ben mendelsohn

  • Rogue One: A Star Wars Story (2016) ***½ recensie

    Pin it!

    De film waar menig Star Wars fan op zat te wachten komt morgen uit in de bioscoopzalen, en diegene die in Brussel resideren kunnen de film zelfs bewonderen in de gloednieuwe Kinepolis Imax zaal met zowaar hét meest performante beeld- en geluidssysteem op de markt. Deze Rogue One: A Star Wars Story (2016) is dan ook een film die jullie moeten ervaren op een 'gigantisch' scherm. In de review zitten wel een aantal spoilers, dus u weze gewaarschuwd.

    Rogue One,Gareth Edwards,Felicity Jones,Star Wars The Force Awakens,Greig Fraser,James Earl Jones,Daisy Ridley,Mads Mikkelsen,Ben Mendelsohn,Forest Whitaker,Riz Ahmed,Donnie Yen,Carrie Fisher,Peter Cushing

    Korte inhoud: De film speelt zich af voor Episode IV - A New Hope. Het Galactische Keizerrijk is bezig met de ontwikkeling van een Ster des Doods. Een groep rebellen zijn hiervan op de hoogte gekomen en besluiten om Jyn Erso (Felicity Jones), een beruchte criminele, in te schakelen om de plannen te stelen, voordat deze kan worden gebruikt om de heerschappij van de keizer af te dwingen.

    Laat ik meteen met de deur in huis vallen, de film 'ziet' er geweldig uit. Het heeft de look and feel van een echte Star Wars film, een beetje in de lijn van Star Wars: The Force Awakens (2015). Meer nog, ik vond de fotografie van Greig Fraser zelfs stukken beter in deze Star Wars spin-off. Het heeft een hogere graad van realisme, ook al zijn er momenten waar je de CGI pijnlijk voelt. De film leunt als geen ander dichter bij de originele trilogie dan alle andere recente Star Wars films.

    ***spoiler*** Een ander pluspunt van de film is dat we Darth Vader in actie zien (met de stem van James Earl Jones). En niet alleen in dialoog maar ook met zijn lightsaber (tevens het enige personage in de film met dergelijk wapen). Spijtig genoeg is zijn totale screentijd misschien 10 minuten van het 133 durende epos. Hoe dan ook, het is om van te smullen. Ook R2D2 en C3PO zijn te zien in een kleine cameorol ***end spoiler***,Mads Mikkelsen als de ingenieur van de Death Star en vader van Jyn Erso, de nieuwe hoofdfiguur die toch maar wat verbleekt in vergelijking met de smakelijke vertolking van Rey (Daisy Ridley). En dat brengt me dan tot het grootste pijnpunt van deze Rogue One ...

    De personages missen persoonlijkheid en het verhaal is eigenlijk behoorlijk ... ik durf het bijna niet te zeggen ... saai. Ik ben een grote fan van de Star Wars franchise. Ik had een hekel aan de prequels maar vond de originele trilogie van meesterwerk niveau (met uitzondering van The Return of the Jedi) Meer nog, ik was zelfs een fan van de nieuwe episode The Force Awakens met al zijn gebreken en nostalgische copy-paste verwijzingen uit de oudere films. Maar in The Force Awakens zat ik tenminste nog op het puntje van mijn stoel. In deze Rogue One vlieg je van de ene locatie naar de andere en het maakt je niet veel uit wat er gebeurt, want de personages hebben (1) niks te doen en (2) elkaar weinig te vertellen. De plot vat zich samen in één zin. De Empire heeft een Death Star ontwikkelt die planeten kan wegblazen en de Rebels proberen de plannen van deze ster te vinden met mogelijks een manier om het schip te vernietigen. Om die 133 minuten te vullen krijg je een resem banale scènes met ontmoetingen links en rechts waarvan je je eigenlijk afvraagt wat de bedoeling was. En dat is uiteraard de moeilijkheid om een spannend verhaal te vertellen wanneer het begin en het einde al vast liggen en je binnen de lijntjes moet gaan kleuren.

