De FilmBlog

Regisseur Oliver Stone is terug van weggeweest, na een klein intermezzo van 2 jaar. Zijn laatste film was de niet onaardige sequel Wall Street: Money Never Sleeps (2010), en nu pakt hij uit met de misdaad thriller Savages (2012).

Korte inhoud: Chon (Taylor Kitsch) en Ben (Aaron Johnson) zijn vrienden die een lekker leventje leiden met hun succesvolle hennepplantage. Het leven lijkt mooi te zijn in het Californische dorpje totdat het Mexicaanse Baja Kartel zich komt melden voor een aandeel in de geestverruimende handel van het trio. Hun wiet is echter zo goed dat een Mexicaans drugskartel hen op het spoor komt en Chon en Ben dwingt voor hen te komen werken. Wanneer zij weigeren, ontvoert het kartel hun gemeenschappelijke vriendin O (Blake Lively). Elena (Salma Hayek), de genadeloze leider van het Baja Kartel, en haar rechterhand Lado (Benicio Del Toro) onderschatten echter de band tussen de drie vrienden. Met de hulp van een corrupte narcotica-agent (John Travolta) nemen ze het op tegen het kartel.

En naast bovenstaande acteurs zien we ook nog Uma Thurman en Emile Hirsch . We hebben dier dus wel degelijk te doen met een sterke cast. Savages is gebaseerd op het boek van Don Winslow. Oliver Stone was zo overtuigd van het werk dat hij al begon te schrijven aan een scenario nog voor het boek werd uitgebracht.

Ik heb de indruk dat we ons mogen verwachten aan een soort True Romance (1993), met dit verschil dat we hier te maken hebben met een menage à trois in plaats van het standaard boy & girl koppel. De film had al in de lente moeten uitkomen, maar na de test-screenings hebben ze besloten om aan het verhaal nog wat te sleutelen. Bijgevolg wordt de release opgeschoven naar de juli (voor ons zal dat waarschijnlijk september worden).

En hier is dan uiteindelijk onze Top 10 Box-Office Flops uit 2010. En in vergelijking met 2009 waren de verliezen van 2010 een stuk minder, ook al heeft dat niet meteen iets te maken met mogelijke besparen. Intendeel. Er werd in 2010 gemiddeld meer geïnvesteerd dan in 2009. Zo zie je maar dat een economie met veel besparingen niet altijd meer winsten oplevert. Eén film ontbreekt aan dit lijst, en dat is Dylan Dog: Dead of Night die met zijn productiebudget van 20 miljoen dollar nauwelijks 4 miljoen zou hebben opgebracht. Maar gezien dat ik productiebudget niet kon verifiëren heb ik deze uit de lijst gelaten.

10. The Last Station (2010) Michael Hoffman
Productioncost: $18 million - Worldwide Gross: $13,55 million (Sony)

Niet alle films die een Oscar-nominatie op zak hebben (in dit geval voor beste mannelijke bijrol en beste vrouwelijke hoofdrol) kunnen scoren aan de box-office. Nochtans waren ze goed voorbereid door de release van hun film op de vooravond van de oscar-selectie te plannen. Mocht The Last Station in de prijzen vallen dat zouden ze nog kunnen genieten van de extra publiciteit. Maar niet dus, ook al is deze prent uiteindelijk nog zo slecht niet, maar de gemiddelde bioscoopbezoeker is niet meteen geïnteresseerd in de laatste levensjaren van Leo Tolstoy. Op het acteerwerk van Christopher Plummer en Helen Mirren valt uiteraard niets op aan te merken, maar sexy is de film in geen geval.

9. My Soul to Take (2010) Wes Craven
Productioncost: $25 million - Worldwide Gross: $20,97 million (Universal Pictures)

Wes Craven (Scream, A Nightmare on Elm Street) is een 'hit-and-miss' regisseur geworden. Soms is er een ware stormloop van bezoekers voor zijn films, op andere keren horen we krekels in de bioscoopzaal. En My Soul to Take behoort tot die tweede categorie. De reden waarom de film zo slecht werd ontvangen hoef je ook niet ver te gaan zoeken; het was gewoon een slechte film en misschien ook wel de zwakste horrorprent uit zijn gehele oeuvre. Ja, zelfs nog slechter dan Cursed (2005). De film begint over-the-top en blijft erover.

8. Green zone (2010) Paul Greengrass
Productioncost: $100 million - Worldwide Gross: $94,88 million (Universal Pictures)

Het probleem met Green Zone is dat hij te weinig vuurwerk levert voor een mainstream actiefilm en te weinig diepgaand voor een politiek drama, en dit is wel spijtig want er valt anders heel wat te zeggen over de Amerikaanse zoektocht naar hun massa vernietigingswapens. Er zijn zowat anderhalf miljoen Irakezen gesneuveld met 17 zelfmoorden per dag, naast 30'000 Amerikaanse soldaten die in bodybags terug kwamen. Ook al had de film de bedoeling de aanwezigheid van de Amerikanen in Irak te bekritiseren, is het meer een pamflet voor links-liberalen, die er uiteindelijk zelf niet gediend mee zullen zijn gezien alles veel te ongenuanceerd overkomt. Het duo Matt Damon/Paul Greengrass werkt beter in een Jason Bourne context.

