De FilmBlog

Je zou het niet verwachten van een regisseur die bekend staat voor zijn films waar vuurwapens en scheldwoorden schering en inslag zijn, maar Martin Scorsese heeft gekozen voor de verfilming van een jeugdboek van Brian Selznick, The Invention of Hugo Cabret. En hij heeft dit met succes gedaan, want niet alleen is Hugo (2011) een pareltje van een film, maar kreeg daarbij ook nog eens de Golden Globe voor Beste Regie en zal naar alle waarschijnlijkheid ook genomineerd worden voor een Oscar.

We worden compleet in het verhaal gezogen vanaf het openingsshot, met een heerlijk panorama van het Parijs van de jaren ’30, met een camera die de 'city of light' in al zijn fonkelende pracht op digitale film zet. We zien er de 12-jarige Hugo (Asa Butterfield), die woont in het Monparnasse station die de gigantische klokken help onderhouden. Hij steelt er ook af en toe een croissant, buiten het zicht van de inspecteur voor weeskinderen (Sacha Baron Cohen). Alleen op de wereld na de dood van zijn vader (Jude Law), werd hij overgelaten aan een dronken oom (Ray Winstone).

Korte inhoud: Parijs, 1930. Hugo Cabret is een 12-jarige wees die in de muren van een druk treinstation in Parijs woont. Sinds zijn oom spoorloos verdween, heeft hij in het geheim de zorg voor de stationsklokken op zich genomen. Dan komt hij in aanraking met een vreemd meisje (Chloë Grace Moretz) en een bittere oude man (Ben Kingsley) die de speelgoedwinkel in het station beheert. Plotseling komen Hugo's verborgen leven en het waardevolle geheim dat hij bewaart in gevaar.

Dat grote cineasten meerdere filmgenres aan kunnen is bij deze bewezen. Scorsese heeft op een bevlogen manier het bronmateriaal vertaald naar het witte doek, en het plezier waarmee hij dit voor mekaar heeft gekregen druipt van het scherm. Het is een zuivere familiefilm met sterke karakters. Het scenario is van de hand van John Logan, die in tegenstelling tot heel wat andere Hollywoodfilms, geen hulp had van co-scenaristen. Er zijn uiteraard hier en daar een aantal verschillen met het boek, maar dat kan haast moeilijk anders.

Dit is tevens de eerste keer dat Scorsese zich waagt aan een 3D film, dus zet maar dat verdoemde brilletje op de neus. En ik moet toegeven dat in tegenstelling tot vele andere 3D vehikels, deze Hugo echt wel de moeite is. De beelden blijven lange tijd nazinderen, ook al is de 3D-techniek ten dode opgeschreven. Scorsese verscherpt niet alleen zijn voorgronden en verspilt zijn tijd niet met objecten naar de lens te smijten. Daarentegen maakt hij gebruik van de nieuwste technologie om op de eerste plaats een uitstekend verhaal te brengen en een ode te brengen aan de roots van de cinema, van Georges Méliès tot de stille film. Jawel, achter deze afschuwelijke posters en media-campagne (1, 2, 3, 4, 5), schuilt een pracht van een film.

Sacha Baron Cohen heeft weer een nieuw typetje gecreëerd, in het licht van de Arabische Lente. Deze keer kruipt hij in de huid van een dictator, die heel wat Gaddafi trekjes vertoont. The Dictator (2012) wordt zijn 4de personificatie na Ali G, Borat en Brüno. De film werd voornamelijk gedraaid in Spanje, de VS en Marocco.

Korte inhoud: Een dictator (Sacha Baron Cohen) uit het Midden-Oosten, zet zijn leven op het spel om er voor te zorgen dat de democratie nooit het land zal bereiken, dat hij zo liefdevol onderdrukt. Hij wordt naar de Verenigde Staten gestuurd om in ballingschap te leven onder de ongelovigen. De knotsgekke dictator komt al snel in aanraking met de typische gebruiken van het land en heeft een bijzondere ontmoeting met de beroemde actrice Megan Fox.

De tagline van de film luidt: "het heroïsche verhaal van een dictator die zijn leven waagde om te verzekeren dat democratie nooit het land zou bereiken dat hij zo liefdevol onderdrukte".

We mogen er dus van uit gaan dat de film veel stof zal doen opwaaien, ook al verwacht ik niet dat de film het hoogtepunt van Borat zal overtreffen, ook al is er de laatste maanden veel te doen rond dictators, zelfs tot op vandaag waarin bekend werd dat Kim Jong-il is overleden en dat hij opgevolgd zou worden door zijn zoon, die het terreur-regime naar alle waarschijnlijkheid zal verder zetten.