    rogue_one_2016_banner01.jpgrogue_one_2016_banner02.jpg

    Een tweede pijnpunt vond ik het acteerwerk dat soms op het randje van de overacting was. Misschien niet meteen van het George Lucas/Darth Vader "Nooooooooooo"- gehalte, maar voor een film die 200 miljoen dollar heeft gekost, toch wat ondermaats. Neem nu het karakter van Orson Krennic (Ben Mendelsohn), een kartonnen bord die een Britse versie speelt van een wit geklede gestapo-ridder. Bij momenten zit hij echt sterk in zijn rol, bij andere momenten zit hij er los over, en dat bracht mij soms uit het verhaal. Idem voor het personage van Saw Gerrera (Forest Whitaker), die bij momenten echt wel de emo-toer opging en je nooit echt goed wist wat zijn motivatie was. En vreemd genoeg was het één van die karakters die echt indruk had kunnen maken mits meer screentijd. Ook het karakter van Bodhi Rook (Riz Ahmed) is een complete mislukking. Het was een karakter die wat coic-relief had moeten brengen, wel, ik heb welgeteld 3 keer moeten glimlachen in de film. De meeste comic relief kwam nog van de Imperial robot die wel heel cynisch was. Ook de side-kick/rebel spy en Oscar Isaac stand-in, Cassian Andor (Diego Luna), mist overtuiging en flair. Met zijn baardje en lange haren zou je heb tevens op geen enkel moment kunnen verwarren met een Imperial officer, ook al draagt hij het kostuum. Maar daar ligt deze film niet echt wakker van.

    Het personages dat beter presteerde en misschien wat meer acties kon gebruiken was de blinde strijder Chirrut Îmwe (Donnie Yen). Anderzijds hebben ze ook twee CGI personages uit A New Hope gebruikt; ik spreek dan van Princess Leia Organa (Carrie Fisher) en Grand Moff Tarkin (Peter Cushing). Het resultaat is wel indrukwekkend, maar je vraagt je soms of het uiteindelijk wel opportuun was om menselijke CGI gezichten te mengen met echte. Je kan nog steeds het verschil merken. Ik ben geen Madame Tussaud fan en heb mijn acteurs toch liever van vlees en bloed, maar meningen kunnen in deze verschillen.

    Kortom, Rogue One is een knappe spin-off maar regisseur Gareth Edwards blijkt niet de meest ideale man te zijn om van deze spin-off een Star Wars meesterwerkje te maken. Visueel is het een verbluffend schouwspel! Zeker de aanval aan de rand van de zee tussenin de palmbomen is van het mooiste wat een Star Wars film heeft voortgebracht. Qua verhaal en karakters laat deze spin-off net iets teveel steken vallen om echt memorabel te zijn als film, maar misschien wel als tv-serie. Laat me echter duidelijk zijn dat deze prent wel met kop en schouder boven de prequels staat. Mochten jullie echter de kans hebben om af te zakken naar Brussel, ga deze dan zien in Imax 3D formaat. De film kan alleen maar beter ervaren worden op deze manier. De vertoning doet het visuele alle eer aan.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 14 december 2016

     

    *** Rogue One: A Star Wars Story trailer ***

  • Laatste trailer en poster van Rogue One: A Star Wars Story

    Pin it!

    Nu dat iedereen wat bekomen is van de Star Wars: The Force Awakens (2015) hype, is de tijd aangebroken voor een nieuwe Star Wars hype met Rogue One: A Star Wars Story (2016), een film die na het zien van de trailer klaarblijkelijk niet moet onderdoen voor de andere Star Wars films.

    rogue one a star wars story,star wars the force awakens,felicity jones,genevieve oreilly,mads mikkelsen,ben mendelsohn,diego luna,donnie yen,forest whitaker,john knoll,gary whitta,chris weitz,gareth edwards

    Korte inhoud: De film speelt zich af voor Episode IV - A New Hope. Het Galactische Keizerrijk is bezig met de ontwikkeling van een Ster des Doods. Een groep rebellen zijn hiervan op de hoogte gekomen en besluiten om Jyn Erso (Felicity Jones), een beruchte criminele, in te schakelen om te plannen te stelen, voordat deze kan worden gebruikt om de heerschappij van de keizer af te dwingen.

