babel

  • Shahada (2010) *** recensie

    Pin it!

    Een van de opvallende deelnemers van de competitie op het filmfestival van Berlijn was Shahada (2010) van de Afghaans-Duitse regisseur Burhan Qurbani. In deze film die de verschillende levens van enkele jonge moslims in Berlijn bijeenbrengt, schetst hij hoe elk van hen worstelt met hun overtuiging en gevoelens tegen de achtergrond van hun cultuur van wat hoort en wat niet hoort.

    shahada,burhan qurbani,review,alejandro gonzalez inarritu,Amores Perros,babel,crash

    Shahada richt zich dan ook eerder tot een jeugdig publiek want alles wat verteld wordt heb ik al stukken beter gezien in de grote voorbeelden van Alejandro Iñaritu en consoorten. Ik denk bijvoorbeeld aan Babel, Amores Perros en Crash. Maar ondanks het makkelijke en oppervlakkige verhaal, gaat het over authentieke gevoelens van mensen in de straat, zoals u en ik. Dat de regisseur kiest voor moslims is bijna irrelevant. Het verhaal neemt je in elke geval mee en de regisseur slaagt er toch in een redelijk menselijk beeld te schetsen van een realiteit zonder te al te veel te dramatiseren.

    Korte inhoud: De levens van de protagonisten komen te samen in de moskee in Berlijn, waar de vader van Maryam imam is en zich openbaart als een vrij progressief diplomatisch man. Niettemin neemt hij er zoals iedere vader van een tienerdochter geen vrede mee dat Maryam zich te buiten gaat aan een losbandig leven. Perfect geïllustreerd door de schitterende song "Ich muss gar nix". Wanneer al dat gefuif Maryam zuur opbreekt, begint het tij te keren. Ze zondert zich af. Vervalt in een soort diepe boetedoening en haar vader dreigt nu opnieuw zijn greep op haar te verliezen.

    Samir, een jonge Nigerees woont met zijn moeder in een klein flatje en werkt als arbeider in een fabriek. Hij heeft daar een goeie vriendschap opgebouwd en begint opeens te beseffen dat zin gevoelens verder gaan dan enkel vriendschap. Dit staat haaks op zijn geloof en Samir raakt steeds meer gefrustreerd en reageert zich af op zijn vriend. Uiteindelijk gaat hij de rade bij de imam van de moskee.

    In diezelfde fabriek valt de vreemdelingenpolitie binnen. Agent Ismail ziet zich er geconfronteerd met de vrouw waarmee hij ooit betrokken raakte in een vreselijk incident. Hij raakt ondersteboven van de ontmoeting en de gedachte aan de vrouw laat hem niet meer los. Het trauma weegt te zwaar en langzaamaan zoekt hij naar een manier om de confrontatie aan te gaan.

    shahada,burhan qurbani,review,alejandro gonzalez inarritu,Amores Perros,babel,crashshahada,burhan qurbani,review,alejandro gonzalez inarritu,Amores Perros,babel,crash

    Op die manier worden alle verhalen aan mekaar geweven. Toch staat elk verhaal op zich. Het ene verhaal is al overtuigender dan het andere verteld, maar de regisseur vertelt niets nieuws en brengt niets origineels. Het lijkt alsof hij gewoon eens iets wou brengen wat de grote regisseurs eerder al beter hebben gedaan. Toch kan ik deze kleine film aanraden. Dergelijke verhalen spreken de mensen altijd wel aan. Te zien in studioskoop Gent, Cartoon's Antwerpen, Vendôme en Cinema Arenberg Brussel. De trailer is een grote spoiler.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 9 februari 2011

     

    *** Shashada trailer ***

  • Pan's Labyrinth (2006) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Als er in 2006 op filmgebied één ding duidelijk is geworden, dan is het dat de Mexicaanse cinema helemaal in de lift zit. Vorig jaar kwamen de drie bekendste Mexicaanse regisseurs allemaal met een nieuwe film en qua kwaliteit moeten ze helemaal niet voor elkaar onderdoen. Alfonso Cuaron kwam met de donkere science fictionthriller Children of Men (2006) en de ruimtefilm Gravity (2013), terwijl Alejandro Gonzalez Inarritu het pakkende Babel (2006) afleverde.

    pans_labyrinth_2006_blu-ray.jpg

    De derde Mexicaan is Guillermo del Toro die met Pan's Labyrinth (2006) - Spaanse titel: El Laberinto del Fauno - een fantasierijk maar ook erg droevig sprookje maakte. Hoofdpersonage is de 12-jarige Ofelia die tegen haar wil moet verhuizen omdat haar moeder hertrouwde met de gruwelijke militair kapitein Vidal. Onderweg naar haar nieuwe thuis ziet Ofelia al een vreemd soort wezen – een elfje noemt ze het zelf – dat haar de weg wijst naar een ruïne van een oud labyrint.