En in de film duiken ook nog een aantal andere bekende koppen, met name Anna Faris, John C. Reilly, Ben Kingsley en Kevin Corrigan.

Je kunt zich afvragen wat Cohen’s volgende kop van jut zal worden: een zwarte president, een beursmagnaat, een eigen versie van een DSK-figuur. De film komt bij ons uit op 9 mei 2012.

In de trailer van Prince of Persia: The Sands of Time (2010) zitten zowel positieve als minder positieve zaken. Maar laten we misschien beginnen met het meest evidente, Jake Gyllenhaal ziet er geweldig uit als de incarnatie van de prins. Hij is de perfecte cast en ik zou geen andere acteur voor de geest kunnen halen die een betere uitstraling had kunnen brengen. Van 'vertolking' kan ik nog niet spreken gezien ik de film nog moet zien, maar de reputatie van de acteur kennende zal dit wel meevallen. Voor de rest steken een aantal indrukwekkende beelden in de trailer, maar … ik heb toch zwaar mijn twijfels of deze film de hoge verwachtingen zal inlossen. Het overtollig gebruik van cgi laat vermoeden dat we de The Mummy-toer opgaan, en dat belooft weinig goeds.

Korte inhoud: Perzië, de Middeleeuwen. Een kwade grootmachtvizier ziet zijn dood nader aankomen. De laatste tijd spelen zich geruchten rond over een goddelijke talisman, genaamd 'The Sands of Time', die in het bezit zou zijn van Dastan (Jake Gyllenhaal), de prins van Perzië. Met deze talisman zou men de mogelijkheid hebben om de beweging der tijden te kunnen aanpassen naar eigen wil. Dit komt goed uit voor de grootmachtvizier. Na een heftige oorlog lukt het de grootmachtvizier uiteindelijk de talisman te bemachtigen door prins Dastan op een dwaalspoor te zetten en er met de goddelijke talisman vandoor te gaan. Maar door onoplettendheid van de vizier, lukt het de prins om toch op het laatste moment mee te reizen naar het verleden. Daar aangekomen, lijkt het erop dat er iets behoorlijk is fout gegaan. De bevolking van het koninkrijk van Perzië is namelijk veranderd in demonen. De prins kent maar één manier om dit ongedaan te maken. De talisman bemachtigen en terugbrengen naar de locatie waarin het thuishoort. Dit allemaal lijkt onmogelijk, totdat hij hulp krijgt vanuit een onverwachte hoek...

De film werd vreemd genoeg geregisseerd door Mike Newell (Four Weddings and a Funeral, Harry Potter IV) en geproduceerd door blockbustergoeroe Jerry Bruckheimer (Bad Boys, Pirates of the Caribbean). Prince of Persia: The Sands of Time is gebaseerd op het gelijknamige computerspel. De prins, hoewel in de game naamloos, heeft in de film de naam Dasta gekregen. Samen met Tamina (Gemma Arterton), moet Dastan voorkomen dat een ellendige edelman Sheik Amar (Alfred Molina) de wereld zal vernietigen met de Sands of Time.

Of dit de eerste goede game-adaptatie zal worden valt nog te bezien. De keuze van bondgirl Gemma Arterton is niet bepaald de beste keuze als vrouwelijke hoofdrol. Haar Brits accent brengt je meteen uit de sfeer van het Midden-Oosten, en doet ook al weer denken aan dat vreselijke accent van Rachel Weisz in de Mummy films. De trailer is ook een samenraapsel van actie-sequenties, maar waar zit het verhaal?! Waar zit het conflict of de intrige? Wie zijn die personages, wat zijn hun motieven? Is er echt niets anders dan de eentonigheid van de strijd om de macht? Wie heeft nu interesse om 90 minuten lang te staren naar cgi en de smoel van Ben Kingsley die in de laatste jaren in iets teveel rotzooi heeft gespeeld. Al wat ik momenteel smaak is 'droog zand'. Maar het zou natuurlijk kunnen dat de monteur van de trailer de film niet heeft begrepen en er een zooitje van heeft gemaakt. Ik hoop het in ieder geval.

***Related Posts***
24/04/2010: Gemme Arterton niet sexy genoeg voor Prince of Persia
03/08/2008: Prince of Persia uitgesteld tot 2010
22/05/2008: Jake Gyllenhaal is Prince of Persia
14/03/2006: Prince of Persia verfilmd

Shutter Island (2009) van regisseur Martin Scorsese is gebaseerd op de roman van bejubeld auteur Dennis Lehane (Mystic River). Het verhaal speelt zich af in 1954 en gaat over US Federal Marshal Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) en zijn partner Chuck (een sterk gecaste Mark Ruffalo) die naar de psychiatrische instelling Ashcliffe Hospital varen op het geïsoleerde Shutter Island. Reden: de mysterieuze verdwijning onderzoeken van kindermoordenares Rachel Solando.