    Een paar maanden geleden werden we al aangenaam verrast door de teaser trailer, maar met de nieuwe trailers krijgen we al een beter beeld van wat dit nieuwe drieluik ons te bieden zal hebben. Het personage van Mon Mothma, de Chief of State van de Rebel Alliance, wordt vertolkt door Genevieve O'Reilly. Tijdens de Clone Wars werd het voor Mon Mothma duidelijk dat Palpatine niet altijd zuiver op de graad was. Mon Mothma was eveneens betrokken als getuige in het onderzoek naar de dood van Onaconda Farr. Vol afschuw zag ze hoe Palpatine het Galactic Empire oprichtte en de Jedi betichtte van verraad.

    Bij de andere acteurs (pic) zien we ondermeer Mads Mikkelsen opduiken, naast Ben Mendelsohn, Diego Luna, Donnie Yen en Forest Whitaker. Ondertussen is er ook een vreemde switch geweest bij de componisten, en zou niet Alexandre Desplat maar wel Michael Giacchino de score van Rogue One hebben geschreven, naar verluidt omdat Desplat andere verplichtingen had. Toegegeven, de man heeft 6 producties in 2016, maar geen enkele komt nog maar de knieën van deze Star Wars prequel. Ik hoop voor hem dat hij de juiste keuze heeft gemaakt. De tweede en laatste trailer van de film leg de lat wel heel erg hoog en ik hoop dat we nu met onze torenhoge verwachten niet te fel ontgoocheld zullen zijn. Het zien er in ieder geval bijzonder knap uit en is iets wat alle Star Wars fans wel op zaten te wachten.

    Net zoals bij The Force Awakens heeft George Lucas geen directe betrokkenheid bij het productieproces. Het verhaal komt van John Knoll en Gary Whitta (The Book of Eli, After Earth) en het script is van Chris Weitz (Cinderella, Antz). De regie van de film is in handen van Gareth Edwards (Monsters, Godzilla). Op 14 december 2016 komt de film bij ons uit, en je mag er vanuit gaan dat het een ware stormloop zal worden.

     

    *** Rogue One: A Star Wars Story trailer #3 ***

  • Exodus: Gods and Kings (2014) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Op 29 april 2015 is de DVD en Blu-ray van Exodus: Gods and Kings (2014) van Ridley Scott uitgekomen. Bij aanloop van deze release kregen we op regelmatige basis van 20th Century Fox enigmatische codes doorgestuurd, en even dachten we dat er een nieuwe Bijbelfilm op komst was. Dat was het gelukkig niet. Wij hebben het hier zo niet voor Bijbelfilms, en ook deze Exodus werd door ons maar koeltjes onthaald. Gelukkig hebben we opnieuw een interessante audio-commentaar piste van de regisseur om alles wat goed te 'praten', en vinden we ook een aantal verwijderde en extended scènes. Spijtig genoeg geen making-of op de gewone Blu-ray maar enkel op de 3D versie.

    exodus_gods_and_kings_2014_poster04.jpg

    Films moeten tegenwoordig psychologisch onderbouwd zijn met oog voor realisme (het liefst zo donker mogelijk), en dat heeft niet altijd het gewenste effect. Ik kan nog genieten van een sprookjes-verfilming zoals Snow White and the Huntsman (2012) die zonder afbraak van de magie er toch in slaagt een realistisch beeld te scheppen van Sneeuwwitje en de evil queen. Ik heb dan weer meer moeite met de Halloween remakes van Rob Zombie, omdat hier de psychologie van de seriemoordenaar alle gruwel en horror uit de film zuigt. En ook bij de recente Bijbelfilms krijgen we een 'reality-check', maar daar waar ik nog kon genieten van Noah (2014), die een mooie balans wist te vinden tussen realisme en science-fiction, heb ik me toch strontverveeld bij deze nieuwe Ridley Scott film.

