De FilmBlog

Een van de opvallende deelnemers van de competitie op het filmfestival van Berlijn was Shahada (2010) van de Afghaans-Duitse regisseur Burhan Qurbani. In deze film die de verschillende levens van enkele jonge moslims in Berlijn bijeenbrengt, schetst hij hoe elk van hen worstelt met hun overtuiging en gevoelens tegen de achtergrond van hun cultuur van wat hoort en wat niet hoort.

Shahada richt zich dan ook eerder tot een jeugdig publiek want alles wat verteld wordt heb ik al stukken beter gezien in de grote voorbeelden van Alejandro Iñaritu en consoorten. Ik denk bijvoorbeeld aan Babel, Amores Perros en Crash. Maar ondanks het makkelijke en oppervlakkige verhaal, gaat het over authentieke gevoelens van mensen in de straat, zoals u en ik. Dat de regisseur kiest voor moslims is bijna irrelevant. Het verhaal neemt je in elke geval mee en de regisseur slaagt er toch in een redelijk menselijk beeld te schetsen van een realiteit zonder te al te veel te dramatiseren.

Korte inhoud: De levens van de protagonisten komen te samen in de moskee in Berlijn, waar de vader van Maryam imam is en zich openbaart als een vrij progressief diplomatisch man. Niettemin neemt hij er zoals iedere vader van een tienerdochter geen vrede mee dat Maryam zich te buiten gaat aan een losbandig leven. Perfect geïllustreerd door de schitterende song "Ich muss gar nix". Wanneer al dat gefuif Maryam zuur opbreekt, begint het tij te keren. Ze zondert zich af. Vervalt in een soort diepe boetedoening en haar vader dreigt nu opnieuw zijn greep op haar te verliezen.

Samir, een jonge Nigerees woont met zijn moeder in een klein flatje en werkt als arbeider in een fabriek. Hij heeft daar een goeie vriendschap opgebouwd en begint opeens te beseffen dat zin gevoelens verder gaan dan enkel vriendschap. Dit staat haaks op zijn geloof en Samir raakt steeds meer gefrustreerd en reageert zich af op zijn vriend. Uiteindelijk gaat hij de rade bij de imam van de moskee.

In diezelfde fabriek valt de vreemdelingenpolitie binnen. Agent Ismail ziet zich er geconfronteerd met de vrouw waarmee hij ooit betrokken raakte in een vreselijk incident. Hij raakt ondersteboven van de ontmoeting en de gedachte aan de vrouw laat hem niet meer los. Het trauma weegt te zwaar en langzaamaan zoekt hij naar een manier om de confrontatie aan te gaan.

Op die manier worden alle verhalen aan mekaar geweven. Toch staat elk verhaal op zich. Het ene verhaal is al overtuigender dan het andere verteld, maar de regisseur vertelt niets nieuws en brengt niets origineels. Het lijkt alsof hij gewoon eens iets wou brengen wat de grote regisseurs eerder al beter hebben gedaan. Toch kan ik deze kleine film aanraden. Dergelijke verhalen spreken de mensen altijd wel aan. Te zien in studioskoop Gent, Cartoon's Antwerpen, Vendôme en Cinema Arenberg Brussel. De trailer is een grote spoiler.

De mozaïekfilm Babel (2006) kreeg de prijs voor Beste Film in de categorie Drama. Martin Scorsese won als Beste Regisseur voor The Departed (2006). Maar het is Dreamgirls (2007) die met drie Golden Globes ging lopen.

Hoe dan ook is er niet echt sprake van één grote winnaar, want de meeste films kregen wel een beetje erkenning. Tijdens de ceremonie in Los Angeles won de musical Beste Film in de categorie Musical of Komedie, en daarnaast Beste Mannelijke Bijrol voor Eddie Murphy en Beste Vrouwelijke Bijrol voor Jennifer Hudson.

In tegenstelling tot de Oscars, maakt het comité van de Golden Globes voor bepaalde nominaties, waaronder die voor Beste Acteur en Beste Actrice, onderscheid tussen Drama enerzijds en Musical of Komedie anderzijds. In de dramacategorieën wonnen Helen Mirren voor The Queen (2006) en Forest Whitaker (The Last King of Scotland (2006)).