7. The Wolfman (2010) Joe Johnston
Productioncost: $150 million - Worldwide Gross: $139,79 million (Universal Pictures)

Visueel is The Wolfman dik in orde, maar voor de rest is deze remake nauwelijks angstaanjagend. Regisseur Joe Johnston slaagt er tevens is om een film over een weerwolf, met een script van Andrew Kevin Walker (Se7en, The Game) en acteurs als Benicio Del Toro en Anthony Hopkins, al zo saai te maken als gras zien groeien. Daar waar An American Werewolf in London ons naar de keel greep met het menselijk drama achter de transformatie, verliest Johnston zijn focus en verdwaalt hij in de goedkope gothic-horror referenties van uit de jaren stillekes en de platvloerse camp.

6. Scott Pilgrim vs. the World (2010) Edgar Wright
Productioncost: $60 million - Worldwide Gross: $47,66 million (Universal Pictures)

Deze film staat in mijn Top 10 Favoriete Films uit 2010 ook al werd Scott Pilgrim vs. the World een flop. De reden waarom deze film verlies heeft geleden is voornamelijk te wijten aan zijn onderwerp die besteed was voor een select publiek van comic-book geeks. Een dergelijke film die zich richt op een bepaalde niche in de filmmarkt scoort zelden hoog aan de box-office, en 60 miljoen als productie-budget is misschien wat overschat. Maar ik heb er van genoten. Je dompelt onder in de echte comic-book wereld zoals je nog nooit eerder ervaren hebt.

5. Repo Men (2010) Miguel Sapochnik
Productioncost: $32 million - Worldwide Gross: $18,41 million (Universal Pictures)

Daar waar science-fiction actiefilms (Transformers, The Island, Total Recall) goed in de markt liggen, zijn science-fiction thrillers (Sunshine, Splice, The Invasion) een moeilijk genre om aan een breed publiek te verkopen. En nochtans had deze film alles om te scoren: sterke cast, beperkt budget maar voldoende om het script te verfilmen, een talentvolle Director of Photography. Het enige wat de film niet had was een intelligent scenario. Van alle debiele eindes in de filmgeschiedenis haalt Repo Men zeker de Top 10 lijst. Het weet ook niet precies in welk genre het wil uitblinken: komedie, actie of thriller. Wat ik zou voorstellen in de oorspronkelijke cast terug te halen met een andere regisseur en de film opnieuw te maken vanaf het moment dat Jude Law een electro-shock krijgt (zo halfweg de film).

4. Extraordinary Measures (2010) Tom Vaughan
Productioncost: $31 million - Worldwide Gross: $15,13 million (CBS Films)

De mediocriteit in Extraordinary Measures is stuitend. Smaakloos vertier met Harrison Ford en een schaamteloos scenario dat ook nog eens gebaseerd was op waar gebeurde feiten. Samen met Desperate Measures (1998) zijn het twee measures die een maat voor niets waren. Maar de reden waarom het volk weg bleef is deels ook te danken aan de mislukte media-campagne die zelf niet wist hoe de film verkocht moest worden. Enerzijds werd de film gepromoot als een medische thriller, anderzijds als een emotioneel drama. De trailers waren ook onevenwichtig en hadden met hun afschuwelijke titels ook een troosteloos tv-film ondertoontje.

3. The Warrior's Way (2010) Sngmoo Lee
Productioncost: $42 million - Worldwide Gross: $11,09 million (Relativity)

Kate Bosworth en Geoffrey Rush in één en dezelfde film was voor mij iets van een verrassing. De opeenstapeling van het ene martial-art en western cliché na het andere, was voor mij een andere verrassing. Maar de verschrikkelijk slechte dialogen en het afschuwelijke camerawerk in The Warrior's Way hebben waarschijnlijk heel wat bioscoopbezoekers verrast. Maar dit is het zoveelste bewijs dat het martial art/western genre gewoon niet werkt.

2. Jonah Hex (2010) Jimmy Hayward
Productioncost: $47 million - Worldwide Gross: $10,90 million (Warner Bros)

Ook die andere western, Jonah Hex, deed het slecht en dat zal waarschijnlijk voor een groot stuk te danken zijn aan de onnatuurlijke mix tussen het comic book genre en de western. Ook Cowboy’s & Aliens zal met veel moeite zijn productiebudget kunnen terugwinnen tijdens zijn bioscoop-release. Daarnaast werd er iets teveel gehoopt op de Megan Fox factor in alle trailers. Niemand geeft een moer om Fox, dus hadden ze misschien beter de focus gezet op Josh Brolin. Maar goed, de film is het zwakste van wat er in de aanbieding was in 2010.