    Korte inhoud Mozes (Christian Bale) werd als kind te vondeling gelegd door zijn wanhopige moeder en werd gevonden door de dochter van de Farao. Hij groeide op bij de Egyptische koninklijke familie samen met toekomstige Farao Ramses II (Joel Edgerton). Maar wanneer hij een brandende doornstruik ziet die met de stem van God sprak raakt Mozes ervan overtuigd dat hij de Israëlitische slaven moet bevrijden van de slavernij, wat leidde tot het splijten van de Rode Zee en een veertigjarige pelgrimstocht door de woestijn op zoek naar het Beloofde Land.

    Gezien ik hier ook heel veel van had verwacht was mijn ontgoocheling ook dermate groot. Exodus komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. Wat was uiteindelijk de bedoeling? Mensen ga je hiermee niet bekeren (integendeel) en een goeie film zal je er ook niet mee maken. Scott is één van de meest talentvolle regisseurs van de laatste 30 jaar, en moet zijn projecten goed uitkiezen gezien de man ondertussen al 77 jaar oud is. Je snapt dus niet waarom hij zijn tijd verspilt aan Bijbelfilms, en al zeker niet met zo'n smaakloze benadering.

    De verfilming van Noah van Darren Aronofsky had op z'n minst de merite het personage uit het Oude Testament te benaderen op een compleet nieuwe manier, met inbegrip van de aanwezigheid van een Goddelijk wezen. In Exodus is er in essentie niets nieuws te zien (de slavernij, de plagen, de tocht doorheen de woestijn, de splitsing van de zee, de 10 geboden, ...) en komt er ook een god (of beter een boodschapper in de vorm van een ongeduldige en geprikkelde puber - een geniale keuze van Ridley wat mij betreft). Maar de film benadert alles alsof God eigenlijk de grote afwezige was. Er zijn hier geen mirakels, en de scenaristen Adam Cooper, Bill Collage, Jeffrey Caine en Steven Zaillian (4 stuks!) komen dan met van de pot gerukte theorieën om alles te gaan verklaren; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren.

    Het is duidelijk dat 20th Century Fox zowel een film voor ogen had voor het religieuze (met de figuur van Mozes) als voor het grote publiek (Hollywood acteurs en epische actie-taferelen). Het zou me niet verbazen mocht geen van beide partijen echt tevreden zijn met het resultaat. Zelfs voor de meerwaardezoeker is het een verspilling van tijd, want buiten de wijde massashots en de cgi weet ik niet meteen wat de meerwaarde was van deze verfilming. En dan heb je die filmmakers die alles zo authentiek mogelijk willen houden, maar dan allemaal blanke acteurs opstellen. De casting van John Turturro als Seti wringt aan alle kanten. Ook de Amerikanen Sigourney Weaver en Aaron Paul of de Australiër Ben Mendelsohn maken een verdienstelijke beurt maar passen gewoon niet in het plaatje. En uiteraard mocht de getypecaste Ben Kingsley niet ontbreken.

    exodus_gods_and_kings_2014_pic01.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic02.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic03.jpg
    exodus_gods_and_kings_2014_pic04.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic05.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic06.jpg

    Het is dan ook niet verbazingwekkend dat de dialogen uit de mond van die verkeer gecaste acteurs fout aanvoelt. Op een gegeven moment vraagt Mozes: "Let my people go." Waarschijnlijk een letterlijke vertaling van wat er staat in het Oude Testament. Maar dan antwoord Ramses, gespeeld door de Australiër Joel Edgerton, iets in de stijl van 'From an economic standpoint alone, what you are asking is problematic'. Zoiets klinkt als een tang op een varken, en zo zitten er nog meer van dat hedendaags Engels die stoot tegen letterlijke vertalingen van oude quotes uit het boek.