Meryl Streep won Beste Actrice voor haar krengerige rol in de komedie The Devil Wears Prada (2006). Voor Beste Acteur in een komedie mocht Sacha Baron Cohen het beeldje in ontvangst nemen voor de titelrol van Borat (2006).

De prijs voor Beste Scenario ging naar Peter Morgan voor The Queen. Onder de animatiefilms vielen Cars (2006) en Happy Feet (2006) in de prijzen. Cars won voor Beste Animatiefilm.

Beste Song ging naar het lied , dat de zanger Prince speciaal schreef voor de geanimeerde pinguïns. In de categorie Beste Buitenlandse Film won Clint Eastwood met zijn Japans gesproken oorlogsdrama Letters from Iwo Jima (2006). Hier zijn nog wat red carpet pics en hieronder staat het overzicht van de winnaars en de genomineerden van de Golden Globes 2007:

BESTE FILM – DRAMA
Babel
Bobby
The Departed
Little Children
The Queen

BESTE FILM - KOMEDIE/MUSICAL
Dreamgirls
Borat
The Devil Wears Prada
Little Miss Sunshine
Thank You For Smoking

BESTE REGIE
Martin Scorsese (The Departed)
Clint Eastwood (Flags of Our Fathers)
Clint Eastwood (Letters from Iwo Jima)
Stephen Frears (The Queen)
Alejandro Gonzalez Iñárittu (Babel)

BESTE ACTRICE – DRAMA
Helen Mirren (The Queen)
Penélope Cruz (Volver)
Judi Dench (Notes on a Scandal)
Maggie Gyllenhaal (Sherrybaby)
Kate Winslet (Little Children)

BESTE ACTEUR – DRAMA
Forest Whitaker (The Last King of Scotland)
Leonardo DiCaprio (Blood Diamond)
Leonardo DiCaprio (The Departed)
Peter O'Toole (Venus)
Will Smith (The Pursuit of Happyness)

BESTE ACTRICE - KOMEDIE/MUSICAL
Meryl Streep (Devil Wears Prada)
Annette Bening (Running With Scissors)
Toni Collette (Little Miss Sunshine)
Beyoncé Knowles (Dreamgirls)
Renée Zellweger (Miss Potter)

BESTE ACTEUR - KOMEDIE/MUSICAL
Sacha Baron Cohen (Borat)
Johnny Depp (Pirates 2)
Aaron Eckhart (Thank You For Smoking)
Chiwetel Ejiofor (Kinky Boots)
Will Ferrell (Stranger Than Fiction)

BESTE ANIMATIEFILM
Cars
Happy Feet
Monster House

BEST BUITENLANDSTALIGE FILM
Letters from Iwo Jima
Apocalypto
Das Leben der Anderen
Pan's Labyrinth
Volver

BESTE VROUWELIJKE BIJROL
Jennifer Hudson (Dreamgirls)
Adriana Barraza (Babel)
Cate Blanchett (Notes on a Scandal)
Emily Blunt (The Devil Wears Prada)
Rinko Kikuchi (Babel)

BESTE MANNELIJKE BIJROL
Eddie Murphy (Dreamgirls)
Ben Affleck (Hollywoodland)
Jack Nicholson (The Departed)
Brad Pitt (Babel)
Mark Wahlberg (The Departed)

BESTE SCENARIO
The Queen (Peter Morgan)
Babel (Guillermo Arriaga)Little Children (Todd Field & Tom Perrotta)
Notes on a Scandal (Patrick Marber)
The Departed (William Monahan)