    Korte inhoud: Spanje anno 1944. De burgeroorlog is nog maar net gedaan of er dient zich met het fascisme al een nieuwe vijand aan. De zwangere Spaanse moeder Carmen (Ariadna Gil) hertrouwt met de fascistische kapitein Vidal en trekt met haar 12-jarige dochter Ofelia (Ivana Baquero) naar zijn legerbasis. Om te ontsnappen aan het dagelijkse brutale geweld verzint Ofelia een fantasiewereld met elfen, faunen en andere vreemde creaturen.

    Wanneer het elfje Ofelia ’s nachts meeneemt diep in het labyrint, krijgt ze van een vreemd creatuur te horen dat ze eigenlijk de prinses is van een koning. Om haar status van prinses echter te verzilveren, moet ze drie opdrachten tot een goed einde brengen. Daarvoor krijgt ze van het wezen een magisch boek mee met de eerste opdracht. Ofelia gaat snel aan de slag om haar missie tot een goed einde te brengen maar daarvoor moet ze uitkijken dat Vidal en zijn manschappen haar niet ontdekken.

    Hoewel Pan’s Labyrinth overal gepromoot wordt als fantasiefilm, nemen de scènes met de fantastische wezens ongeveer (grof geschat) een derde van de film in. De rest van de film speelt zich af in de werkelijkheid die echter nog veel wreder is dan eender welke fantasiewereld. Dat lijkt ook de bedoeling van Del Toro, om te tonen dat ondanks de wrede fantasie, de werkelijkheid meestal nog een tikje erger is.

    Kapitein Vidal is een echte onmens en zelden zal je voor één personage zoveel antipathie en haatgevoelens krijgen als voor deze militair. Dat is mede de verdienste van acteur Sergi López die Vidal op een heel onderkoelde, gevoelloze manier speelt. Daardoor krijg je vanzelf sympathie voor de wezens in het labyrint die er dan wel gruwelijk uitzien, maar die toch nog een geweten hebben.

    el_laberinto_del_fauno_pans_labyrinth_2006_pic04.jpgel_laberinto_del_fauno_pans_labyrinth_2006_pic02.jpg
    © Paradiso Home Entertainment

    Mensen met een zwakke maag zijn gewaarschuwd want Del Toro schuwt de wrede scènes niet. Het uitgemergelde personage wiens ogen in zijn hand liggen, zal je al wel kennen van de promotiefoto’s, maar daar tegenover staat het brute geweld van Vidal die niet op een mensenleven meer of minder kijkt. Het reële geweld is veel afschuwwekkender dan eender welk creatuur en wanneer Vidal met sardonisch genoegen een tegenstander martelt, kan je alleen maar hopen dat hij zelf hetzelfde lot zal ondergaan. Het einde van kapitein Vidal – niet nadat hij nog een laatste zeer schokkende moord heeft gepleegd – komt dan ook als een grote verlossing.

    De plot en het scenario van Pan's Labyrinth zitten heel goed ineen en fantasie en realiteit wisselen elkaar heel goed af. Van bij de eerste beelden zit je al meteen in het verhaal en je aandacht wordt pas losgelaten bij de eindbeelden. Ook het uitzicht en de look van Pan’s Labyrinth zijn heel mooi uitgewerkt en de film werd dan ook terecht genomineerd voor een Oscar in de categorie ‘beste cinematografie’. Daarin moet de prent het wel opnemen tegen die andere visuele pareltjes als Children of Men, The Prestige, The Illusionist en The Black Dahlia. Pan's Labyrinth is ook nog terecht genomineerd als beste originele scenario en als beste anderstalige film. Vooral in deze laatste categorie lijkt Pan's Labyrinth – na de afwezigheid van Volver van Pedro Almodovar – de te kloppen film.