    Volgens Ridley Scott had hij moeite om 140 miljoen te vinden voor een film zonder blanke hoofdacteurs, en was deze keuze dan ook snel gemaakt. Ik heb hier moeite mee om dit te geloven. Ridley heeft toch al voldoende zijn kwaliteiten bewezen en dit is toch geen popcorn film à la Prince of Persia: The Sands of Time (2010). De enige acteurs die wél passen in Exodus zijn verdreven naar de achtergrond, zoals María Valverde als Zipporah, Indira Varma als de hoge priesteres en Golshifteh Farahani als Nefertari. Maar dat is dan weer het probleem met Exodus die ons laat zien hoe goed deze prent had kunnen worden! Eigenlijk had Ridley Scott het voorbeeld moeten nemen van Aronofsky met zijn Noah en zijn cast volledig "wit" gemaakt. Het heeft op z'n mist de verdienste om consequent te zijn. Hier heb je nu zelfs een soort klassesysteem waar de machtige personages 'blank' zijn en hoe lager je gaat op de sociale ladder, hoe etnischer de acteurs worden. Buitengewoon bespottelijk. Je zou van iemand van het kaliber van Ridley Scott toch meer nuance en schranderheid verwachten.

    Maar naast het script, dat werd leeggezogen van al zijn dramatische, morele en emotionele slagkracht, is het acteerwerk hier ook tenenkrullend slecht. Het zijn allemaal kartonnen borden met iets teveel make-up op hun smoel. Je gelooft er voor geen seconde in en het werkt bij momenten zelfs op de zenuwen. Ik ken overigens geen enkele teenager die 150 minuten van zijn tijd zal spenderen aan een historische Bijbelfilm. Exodus is gemaakt voor een volwassen publiek. Spijtig genoeg komt het niveau niet hoger dan dat van een 12-jarige. En in contrast met zijn PG13 rating zitten er dan nu en dan scènes in van brutaal geweld die deze rating dan weer in vraag stellen.

    exodus gods and kings animated pictureexodus gods and kings animated picture

    Ja, visueel ziet het er allemaal wel schitterend uit. De film werd tevens opgenomen met 3D-camera technologie om alle effecten nog iets meer in de verf te zetten. De grootse grondoffensieven zien er indrukwekkend uit, en de scene met de oversteek van de zee is ongezien, maar dat is het minste wat je kan verwachten van een prent met zo'n mega-budget. En net zoals bij elke idioot-Hollywoodscript komen de gevechten op geregelde tijdstippen om zo de spanning erin te houden. En nog een geluk, want de personages zijn zo banaal dat je snakt naar wat visueel vertier. Hadden de personages meer om het lijf, dat mochten al die battle-sequenties wat mij betreft met de scalpel verwijderd worden. I couldn't care less.

    Kortom, Exodus: Gods and Kings is een slechte film, op zoveel vlakken dat de uitmuntende fotografie van Dariusz Wolski en de set design van Arthur Max , eigenlijk compleet overschaduwd worden door het gebrek aan een dramatische en emotionele verhaallijn met karakters die je wil ontdekken en volgen. Zelfs de muziek van Alberto Iglesias komt er op geen enkel moment uit. De dialogen klinken fake en de witter-dan-wit casting druist in tegen de ijver om alles op een meer authentieke en realistische manier te presenteren dan Cecil B. DeMille's The Ten Commandments (1956). Maar deze epische, Oscar-winnende soap-opera klassieker was op z'n minst nog een prent die op geen enkel moment vervelend was. Exodus is humor- en emotieloze schooltelevisie, die alle gebeurtenissen op een realistische manier in beeld brengt en waar niemand echt een boodschap aan heeft. Het neemt geen standpunt in, laat staan risico's met zijn verhaallijn. Het is al zo smaakloos als kauwgom waarop iets teveel werd herkauwd. De enige emotie die voelbaar was kwam op het allerlaatste moment, wanneer we een zwarte pancarte te zien kregen: In dedication to my brother Tony, die zich 2 jaar geleden het leven had ontnomen.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 4 mei 2015