1. How Do You Know (2010) James L. Brooks
Productioncost: $120 million - Worldwide Gross: $48,67 million (Columbia Pictures)

Maar de grootste flop van 2010 stond op rekening van How Do You Know. De nieuwe romantische komedie van As Good as It Gets (2004) regisseur James L. Brooks, die na zijn andere fiasco Spanglish (2004) waarschijnlijk zijn carrière als regisseur wel kan vergeten. Wanneer een romcom niet grappig is en niet romantisch, dan heb je een probleem. En wanneer Columbia Pictures zo dwaas is om tegen dit script zomaar eventjes 120 miljoen dollar tegen te smijten, dan heb je ook nog eens af te rekenen met een financiële kater. En wie heeft die idiote titel bedacht?

***Related Posts***
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006

Het heeft een tijdje geduurd maar met de release van The Wolfman (2010) hebben nu alle grote horrorklassiekers een moderne remake gehad The Mummy, Dracula, Frankenstein), de ene al iets beter dan de andere. En toch is er al de laatste jaren heel wat te doen geweest rond lycantrofie of weerwolf-transformatie (Underworld, Van Helsing, Cursed, Skinwalkers) maar uiteindelijk niet meteen van het niveau van de versie uit de jaren ’80, An American Werewolf in London (1981) van John Landis. Maar deze film was uiteindelijk geen remake van de originele versie The Wolf Man (1941).

Korte inhoud: Als zijn broer plotseling verdwijnt, keert Lawrence Talbot (Benicio Del Toro) terug naar het huis van zijn vader John (Anthony Hopkins), dankzij Gwen Conliffe (Emily Blunt), de verloofde van zijn broer. Lawrence besluit te helpen om zijn broer te vinden. Maar als hij oog in oog komt te staan met de verantwoordelijke, een weerwolf, wordt hij gebeten en dus ook getroffen door deze gruwelijke vloek volgens de zigeunerin Maleva (Geraldine Chaplin). Daarna duurt het niet lang voor Lawrence langzaam begint te transformeren...

Er bestaat geen betere acteur om de rol de vertolken van een werewolf, als Benico del Toro. Regisseur Joe Johnston had tevens ook nog Hopkins en Blunt in zijn cast, naast een comfortabel productiebudget van maar liefst 150 miljoen dollar, en medewerkers als componist Danny Elfman en make-up artist Rick Baker in de rangen. Spijtig genoeg volstond het niet om een voortreffelijke horrorfilm te maken. Het script van Andrew Kevin Walker (Se7en, Sleepy Hollow) vertoonde nochtans voldoende elementen om ons de stuipen op het lijf te jagen, maar het resultaat was allesbehalve schrikwekkend te noemen. De trailer liet ons in ieder geval het tegenovergestelde vermoeden met gitzwarte beelden en monsterachtige close-ups. Trailers zijn nu eenmaal misleidend.

Het probleem met de film is zijn doorgedreven filmstijl die ons iets te fel de gotiek uit de oude films wil doen laten opsnuiven, en toch probeert hedendaags te zijn, en dat werkt hier echt niet. Enerzijds is het ingetogen en gracieus, anderzijds is het gory en grotesk, maar als kijker verlies je compleet de draad en kan je met moeite inleven in de verwikkelingen van de personages. Bepaalde sequenties dus letterlijk uit de originele Wolf Man film komen zelfs heel lachwekkend over. Ook het werk van de horror-make-up artist Rick Baker zijn vaak op het randje van de camp. Indien je gaat vergelijken met series als True Blood en films als Twilight , dan zien de tanden eruit alsof ze gekocht werden in een carnaval-winkeltje. Ik ben niet zeker dat de gelijkenis met de weerwolf uit de jaren ’40 film de beste keuze was voor Baker. Opnieuw, op papier lijkt het de juiste keuze, maar in de praktijk werkt het niet. Nostalgie kan mooi zijn, maar is niet altijd een feilloze creatieve beslissing. Het finale gevecht tussen de twee weerwolven lijkt te komen uit een over-ambitieuze B-film en is allesbehalve wat het had moeten zijn: namelijk schrikwekkend. Er zit heel wat bloed in en hier en daar wat gory-scènes, maar verdient nauwelijks zijn R-rating. De snelle montage probeert alles nog in leven te houden, maar de zwakke regie werpt een te grote schaduw over de remake.

Tot overmaat van ramp overstijgt Anthony Hopkins nauwelijks het niveau van de karikatuur en heb je het gevoel dat je deze vertolking van hem al eens eerder hebt gezien. De rollen van Emily Blunt en Hugo Weaving zijn dan weer veredelde figurantenrollen en enkel Del Toro kan de film van de afgrond redden, maar het volstaat nauwelijks. Er is lange tijd gezocht naar een degelijke regisseur, en Johnston had de producers kunnen overtuigen met zijn Jumanji en Jurassic Park III die actie kon afwisselen met cgi-sequenties, maar spijtig genoeg heeft hij zowat alle foute beslissingen genomen op verhaal-vlak. Johnston heeft een gedateerde prent gemaakt die snel vergeten zal zijn.

Bij het bekijken van deze prent denkt je meteen weer aan al die nutteloze remakes die geen enkele toegevoegde waarde hebben op het origineel. Ook de reshoots konden dit zooitje redden en dat hebben niet alleen de journalisten geweten, maar tevens heel wat potentiële bezoekers die wegbleven uit de bioscoopzalen. De film werd een pijnlijke bioscoopflop die slechts 62 miljoen dollar opbracht in de States. Heel wat talentvolle mensen hebben hier aan gewerkt, maar nauwelijks iemand wist hoe ze het materiaal moesten benaderen.