    el_laberinto_del_fauno_pans_labyrinth_2006_pic03.jpgel_laberinto_del_fauno_pans_labyrinth_2006_pic01.jpg
    © Paradiso Home Entertainment

    Het einde van Pan's Labyrinth – en daaraan zie je dat de film niet is gemaakt door een typische Hollywoodregisseur – is tegelijk hoopgevend en droevig. Hoopgevend omdat Ofelia bereikt waarnaar ze streefde en herenigd wordt met haar moeder en (biologische) vader. Droevig omdat je weet welke prijs Ofelia daarvoor heeft moeten betalen. Want het moeten niet altijd happy ends zijn zoals Steven Spielberg onlangs nog presteerde in War of the Worlds. Met regisseurs als Del Toro, Inarritu en Cuaron zit niet alleen de Mexicaanse cinema voor jaren gebeiteld, maar staan er ook ons nog vele mooie films te wachten van dit drietal. Olé! Kortom, Pan's Labyrinth is een visueel prachtige film die door middel van fantasiebeelden de gruwelen van een oorlog toont.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 11 juni 2008

     

    *** Pan's Labyrinth trailer ***

  • Rendition (2007) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    De titel Rendition (2007) verwijst naar een anti-terrorismewet die onder het presidentschap van Bill Clinton werd goedgekeurd en waardoor personen die van terrorisme verdacht worden, mogen opgepakt en ondervraagd worden zonder duidelijke bewijzen van hun schuld of betrokkenheid. Maar het is pas na 9/11 dat deze wet veelvuldig werd toegepast onder het mom van de 'terrorismebestrijding'. Verschillende buitenlanders werden zo op Amerikaanse luchthavens opgepakt en naar ultrageheime gevangenissen in het buitenland gebracht waar ze gefolterd werden totdat ze de nodige informatie gaven. Ook al waren ze onschuldig.

    rendition_2007_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: De Egyptenaar Anwar El-Ibrahimi (Omar Metwally) is als wetenschapper te gast op een oliecongres in Zuid-Afrika. Wanneer de man terug naar zijn Amerikaanse vrouw (Reese Witherspoon) en kind wil terugkeren, wordt hij tegengehouden op de luchthaven van Washington. In Marokko is er immers een zelfmoordaanslag geweest waarbij 17 doden zijn gevallen waaronder een hooggeplaatste Amerikaan CIA agente (Meryl Streep). De CIA denkt over bewijzen te beschikken dat El-Ibrahimi contact heeft gehad met het brein achter de aanslag en dus wordt de man bij aankomst in de VS onderschept en naar een onbekende locatie buiten het Amerikaanse grondgebied gebracht. Daar wordt hij aan allerlei folteringen blootgesteld om de waarheid uit zijn mond te horen onder leiding van Douglas Freeman (Jake Gyllenhaal).

    Deze film past in het rijtje politieke films die Hollywood de laatste tijd op de wereld loslaat. Zo waren er al Syriana, Munich, The Kingdom, Lions for Lambs, The Good Shephers en binnenkort volgt Charlie Wilson’s War. En het is de Zuid-Afrikaan Gavin Hood, die enkele jaren geleden met Tsotsi nog de Oscar voor beste buitenlandse film won, die deze Amerikaanse praktijken aan de kaak wil stellen. In de film zet El-Ibrahimi, nochtans een gerespecteerd Amerikaanse familieman, nietsvermoedend voet op Amerikaanse bodem en wordt gearresteerd. Zijn vrouw en familie blijven in het ongewisse, maar El-Ibrahimi’s vrouw Isabella besluit het hierbij niet te laten en klopt aan bij een oude studiegenoot die nu medewerker is van een senator.

    Hood kan voor zijn Amerikaans debuut beroep doen op een uitstekende cast met een perfecte combinatie tussen gevestigde waarden en jong aanstormend talent. Amerika’s favoriete actrice Reese Witherspoon speelt de vrouw van El-Ibrahimi en doet dit op een behoorlijk overtuigende manier. Haar jonge collega Jake Gyllenhaal speelt de CIA-agent die belast wordt met de ondervraging van Anwar El-Ibrahimi, maar gaandeweg begint te geloven in de onschuld van de man en last krijgt van zijn geweten. Peter Sarsgaard herken je dan weer als de oude vriend van Isabella en medewerker van de senator.