     

    *** Exodus: Gods and Kings trailer #3 ***

  • Jacht op Nazi-goud in Black Sea met Jude Law

    Pin it!

    Geld maakt niet altijd geluk en heel veel geld kan de drijfveren van een mens grondig verstoren. Voor een smak geld zou men als eens een moord kunnen plegen. Dit gegeven werd al in heel wat films uitgespit, en bepaalde prenten hebben er zelfs hun premisse van gemaakt; denk maar aan Shallow Grave (1994), A Simple Plan (1998), No Country for Old Men (2007) of Red Rock West (1993).

    black_sea_2014_poster.jpg

    En binnenkort komt er een nieuwe film die zijn personages tegenover elkaar zal zetten met in het midden een hoop blinkende goudstaven. De film heet Black Sea (2014) en is de nieuwe film van Kevin Macdonald (The Last King of Scotland, The Eagle) met Jude Law in de hoofdrol.

    Korte inhoud: Een kapitein, genaamd Robinson (Jude Law), verliest zijn baan bij een bergingsbedrijf waar hij voor werkte. Wanneer hij vervolgens wordt benaderd door een schimmige financier voor werk dat betrekking heeft op de zoektocht naar een legendarische gezonken onderzeeboot beladen met goud, voelt hij de drang zichzelf en zijn voormalige werkgever iets te bewijzen.

    Het is een slecht idee om veel onbekende Russische en Britse mannen aan boord te nemen van een illegale schattenjacht, inclusief een psychopaat, het is nog een slechter idee om dit te doen in een duikboot waar de temperatuur snel kan stijgen en er geen uitwegen zijn. Het scenario werd geschreven door Dennis Kelly. Een man die wel iets weet van intrige en suspense, maar geen kaas heeft gegeten van onderzeeërs, zuurstofvoorzieningen en druk berekeningen. Dus al er nu en dan eens een man in een gewoon duikpak even een eindje gaat zwemmen op 350 meter diepte, moeten we hiervoor even de ogen sluiten. In de cast zien we Ben Mendelsohn, Scoot McNairy, Tobias Menzies, Grigoriy Dobrygin alsook twee vrouwelijke rollen gespeeld door Jodie Whittaker & June Smith.

    Na het zien van de trailer denk ik dat het een soort verstand-op-nul film is geworden waar je niet al teveel vragen moet gaan stellen over het hoe en het waarom van de zaken. Maar dit belet niet dat we nog van het sterke acteerwerk kunnen genieten. Op dit ogenblik heeft de film bij ons nog geen releasedatum gekregen. En gezien de magere oogst in de States denk ik niet dat distributeurs hier staan te springen om de film uit te brengen. Maar Black Sea wordt misschien nog wel een Blu-ray hit.

    *** Black Sea trailer ***

  • The Place Beyond the Pines (2012) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    The Place Beyond the Pines is een film die hier vrij geruisloos is gepasseerd. Jammer want het is een intens psychologisch drama met een uitstekende cast, een goede structuur en knap scenario. Het is vooral Ryan Gosling die er — alweer — bovenuit steekt, maar ook de rest van de cast haalt een erg hoog niveau. Regisseur Derek Cianfrance bevestigt met The Place Beyond the Pines (2012) zijn status na Blue Valentine (ook al met Gosling) en is iemand waarvan we nog veel moois gaan zien. Zijn volgende film gaat overigens over een drummer van een heavy metalband die zijn gehoor verliest.