Mysterie en verdachtmakingen troef al blijkt dat directeur dr. Crowley (een uitstekende Ben Kingsley) geheimzinnig doet over deze verdwijning alsook wat er gaande is in 'The Lighthouse' of 'Ward C', waar alle zware psychopaten opgesloten zitten. Bovendien stijgt de spanning als Teddy een dreigende omgeving gewaar wordt, waarbij iedereen wel iets te verbergen lijkt te hebben & waar iedereen zich tegen hem lijkt te keren.

De film heeft van het begin af een hoog Things-are-not-what-they-seem –gehalte. Hier wordt echter mooi omheen gewerkt door een orgie van duistere sfeer, spanning, actie en een solide plot. Deze film is een soort ode aan thrillers uit de jaren '50, overgoten met een sausje van stilistische grandeur die weinig gezien kan worden in de hedendaagse popcorn-cinema. Het fifties B-film gevoel blijft tevens overeind in dit emotioneel drama. Alfred Hitchcock comes to mind bij vele scènes, en Le Procès (1962) van Orson Welles diende duidelijk als inspiratie voor deze prent.

Buiten het wat voorspelbare, uitgerokken einde is dit een sterke film en een lust voor het oog. Je wordt geprikkeld door emoties, angst en medeleven. De rauwe flashbacks van Teddy zijn overleden vrouw en zijn belevenissen in WOII maken van deze film een emotioneel geladen schouwspel dat je na een tijdje meer en meer bij de keel grijpt, eens je dieper in de verwikkeling van intriges, leugens, complottheorieën en psychoses op het eiland terecht komt. De setting en sfeer zuigt je mee in het verhaal. Je krijgt het gevoel alsof je zelf een patiënt was in de instelling.

Martin Scorsese speelt al zijn troeven uit in Shutter Island. Karaktervolle, angstaanjagende locaties, een pakkende claustrofobische sfeer en een stevige dosis gruwel en geweld. Dit alles stijlvol, strak en met oog voor detail in beeld getoverd: de cinematografie is de drijvende kracht van de film. De dialogen zijn spits, doordacht. De casting is nagenoeg perfect en de personages krijgen allemaal mooi de tijd om zich te ontplooien. De hedendaagse klassieke muziek past perfect in deze mix en geeft een stevige boost aan de al beangstigende sfeer. De meester onderscheidt zich wederom van de mediocriteit van Hollywood-Blockbuster-regisseurs. Shutter Island is een film die hij al jaren wilde maken, zonder al te veel druk van buitenaf, puur om zijn klasse als visionair regisseur opnieuw aan de wereld te kunnen tonen. Geen film die gemaakt werd met het oog op de Oscars, maar een duistere thriller pur-sang, die puur dient om te entertainen en schokken.

Het is Di Caprio’s beste acteerprestatie tot nu toe. Dit is de ultieme bevestiging voor Leonardo "babyface" Di Caprio die de criticasters het nakijken geeft. De karaktervolle, met vuur en passie gespeelde vertolking van Leo als Teddy Daniels was buitengewoon sterk. Zijn personage is zo diepzinnig en emotioneel geladen in beeld gezet dat dit bij momenten angstaanjagend wordt. Zoveel emotie en diepgang... Met elke film die hij met beschermengel Scorsese draait groeit zijn talent en kunnen. Mensen moeten gaan begrijpen waarom Marty steeds voor deze knaap kiest en niet voor gevestigde/oudere karakteracteurs. Hoe ouder Leo wordt, hoe meer karakter en zelfzekerheid hij begint te vertonen in gelaatsuitdrukkingen en fysieke handelingen. De babyface opmerkingen kunnen niet meer gelden als een excuus om hem af te breken

Kortom, deze prent hoort niet thuis in het rijtje van klassiekers als Goodfellas, Raging Bull of Mean Streets, maar Scorsese vestigt zich toch weer bij de top in de hedendaagse cinema. Deze film kan hoger geplaatst worden dan The Departed (2006) en zou probleemloos bij de Oscars de concurrentie aan kunnen gaan met films als Up in the Air , The Hurt Locker of Crazy Heart. Spijtig dat Paramount er voor koos om de film nà de selectie van de Oscarnominaties uit te brengen. Maar dit is een ijzersterke thriller die de gemiddelde cinemabezoeker absoluut niet over het hoofd mag zien. Deze film blijft je achtervolgen, zo hoort het ook.