    De grootste ontdekking is echter Omar Metwally, die El-Ibrahimi op een emotionele manier neerzet. Het jonge acteergeweld wordt gecounterd door Alan Arkin en Meryl Streep, die respectievelijk de senator en het hoofd van de CIA spelen (als er een bitch moet gespeeld worden, is Streep blijkbaar altijd in de buurt). Een sterke cast dus, die geholpen wordt door een strak scenario van Kelley Sane.

    rendition_2007_pic01.jpgrendition_2007_pic02.jpgrendition_2007_pic03.jpg
    © 2007 New Line Cinema

    Hier en daar valt Rendition toch een beetje licht uit en blijven sommige vragen onbeantwoord. Zoals hoe hoe weinig het personage van Gyllenhaal op het einde in de weg wordt gelegd. Door de veelheid aan personages en verhaallijnen is het ook onvermijdelijk dat sommige karakters te weinig screentime krijgen en onuitgewerkt blijven. Zo staat Witherspoon wel als eerste op de poster, maar komt haar personage maar 20 minuten in beeld. En ondanks de Zuid-Afrikaanse regisseur is het einde weer op en top Amerikaans.

    Rendition doet door zijn structuur met verhaallijnen op verschillende plaatsen ter wereld hier en daar denken aan Babel van Alejandro Gonzalez Inarritu. Ook daar was een feit aanleiding tot een reeks noodlottige gebeurtenissen van andere personages. Hood is misschien iets minder op dreef dan Inarritu, maar weet al bij al toch een aardige balans te vinden tussen de politieke boodschap van de film en het thrillerelement. Volgens jaar mag Hood zich proberen te bewijzen in een totaal ander genre, namelijk dat van de blockbuster met X-Men spin off Wolverine.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 16 februari 2007

    ***Related Post***
    25/11/2007: Reese Witherspoon high quality pics

     

    *** Rendition trailer ***

  • Guillermo del Toro, Alfonso Cuarón en Alejandro González Iñárritu praten over hun films

    Pin it!

    Een gesprek met drie Mexicaanse regisseurs die elk op hun manier een nieuwe wind laten waaien in het filmlandschap met stuk voor stuk adembenemende prenten. Hieronder vinden jullie een uitzending van Charlie Rose, waar de host een gesprek voert met Alejandro González Iñárritu (Babel, 21 Grams, Amores Perros), Alfonso Cuarón (Children of Men, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban, Y tu mamá también) en Guillermo del Toro (Pan’s Labyrinth, Hellboy, Blade II, Cronos). De uitzending duurt 56 minuten, maar in het begin zitten er wel wat tv-spots. Vanaf de 4de minuut beginnen de filmfragmenten. Geniet van het indringende gesprek en leer van de nieuwe filmmeesters hoe zij hun films en deze van hun collega's bekijken. Let ook op de band die er bestaat tussen deze filmmakers. Een dergelijke relatie zou vrijwel ondenkbaar zijn tussen bekende Belgische regisseurs. Maar zo zie je ook eens de voordelen van een dergelijke relatie. Respect!

    ***Related Posts***
    16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
    29/11/2006: 6 minuten van Pan’s Labyrinth
    11/11/2006: Children of Men review
    12/09/2006: Pan’s Labyrinth, korte inhoud + trailer
    09/09/2006: Children of Men, korte inhoud + trailer
    29/07/2006: Babel, korte inhoud + trailer

  • Top 10 Best and Worst Movies of 2006

    Pin it!

    The Movie Blog Talk

    Het jaar 2006 loopt op zijn laatste beentjes en de eindejaarslijstjes zullen binnenkort overal hun intrede doen. Dit jaar was eigenlijk geen slecht jaar voor de cinema. Er zaten heel wat verrassende films, maar ook een pak teleurstellingen, en dan vooral bij regisseurs waarvan je grootse dingen verwacht.

    Een aantal films hebben het lijstje niet gehaald voor de simpele reden dat ik ze nog niet heb gezien. Ik denk dan aan The Queen (2006) van Stephen Frears, Pan’s Labyrinth (2006) van Guillermo del Toro en The Departed (2006) van Martin Scorsese.

