stanislaw Lem (Solaris). De thriller Deliver Us From Evil (2009) van de Deen Ole Bornedal (The Nightwatch, The Substitute) is zeker ook wel de moeite waard. Het is een bloedstollende vendetta-film over het recht op zelfverdediging, waar het geweld door merg en been gaat. Het is een soort moderne versie van Straw Dogs (1971). Hier vinden jullie de trailer.

Ik zou ook de nieuwe Chan-wook Park (Oldboy) film aanraden, Thirst (2009), over een diepgelovige priester die deelneemt aan een uit de hand gelopen medisch experiment die hem verandert in een bloeddorstige vampier. Als je maar één film kan zien, ga dan misschien maar naar deze. Hier is de trailer. Iets luchtiger maar daarom niet minder interessant is Symbol (2009) van Hitoshi Matsumoto. Een surrealistische prent over een man die ontwaakt in een witte ruimte zonder ramen of deuren. Hier vinden jullie de trailer.

Films die op mijn 'to see' lijstje staan zijn de slasher Valhalla Rising (2009) van Nicolas Winding Refn over een eenogige krijger (Mads Mikkelsen) in de tijden van de vikings (trailer) en Slice (2009) van de Thai Kongkiat Khomsiri, een zinderende thriller over een seriemoordenaar die de ledematen van zijn slachtoffers overal in Bangkok dumpt. Een film met heel wat Brian De Palma trekjes. Ook Heartless (2009) van cultregisseur Philip Ridley trekt mijn aandacht. De film vertelt het verhaal van een introverte jongen met een hartvormige geboorteplek op zijn gezicht, die een pakt met de duivel sluit. Hier de trailer.

Tot slot zijn er een paar films die zou afraden voor gevoelige kijkers (en hiermee bedoel ik 80% van de gemiddelde bioscoopbezoekers), met name The Human Centipede (2009) van de Nederlander Tom Six over een diabolische chirurg die op het idee kwam om een menselijke versie te maken van de duizendpoot door de anus van een slachtoffer te verbinden met de mond van andere slachtoffer, en zo een rijtje te maken van 3 mensen. Als jullie Taxidermia iets te braaf vonden, dan zal deze maagomkerende prent zeker niet ontgoochelen (hier de trailer). Verder zijn er nog wat geflipte Servische films die nog moeten afrekenen met hun verleden, en dit met pornografische snuff films. De meest gewelddadige en brutale in zijn soort is A Serbian Film (2009) (bekijk de trailer best niet op het werk) en de meest creatieve is Life and Death of a Porno Gang (2009) (hier de trailer).

Het festival duurt tot 22 april en op deze link vinden jullie het volledige programma. Laat weten welke films jullie

Terwijl we om de oren worden geslagen met 3D-animatiefilms, en Pixar elk jaar opnieuw de grenzen verlegt, komt deze verrassende Metropia (2009) van de Egyptisch-Zweedse Tarik Saleh. Ik wist dat het een animatiefilm was, meer niet. En ik was echt wel onder de indruk, niet alleen van de animatie-techniek waarbij gephotoshopte foto’s van acteurs geanimeerd worden, maar tevens ook van dit duistere Kafkaiaanse Big-Brother-is-Watching-You verhaaltje. De Zweedse animariefilm-sector heeft zich meteen op de kaart gezet, en neen, het is niet meteen voor kinderen.

Korte inhoud: Metropia speelt zich af In een Europa over niet al te lange tijd. De wereld zit zonder olie en de metrolijnen van Europa zijn met elkaar verbonden, waardoor een groot ondergronds web is ontstaan. Roger (Vincent Gallo), een onopvallende en saaie call-center medewerker, probeert weg te blijven uit The Metro, het ondergrondse netwerk van Trexx van Ivan Bahn (Udo Kier). Hij heeft een stagnerend seksleven met Anna (Sofia Helin), en rijdt geregeld met zijn fiets bovengronds in het verlaten terrein. Hij vindt het vervelend en hoort soms stemmen in zijn hoofd. Op een dag ontdekt Roger dat zijn leven tot in de kleinste details gecontroleerd wordt en hij probeert te ontsnappen uit dit systeem. Daarvoor krijgt hij de hulp van supermodel Nina (Juliette Lewis).

Over prachtige vertolkingen kan je hier niet spreken, maar de acteurs zijn wel degelijk present met hun stem en de emotie zit hem volledig in de After Effects geanimeerde oogbollen en het blanke gelaat. Het is zo fascinerend om die karakters te zien. De gezichten zijn iets groter dan hun lichaam en tevens ook scherpen zodat je bijna de acteurs niet meer herkent. En dat zorgt meteen ook dat je volledig gaat meeleven met die "poppetjes" die veel weg hebben van actrice Tila Nguyen. Het deed me even denken aan die geanimeerde Duitse taalprogramma’s voor kinderen van zoveel jaar geleden, waar figuurtjes met grote platte gezichtjes in verschenen. Maar dit moet de eerste keer zijn dat deze techniek op een filmische manier tot in de perfectie wordt uitgewerkt en heel doeltreffend blijkt te zijn.

Metropia is uiteindelijk een soort neo-noir-science-fiction-thriller, met een buitengewoon verleidelijke femme fatale en donkere schaduwscènes waar bij momenten we enkel nog maar delen van het gezicht zien. Ook de slechteriken zijn heel knap uitgewerkt, de casting van Udo Kier heeft met zijn Duitse tongval meteen dictatoriale trekjes en zijn veiligheidsadviseur, Ralph Parker (Stellan Skarsgård), is buitengewoon angstwekkend met zijn grote gestalte, kale kop, en zijn ongemakkelijke rustige stem. Eén van de betere scènes uit de film is een scène waarin Ralph informatie wil hebben van Stefan (Alexander Skarsgård), de stem van Roger. Dit gebeurt in een leeg en bedreigend metrostation. De dreiging die van de veiligheids-expert uitgaat is tastbaar maar tevens onvoorspelbaar. De man heeft een ongedwongen gesprek en rookt rustig zijn sigaretje.