***Related Post***
31/07/2009: Leonardo DiCaprio op Shutter Island van Martin Scorsese

Mijn eerste gedacht bij het zien van de trailer van de nieuwe Martin Scorsese prent Shutter Island (2009) was: "Waarom moeten ze zoveel verklappen?!?" Ik heb het boek van Dennis Lehane waarop de film gebaseerd is niet gelezen, maar bij het zien van de eerste beelden weet ik al hoe de film zal eindigen. Dit is een mystery-ghost-thriller en hoe meer je laat zien in een trailer hoe meer je op voorhand het mysterie zal blootleggen en het thriller-effect uiteindelijk zal uitdoven.

Korte inhoud: De film speelt zich af in 1954. De U.S. Marshalls Chuck Aule (Mark Ruffalo) en zijn nieuwe partner Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) gaan op zoek naar een moordenares die ontsnapt is uit T.B.S.-kliniek 'Ashecliffe Hospital' voor langgestraften op Shutter Island, een eiland voor de kust van Massachusetts. Aangenomen wordt dat ze zich daar nog verborgen houdt. Een web van intrige en misleiding zorgt er al snel voor de nodige problemen. Zo krijgt Daniels van de plaatselijke doctoren geen toegang tot de archieven van het hospitaal die hem de broodnodige informatie zouden kunnen verschaffen. Een plotseling opstekende orkaan verbreekt de verbinding met het vasteland waardoor ze nu op zichzelf zijn aangewezen. Diverse langgestraften maken van de verwarring gebruik om uit de kliniek te ontsnappen. Teddy begint zo langzamerhand aan zijn geheugen, zijn partner en zelfs zijn gezondheid te twijfelen.

Dit is in ieder geval de eerste speelfilm van Scorsese sinds The Departed in 2006. In tussentijd heeft de Oscar winnende regisseur zich voornamelijk bezig gehouden met Shine a Light (2008), de documentaire over de Rolling Stones. Blijkbaar had de cineast bereikt wat hij wou bereiken, nadat zijn buddies Spielberg en Coppola hem voor hadden geweest met hun oscars. Scorsese werd 5 keer genomineerd voor Beste Regisseur maar het was pas in 2006 dat hij die erkenning ook kon verzilveren. En nu hij zijn doel heeft bereikt kan hij zichtbaar opnieuw freewheelen met documentaires, kortfilms en genre-thrillers voor het grote publiek.

Maar ook al is dit een populaire genrefilm, toch barst Shutter Island van het acteer-talent, te beginnen met zijn fetish-acteur DiCaprio, maar ook Mark Ruffalo, Ben Kingsley, Patricia Clarkson en Max Von Sydow. Ik verwacht er toch niet zo heel veel van, maar een beetje in de lijn van Cape Fear (1991) kan dit best nog ontspannend worden. Ik hoop alleen niet dat de trailer de film voor mij heeft verpest. De film komt bij ons uit op 14 oktober 2009.

Vorige week heb ik een postje geschreven over de U.S. Box-Office Flops uit 2007, hier is de lijst van de films van 2008. Er waren een stuk meer films gemaakt en over het algemeen deden de bioscoopfilms het goed tot uitstekend in 2008. The Dark Knight (2008) had een enorm productiebudget van 185 miljoen dollar maar bracht zomaar eventjes 533 miljoen dollar op in de States. De film staat trouwens op de 4de plaats van de beste box-office resultaten wereldwijd met 1 miljard dollar. Enkel Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest, The Lord of the Rings: The Return of the King en Titanic deden beter. Maar ook films als Iron Man en Wall-E (2008) lokten heel wat bezoekers.

Maar er waren ook heel wat films die het productiebudget niet konden terugwinnen aan de Amerikaanse box-office, zoals een Quantum of Solace (2008) bijvoorbeeld die met zijn 200 miljoen dollar budget zijn Amerikaanse toer eindigde met 168 miljoen dollar. Gelukkig was de film een enorm succes in de rest van de wereld. Toch maakt dit box-office resultaat duidelijk dat de makers misschien iets te hoog hadden ingezet op de film. Maar laten we eens kijken naar de grootste verliezers aan de Amerikaanse box-office. Hier is de Top 10 Box-Office Flops uit 2008.