Gelukkig is deze Blu-ray van Universal nog wel het bekijken waard en met name door de director’s cut die op de schijf staat met 16 minuten extra film. Ik laat jullie oordelen of de producers de correcte beslissing hebben genomen. Daarnaast zijn er nog wat documentaires en deleted scenes. Al bij al een verzorgde editie.

***Related Post***
22/10/2009: The Wolfman een eerbetoon aan de klassieke horrorfilms
31/01/2008: The Wolfman voor Joe Johnston
22/10/2009: Benicio del Toro is The Wolfman

Er is uiteindelijk nog een nieuwe trailer van The Wolfman (2010), de remake waar meer dan 3 jaar aan gewerkt is en geregisseerd door Joe Johnston (Jurassic Park III, Hidalgo). De scenarist van dienst is niemand minder dan Andrew Kevin Walker (Se7en, The Game).

Universal probeert al ruim een decennium lang om oude glorie nieuw leven in te blazen. Bij The Mummy liep het een beetje mis, gezien de drie films nog maar weinig van doen hebben met de oude horrorklassieker waarop ze gebaseerd zijn. Alleen al vanwege de indrukwekkende cast zijn de verwachtingen van Wolfman hooggespannen. Ronkende namen als Anthony Hopkins, Benicio del Toro, Hugo Weaving, Geraldine Chaplin en Emily Blunt; daar gaat het hart van de ware filmliefhebber absoluut sneller van kloppen. Oscarwinnaars Hopkins en Del Toro hebben logischerwijs een streepje voor, maar ook Weaving, Blunt en Chaplin (de dochter van) hebben hun sporen in de filmwereld inmiddels ruimschoots verdiend. Del Toro, die bekendstaat als iemand niet zomaar elke rol aanneemt, wilde als fan van het origineel en verzamelaar van Wolfman-memorabilia dolgraag een bijdrage leveren aan de film.

Korte inhoud: Lawrence Talbot’s (Benicio Del Toro) onschuldige jeugd wordt bruusk tot een einde in de nacht waarin zijn moeder overleed. Nadat hij het slaperige Victoriaanse stadje Blackmoor verlaten heeft in de hoop de tragedie uit zijn jeugd achter zich te kunnen laten, trekt hij naar de VS om er een nieuw leven op te bouwen. Daar wordt hij echter opgespoord door Gwen Conliffe (Emily Blunt), de verloofde van zijn broer die spoorloos is verdwenen. In de hoop dat Lawrence haar kan helpen bij haar zoektocht, haalt ze hem over mee terug te komen naar Wales. Hij komt er al gauw achter dat een krachtig, bloeddorstig en angstaanjagend monster de dorpelingen bedreigt en dat Aberline (Hugo Weaving), een mysterieuze detective van Scotland Yard die de situatie is komen onderzoeken, meer weet dan hij wil toegeven. In zijn poging de zaak op te lossen, stuit Talbot op een oude vloek die de slachtoffers van het monsters in weerwolven verandert bij volle maan. De enige manier om een einde aan deze horror te brengen en de vrouw voor wie hij warme gevoelens heeft gekregen te beschermen, is door het kwaadaardige beest te verslaan. Maar tijdens zijn jacht op het monster ontdekt deze simpele maar gekwetste man zijn eigen duistere kant. Een oerkracht komt los waarvan hij geen idee had dat het in hem schuilde.

De productie van The Wolfman kende nogal wat moeilijkheden. Vooral de zoektocht naar een geschikte regisseur nam enige tijd in beslag. De namen van Brett Ratner (Red Dragon, X-Men 3) en Matt Reeves (Cloverfield) deden de ronde, maar geen van hen durfde de uitdaging aan. Mark Romanek (One Hour Photo) zegde toe en de preproductiefase werd ingezet, maar de regisseur keerde het project begin 2008 de rug toe, naar eigen zeggen vanwege creatieve meningsverschillen. Het budget van 85 miljoen dollar was volgens hem niet toereikend. Een domper van jewelste voor Universal, dat op stel en sprong op zoek moest naar een andere regisseur. Uiteindelijk besloot men, nadat gesprekken met onder anderen Frank Darabont (The Shawshank Redemption) en James Mangold (Walk the Line) op niets waren uitgelopen, met Joe Johnston in zee te gaan. Nadat Johnston was aangetrokken, vroeg men David Self (Road to Perdition) om delen van het verhaal te herschrijven.