    Voor deze 9de editie van de Movie Blog Talk bouwen de skynetblogjes een brug naar de niet-skynet filmblogjes. BlogTalk-leden Lachesis, Kinofreunde en Sine zullen later op de maand hun lijstje on-line zetten. De BlogTalk-leden die vandaag hun top 10 kenbaar zullen maken zijn Karen, Tagoean en Mike. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

    The Best of 2006

    10. Inside Man (2006) Spike Lee
    Inside Man is al bij al een knappe mainstream film van Spike Lee. Er steken een aantal schoonheidsfoutjes in zoals onlogische plotwendingen (de bankeigenaar controleert/ledigt zijn kluis niet na de overal, ook al wordt beweerd dat niets werd gestolen, … ), bedenkelijke motieven (was het nu voor de diamanten of uit wraak voor wat er is gebeurd tijdens de Holocaust?) en bizarre situaties (rioleringen openbreken zorgt voor immense stankverspreiding en had gemakkelijker kunnen vervangen worden door een paar plastiek zakken en flessen, de leeftijd van de bankeigenaar, …). Hoe dan ook heeft de film een interessante premisse, een talentvolle cast, knappe regie en geweldige dialogen. Inhoudelijk ging de film niet echt diep, maar het was gewoon een fun-ride die zeker voor herhaling vatbaar is.

    Inside Man (2006)

    9. The Devil's Rejects (2005) Rob Zombie
    Zelden zo een efficiënte horrorfilm gezien als deze The Devil's Rejects. Toen ik eerst van de film hoorde dacht ik dat het een soort exploitation film ging worden van geen enkel belang, maar toen ik hem zag op het Filmfestival van de Fantastische Film in Brussel heb ik er met volle teugen van genoten. Het is geen meesterwerk maar vergeleken met die beerput van afschuwlijke slechte horrorfilms (When a Stranger Calls, See No Evil, Silent Hill), horrorsequels (The Grudge 2, TCM: The Beginning) en horrorremakes (The Wicker Man, The Omen) – die ik uit principe niet in mijn lijstje wou vermelden maar kijk ik doe het toch – is deze film een echte verademing. Het is in ieder geval een prent die slechts een kleine minderheid zal bekoren, maar het is voor mij nu al een classic.

    The Devils Rejects (2005)

    8. Superman Returns (2006) Bryan Singer
    Iedereen had torenhoge verwachten bij Superman Returns en deze verwachtingen zijn grotendeels ingelost. Acteur Brandon Routh is meer dan bekwaam, zelfs iets te bekwaam als je de grafisten mag geloven die de golving in zijn broekje moesten gladstrijken. Op vlak van reboots vond ik Batman Begins iets overtuigender, maar deze aanpak is meer dan verdienstelijk te noemen.

    Superman Returns (2006)

    7. Little Miss Sunshine (2006) Jonathan Dayton & Valerie Faris
    Ik heb nog maar pas Little Miss Sunshine gezien en ik was meteen onder de indruk. Debuutfilms zijn vaak momenten van vernieuwing en om eerlijk te zijn kijk ik steeds meer uit naar films van nieuwe cineasten dan naar prenten van oude bekenden. De film is niet zozeer vernieuwend te noemen maar slaagt wel volledig in zijn opzet. Knappe dialogen en een fijne mix tussen drama en absurde humor.

    Little Miss Sunshine (2006)

    6. Taxidermia (2006) György Pálfi
    De Hongaarse Taxidermia is een aanval op de goede smaak en tezelfdertijd een fascinerende prent die je meesleurt in de dolkomische en gruwelijke onderbuik van de maatschappij. Het is één ding om de doorgesneden oogbol van Luis Buñuel’s Un Chien Andalou (1929) te zien, een ander om deze film te doorstaan zonder ook maar eens het hoofd weg te draaien. Maar dat wordt grotendeels mogelijk door de slimme regie en de uitstekende beeldvoering.

    Taxidermia (2006)

    5. Babel (2006) Alejandro González Iñárritu
    Alejandro González Iñárritu is een fascinerende regisseur die ons met deze Babel 2 uur lang aan het scherm gekluisterd houdt. Elk puzzelstukje steekt zo mooi in elkaar dat je je niet veel kopzorgen maakt over het uiteindelijke plot en het thema van de film. Er is één taal die alles verbind met elkaar, de universele taal van geweld. Voor mij een ambitieuze en geslaagde prent.