10. The Spirit (2008) Frank Miller
Productioncost: $60 million - Worldwide Gross: $39,03 million

The Spirit zou je kunnen beschouwen als Frank Miller's debuutfilm, gezien hij hier geen steun kreeg van Robert Rodriguez. Maar het is een debuut om snel te vergeten. De acteursregie in deze prent is beschamend slecht met een Samuel L. Jackson die hier zelfs een nieuw laagterecord neerzet. Maar Gabriel Macht spant hier de kroon en zal binnenkort beslist de Razzie van Worst Actor in ontvangst mogen nemen. Je zou trouwens denken dat met zo veel talentvolle en aantrekkelijke femmes fatales (Eva Mendes, Jaime King, Scarlett Johansson) je niets verkeerd kan doen. Vraag mij dus niet hoe Frank Miller er toch in slaagt om de goede smaak met de voeten te betreden. De wereld van Sin City wordt hier zonder gêne gerecycleerd en het resultaat is een 2 uur lange verkrachting waar je achteraf met een bedrogen en compleet verloren gevoel naar huis strompelt. Maar als je de film gaat bekijken met vrienden zal je toch urenlang kunnen lachen met de vreselijke outfits die in deze film te zien zijn, of de onbegrijpelijke sequenties en de geforceerde stijl. Ik bekeek onlangs de promotie-campagne van The Spirit waar ze uitpakken met woorden als: Heart Pounding, Eye Popping, Mind Blowing, Wild Fun. Welke journalist wordt hier gequote!? Blijkbaar niemand! Het was gewoon het promotie-team die haar eigen film heeft opgeblazen met leugens. Gelukkig had het publiek dit bedrog al snel in de mot.

9. The Love Guru (2008) Marco Schnabel
Productioncost: $62 million - Worldwide Gross: $40,86 million

The Love Guru is de zoveelste zwakke komedie Mike Myers en in tegenstelling tot zijn andere films bleef het publiek ook weg. Wereldwijd bracht de film maar 40 miljoen dollar op en dat is een stuk onder het productiebudget. Je krijgt zelfs plaatsvervangende schaamte voor oscarwinnaar Ben Kingsley. Hoe hij in deze film verzeild is geraakt als schele goeroe blijft voor mij een groot mysterie. Deze prent heeft veel weg van een onhandige montage van deleted scenes waar de grappen helemaal niet zijn. Seksende olifanten, erectie- en schetengrollen, kots, neuskeutel, spotten met de kleine gestalte van Verne Troyer en tenenkrullend slechte woordspelingen in de stijl van intimacy, in to me I see!. The Love Guru is een scheef getrokken parodie zonder kader, visie of structuur. Van een verhaal of samenhang is nauwelijks sprake en Barbiepop Jessica Alba bewijst nog maar eens haar totaal gebrek aan acterend vermogen.

8. Punisher: War Zone (2008) Lexi Alexander
Productioncost: $35 million - Worldwide Gross: $10,10 million

Na het lezen van het scenario van Punisher: War Zone had Thomas Jane (de vorige Punishet vertolker) bedankt voor de rol, en wou er verder niets meer van horen, en dat wat voor de fans meteen al duidelijk dat aan deze sequel een reukje zat. Regisseuse Lexi Alexander is geen tweede Kathryn Bigelow en heeft geen flauw benul van hoe zee en actie-thriller in beeld moet brengen. Er was geen passie voor de comic, geen inzicht in hoe je een actie-scène moet in beeld brengen, niet genoeg lef en branie om met die R-rating een film te maken voor een volwassen publiek.

7. Speed Racer (2008) Andy & Larry Wachowski
Productioncost: $120 million - Worldwide Gross: $93,95 million

Speed Racer is een cgi-flipperkast die geen nanoseconde stilhangt en daarmee heb je zowat alles gezegd over deze prent. Visueel verbluffend maar onvoorstelbaar idioot met cheesy acteerprestaties. De vlakke personages komen nergens tot leven, de dialogen zijn knullig en uiteindelijk zit je gewoon te geeuwen van verveling tussen de flitsende actiesequenties. Dat deze film bedoeld is voor peuters is duidelijk, maar dan wel van debiele peuters die tevreden zijn met een onsamenhangende verhaaltje, heel wat felle kleuren en een verdomde aap. Fraai is het niet.

6. The Express (2008) Gary Fleder
Productioncost: $40 million - Worldwide Gross: $9,81 million

In The Express is ten onder gegaan aan de box-office door zijn onduidelijk genre. Mensen wisten niet of het een dramatische film was over raciale kwesties, een biopic over Ernie Davis of een film voor sportfanaten. Maar ook al zitten er teveel clichés in deze film en druipt de sentimentaliteit van het scherm, toch is het verre van een slechte film. Met een betere promotiecampagne had deze film zeker wel uit de rode cijfers kunnen geraken.

5. Miracle at St. Anna (2008) Spike Lee
Productioncost: $45 million - Worldwide Gross: $9,32 million

Spike Lee heeft de laatste jaren zo zijn up’s (Inside Man, 25th Hour) and down’s (zowat de rest van zijn recente films). Of Miracle at St. Anna goed of slecht is weet ik niet, maar de film doet het in ieder geval niet bijster goed in de States. Ook niet alle critici zijn laaiend enthousiast. Sommigen spreken zelfs van een tv-film volgepakt met clichés. Toch heeft Lee talent en ben uiteindelijk wel benieuwd naar deze prent. En met de lage verwachtingen wordt het misschien nog een leuke filmervaring.