The Wolfman werd opgenomen op enkele pittoreske maar mystieke locaties in Groot-Brittannië. Kosten nog moeite werden gespaard om Benicio del Toro uit te dossen als de angstaanjagende Wolfman. Rick Baker verzorgde de make-up. Volgens hem was het vrij eenvoudig om de transformatie van Del Toro te bewerkstelligen: "Benicio del Toro practically is the Wolf Man already (...) so we only had to give him more hair and bigger teeth." De fans van het origineel zullen wellicht niet blij zijn geweest met het nieuws van een zoveelste horrorklassieker die in een nieuw jasje wordt gegoten. Maar waarschijnlijk zullen ze niet teleurgesteld worden door The Wolfman. In de productie is enorm veel bloed, zweet, tranen en vooral geld gestopt en eerlijk is eerlijk; het ziet er allemaal veelbelovend uit. Ik ben benieuwd of er een volle maan zal zijn tijdens de première van de film…

***Related Posts***
23/03/2008: The Wolfman pics
31/01/2008: The Wolfman voor Joe Johnston
17/03/2006: Del Toro is The Wolfman

De mensen van Entertainment Weekly zijn zo vriendelijk geweest om ons de eerste beelden van The Wolfman (2009) te onthullen, Benicio Del Toro in full-make-up! Het resultaat mag er zijn. Je merkt dat Rick Baker zijn American Werewolf in London opnieuw heeft uitgevonden, maar hoe dan ook de oorspronkelijke make-up van The Wolf Man (1941) min of meer trouw is gebleven (geen uitgestoken bek, geen viervoeter,...). Maar ik ben toch niet zeker van die uitstekende gebleechte tanden. Zouden ze oplichten in het donker?

Ik kijk hoe dan ook uit naar deze remake. En dan deels ook voor de geweldige cast waaronder ook nog Anthony Hopkins, Emily Blunt en Hugo Weaving. De film is in regie van Joe Johnston (Jurassic Park 3, Hidalgo), nadat Mark Romanek is opgestapt na creatieve meningsverschillen. Is het nog nodig dat ik de korte inhoud vertel? Man wordt weerwolf - ook nog lycanthroop genoemd naar de mythe van Lycaon, koning van Acradia - en gaat bezerk op al wie in de buurt is. Op 29 april 2009 bij ons in de zalen.

***Related Posts***
22/10/2009: The Wolfman trailer
31/01/2008: The Wolfman voor Joe Johnston
17/03/2006: Del Toro is The Wolfman

Het gebeurt niet alle dagen dat een videoclipmaker / beginnend filmregisseur, een miljoenen dollar project met een sterren-cast de rug toekeert, maar dit overkwam gisteren The Wolfman (2009). Precieze details kennen we niet maar wel is duidelijk dat de 49-jarige regisseur Mark Romanek (One Hour Photo) niet tevreden was met het budget. Blijkbaar kon hij voor dit geld de vooropgestelde film niet maken. Alstublieft! En dit terwijl onze Erik Van Looy - die evenveel talent en ervaring heeft als Romanek - er maar niet in slaagt een Hollywoodfilm te maken met ¼ van dit budget en het nu moet stellen met een Vlaamse filmproductie met een Bart De Pauw die in zijn nek staat te blazen. Nu ja, als deze even knap zal zijn als De Zaak Alzheimer hebben wij zeker niet klagen.

De acteurs, Benicio Del Toro, Anthony Hopkins en Emily Blunt, blijven wel aan boord. Universal zal volgens mij wel snel een talentvolle regisseur aan de haak slaan voor deze horrorprent met een productiebudget van 85 miljoen dollar en15 miljoen dollar in taxshelter (omdat er gedraaid wordt in Groot-Brittannië). Het scenario is trouwens ook niet van om het even wie. Andrew Kevin Walker (Se7en, Sleepy Hollow) heeft het script geschreven. Kevin Walker wou eerder met deze film zijn regiedebuut maken, maar dit is om onduidelijke redenen niet verwezenlijkt. Het zou in deze omstandigheden misschien wel een uitgelezen kans zijn voor de scenarist om nog eens zijn kandidatuur te stellen.

Korte inhoud: Als zijn broer sterft, keert Larry Talbot (Del Toro) vanuit Amerika terug naar Wales naar het huis van zijn familie. Tijdens een bezoek aan een zigeunerkamp wordt hij aangevallen door een weerwolf. Larry doodt de weerwolf maar wordt tijdens het gevecht gebeten.

Als de regisseur vertrokken is omwille van creatieve meningsverschillen, more power to him. Maar als het enkel een budgettaire kwestie was, vind ik dat toch maar zielig. Er bestaan altijd oplossingen, zeker wanneer je goed ondersteund wordt door capabele en integere producenten die weten hoe ze een dollarcent in vier moeten bijten. Maar 100 miljoen is toch wel een smak geld. Met dit budget maak je gemakkelijk 4 Underworld (2003) films, en daarin zaten ook heel wat overtuigende wolven. Hopelijk verspeelt de regisseur hiermee geen grote kans op een mogelijke doorbraak, want veel films heeft de man niet in voorbereiding en veel meer dan een geslaagde debuutfilm heeft hij tot nu toe niet gemaakt.

En als we de laatste berichten mogen geloven zijn er al een paar namen bekend van mogelijke regisseurs. Zo komen Breck Eisner (Sahara) en Matt Reeves (regisseur van het shaky Cloverfield) in aanmerking, maar ook de overroepen Brett Ratner. Ik weet niet wat jullie denken, maar na het lezen van deze drie namen denk ik dat The Wolfman ten dode is opgeschreven.