    Babel (2006)

    4. Casino Royale (2006) Martin Campbell
    Ik had er eigenlijk niet zoveel van verwacht en de verrassing was immens toen ik Casino Royale te zien kreeg. Daniel Craig is meer dan overtuigend en voor de eerste keer verlang ik niet meer naar die goede oude tijd van Sean Connery. Deze menselijke, beetje sadistische, intelligente, sluwe, sterke en arrogante James Bond maakt het personage relevant en bijzonder aantrekkelijk. Back to basics for the 007 franchise, and I like it!

    Casino Royale (2006)

    3. Thank You For Smoking (2006) Jason Reitman
    Thank You For Smoking is opnieuw een bijzonder knappe debuutfilm met een dolkomische satire van een tabaks spin doctor die dagelijks liegt, bedriegt en manipuleert en dit alles met de glimlach en de charmes van een gentleman. Je zult met deze film lachen met moreel verwerpelijke ideeën, maar het is in geen geval schadelijk voor de gezondheid, integendeel.

    Thank You for Smoking (2006)

    2. Children of Men (2006) Alfonso Cuarón
    Children of Men met Clive Owen leek op een soort vervelende runaway-movie, maar dat is het dus niet. De personages moet vluchten maar doen dit op een nooit eerder geziene manier. De spanning blijft aanhouden van het begin tot het einde en zuigt je in een apocalyptische toekomst die schrikwekkend echt lijkt. Het is trouwens meteen ook de eerste science-fiction film die het niet moet hebben van robots en speciale effecten om een adembenemende film te maken. Children of Men is relevante entertainment die we veel te weinig zijn op het witte doek.

    Children of Men (2006)

    1. United 93 (2006) Paul Greengrass
    United 93 is wat mij betreft de beste film van het jaar, met een totaal onbekende cast en een verhaal die eigenlijk heel moeilijk te vertellen was. Deze onrustwekkende en claustrofobische film is zo "echt" dat je het gevoel hebt om naar een documentaire te kijken, maar dat maakt alles zo intens en is zeker de beste 9/11-film tot nu toe. Regisseur Paul Greengrass, die bekend is van zijn mainstream The Bourne Supremacy, heeft geen polemiek willen maken tussen Moslims en westerlingen, of een politiek statement willen brengen, maar eerder de twee gemeenschappen proberen samen te brengen met hun motieven en angsten. Hij overstijgt zichzelf en brengt een zenuwslopend, aangrijpend en hyper-realistisch beeld van het gebeuren. Als ik denk aan 9/11 dan denk ik aan de vliegtuigen in de Twin Towers en aan deze film.

    United 93 (2006)

    The Worst of 2006

    10. Miami Vice (2006) Michael Mann
    Laat ik meteen zeggen dat Miami Vice geen afschuwelijk slechte film is, maar de ontgoocheling was dermate groot dat ik hem toch even moet vernoemen. Deze vrijwel actieloze-prent is niet meer dan een dure modeshow voor snelle speedboten, coole vliegtuigen en zware vuurwapens. Visueel verbluffend maar inhoudelijk al even boeiend als gras zien groeien tussen de straatstenen. Nochtans waren Colin Farrell en Jamie Foxx best wel ok, en bepaalde actie-sequenties verdienen echt wel een betere film.

    Miami Vice (2006)

    9. The Black Dahlia (2006) Brian De Palma
    Mijn andere grote teleurstelling van 2006 was De Palma’s The Black Dahlia, gebaseerd op het werk van James Ellroy. Als je iets wil weten over de Black Dahlia raad ik jullie Ellroy’s non-fictie boek My Dark Places aan. Deze film maakt er zowaar een vreselijk zootje van en het is pijnlijk om te zien hoe de regisseur van Scarface, Dressed to Kill, Body Double en The Untouchables zichzelf hopeloos plagieert, maar nog niet aan de knieën komt van zijn vorige werk. Met een voice-over stem die maar geen minuut zijn bakkes kan houden, personages die geen enkele emotie uitstralen, een verhaal die heel losjes aan elkaar hangt, is deze film een thriller die op geen enkel moment echt griezelig of schrikwekkend is. Zelfs de erotiek die we van De Palma gewend zijn, is al even onderkoeld als de acteerprestaties van Josh Hartnett, Scarlett Johansson, Aaron Eckhart, Hilary Swank en Mia Kirshner. Het lijken wel studentjes op een kostumeerbal. Terwijl Femme Fatale (2002) van De Palma niet meer dan een burleske was, vervalt hij deze keer met beide voeten ongewild in de mooi gefotografeerde en gestileerde camp. De enige scène van belang is de moord-scène op een gigantische wenteltrap, met een fascinerende montage van intrige, geometrie en tijd, die als het ware uit een “echte” De Palma film is gerukt en die een glimp verschaft van wat The Black Dahlia had kunnen zijn.