Een gesprek met drie Mexicaanse regisseurs die elk op hun manier een nieuwe wind laten waaien in het filmlandschap met stuk voor stuk adembenemende prenten. Hieronder vinden jullie een uitzending van Charlie Rose, waar de host een gesprek voert met Alejandro González Iñárritu (Babel, 21 Grams, Amores Perros), Alfonso Cuarón (Children of Men, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban, Y tu mamá también) en Guillermo del Toro (Pan’s Labyrinth, Hellboy, Blade II, Cronos). De uitzending duurt 56 minuten, maar in het begin zitten er wel wat tv-spots. Vanaf de 4de minuut beginnen de filmfragmenten. Geniet van het indringende gesprek en leer van de nieuwe filmmeesters hoe zij hun films en deze van hun collega's bekijken. Let ook op de band die er bestaat tussen deze filmmakers. Een dergelijke relatie zou vrijwel ondenkbaar zijn tussen bekende Belgische regisseurs. Maar zo zie je ook eens de voordelen van een dergelijke relatie. Respect!

***Related Posts***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
29/11/2006: 6 minuten van Pan’s Labyrinth
11/11/2006: Children of Men review
12/09/2006: Pan’s Labyrinth, korte inhoud + trailer
09/09/2006: Children of Men, korte inhoud + trailer
29/07/2006: Babel, korte inhoud + trailer

Het jaar 2006 loopt op zijn laatste beentjes en de eindejaarslijstjes zullen binnenkort overal hun intrede doen. Dit jaar was eigenlijk geen slecht jaar voor de cinema. Er zaten heel wat verrassende films, maar ook een pak teleurstellingen, en dan vooral bij regisseurs waarvan je grootse dingen verwacht.

Een aantal films hebben het lijstje niet gehaald voor de simpele reden dat ik ze nog niet heb gezien. Ik denk dan aan The Queen (2006) van Stephen Frears, Pan’s Labyrinth (2006) van Guillermo del Toro en The Departed (2006) van Martin Scorsese.

Voor deze 9de editie van de Movie Blog Talk bouwen de skynetblogjes een brug naar de niet-skynet filmblogjes. BlogTalk-leden Lachesis, Kinofreunde en Sine zullen later op de maand hun lijstje on-line zetten. De BlogTalk-leden die vandaag hun top 10 kenbaar zullen maken zijn Karen, Tagoean en Mike. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

10. Inside Man (2006) Spike Lee
Inside Man is al bij al een knappe mainstream film van Spike Lee. Er steken een aantal schoonheidsfoutjes in zoals onlogische plotwendingen (de bankeigenaar controleert/ledigt zijn kluis niet na de overal, ook al wordt beweerd dat niets werd gestolen, … ), bedenkelijke motieven (was het nu voor de diamanten of uit wraak voor wat er is gebeurd tijdens de Holocaust?) en bizarre situaties (rioleringen openbreken zorgt voor immense stankverspreiding en had gemakkelijker kunnen vervangen worden door een paar plastiek zakken en flessen, de leeftijd van de bankeigenaar, …). Hoe dan ook heeft de film een interessante premisse, een talentvolle cast, knappe regie en geweldige dialogen. Inhoudelijk ging de film niet echt diep, maar het was gewoon een fun-ride die zeker voor herhaling vatbaar is.

9. The Devil's Rejects (2005) Rob Zombie
Zelden zo een efficiënte horrorfilm gezien als deze The Devil's Rejects. Toen ik eerst van de film hoorde dacht ik dat het een soort exploitation film ging worden van geen enkel belang, maar toen ik hem zag op het Filmfestival van de Fantastische Film in Brussel heb ik er met volle teugen van genoten. Het is geen meesterwerk maar vergeleken met die beerput van afschuwlijke slechte horrorfilms (When a Stranger Calls, See No Evil, Silent Hill), horrorsequels (The Grudge 2, TCM: The Beginning) en horrorremakes (The Wicker Man, The Omen) – die ik uit principe niet in mijn lijstje wou vermelden maar kijk ik doe het toch – is deze film een echte verademing. Het is in ieder geval een prent die slechts een kleine minderheid zal bekoren, maar het is voor mij nu al een classic.