Korte inhoud: De regie van Wolfman komt toe aan Joe Johnston. Een klote regisseur die eerder misbaksels als Jumanji, Jurassic Park III en Hidalgo maakte zal zich nu vergrijpen aan de weerwolf-remake. Hierboven schreef ik nog – met heel wat teleursteling - dat de remake misschien in de handen van Brett Ratner zou vallen, maar dit nieuws is misschien nog erger. Ik had nog gehoopt op Frank Darabont (The Shawshank Redemption, The Green Mile) of James Mangold (Walk The Line, 3:10 To Yuma). Johnston is een filmmaker die verzot is op avonturenfilms, iets wat de remake van The Wolfman niet zou mogen zijn. Your thoughts?

***Related Posts***
22/10/2009: The Wolfman trailer
23/03/2008: The Wolfman pics
17/03/2006: Del Toro is The Wolfman

In de States, in tegenstelling tot bij ons, is het niet altijd zo dat een regisseur controle heeft op de montage van een trailer. En dat is vaak vragen om een vertekend beeld van de film.

Drie zaken zijn buitengewoon irritant bij trailers: enerzijds wordt vaak (1) te veel van het plot onthuld. Monteurs willen de “mooie beeldjes” in hun trailer steken en die zitten vaak in de staart van de film. Een andere bron van irritatie is (2) de keuze van muziek die te weinig aansluit bij het verhaal of gewoon regelrecht fout is. En wat mij soms nog meer stoort zijn die (3) overtallige fade-to-black sequenties. De trailer van Things We Lost in the Fire (2007), de nieuwe film van de Deense Susanne Bier (After the Wedding, Brothers), zondigt aan deze drie regels. De knoeier van dienst die dit filmpje in elkaar heeft gestoken, waarschijnlijk hetzelfde kieken die de trailer van Hitman heeft gemaakt, zouden ze ter plekke moeten offeren aan de weergoden.

Korte inhoud: Na een afschuwelijke tragedie proberen twee mensen hun leven opnieuw vorm te geven. Wanneer Audrey Burke (Halle Berry) haar echtgenoot in een daad van willekeurig geweld verliest, smeedt zij een onwaarschijnlijke verhouding met Jerry Sunborne (Benicio Del Toro), de beste jeugdvriend van haar overleden echtgenoot. Jerry is een dramatische heroïnegebruiker - alles wat in zijn leven ooit belangrijk was heeft hij door zijn verslaving vernietigd. Als Audrey ontdekt dat Jerry de enige persoon is die haar kan helpen haar verlies te overleven, vindt Jerry de kracht om zijn eigen problemen te overwinnen.

Ik ben wel benieuwd naar deze prent. Brothers (2004) van Susanne Bier was een pareltje van een film die ons niet probeerde te paaien met mooie beeldjes, maar eerder de kijker meesleepte in een aangrijpend drama over wat het betekent om een vriend te zijn, een broer of een echtgenoot. Ook al heeft Halle Berry de laatste tijd niet zo heel veel kunnen imponeren met haar acteertalent, brengt Benicio Del Toro vertrouwen. Hopelijk valt Bier niet in de kuil van de Hollywoodiaanse voorspelbaarheid. Deze Hollywood-trailer doet me in ieder geval twijfelen. Wanneer de film precies bij ons in de zalen verschijnt, is alsnog niet bekend.

Universal is van plan een remake te maken van The Wolf man (1941), met niemand minder dan acteur Benicio Del Toro, die voor The Wolfman (2009) ook als producent zal actief zijn.

Wat mij vooral boeit aan dit project is dat hiermee scriptschrijver Andrew Kevin Walker opnieuw zijn pluim ter hand zal nemen om angstaanjagende scènes uit te schrijven. Andrew is vooral bekend voor zijn scenario’s van Brainscan (1994), Se7en (1995) en Sleepy Hollow (1999), maar ook voor zijn uncredited scènes in Fight Club, The Game en Event Horizon. Hij schreef ook het scenario voor Hideaway (1995) en 8MM (1995) maar deze films zijn bij mij nooit echt blijven kleven.

Wat er ook van mag zijn, Andrew heeft talent en we mogen van hem zeker een film verwachten met veel twists & turns. Samen met Benicio vormen ze al een stevig team voor een horrorfilm. Nu nog een adequate regisseur vinden…

De opnames beginnen begin volgend jaar, wanneer Del Toro klaar is met zijn Che Guevara biopic Guerilla. Het verhaal van The Wolfman volgt het klassieke verhaal van de weerwolf: een man komt na vele omzwervingen terug in het land waar hij geboren is, wordt gebeten door een weerwolf en verandert daarna langzaam maar zeker ook in een wolf. De nieuwe versie van de film zal zich afspelen in Victoriaans Engeland.

Update 06/02/2007: Mark Romanek (One Hour Photo) is door Universal aangetrokken om de regie te doen van de remake van The Wolfman uit 1941. In eerste instantie zou scriptschrijver Andrew Kevin Walker zijn regiedebuut met The Wolf Man maken, maar hij is om onduidelijke redenen afgehaakt. Op dit moment is de productie in voorbereiding, de opnames gaan in de herfst van start met Benicio Del Toro in de hoofdrol als The Wolf Man.