    the_place_beyond_the_pines_2012_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Luke Glanton (Ryan Gosling) is een getalenteerd motorcrosser die zijn brood verdient als stuntrijder op kermissen. Wanneer hij in Schenectady is, verneemt hij dat Romina (Eva Mendes), met wie hij eerder een relatie had, zijn zoontje gekregen heeft: Jason. Luke wil zijn verantwoordelijkheid als vader opnemen, en dient zijn ontslag in op de kermis en vestigt zich in de buurt van Romina en haar nieuwe vriend Kofi (Mahershala Ali). Door een toevallige ontmoeting kan Luke aan de slag als automonteur, maar zijn financiële zekerheid, en die van Jason, blijft onzeker.

    Op aanraden van zijn baas Robin (Ben Mendelsohn) besluit Luke om banken te gaan overvallen. Als ervaren motorrijder heeft hij daarvoor het ideale vluchtmiddel. Een tijdje loopt alles goed en kan Luke Jason en Romina de nodige levensvoorzieningen en cadeautjes geven, maar Luke wil steeds meer en berooft de ene bank na de andere. Tijdens een van de overvallen loopt er echter iets gruwelijk mis. De dramatische gebeurtenissen hebben niet alleen gevolgen voor de betrokkenen maar ook voor hun nageslacht.

    Het lange openingsshot waarin Luke van zijn trailer naar de kermistent loopt om zijn act ‘Globe of Death’ op te voeren, zet meteen de toon: The Place Beyond the Pines is een film die het moet hebben van zijn personages, de sfeer en het verhaal. Wat niet wegneemt dat Cianfrance niet aan de verpakking denkt en enkele enorm knappe shots in de film heeft gestoken, zie bijvoorbeeld ook de scène waarin Gosling op een motor door een bos scheurt of zijn kermisact, je voelt bij de beelden de adrenaline pompen. Het spreekt voor Cianfrance dat hij ruim de aandacht besteed aan de opbouw van het verhaal maar het visuele niet uit het oog verliest.

    Het is haast ontroerend hoe Gosling gestalte geeft aan de stoere, vol getatoeëerde Luke die de adrenaline opzoekt en al de nodige dingen op zijn kerfstok heeft, maar die verandert in een zacht eitje in het bijzijn van zijn zoontje. Gosling draagt het eerste deel van de film en dat merk je vooral wanneer de focus daarna verschuift naar een ander personage. Dat is Avery Cross (Bradley Cooper), een agent die het pad kruist van Luke en daar fysiek en professioneel de gevolgen van ondervindt. Hun beider verhalen vormen de eerste twee delen van de film.

    the_place_beyond_the_pines animated picturethe_place_beyond_the_pines animated picturethe_place_beyond_the_pines animated picture
    the_place_beyond_the_pines animated picturethe_place_beyond_the_pines animated picturethe_place_beyond_the_pines animated picture

    Tenslotte maken we in het derde luik van kennis met Avery’s zoon AJ die vijftien jaar na de confrontatie tussen Luke en Avery, is uitgegroeid tot een etter op high school. Daar komt hij in contact met Jason, de zoon van Luke die, getekend door zijn zware jeugd, een getroebleerde puber is geworden. Zo komen de levens van Luke en Avery vijftien jaar na hun confrontatie opnieuw samen in hun zonen. En zo leidt het ene verhaal naar het andere en vormen de drie samen een mooi consistent geheel. Zowel AJ als Jason worden overigens prima neergezet door jonge acteurs Emory Cohen en Dane DeHaan.

    The Place Beyond the Pines The Place Beyond the Pines

    The Place Beyond the Pines is een verhaal over verantwoordelijkheid en keuzes maken. Over de worsteling van de personages met hun demonen. Daarbij komen ze meermaals voor keuzes te staan die de rest van hun leven zullen bepalen. Geeft Luke zijn roekeloze leven op en is zijn zoon nu het belangrijkste in zijn leven? Wat doet Avery als hij corruptie binnen zijn politiekorps (onder leiding van Ray Liotta) ontdekt? En wat zijn de gevolgen van foute keuzes als tiener? Cianfrance brengt het allemaal zeer knap en overtuigend in beeld.

