ben segers

  • Kuifje deed het 3 maal beter dan Code 37

    Pin it!

    Wanneer een Vlaamse film goed scoort aan de box-office of hij wordt bekroond met een prijs, dan zijn de distributeurs er als de kippen bij om het nieuws in de media te verspreiden. Doet de film het echter minder goed, dan worden de lippen stevig op mekaar gehouden. Noordzee, Texas (2011) van Bavo Defurne heeft bijvoorbeeld geen potten gebroken in Vlaanderen en had na 2 weken nog maar 5'381 bezoekers. Daarmee compenseer je nog ruim niet de subsidie van € 72.400 die de regisseur van het VAF kreeg voor nog maar de ontwikkeling van het scenario.

    code 37,the adventures of tintin,Geert Van Rampelberg,Gilles De Schrijver,Veerle Baetens,ben segers,hasta la vista,vaf,Het Varken van Madonna,box-office

    Let wel, Vlaamse films hebben die media-aandacht nodig, maar wanneer je alleen de goede resultaten voorschotelt en laat uitschijnen dat een filmprijs uit een ver filmfestival in Rusland evenwaardig is aan en prijs op Cannes, dan krijg je een averechts effect van datgene wat je wil bekomen. Op termijn zal niemand nog geloof hechten aan de informatie.

    En de laatste stoot van de distributeurs van Code 37 (2011) doet hier zelfs nog een schepje bovenop, door carrément de waarheid te verdraaien. Het VAF pakte zo recent nog uit met de headline Code 37 klopt Kuifje in de Vlaamse bioscopen, wat werd opgepikt door de Standaard, Focus Knack, Het Laatste Nieuws en ga zomaar verder en die op hun beurt alles nog wat gingen aandikken. Wat blijkt nu: Kuifje deed het 3 keer beter dan Code 37! Het VAF, die nota bene de cijfers bij wijze van spreken, dagelijks op hun bureau krijgen, maakt hier toch wel een pijnlijke uitschuiver door niet het gehele "nationale" plaatje kenbaar te maken en brengt hierdoor een andere filmproductie tevens ook voor een stuk in diskrediet.

    Het persbericht van Sony loog er niet om. "Duizend bommen en granaten! Teneinde de "doemsfeer" die rond de cijfers van de release van The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn (2011) (2011) her en der verspreid werden toch even recht te zetten. Tintin is de 2e grootste Opener van het Jaar 2011(Na Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (2011)) TINTIN telde na het weekend : 237.000 bezoekers, Code 37: 79. 000 bezoekers. Een rekensommetje is snel gemaakt: Tintin doet het 3x beter dan Code 37. Wij wensen Kuifje en Bobbie nog veel succes!"

    Dat Code 37 veel volk zal trekken verbaasde ons echter niet. Een Plop/Mega Mindy-film haalt ook heel veel bezoekers, maar dat is nu eenmaal niet het cinefiel publiek die wordt aangesproken dan wel de tv-kijkers die als afwisseling hun serie eens op het witte doek willen zien. Het publiek van Code 37 is niet noodzakelijk hetzelfde publiek als deze van Rundskop (2010). En als je dan toch wil promotie maken, doe het dan voor films die het kunnen gebruiken, met name een Hasta la Vista (2011) of Het Varken van Madonna (2011). Momenteel worden we nu toch opgezadeld met tv-spotjes van Code 37 op tv. Daarnaast zitten de acteurs Geert Van Rampelberg, Gilles De Schrijver, Veerle Baetens en Ben Segers in veel betere films dit jaar. Hopelijk is er een stormloop voor deze filmproducties.

  • Any Way The Wind Blows (2003) ***½ recensie

    Pin it!

    Any Way The Wind Blows (2003) is de eerste film van dEUS-frontman en genomineerde voor de Grootste Belg Tom Barman. Barman studeerde eerder aan de Filmacademie in Brussel en regisseerde ook enkele clipjes van dEUS. Een langspeelfilm was dus de logische volgende stap. Tom Barman schreef en regisseerde zijn film niet alleen, hij componeerde ook de fantastische soundtrack, één van de beste Belgische soundtracks aller tijden.

    Any Way The Wind Blows,Dirk Roofthooft,Frank Vercruyssen,Matthias Schoenaerts,Titus De Voogdt,Jaela Cole,Ben Segers,Johan Heldenbergh,Tom Barman,Natali Broods,Frank Focketyn

    Korte inhoud: Antwerpen, begin juni. Op een broeierige vrijdag dromen acht mensen van een ander leven. Er is wind en muziek, politie en paranoia, roddel en ruzie. Er is een oud virus, een verdwaalde frisbee, een dood paard, en, dolend door de stad, een raadselachtig fenomeen genaamd Windman die de pijn van iedereen voelt maar zichzelf niet lijkt te kunnen helpen. 's Avonds wacht hen een feest...

    Het verhaal van Any Way The Wind Blows is simpel, we volgen in een tijdspanne van 24 uur een paar mensen in hun dagelijkse bezigheden die op het eerste gezicht niet veel met elkaar te maken hebben. Later op de avond verschijnen ze echter allemaal op hetzelfde feest en maken ze kennis met elkaar. Na het feest gaat iedereen terug zijn eigen weg. Sommige personages maken tijdens die 24 uur amper iets mee, van anderen wordt het leven totaal overhoop gegooid.

    Het grootste probleem van deze Any Way The Wind Blows is dat het een aaneenschakeling is van scènes zonder dat er een groot verhaal achter zit. Er zijn behoorlijk wat personages en de meeste krijgen niet de kans zich voldoende te ontwikkelen en blijven redelijk oppervlakkig. Any Way The Wind Blows lijkt een beetje op één lange videoclip waarin geweldige scènes (zoals Frank Focketijn die in een techno-platenzaak naar een plaat van Kiss gaat vragen) aan elkaar zijn geplakt.

    Maar Any Way The Wind Blows ziet er enorm goed uit en Barman weet duidelijk hoe hij met een camera moet omgaan. Het begint al met een heel knappe begingeneriek in de voetgangerstunnel onder de Schelde (dat ding heeft ook een naam maar daar kan ik momenteel niet opkomen). De cast is een mengeltje van bekende acteurs (Frank Vercruyssen, Matthias Schoenaerts, Dirk Roofthooft, Titus De Voogdt, Jaela Cole, Ben Segers, Johan Heldenbergh en Natali Broods) en onbekende acteurs die zich allemaal in het plat Antwerps uitdrukken (op twee Gentenaren na). Daardoor komt alles heel natuurlijk over en helemaal niet geforceerd zoals in sommige andere Nederlands gesproken films en series. Barman heeft bovendien een aantal zeer spitsvondige en grappige dialogen uit zijn mouw geschud.

    Tom Barman laat een heel andere kant zien van Antwerpen dan degene die sommige politici ons willen voorhouden. Een kant waar je op verliefd zou kunnen worden en geen kant waar je gillend van weg rent. En Tom Barman laat met deze film zien dat hij niet alleen geweldige songs kan schrijven, maar ook geweldige films kan maken en daar kunnen we alleen maar heel blij en trots op zijn.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 4 november 2007