Del Toro is de laatste druk in de weer als producent van de films waarin hij speelt (zo produceert hij ook Guerilla, waarin hij Che Guevara speelt), dus is hij ook als producent verbonden aan The Wolf Man. De film speelt zich af in het Victoriaanse Engeland. Wanneer Larence Talbot (Del Toro) terug keert van een trip uit Amerika wordt hij gebeten door een weerwolf en verandert hij beetje per beetje in The Wolf Man.

***Related Posts***
22/10/2009: The Wolfman trailer
23/03/2008: The Wolfman pics
31/01/2008: The Wolfman voor Joe Johnston

We hebben een tijd geleden al kunnen kennismaken met "Che" in The Motorcycle Diaries. Wel, nu vertoont regisseur Steven Soderbergh (Traffic, Ocean's Eleven) interesse in de Cubaanse marxistisch revolutionair, Che Guevara.

'Che' was een lid van Fidel Castro's Revolutionaire Beweging van de 26e juli, die in 1959 in Cuba via een revolutie aan de macht kwam. Na verscheidene posten in de nieuwe Cubaanse regering te hebben bekleed, verliet 'Che' Cuba in 1966 om de revolutie in andere landen te verspreiden. Eerst in de Democratische Republiek Congo en later in Bolivia.

Op 9 oktober 1967 werd 'Che' opgepakt tijdens een door de CIA georganiseerde militaire operatie van het Boliviaanse leger. Hoewel de CIA hem voor ondervraging in leven wilde houden, werd 'Che' door het Boliviaanse leger geëxecuteerd.

In juni 1997 zijn de overblijfselen van 'Che' en zes van zijn kameraden naar Cuba overgebracht en op 13 juli met militaire eer bijgezet in een mausoleum in Santa Clara.

Korte inhoud: Als geboren Argentijn besluit Ernesto 'Che' Guevara (Benicio Del Toro) als man van 23 jaar door Zuid-Amerika te trekken. Na te zijn afgestudeerd als medicus in 1953 reist 'Che' vervolgens door Latijns-Amerika om uiteindelijk geruime tijd in Guatemala te verblijven, voornamelijk aangetrokken door het revolutionaire klimaat dat in die tijd in Guatemala heerst. Daar wordt zijn marxistische visie vormgegeven en niet veel later sluit hij zich aan bij Cubaanse bannelingen om met hen vervolgens naar Cuba te vertrekken. In Cuba sluit Ernesto 'Che' Guevara zich aan bij de Revolutionaire Beweging van Fidel Castro, die in 1959 in Cuba via een revolutie aan de macht kwam. 'Che' besluit echter om zijn carrière als 'beroepsrevolutionair' niet op te geven en zoekt zijn heil vervolgens in Republiek Congo en later in Bolivia.

Guerrilla (2008) stond al enige tijd op de agenda, maar zal nu pas echt vorm krijgen na het afwerken van The Good German (2006), een romantische thriller die zich afspeelt vlak na de Tweede Wereldoorlog met George Clooney en Cate Blanchett. Che lag eerst in handen van regisseur Terrence Malick (The Thin Red Line), maar die liet het afweten.

Zoals we dat gewoon zijn van Soderbergh komt hij opnieuw met een ijzersterke cast aandraven. Che Guevara wordt in de film vertolkt door Benicio Del Toro. Ook Javier Bardem (Mar Adentro), Franka Potente (Blow, Lola rennt), Benjamin Bratt, Lou Diamond Phillips en Ryan Gosling zijn van de partij. Een film om naar uit te kijken.

***Related Posts***
17/03/2006: Benicio is The Wolf Man
01/06/2005: Sin City

Het komt zelden voor dat een film mij zo uit het lood kan slaan. In Sin City worden we meegesleurd in de lugubere wereld der zonden, gecreëerd door Frank Miller. De strip doorstaat met glans de transitie naar het witte doek. Voor de eerste keer kunnen we echt spreken van een symbiose tussen de 7de en de 9de Kunst. Of zoals ze in Frankrijk zeggen, de "ciné-BD". De wereld van de realiteit botst met de virtuele wereld van de strip en het resultaat is een esthetische explosie van bloed en tranen.

Sin City is misschien wel de meest visueel verbluffende strip-adaptatie die ik tot nu toe gezien heb. De stijl van de film loopt perfect met de sombere premisse van de film. Het film noir genre wordt compleet heruitgevonden (na neo-noir kan je hier spreken van modern-noir), met de wisselende voice-overs, de uitdagende femmes fatales, de anti-helden,… Robert Rodriguez koos er voor om de strip van Miller te gebruiken als storyboard. Je kan dus beter spreken van een "vertaling" dan van een “adaptatie”. Mede door de verbluffende cinematografische technieken, de geweldige cast, het betoverende ritme, de zalige dialogen en een compromisloos verhaal, worden we aangetrokken door het kinetische beeld. De koude, harde film is passend in zwart/wit, maar bewerkt met enkele kleurtinten die de inhoud van het beeld accentueert. (het rode kleed, de rode lippen, blauwe of groene tinten in de ogen, het oranje vuur, …). Het grootste accent wordt gelegd op het bloed, meestal fel rood, soms wit. Het is duidelijk dat Sin City niet voor doetjes is.