8. Superman Returns (2006) Bryan Singer
Iedereen had torenhoge verwachten bij Superman Returns en deze verwachtingen zijn grotendeels ingelost. Acteur Brandon Routh is meer dan bekwaam, zelfs iets te bekwaam als je de grafisten mag geloven die de golving in zijn broekje moesten gladstrijken. Op vlak van reboots vond ik Batman Begins iets overtuigender, maar deze aanpak is meer dan verdienstelijk te noemen.

7. Little Miss Sunshine (2006) Jonathan Dayton & Valerie Faris
Ik heb nog maar pas Little Miss Sunshine gezien en ik was meteen onder de indruk. Debuutfilms zijn vaak momenten van vernieuwing en om eerlijk te zijn kijk ik steeds meer uit naar films van nieuwe cineasten dan naar prenten van oude bekenden. De film is niet zozeer vernieuwend te noemen maar slaagt wel volledig in zijn opzet. Knappe dialogen en een fijne mix tussen drama en absurde humor.

6. Taxidermia (2006) György Pálfi
De Hongaarse Taxidermia is een aanval op de goede smaak en tezelfdertijd een fascinerende prent die je meesleurt in de dolkomische en gruwelijke onderbuik van de maatschappij. Het is één ding om de doorgesneden oogbol van Luis Buñuel’s Un Chien Andalou (1929) te zien, een ander om deze film te doorstaan zonder ook maar eens het hoofd weg te draaien. Maar dat wordt grotendeels mogelijk door de slimme regie en de uitstekende beeldvoering.

5. Babel (2006) Alejandro González Iñárritu
Alejandro González Iñárritu is een fascinerende regisseur die ons met deze Babel 2 uur lang aan het scherm gekluisterd houdt. Elk puzzelstukje steekt zo mooi in elkaar dat je je niet veel kopzorgen maakt over het uiteindelijke plot en het thema van de film. Er is één taal die alles verbind met elkaar, de universele taal van geweld. Voor mij een ambitieuze en geslaagde prent.

4. Casino Royale (2006) Martin Campbell
Ik had er eigenlijk niet zoveel van verwacht en de verrassing was immens toen ik Casino Royale te zien kreeg. Daniel Craig is meer dan overtuigend en voor de eerste keer verlang ik niet meer naar die goede oude tijd van Sean Connery. Deze menselijke, beetje sadistische, intelligente, sluwe, sterke en arrogante James Bond maakt het personage relevant en bijzonder aantrekkelijk. Back to basics for the 007 franchise, and I like it!

3. Thank You For Smoking (2006) Jason Reitman
Thank You For Smoking is opnieuw een bijzonder knappe debuutfilm met een dolkomische satire van een tabaks spin doctor die dagelijks liegt, bedriegt en manipuleert en dit alles met de glimlach en de charmes van een gentleman. Je zult met deze film lachen met moreel verwerpelijke ideeën, maar het is in geen geval schadelijk voor de gezondheid, integendeel.

2. Children of Men (2006) Alfonso Cuarón
Children of Men met Clive Owen leek op een soort vervelende runaway-movie, maar dat is het dus niet. De personages moet vluchten maar doen dit op een nooit eerder geziene manier. De spanning blijft aanhouden van het begin tot het einde en zuigt je in een apocalyptische toekomst die schrikwekkend echt lijkt. Het is trouwens meteen ook de eerste science-fiction film die het niet moet hebben van robots en speciale effecten om een adembenemende film te maken. Children of Men is relevante entertainment die we veel te weinig zijn op het witte doek.

1. United 93 (2006) Paul Greengrass
United 93 is wat mij betreft de beste film van het jaar, met een totaal onbekende cast en een verhaal die eigenlijk heel moeilijk te vertellen was. Deze onrustwekkende en claustrofobische film is zo "echt" dat je het gevoel hebt om naar een documentaire te kijken, maar dat maakt alles zo intens en is zeker de beste 9/11-film tot nu toe. Regisseur Paul Greengrass, die bekend is van zijn mainstream The Bourne Supremacy, heeft geen polemiek willen maken tussen Moslims en westerlingen, of een politiek statement willen brengen, maar eerder de twee gemeenschappen proberen samen te brengen met hun motieven en angsten. Hij overstijgt zichzelf en brengt een zenuwslopend, aangrijpend en hyper-realistisch beeld van het gebeuren. Als ik denk aan 9/11 dan denk ik aan de vliegtuigen in de Twin Towers en aan deze film.