    The Black Dahlia (2006)

    8. Basic Instinct 2 (2006) Michael Caton-Jones
    Deze film had de terugkeer van Sharon Stone moeten bevestigen, maar deze Basic Instinct 2 heeft zonet haar kist met zware klinknagels dicht geslagen. De enige pathetische reden om deze film uiteindelijk te zien is om Sharon Stone haar benen te zien kruisen, wel zelfs dàt zit er niet in.

    Basic Instinct 2 (2006)

    7. Running Scared (2006) Wayne Kramer
    De twee uur durende Running Scared is de soort pretentieuze geweldfilm, met een regisseur die nauwelijks weet waar hij met al die platvloerse scènes naar toe wil. Het doet je trouwens afvragen waarom je niet die losbollige slapstick college komedie had gehuurd in de viodeotheek. Films waar je je verstand op nul moet zetten kan een goede ontspanning zijn, maar deze film bewijst dat ook hier grenzen aan zijn. Running Scared met Paul Walker in de hoofdrol, zit boordevol aangebakken extremen, overdreven buitensporigheden en pijnlijke stereotypen in een wereld gevuld met pooiers, hoertjes, maffiosi, onderdanige vrouwelijke slaafjes, daklozen, seniele ouderen, monsterachtige pedofielen, crack-heads en corrupte flikken. Er bestaat hiervoor zeker wel een publiek, maar daar hoor ik dus niet tussen.

    Running Scared (2006)

    6. The Fast and the Furious: Tokyo Drift (2006) Justin Lin
    Beeuuuugghhhh. I need another bucket. Van The Fast and the Furious: Tokyo Drift moet je kotsen, zoveel is duidelijk, en dit heeft niets te maken met de snelheid van die wagens.

    The Fast and the Furious Tokyo Drift (2006)

    5. The Covenant (2006) Renny Harlin
    OMG! Horrorfilms kunnen slecht zijn, maar The Covenant legt de lat van mediocriteit zo laag dat zelfs een insect met een filmcamera niet slechter kan doen. Deze film is de reden waarom mensen oogleden hebben. In dit genre is The Lost Boys (1987) nog steeds onovertroffen en gezien de competitie zal dit nog voor een lange tijd het geval zijn.

    The Covenant (2006)

    4. Bandidas (2006) Joachim Roenning & Espen Sandberg
    In Bandidas lopen Penélope Cruz en Salma Hayek rond in sexy corsets en vuurwapens, maar geloof me, deze film willen jullie NIET zien.

    Bandidas (2006)

    3. Underworld: Evolution (2006) Len Wiseman
    Underworld 2: Evolution deed het behoorlijk goed aan de box-office en is meteen ook het bewijst dat de massa niet altijd een parameter voor goede smaak is. Len Wiseman is geen slechte regisseur, maar een groot regisseur is hij evenmin.Underworld 2 is een samenraapsel van stunts en speciale effecten. En naar het schijnt zou er tussen al die visuele crap ook nog een verhaal steken en personages van enig belang. Helaas is dat zo moeilijk te zien wanneer je vinger de neiging heeft om onophoudelijk op de fast-forward knop te duwen. Kate Beckinsale had misschien beter gestopt na de eerste film, maar toen werd ze verliefd op Len Wiseman en zoals jullie allen weten: liefde is blind, stekeblind.

    Underworld Evolution (2006)

    2. Ultraviolet (2006) Kurt Wimmer
    Ik ben zelf verzot op Cremaster art, maar Ultraviolet is zo slecht dat je zelfs van dit niet meer kan genieten. De film is zelfs zo achterlijk dat je gemakkelijk met een paar vrienden onophoudelijk in een schaterlach kan vallen. En dit is misschien ook de enige noemenswaardige kwaliteit van deze prent, buiten de schoonheid van Milla Jovovich. Ultraviolet is ultra-dom, ultra-incoherent en vooral ultra-belachelijk.