4. City of Ember (2008) Gil Kenan
Productioncost: $55 million - Worldwide Gross: $17,93 million

De slechte promotie en het overschatte productiebudget van City of Ember hebben de film de das omgedaan. Maar ook regisseur Gil Kenan heeft heel wat steken laten vallen. De film heeft een buitengewone fotografie maar het verhaal is iets teveel gemaakt voor peuters die het boek hebben gelezen. Dergelijke family-films hadden de box-office moeten veroveren, maar het was een enorme teleurstelling. En tot overmaat van ramp deed de film het in het buitenland nog slechter. Wereldwijd heeft de film slechts 17,8 miljoen opgebracht en is dan ook een zware ontgoocheling voor producer Tom Hanks.

3. Delgo (2008) Marc F. Adler & Jason Maurer
Productioncost: $40 million - Worldwide Gross: $ 694'782

Een film met beperkte of onbestaande promotie-campagne is vragen voor box-office problemen. Een film die dat aan de lijve mocht ondervinden was de animatieprent Delgo (2008), uitgebracht in zomaar eventjes 2’160 bioscopen in de States. Het was een regelrechte ramp want vrijwel NIEMAND ging kijken (waarschijnlijk met uitzondering van de makers en de familie en kennissen van de makers). Is de film slecht? Ja! Dat komt er nog bij, spijtig genoeg. Saaie personages, mislukte cgi, een banaal en vervelend plot, amateurisme troef,… Ik denk zelfs dat een 8-jarige deze prent gewoon belachelijk zal vinden. Maar Delgo maakt anders wel een punt dat het niet simpel is om een goeie animatiefilm te maken. Ze hebben hiervoor wel 40 miljoen voor nodig gehad; wat misschien wel buitensporig is.

2. Outlander (2008) Howard McCain
Productioncost: $50 million - Worldwide Gross: $7 million

Outlander met James Caviezel heeft Amerika niet kunnen overtuigen. De film bracht een schamele 7 miljoen op en dat voor een mainstream prent met productiebudget van 50 miljoen. Nochtans begon alles vrij goed, maar halverwege de film viel het kaartenhuisje in mekaar. Het is een soort mislukte abortus tussen Beowulf (2007) en Predators (2010), met veel meer gore en onzin. Deze film had het zeker kunnen stellen met iets minder geweld en iets meer plot- en karakterontwikkeling.

1. In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale (2008) Uwe Boll
Productioncost: $60 million - Worldwide Gross: $13,10 million

En de nummer 1 gaat naar de waardeloze In the Name of the King. Wat had je anders verwacht van 'The King of Bad Taste' Uwe Boll. Wees gerust, ik heb niet betaald om deze te zien, en maar goed ook. Ik had me anders op de koop toe nog slecht hebben gevoeld voor deze geldverspilling en voor de kleine financiële bijdrage aan een bedorven cinema. De film bracht wereldwijd slechts 13 miljoen dollar op en je zou je afvragen of met de financiële crisis er nog meer bedrijfsheren interesse hebben om geld te verliezen aan dit speenvaker. De tijd zal het uitwijzen.

***Related Posts***
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006

Het duo John Cusack en Dan Aykroyd delen voor een tweede keer de set van een komediefilm. Na Grosse Pointe Blank (1997) is er nu War, inc (2008) van Joshua Seftel. Het is een beetje van een anti-oorlogsfilm / politieke-satire in dezelfde lijn als Lord of War (2005), maar dan met een minder clever scenario. Als je een politieke satire verwacht wordt je bij aanvang bediend met de beeltenis van Dan Aykroyd op het toilet, en dan weet je meteen waar deze prent naar toe gaat.

Korte inhoud: Huurmoordenaar Brand Hauser (John Cusack) wordt naar Turaqistan gestuurd, een staat in het Midden-Oosten, waar het bedrijf van de voormalige vice-president van de Verenigde Staten oorlog voert tegen lokale opstandelingen. Hauser's opdracht luidt: doodt de bemoeizuchtige minister van olie. Om ongemerkt het land binnen te komen, doet Hauser zich voor als medewerker van een handelsconventie. Eenmaal in Turaqistan blijkt het niet eenvoudig om zijn opdracht te vervullen. Hij raakt verstrikt in allerlei bizarre situaties, zoals de trouwerij van de labiele popster Yonica Babyyeah (Hilary Duff) en hij wordt achtervolgd door de sexy en nieuwsgierige journaliste Natalie Hegalhuzen (Marisa Tomei). Als klap op de vuurpijl krijgt hij last van gewetensnood. De chaos in Turaqistan is compleet. En Hauser moet een keuze maken...