Met een duurtijd van 86 minuten is het heel moeilijk om in de diepte te werken. Het verhaal mist her en der nog wat spanning en de climax naar het einde toe mocht iets grootser hebben uitgepakt – of wel net heel kort en krachtig, maar nu is het een beetje van een teleurstelling. Maar dat heb ik wel vaker bij films, en beschouw dit zeker niet meer als determinerende waarde-factor. Het zijn keuzes die een regisseur maakt en die keuzes komen nu eenmaal niet altijd overeen met je eigen keuzes. Maar de regisseur is hier wel in geslaagd mij op het puntje van mijn stoel te brengen. Zeker met een scène naar het einde toe waar ons hoofdpersonage op Hitchcockiaanse wijze ziet hoe zijn meisje verkracht zal worden en hier niets kan aan doen. De scène wordt zelfs nog beter wanneer hij noodgedwongen de ogen moet sluiten. Ik blijf hier wat cryptisch, om niet teveel te spoilen, maar zij die de film zullen zien, weten meteen waarover ik het heb. Dit zijn meesterlijke scènes.

Mocht Franz Kafka een filmregisseur zijn, dan had hij waarschijnlijk deze animatieprent gemaakt. Het zit vol met surreële, absurde scènes en het hoofdpersonage lijkt spreken op een personage uit zijn romans. He verhaal van Frederik Edin schetst op treffende wijze de onderdrukking van de consumerende mens en roept echo’s op van het deprimerende, dystopische toekomstbeeld van Ray Bradbury, Philip K. Dick, George Orwell en Aldous Huxley. En dat laat je uiteraard niet geheel onberoerd. Metropia past trouwens volledig in het kader van het nieuwe post-apocalyptische genre die zich al sinds een paar jaartjes manifesteert in het filmlandschap. Het zijn films die een aannemelijk visioen voorleggen van een onverbiddelijke toekomst waar de macht bij de corporaties ligt. Deze film zullen jullie binnenkort kunnen bewonderen op het filmfestival van de Fantastische Film in Brussel (Bifff) van 8 tot 20 maart 2010.

Bon, het is koud buiten en mijn verwarming werkt hier maar half en moet sebiet die gladde baan op, dus, laten we het 'kort en heet' houden. Wat dachten jullie van een trailer van een compleet geflipte Japanse low-budget SF/actie/horror, The Machine Girl (2008) (Kataude Mashin Gâru), in regie van Noboru Iguchi (Sukeban Boy, Cat-Eyed Boy) en een beetje een antwoord op dat ander goor exemplaar Dororo (2007).

Voor de mensen die verzot zijn op Planet Terror (2008) en The Evil Dead (1981), dit is misschien nog gortiger. En dat kon niet missen gezien de 'speciale effecten' verzorgd worden door Yoshihiro Nishimura die zijn talent al kon bewijzen met Meatball Machine (2005), Exte: Hair Extensions (2007) en Death Trance (2005).

Korte inhoud: Het leven van Ami (Minase Yashiro), een Japans schoolmeisje (of wat had je gedacht), wordt in brokken geslagen wanneer de Ninja-Yakuza familie haar jongere broer folteren en vermoorden en op de koop toe nog eens haar hand afkappen. Het meisje wil wraak nemen en zet hiervoor allerhande moordwapens aan haar geamputeerde handje…en andere verloren bodyparts.

Kijken naar de trailer is op eigen risico, want het bloed vloeit rijkelijk en de ledematen vliegen vrolijk in het rond! Wanneer de film bij ons vertoond zal worden is nog niet bekend, maar ik verwacht deze toch wel op het BIFFF, anders maak ik van mijn oren bij de programmatie :) Het is over-the-top-manga-style om van te smullen. En voor diegene die niet zo tegen het geweld kunnen, kunnen zich misschien vergapen op de aanwezigheid van het Japanse pop-idool Asami.

***Related Post***
27/06/2008: Tokyo Gore Police van Yoshihiro Nishimura

De echte filmfreaks zitten de komende twee weken op het Brussels Internationaal Filmfestival van de Fantastische Film, of kortweg Bifff, van 10 tot 25 maart 2006 in de Passage 44. Opmerkelijk is dat de openingsfilm van het festival vanavond niet Hostel (2006) is, maar wel An American Haunting (2005).

En dat is vreemd want de regisseur van Hostel, Eli Roth, had zelf gepleit om Hostel als openingsfilm in het Bifff te hebben. Maar de distributeurs beslisten daar enigszins anders over. God weet waarom? Maar Hostel is ondertussen wel te zien in de gewone zalen en doet het nog altijd bijzonder goed. Het goudhaantje koste 4,5 miljoen dollar om te maken en bracht al een slordige 47 miljoen op in de VS. Dit is geen film voor gevoelige kijkers. Het bloed druipt van het scherm af. Roth maakt hier een efficiënt en gruwelijk stukje cinema die jullie maag doet ineenkrimpen als je al tegen een stootje kan en die jullie de zaal doen uitrennen als je wat gevoeliger aangelegd bent. De film Saw (2004) is een komediefilm vergeleken met deze prent. Jullie zijn dus gewaarschuwd.

***Related Post***
11/03/2006: An American Haunting review
05/01/2006: Hostel, de sequel
28/10/2005: gruwelpraktijken in Hostel
13/07/2004: Cabin Fever review