    Ultraviolet (2006)

    1. The Da Vinci Code (2006) Ron Howard
    The Da Vinci Code is Hollywood op zijn meest verderfelijke en verdient zonder verpinken deze eerste plaats als de slechtste film van het jaar. De prent is geen intelligente code-breaker, maar verlaagt zijn inhoud tot het niveau van schelvissen en invertebraten, door alles 5 keer te herhalen om er zeker van te zijn dat de toeschouwer zou weten wie Maria Magdalena en Jezus wel is. Afschuwelijk slecht acteer- en regiewerk die je doet afvragen waar al dat geld en talent naar toe is. Op vlak van ontgoochelingen zal deze film nog een paar jaar blijven nazinderen, vrees ik.

    The Da Vinci Code (2006)

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Babel van Alejandro González Iñárritu

    Pin it!

    Ik had gisteren nog gesproken van het duo Pitt - Blanchett of ik zag net dat de trailer van Babel (2006), de nieuwe film van de Mexicaanse regisseur Alejandro González Iñárritu (Amores Perros, 21 Grams), on-line stond, waarin deze top-acteurs naar alle waarschijnlijkheid Oscarwaardige rollen zullen vertolken.

    babel_2006_poster.jpg

    Korte inhoud: In de afgelegen Marokkaanse woestijn waken twee jongens gewapend met een geweer over hun kudde geiten. Bevangen door verveling besluiten ze het geweer te testen. Een enkel geweerschot veroorzaakt echter een kettingreactie die de levens van een aantal mensen op drie verschillende continenten niet alleen met elkaar verbindt, maar ook voorgoed verandert. Een Amerikaans stel (Brad Pitt en Cate Blanchett), een rebelse dove Japanse tiener met haar vader en een Mexicaanse au pair die zonder toestemming twee Amerikaanse kinderen over de grens meeneemt, hebben een onwaarschijnlijke connectie. Zij zullen elkaar echter nooit ontmoeten, omdat ze niet in staat zijn om met elkaar te communiceren.

    Het ziet er naar uit dat het opnieuw een film zal worden waarin verschillende levens en bijbehorende drama's en conflicten, met elkaar verweven worden. Net zoals in Amores Perros (2000) en 21 Grams (2003) is het een ongeluk dat aan de basis ligt van het lot van een drietal levens.

    De trailer van de film ziet er veelbelovend uit en ook qua waardering slaat Babel blijkbaar de weg in van zijn voorgangers. Amores perros won eerder de BAFTA voor Beste Buitenlandse film en 21 Grams kon meerdere Oscarnominaties in de wacht slepen. Met Babel heeft Alejandro González Iñárritu in Cannes al de prijs voor Beste Regie gekregen en het zou me niet verwonderen dat Brad met deze film zijn twee oscarniminatie in de wacht sleept na Twelve Monkeys.

    De titel "Babel" slaat op het verhaal van Babylon waar het volk wou zien of ze zonder God konden leven en de toren van Babel bouwden om tot in de hemel te komen. God vond dat zo geen leuk idee en om het volk te straffen brak Hij de toren en verdeelde ze onder in verschillende culturen met verschillende talen, zodoende ze moeite zouden hemmen met hun onderlinge communicatie.

    Iñárritu heeft dus voor zijn film opzoek geweest naar diverse acteurs uit diverse hoeken van de wereld. Zo heb je de Amerikaan Brad Pitt, de Australische Cate Blanchett, de Mexicaanse acteur Gael García Bernal, die zijn doorbraak oa. aan Amores Perros te danken heeft en de Japanse acteur Kôji Yakusho die we nog kennen van Memoirs of a Geisha (2005).

    Ook Elle Fanning, het 8 jaar oude zusje van Dakota Fanning heeft een rolletje gekregen. Het acteren wordt daar met de moedermelk meegegeven blijkbaar. We zouden hier in België best ook eens een paar van die moeders laten overkomen. Babel komt in onze zalen op 15 november 2006.

    ***Related Posts***
    03/01/2007: Guillermo del Toro, Alfonso Cuarón en Alejandro González Iñárritu praten over hun films
    16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006