Dit is eigenlijk een John Cusack film. Hij schreef mee aan het scenario en trad ook nog op producer, maar ondanks zijn acteer-talent loopt hij verloren in deze onsamenhangende prent. Een satirische kijk en kritiek op het bedrijfsleven die de oorlogsindustrie financieren, de toestand in Irak, de controversiële rol van een voormalige Dick Cheney-achtige vice-president, en de invloed van dit alles op mensen. Stuk voor stuk interessante bouwstenen voor een film, maar de som van genoemde delen leidt spijtig genoeg niet tot een onderhoudende film.

In de andere rollen zien we de zus van John, Joan Cusack, die al eerder zijn assistente speelde, kan zich aardig uitleven, maar Dan Aykroyd heeft een minieme bijrol als vice-president, die geen recht doet aan zijn komische vaardigheden. Oscarwinnaar Ben Kingsley kan in een rolletje als de baas van Hauser weinig uitrichten en de vraag rijst wederom waarom een acteur van zijn kaliber altijd weer opduikt in onbenullige rollen (remember The Love Guru). Ook oscar-winnares Marisa Tomei heeft een rolletje als journaliste Nathalie Hegalhuzen. Het meeste tandengeknars zal echter worden opgewekt door Hilary Duff, die de popster Yonica Babyyeah waarvan het dramatische palet zich beperkt tot verleidend en kwaad kijken. Je begrijpt trouwens amper wat ze mompelt gezien dat nog eens in een soort Russisch-Moldavisch accent is. De namen van de karakters, zoals Hegalhuzen, Babyyeah, Ooq-Mi-Fay Taqnufmini en Omar Sharif – zijn waarschijnlijk bedoeld als grap (lachen wie lachen wil).

War, inc confronteert ons met de absurditeit van moderne oorlogsvoering door het uit zijn context te halen en ere en surrealistische parodie van te maken. Een film vol goede bedoelingen maar de uitwerking is teleurstellend. De film wordt uitgeven door Dutch Film Works op dvd en Blu-ray.

Het is een waarheid als een koe dat game-adaptaties in het algemeen zuigen als geen ander. Voorbeelden van geflopte adaptaties zijn er anders genoeg. Maar als er nu één adaptatie was waar de verwachtingen hoog waren gespannen, dat zou het toch de Prince of Persia: The Sands of Time (2010) moeten zijn van Mike Newell (Harry Potter and the Goblet of Fire, Donnie Brasco) in een productie van Jerry Bruckheimer. Oorspronkelijk had de film in 2009 moeten uitkomen, maar om één of andere redenen is de productie van de film verschoven naar 2010, weg van de nieuwe Transformer sequel, maar in het vaarwater van Thor (2010) en Shrek Goes Fourth (2010).

De opnames zouden van start moeten gaan op dit ogenblik in Marokko. De korte inhoud van Prince of Persia stond op Slashfilm.

Prince of Persia is an action adventure video game which follows an adventurous prince who teams up with a rival princess to stop an angry ruler from unleashing a sandstorm that could destroy the world. Dastan (Jake Gyllenhaal) must join forces with Tamina (Gemma Arterton), a feisty and exotic princess, to prevent a villainous nobleman from possessing the Sands of Time, a gift from the gods that can reverse time. Alfred Molina and Ben Kingsley co-star.

Dat ze meer tijd willen nemen om een betere film te maken kan ik enkel maar toejuichen. Dit zou achteraf wel eens kunnen inslaan als een bom. Voor de mensen die het game kennen zullen wel weten hoe prachtig de Perzische locaties waren. Ik kan haast wachten op die eerste trailer.

***Related Posts***
24/04/2010: Gemme Arterton niet sexy genoeg voor Prince of Persia
22/05/2008: Jake Gyllenhaal is Prince of Persia
14/03/2006: Prince of Persia verfilmd

Ik ben er nog niet helemaal uit of ik de nieuwe Mike Myers filmposter grappig of gewoon akelig vind. Zonder hoofdhaar zou de figuur me doen denken aan dat naargeestig mannetje Henri-Désiré Landru met zijn mustache en baard.

The Love Guru (2008) is een romantische komedie met Justin Timberlake, Jessica Alba en Ben Kingsley. Terwijl een paar jaar terug nog ruim werd uitgepakt met een naam als Jessica Alba zie je na x-aantal flops dat de naam van Jessica (alsook haar foto) verdwenen is van de poster. Zo zie je maar dat creativiteit en economie in de filmwereld vaak niet van elkaar te onderscheiden is. En van flops gesproken, zien we ook dat Jessica Simpson misschien in de film zal opduiken.