10. Miami Vice (2006) Michael Mann
Laat ik meteen zeggen dat Miami Vice geen afschuwelijk slechte film is, maar de ontgoocheling was dermate groot dat ik hem toch even moet vernoemen. Deze vrijwel actieloze-prent is niet meer dan een dure modeshow voor snelle speedboten, coole vliegtuigen en zware vuurwapens. Visueel verbluffend maar inhoudelijk al even boeiend als gras zien groeien tussen de straatstenen. Nochtans waren Colin Farrell en Jamie Foxx best wel ok, en bepaalde actie-sequenties verdienen echt wel een betere film.

9. The Black Dahlia (2006) Brian De Palma
Mijn andere grote teleurstelling van 2006 was De Palma’s The Black Dahlia, gebaseerd op het werk van James Ellroy. Als je iets wil weten over de Black Dahlia raad ik jullie Ellroy’s non-fictie boek My Dark Places aan. Deze film maakt er zowaar een vreselijk zooitje van en het is pijnlijk om te zien hoe de regisseur van Scarface, Dressed to Kill, Body Double en The Untouchables zichzelf hopeloos plagieert, maar nog niet aan de knieën komt van zijn vorige werk. Met een voice-over stem die maar geen minuut zijn bakkes kan houden, personages die geen enkele emotie uitstralen, een verhaal die heel losjes aan elkaar hangt, is deze film een thriller die op geen enkel moment echt griezelig of schrikwekkend is. Zelfs de erotiek die we van De Palma gewend zijn, is al even onderkoeld als de acteerprestaties van Josh Hartnett, Scarlett Johansson, Aaron Eckhart, Hilary Swank en Mia Kirshner. Het lijken wel studentjes op een kostumeerbal. Terwijl Femme Fatale (2002) van De Palma niet meer dan een burleske was, vervalt hij deze keer met beide voeten ongewild in de mooi gefotografeerde en gestileerde camp. De enige scène van belang is de moord-scène op een gigantische wenteltrap, met een fascinerende montage van intrige, geometrie en tijd, die als het ware uit een “echte” De Palma film is gerukt en die een glimp verschaft van wat The Black Dahlia had kunnen zijn.

8. Basic Instinct 2 (2006) Michael Caton-Jones
Deze film had de terugkeer van Sharon Stone moeten bevestigen, maar deze Basic Instinct 2 heeft zonet haar kist met zware klinknagels dicht geslagen. De enige pathetische reden om deze film uiteindelijk te zien is om Sharon Stone haar benen te zien kruisen, wel zelfs dàt zit er niet in.

7. Running Scared (2006) Wayne Kramer
De twee uur durende Running Scared is de soort pretentieuze geweldfilm, met een regisseur die nauwelijks weet waar hij met al die platvloerse scènes naar toe wil. Het doet je trouwens afvragen waarom je niet die losbollige slapstick college komedie had gehuurd in de viodeotheek. Films waar je je verstand op nul moet zetten kan een goede ontspanning zijn, maar deze film bewijst dat ook hier grenzen aan zijn. Running Scared met Paul Walker in de hoofdrol, zit boordevol aangebakken extremen, overdreven buitensporigheden en pijnlijke stereotypen in een wereld gevuld met pooiers, hoertjes, maffiosi, onderdanige vrouwelijke slaafjes, daklozen, seniele ouderen, monsterachtige pedofielen, crack-heads en corrupte flikken. Er bestaat hiervoor zeker wel een publiek, maar daar hoor ik dus niet tussen.

6. The Fast and the Furious: Tokyo Drift (2006) Justin Lin
Beeuuuugghhhh. I need another bucket. Van The Fast and the Furious: Tokyo Drift moet je kotsen, zover is duidelijk, en dit heeft niets te maken met de snelheid van die wagens.