    De titel verwijst overigens naar Schenectady, New York waar de gebeurtenissen zich afspelen en de letterlijke betekenis is van het woord Schenactady in de Mohawk-taal. De dvd komt zonder extra’s, wat een beetje jammer is want bijvoorbeeld een audiocommentaar van Cianfrance was zeker een aanwinst geweest. (quotering Karen: 3/5)

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 05 september 2013

     

    *** The Place Beyond the Pines trailer ***

  • Killing Them Softly (2012) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Killing Them Softly (2012), de nieuwe film van Andrew Dominik, de Nieuw-Zeelandse regisseur die ons eerder kon charmeren met The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007), valt een beetje tegen. Ik had hoge verwachtingen, zeker na het zien van de trailer en de cast, maar het is verre van de misdaad film die we in gedachten hadden en meer een stijloefening in slow motions en aparte beeldkadrages.

    killing_them_softly_2012_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: De film volgt de carrière van Jackie Cogan (Brad Pitt). Cogan is een handhaver, en als de regels van de maffia verbroken worden wordt hij ingehuurd. Wanneer er een roofoverval plaatsvindt tijdens een kaartspel met hoge inzet door de twee schurken Frankie (Scoot McNairy) en Russell (Ben Mendelsohn), wordt Cogan ingevlogen. Vakkundig, met de efficiëntie van een meedogenloze zakenman, een scherpzinnig gevoel voor mensenkennis, en een stijl zo koelbloedig als zijn blik, opereert hij met betrouwbare precisie.

    Dominik lijkt weinig risico’s te willen nemen bij de casting en kiest resoluut voor bekende maffia-koppen, zoals Soprano-acteurs James Gandolfini en Vincent Curatola, naast Goodfellas-acteur Ray Liotta. Daarnaast wisselt hij praat-scènes af met bruut geweld, maar hij weet echter niet meteen een balans te vinden tussen beide genres. Alles is wel mooi in beeld gezet, maar je zit nooit echt op het puntje van je stoel. De film is gebaseerd op de roman van George V. Higgins, die ook al zorgde voor de beklemmende misdaad thriller The Friends of Eddie Coyle (1973).

    Anderzijds is het wel een originele misdaadfilm waarbij je nooit precies weet wat de personages in hun schild voeren en waar het verhaal ons naar toe brengt. Jackie Cohen speelt een soort wraakengel die op een wat onconventionele manier te werk gaat. Maar een slimme hitman is het nu ook weer niet, ook al was het duidelijk de intentie van de makers om hem als een geslepen man af te schilderen. Daarnaast zien we eens een Ray Liotta die serieus in elkaar wordt getimmerd en een opvliegende James Gandolfini als een onstabiele alcoholist. Allemaal leuke personages, maar mijn favoriete personages waren gespeeld door Scoot McNairy en Ben Mendelsohn, twee talentvolle acteurs die we nog geregeld aan het werk zullen zien.

     Killing Them Softly  Killing Them Softly  Killing Them Softly
     Killing Them Softly  Killing Them Softly  Killing Them Softly

    En de film heeft ook een politieke boodschap, en dan nog wel tegen het beleid van Barack Obama, die overal in het verhaal opduikt in diverse tv-toestellen. Op het einde geeft Brad Pitt een speech en steekt zijn teleurstelling voor het beleid niet onder stoelen of banken en maakt duidelijk wat Amerika in essentie is: "I'm living in America, and in America you're on your own. America's not a country. It's just a business." De Blu-ray van de film ligt vanaf 19 februari 2013 in de winkelrekken.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 19 februari 2013

     

    *** Killing Them Softly trailer ***