Korte inhoud: Pitka (Mike Myers) is in India opgevoed door goeroes, maar wanneer hij volwassen is verhuist hij naar Amerika om carrière te maken in de wereld van het spiritualisme. Zijn onorthodoxe methoden worden echter op de proef gesteld, wanneer hij hockeyspeler Darren Roanoke moet herenigen met zijn vrouw, die hem verliet voor een rivaliserende sporter.

Bij films van Mike Myers is het ofwel erop (Austin Powers) of eronder (The Cat in the Hat, Goldmember), en bij deze film is mijn eerste indruk niet meteen positief. Niet alleen de keuze van de cast, of de corny slagzin (‘His Karma is Huge’), maar vooral de plot kan me niet echt bekoren. Ook die andere prent rond hetzelfde thema, The Guru (2002), was niet zo mijn ding. Veel foto-materiaal was er niet te rapen buiten deze van USA Today genomen op de set. Ik heb veel respect voor Mike Myers als komiek, maar ik begrijp langs geen kanten hoe hij Jessica Alba grappig zal kunnen maken. Het zal tevens ook een grote klus zijn voor Marco Schnabel die met deze film zijn debuut maakt.

Mike Myers werkt ondertussen aan de 4de Shrek film, Shrek Goes Fourth (2010), alsook The Secret Life of Walter Mitty (2009) en See Me Feel Me: Keith Moon Naked for Your Pleasure (2009). The Love Guru komt bij ons uit op 23 juli 2008.

Een beetje in het verlengde van films zoals Snatch (2000) en Get Shorty (1995), is hier de vrij overbodige Lucky Number Slevin (2006). Geen parodie op se7en, maar wel een soort "komische" misdaadthriller volledig in de stijl van Guy Ritchie. Maar gezien deze regisseur moeite heeft om nog films te maken na zijn moeilijke bevalling van Revolver, maakt de Schotse regisseur Paul McGuigan (Wicker Park) daar handig gebruik van.

Voor de film kon hij ook heel wat talent bijeenbrengen zoals Josh Hartnett, Bruce Willis, Morgan Freeman, Lucy Liu, Stanley Tucci en Sir Ben Kingsley. Maar het verleden heeft ons al meermaals bewezen dat dit geen garantie is op een goede film. En vooral die laatste heeft heel veel goed te maken na zijn tripje met Uwe Boll in Bloodrayne.

Korte inhoud: Slevin (Josh Hartnett) komt naar New York om zijn vriend Nick Fisher op te zoeken, maar hij treft zijn appartement leeg aan. Buurvrouw Lindsey (Lucy Liu) vertelt hem het vermoeden te hebben dat Nick in de problemen zit. Dit vermoeden wordt al snel bevestigd wanneer de handlangers van The Boss (Morgan Freeman) op de stoep staan. Zij zien Slevin aan voor Nick en brengen hem naar The Boss, omdat die nog een appeltje te schillen heeft met Nick. Slevin belandt in een web van intriges waarin New Yorks grootste maffiabazen, waaronder The Rabbi (Ben Kingsley), hem als pion gebruiken. Hij wordt in de gaten gehouden door detective Brikowski (Stanley Tucci) en achtervolgd door de huurdoder Boomcat (Bruce Willis). Al snel lijkt het voor Slevin onmogelijk om uit deze uitzichtloze situatie te ontsnappen.

Soms heb je van die films waar de makers de illusie koesteren dat ze een intelligente film in elkaar hebben gestoken met allerhande plot-twists en exentrieke personages. Ze gaan dit ook zo verkopen met een pseudo coole aanpak die eigenlijk al voor een groot stuk gedateerd is. Maar iets wat ruikt en oogt naar films zoals Oceans 11 en Pulp Fiction, betekent nog niet dat ze uiteindelijk ook zo zullen smaken. Mensen die gemakkelijk beïnvloedbaar zijn door dergelijke oppervlakkigheid zullen deze Lucky Number Slevin waarschijnlijk geweldig vinden. Ik heb in ieder geval niets gezien in deze half-grappige trailer (1) die me zou kunnen overhalen om deze pretentieuze recyclagefilm in de bioscoop te gaan zien.

Tot je dan op de officiële site van de film een compleet andere trailer (2) te zien krijgt met een eerder donkere thriller-actie ondertoon. WTF?! We zien ondertussen de film floppen in de States met nog maar 4 miljoen dollar in zijn tweede weekend release. Nu denk ik wel dat de film niet deugt, maar had de marketing de film verkocht zoals ze dit hebben gedaan op hun officiële site, dan had de box-office er stukken beter uitgezien. Maar twee trailers uitbrengen die elkaar tegenspreken is iets wat je beter niet doet (cf. Slither). De film is bij ons in de zalen vanaf 5 juli 2006.