5. The Covenant (2006) Renny Harlin
OMG! Horrorfilms kunnen slecht zijn, maar The Covenant legt de lat van mediocriteit zo laag dat zelfs een insect met een filmcamera niet slechter kan doen. Deze film is de reden waarom mensen oogleden hebben. In dit genre is The Lost Boys (1987) nog steeds onovertroffen en gezien de competitie zal dit nog voor een lange tijd het geval zijn.

4. Bandidas (2006) Joachim Roenning & Espen Sandberg
In Bandidas lopen Penélope Cruz en Salma Hayek rond in sexy corsets en vuurwapens, maar geloof me, deze film willen jullie NIET zien.

3. Underworld: Evolution (2006) Len Wiseman
Underworld 2: Evolution deed het behoorlijk goed aan de box-office en is meteen ook het bewijst dat de massa niet altijd een parameter voor goede smaak is. Len Wiseman is geen slechte regisseur, maar een groot regisseur is hij evenmin.Underworld 2 is een samenraapsel van stunts en speciale effecten. En naar het schijnt zou er tussen al die visuele crap ook nog een verhaal steken en personages van enig belang. Helaas is dat zo moeilijk te zien wanneer je vinger de neiging heeft om onophoudelijk op de fast-forward knop te duwen. Kate Beckinsale had misschien beter gestopt na de eerste film, maar toen werd ze verliefd op Len Wiseman en zoals jullie allen weten: liefde is blind, stekeblind.

2. Ultraviolet (2006) Kurt Wimmer
Ik ben zelf verzot op Cremaster art, maar Ultraviolet is zo slecht dat je zelfs van dit niet meer kan genieten. De film is zelfs zo achterlijk dat je gemakkelijk met een paar vrienden onophoudelijk in een schaterlach kan vallen. En dit is misschien ook de enige noemenswaardige kwaliteit van deze prent, buiten de schoonheid van Milla Jovovich. Ultraviolet is ultra-dom, ultra-incoherent en vooral ultra-belachelijk.

1. The Da Vinci Code (2006) Ron Howard
The Da Vinci Code is Hollywood op zijn meest verderfelijke en verdient zonder verpinken deze eerste plaats als de slechtste film van het jaar. De prent is geen intelligente code-breaker, maar verlaagt zijn inhoud tot het niveau van schelvissen en invertebraten, door alles 5 keer te herhalen om er zeker van te zijn dat de toeschouwer zou weten wie Maria Magdalena en Jezus wel is. Afschuwelijk slecht acteer- en regiewerk die je doet afvragen waar al dat geld en talent naar toe is. Op vlak van ontgoochelingen zal deze film nog een paar jaar blijven nazinderen, vrees ik.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Ik had gisteren nog gesproken van het duo Pitt - Blanchett of ik zag net dat de trailer van Babel (2006), de nieuwe film van de Mexicaanse regisseur Alejandro González Iñárritu (Amores Perros, 21 Grams), on-line stond, waarin deze top-acteurs naar alle waarschijnlijkheid Oscarwaardige rollen zullen vertolken.

Korte inhoud: In de afgelegen Marokkaanse woestijn waken twee jongens gewapend met een geweer over hun kudde geiten. Bevangen door verveling besluiten ze het geweer te testen. Een enkel geweerschot veroorzaakt echter een kettingreactie die de levens van een aantal mensen op drie verschillende continenten niet alleen met elkaar verbindt, maar ook voorgoed verandert. Een Amerikaans stel (Brad Pitt en Cate Blanchett), een rebelse dove Japanse tiener met haar vader en een Mexicaanse au pair die zonder toestemming twee Amerikaanse kinderen over de grens meeneemt, hebben een onwaarschijnlijke connectie. Zij zullen elkaar echter nooit ontmoeten, omdat ze niet in staat zijn om met elkaar te communiceren.

Het ziet er naar uit dat het opnieuw een film zal worden waarin verschillende levens en bijbehorende drama's en conflicten, met elkaar verweven worden. Net zoals in Amores Perros (2000) en 21 Grams (2003) is het een ongeluk dat aan de basis ligt van het lot van een drietal levens.