Het gevaar bestond erin dat de dominante stijl van de film de rest op het tweede plan zou wegduwen. Denk maar aan Sky Captain and the World of Tomorrow, waar men vaak misleid werd door de knappe atmosferen en wat uiteindelijk snel op de zenuwen begon te werken. In Sin City wordt zowel het verstand (scherpe dialogen) als de ogen geprikkeld. De drie korte verhaallijnen in de film zijn aangrijpende stukjes cinema met knipoogjes naar de flair van Quentin Tarantino en naar de pulp van Pulp Fiction. De production design van de film heeft een tijdloze ruimte geschapen met kleine tintjes uit de jaren ’40 en ’50. Iedereen rijdt er rond in de typische convertibles en rookt er maar op los als een Turk zonder zich teveel zorgen te maken over hun gezondheid. Nu ja, de regels in de film zijn zo dat iemand die 6 kogels in zijn lijf krijgt niet noodzakelijk sterft.

Het meest opmerkelijke is toch wel de uiteenlopende cast. In minder goede films zouden dergelijke sterren volledig de aandacht weghalen, maar in Sin City zijn we niet geïnteresseerd in de carrière van de acteur dan wel zijn personage die hij vertolkt. En dan vooral de rol van Marv gespeeld door de taaie Mickey Rourke die met zijn geschonden en bloedend gezicht een onvergetelijke rol neerzet. Ook Bruce Willis en Benicio Del Toro geven vonken op het scherm.

Korte Inhoud: Zoals gezegd draait Sin City rond drie korte verhaaltjes over bijzondere karakters die ronddolen in de grimmige stad waar de politie even corrupt is als de straten gevaarlijk. De verhaaltjes handelen over "wraak" en "berouw". In de film worden 3 personages gevolg, waaronder Marv (Mickey Rourke), een straatvechter die op het wraakpad terecht is gekomen nadat zijn one-night-stand Goldie (Jamie King) tijdens zijn slaap werd vermoord. Dwight (Clive Owen) is een ex-fotograaf die een paar prostituees uit de miserie helpt door een vermoorde lichaam van de politieheld/schurk, Jack Rafferty (Benicio Del Toro), te verbergen. Maar de maffia, die eigenlijk controle wil krijgen over de hoerenbuurt heeft er alle baat bij om de moord publiek te maken en kidnappen Dwight’s vriendin Gail (Rosario Dawson). Het derde hoofdpersonage is de stugge agent Hartigan (Bruce Willis), die vlak voor zijn pensioen nog een meisje van 11jaar wil redden van een verkrachter en serie-moordenaar (Nick Stahl) en waarvoor hij een zware tol zal betalen. Maar de film loopt nog boordevol andere bekendheden zoals: Elijah Wood, Maria Bello, Benicio Del Toro, Josh Hartnett, Michael Madsen en Brittany Murphy.

We zien ook een aantal knappe modellen die beter acteerwerk verrichten dan sommige pop-zangers die onze bioscopen tegenwoordig teisteren. Zo is er Devon Aoki, die met de vlijmscherpe zwaarden van Kill Bill stond te zwaaien (met dank aan de Quentin). Ook de mooie Jessica Alba was een streling voor het oog. Rodriguez is gekend voor zijn femme fatale momentjes waar bloedschone vrouwen de show stelen (denk maar aan Salma Hayek in Desperado en From Dusk Till Dawn).

Sin City is een typische Rodriguez film, zowel qua verhaal als qua stijl. Maar de regisseur brengt ook ere aan wie ere toekomt en dankt Miller in de credits als co-regisseur van de film. Iets wat niet meteen naar de zin van de Director’s Guild was. Tarantino heeft blijkbaar ook een paar shots geregisseerd in de film die perfect passen, gezien niemand ze had kunnen ontcijferen van het werk van Miller en Rodriguez. Via goede bron vernam ik dat het de scène was tussen Clive Owen en Benicio Del Toro, voordat Owen wordt opgepikt door de politie (de opengesneden nek van Benicio met het verschil in stemtoon komt ook van Quentin).

Ik zou nog kunnen praten over de vele coole scènes, maar ik ben bang dat ik te veel zou weggeven. Toch nog dit, Sin City is integraal gefilmd op HD en haalt samen met Collateral en Sky Captain het beste uit het video-formaat. Quentin Tarantino is een pellicule freak en met de regie van die kleine scène haalt Rodriguez hem misschien over naar het digitale tijdperk. Maar hoezeer het beeld er fantastisch uitziet, in deze film zit hééél veel post-productie dus is het moeilijk om te oordelen over de digitale drager. Maar de algemene kwaliteit van de film doet de paar kleine zwaktes echter snel vergeten, en het resultaat is uiteraard Sin City 2, binnenkort in productie. Aarzel dus niet langer en weet me nadien te vertellen wat jullie er van vonden.