De trailer van de film ziet er veelbelovend uit en ook qua waardering slaat Babel blijkbaar de weg in van zijn voorgangers. Amores perros won eerder de BAFTA voor Beste Buitenlandse film en 21 Grams kon meerdere Oscarnominaties in de wacht slepen. Met Babel heeft Alejandro González Iñárritu in Cannes al de prijs voor Beste Regie gekregen en het zou me niet verwonderen dat Brad met deze film zijn twee oscarniminatie in de wacht sleept na Twelve Monkeys.

De titel "Babel" slaat op het verhaal van Babylon waar het volk wou zien of ze zonder God konden leven en de toren van Babel bouwden om tot in de hemel te komen. God vond dat zo geen leuk idee en om het volk te straffen brak Hij de toren en verdeelde ze onder in verschillende culturen met verschillende talen, zodoende ze moeite zouden hemmen met hun onderlinge communicatie.

Iñárritu heeft dus voor zijn film opzoek geweest naar diverse acteurs uit diverse hoeken van de wereld. Zo heb je de Amerikaan Brad Pitt, de Australische Cate Blanchett, de Mexicaanse acteur Gael García Bernal, die zijn doorbraak oa. aan Amores Perros te danken heeft en de Japanse acteur Kôji Yakusho die we nog kennen van Memoirs of a Geisha (2005).

Ook Elle Fanning, het 8 jaar oude zusje van Dakota Fanning heeft een rolletje gekregen. Het acteren wordt daar met de moedermelk meegegeven blijkbaar. We zouden hier in België best ook eens een paar van die moeders laten overkomen. Babel komt in onze zalen op 15 november 2006.

***Related Posts***
03/01/2007: Guillermo del Toro, Alfonso Cuarón en Alejandro González Iñárritu praten over hun films
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006

Nadat The Da Vinci Code met de vloer gelijk werd gemaakt door de pers op het filmfestival van Cannes, is het nu de beurt aan Marie-Antoinette (2006), de nieuwe film van Sofia Coppola (Lost in Translation).

De Franse filmcritici waren niet tevreden over de manier waarop de dochter van Francis Ford Coppola het leven van Marie-Antoinette had verfilmd. De film Marie-Antoinette, waarin Kirsten Dunst de titelrol van de Franse koningin speelt, en die in de selectie zat voor de prestigieuze Gouden Palm.

Aanvankelijk was Sofia teleurgesteld door de reactie. Later zei ze zich bedacht te hebben dat het altijd gevoelig ligt wanneer een Amerikaanse filmmaker een belangrijke persoon uit het verleden van een ander land op onorthodoxe wijze in beeld brengt. "Wij wisten altijd al dat de Fransen zuinig zijn op hun geschiedenis en dat is een van onze uitdagingen", zei de 35-jarige Coppola. "Maar ik wilde de film eerst in Frankrijk vertonen, omdat wij hem hier hebben gemaakt en hij zich hier afspeelt."

Coppola kreeg van de Franse overheid toestemming te filmen in het paleis van Versailles. De acteurs dragen achttiende-eeuwse kostuums, maar de schoenen zijn hippe hedendaagse creaties van Manolo Blahnik. Op de soundtrack is popmuziek te horen.

Maar de Gouden Palm ging nu zondag naar The Wind That Shakes the Barley (2006), een Brits-Frans-Ierse film van de Britse realistische cineast Ken Loach. Dit ruikt naar de zoveelste “politieke keuze” van de jury, maar naast misschien, Babel (2006) van Alejandro Gonzalez Inarritu (die de prijs voor Beste Regie won), of de nieuwe Almodovar, Volver (2006) (prijs voor het Beste Scenario), waren er dit jaar niet veel hoogvliegers.

***Related Posts***
15/11/2006: Beyoncé Knowles en Eva Longoria spelen lesbisch koppel in Sofia Coppola film
30/10/2006: Saw III scoort, Marie Antoinette verliest
29/07/2006 : Babel trailer
09/12/2005 : Marie-Antoinette, trailer + korte inhoud